Μπάρα

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΡΧΗΓΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ 09-10 ΟΚΤ 17




Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι στις 09 και 10 Οκτωβρίου 2017, ο Αρχηγός Στόλου Αντιναύαρχος Ιωάννης Γ. Παυλόπουλος ΠΝ, πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ιταλία,  κατόπιν επίσημης πρόσκλησης του ομολόγου του Αντιναύαρχου Ντονάτο Μαρζάνο (Commander in Chief of the Italian Fleet - CINCNAV, Vice Admiral Donato Marzano).
                O Αρχηγός Στόλου έγινε δεκτός από τον ομόλογό του στις εγκαταστάσεις του ιταλικού Αρχηγείου Στόλου στη Ρώμη (CINCNAV), όπου έλαβαν χώρα ενδελεχείς ενημερώσεις για την οργάνωση, τις δυνατότητες και τις εν εξελίξει επιχειρήσεις που συμμετέχουν οι μονάδες του ιταλικού ναυτικού, συζητήθηκαν θέματα κοινού ενδιαφέροντος για την ενίσχυση της συνεργασίας των δύο Αρχηγείων και ετέθησαν προς συζήτηση δράσεις ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την ελληνική πλευρά.
                Παράλληλα ο έλληνας Αρχηγός Στόλου έγινε δεκτός από τον Αρχηγό του ιταλικού ναυτικού, Αντιναύαρχο Βάλτερ Τζιραντέλι (Vice Admiral Valter Giradelli Italian Navy) στον οποίο εκτέθηκαν τα διαμειφθέντα από τους δύο Αρχηγούς.
                Των συναντήσεων προηγήθηκε επίσκεψη ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων στην Ελληνική Πρεσβεία της Ρώμης, όπου ο Αντιναύαρχος Παυλόπουλος συναντήθηκε με τον Επιτετραμμένοn Σύμβουλο Πρεσβείας Α΄ κύριο Αλέξιο Μάριο Λυμπερόπουλο και τον Ακόλουθο Άμυνας της Ελλάδος Σμήναρχο ιπτάμενο Παναγιώτη Γεωργακόπουλο.


Πηγή: Πολεμικό Ναυτικό






Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Παράταση Παραμονής Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θωρηκτού Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη

Παράταση Παραμονής Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θωρηκτού Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη

 Το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ευχαριστεί το κοινό και τα σχολεία της Βορείου Ελλάδος για το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον που έχει επιδείξει έως σήμερα να επισκεφθεί το Πλωτό Ναυτικό Μουσείο Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη.
Για το λόγο αυτό και προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα επίσκεψης όσο δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού ατόμων, παρατείνεται η παραμονή του πλοίου μέχρι την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017. 
Για πληροφορίες και κρατήσεις επισκέψεων μπορείτε να απευθυνθείτε στα τηλέφωνα 2310593184-5
  

Διεύθυνση Εθιμοτυπίας & Δημοσίων Σχέσεων

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Χορηγία Ασθενοφόρου από τη ναυτιλιακή εταιρεία «SAMOS STEAMSHIP Co» στη ΔΥΚ



Την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017 έλαβε χώρα στη Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών η τελετή αποδοχής χορηγίας ενός εξοπλισμένου ασθενοφόρου, από τη ναυτιλιακή εταιρεία ʺSAMOS STEAMSHIP Coʺ και τον κύριο Ιωάννη Ιγγλέση, εις μνήμην του αδερφού του Σταμάτη Ιγγλέση, ο οποίος απεβίωσε ξαφνικά σε νεαρή ηλικία το Σεπτέμβριο του 2002.
Το ασθενοφόρο διαμορφώθηκε και εξοπλίστηκε κατάλληλα για να καλύψει τις επιχειρησιακές ανάγκες της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και κυρίως για την παροχή υγειονομικής υποστήριξης σε καταδυτικά ατυχήματα. Αποτελεί ένα από τα πλέον σύγχρονα ασθενοφόρα στην Ελλάδα, για να υποστηρίξει το προσωπικό της ΔΥΚ το οποίο εκτίθεται συχνά σε υψηλό κίνδυνο. Εξασφαλίζει την επιβίωση των Βατραχανθρώπων που έχουν υποστεί καταδυτικό ατύχημα για χρονικό διάστημα από δύο έως τρεις ώρες, μέχρι τη μεταφορά τους στο πλησιέστερο νοσοκομείο που διαθέτει θάλαμο αποπίεσης.
Στην τελετή αποδοχής της χορηγίας παρευρέθη ο Αρχηγός Στόλου, Αντιναύαρχος Ιωάννης Γ. Παυλόπουλος ΠΝ, ο Διευθυντής Γ΄ Κλάδου ΓΕΝ, Αρχιπλοίαρχος Ιωάννης Δρυμούσης ΠΝ, ο Διοικητής ΔΥΚ, Πλοίαρχος Γεώργιος Σταυρουλάκης ΠΝ, ο Αρχίατρος του Αρχηγείου Στόλου, Αντιπλοίαρχος Γεώργιος Κόκκορης ΠΝ καθώς και Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές και Υπαξιωματικοί της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών.
Το Πολεμικό Ναυτικό εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τον χορηγό και τον διαβεβαίωσε ότι η προσφορά του θα αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο τρόπο από το Πολεμικό Ναυτικό.

Πηγή:  e-nautilia


.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Το Νησί του Πάσχα και τα μυστηρια του..!!!!

 
Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής. Διαμορφωμένο από μία σειρά ηφαιστειακών εκρήξεων, ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελλούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. 

Οι απότομες πλαγιές του, κάποτε εθεάθησαν με μεγάλη ικανοποίηση από μια κουρασμένη ομάδα πολυνησιακών ναυτικών. 

Γιατί αυτοί οι ναυτικοί εγκατέλειψαν την αρχική τους χώρα, για πόσο καιρό έμειναν στο νησί του Πάσχα, ή γιατί έφυγαν τόσο απότομα, είναι μερικές ερωτήσεις στις οποίες δεν θα έχουμε ποτέ την απάντηση. 
Το νησί του Πάσχα είναι ένα από τα πιο απομονωμένα κατοικημένα νησιά στον κόσμο.


Τα νησιά του Πάσχα ανήκουν στη Χιλή και βρίσκονται στο νότιο και μέσο τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού. Αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια όλων των εποχών. Είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα που αποτελείται από ένα κεντρικό νησί και μικρά νησάκια διαφόρων μεγεθών. Είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης και πάνω τους υπάρχουν οι κλασικοί ηφαιστειακοί κρατήρες των νησιών του Ειρηνικού. Κατοικούνται από λιγότερο από 3.000 ψαράδες, δεν έχουν δάση και δεν έχουν αγρούς.







Το νησί ονομάζεται από τους σημερινούς ντόπιους κατοίκους, ως "Ράπα Νούι" (Rapa Nui), το οποίο σημαίνει στην γλώσσα τους "Μεγάλο Νησί". Βρίσκεται περίπου 3.700 χλμ δυτικά από τις δυτικές ακτές της Νοτίου Αμερικής (Χιλή), και 3.200 χλμ νοτιοανατολικά από την Γαλλική Πολυνησία. Έχει τριγωνικό σχήμα, έτσι όπως φαίνεται στην παρακάτω( kαι στην πρωτη)εικόνα, και έχει τρεις κρατήρες από ηφαίστεια, έναν σε κάθε άκρη του. Το όνομά του (Νησί του Πάσχα ή Easter Island στα Αγγλικά), το έχει πάρει από το γεγονός, ότι ανακαλύφθηκε εκ νέου, από τους Ευρωπαίους (και πιο συγκεκριμένα από έναν Ολλανδό καπετάνιο ονόματι Ρόγκεβεν), την Κυριακή του Πάσχα το 1722.

Οι κάτοικοι του Ράπα Νούι, ταξιδέψανε από αλλά νησιά της Πολυνησίας μέσα σε διπλά μεγάλα ξύλινα κανό. Σύμφωνα με την προφορική ιστορία του νησιού, ένα άτομο ονομαζόμενο Χότου Ματούα, ήταν ο πρώτος κάτοικος του νησιού.




 



Οι ιεραπόστολοι έκαναν την περισσότερη ζημία στην ιστορία του νησιού, ακόμα και από τους περουβιανούς εμπόρους σκλάβων, οι οποίοι σκλάβωσαν και εμπορεύτηκαν τους περισσότερους από τους κατοίκους του νησιού.
Οι ιεραπόστολοι είναι αυτοί που προχώρησαν στην καταστροφή όλων των ξύλινων γλυπτών, θρησκευτικών χειροποίητων αντικειμένων και επιπλέον αρκετών επιγραφών γνωστών ως Rongo - Rongo,(Το ρόγκο ρόγκο (Αγγλ:rongorongo), ή και κο χάου ρόγκο ρόγκο (ko hau rongorongo), είναι ένα σύστημα γραφής που ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα. Πρόκειται για μία γραφή βουστροφηδόν που για την ώρα εξακολουθεί να μην έχει καταστεί δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί.) οι οποίες αποτελούσαν ένα αρχείο της χαμένης γλώσσας του Rapa Nui.


 


Το δισκίο Μαμάρι





Το δισκίο Μαμάρι είναι ένα δισκίο που περιέχει το σεληνιακό ημερολόγιο Μαμάρι. Το αυτό ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα και είναι γραμμένο με την γλώσσα ρόγκο ρόγκο, που σήμερα μένει ακόμα ένα μυστήριο. Είναι το μοναδικό δισκίο η λειτουργία του οποίου είναι επιβεβαιωμένη. Σήμερα κρατιέται στο αρχείο "SS Cuori" στην Grottaferrata, κοντά στην Ρώμη και είναι σε άριστη κατάσταση.

Είναι χάρη στο δισκίο Μαμάρι που ο Γερμανός Thomas Barthel κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει εν μέρει μερικά σύμβολα αυτού του μυστηριώδους συστήματος γραφής:









  Έτσι λίγες από αυτές τις επιγραφές σώζονται σήμερα, τόσες που κανένας δεν είναι σε θέση να τις αποκρυπτογραφήσει.
Υπάρχουν επίσης μερικά πετρογλυφικά που μπορεί να περιλαμβάνουν σύντομες επιγραφές rongorongo.







Στην παρακάτω είναι ένα reimiro ένα διακοσμητικό σε σχήμα ημισελήνου επιστήθιο κόσμημα που φοριούνται από τις γυναίκες της Νήσου του Πάσχα . Το όνομα προέρχεται από την Rapanui rei « πρύμνη »ή« πλώρη »και miro«σκάφος ». Έτσι η ημισέληνος αντιπροσωπεύει ένα πολυνησιακό κανό .

Η εσωτερική πλευρά περιείχε μία κοιλότητα η οποία ήταν γεμάτη με κιμωλία που γίνοταν από κονιοποιημένο κοχύλια.

Μια reimiro παρέχει την εικόνα της σημαίας του Rapa Nui (Νησί του Πάσχα). Φαίνεται, επίσης, να διαθέτουν στο rongorongo γραφή της Νήσου του Πάσχα.




Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους.
Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανότανε και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού.

 Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων τα οποία ονομάζονται "Μοάη" (Moai) και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.





Τα αγαλματα ΜΟΑΪ λεγονται και ματε κιτε ρανι, ετυμολογια>
ματε{τα ματια,στα αρχαια τα ματια λεγονται οφθαλμοι αλλά βρισκονται στο ΜΕΤΩΠΟ}+ κιτε {ανορθογραφο κοιτω,εξελιξη του ορω} + ρανι {ουρανος,ουρανι,ρανι} και εχει ακριβως την ιδια σημασια, τα ματια που κοιτουν ψηλα,στον ουρανο δηλαδή..
Ένα σύνολο από 887 moai έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί στο Νησί του Πάσχα, συμπεριλαμβανομένων και 397 στο λατομείο - το ηφαιστειακό κρατήρα Rano Raraku.
Εχουν 10 και 20 μέτρα ύψος και βάρος μέχρι 50 τόνους αντικρίζουν ακόμη σήμερα τον καθένα προκλητικά, μοιάζοντας με ρομπότ που περιμένουν μόνο να ξαναμπούν σε λειτουργία.
Μοιάζουν σαν να το φυλάνε από κάθε επιδρομή ή σαν να αγναντεύουν τον ωκεανό και τους ουρανούς περιμένοντας κάτι ή κάποιον να γυρίσει.


 


Αρχικά αυτοί οι κολοσσοί φορούσαν και καπέλα, που βέβαια δεν έκαναν πιο εύκολη την ερμηνεία της αινιγματικής προέλευσης των αγαλμάτων, διότι το πέτρωμα για την κατασκευή τους δεν ήταν από το ίδιο λατομείο που έβγαιναν τα πετρώματα για τα κεφάλια και τα σώματά τους.
Το  Rano Raraku είναι ένα από τα πιο εκπληκτικά και υποβλητική αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου.

Ο Θωρ Χέυρνταλ διενήργησε έρευνες πάνω σ’ αυτούς τους μυστηριώδεις γίγαντες. Πάνω σε πλευρές βράχων και στα χείλη από κρατήρες ηφαιστείων ανακάλυψε εκατοντάδες μισοτελειωμένα αγάλματα και χιλιάδες απλά λίθινα εργαλεία ολόγυρα, παρατημένα έτσι που να δίνεται η εντύπωση πως η εργασία είχε εγκαταλειφθεί τελείως ξαφνικά.

Courtesy of www.AirPano.com

Η Νήσος του Πάσχα είναι πολύ απομακρυσμένη από όλες τις ηπείρους και τους πολιτισμούς και δεν είναι σε θέση να δώσει τροφή σε περισσότερους από 2.000-3.000 κατοίκους.
Ποιος λοιπόν πελέκησε τα αγάλματα από το βράχο, ποιος τα επεξεργάστηκε και τα μετέφερε στη θέση τους; Πώς τα μετακίνησαν χιλιόμετρα ολόκληρα πάνω σε ανώμαλο έδαφος; Πώς τα κατεργάστηκαν και τα έστησαν όρθια; Και το κυριότερο, πώς μπήκε στη θέση του το καπέλο που η πέτρα του λαξεύτηκε σε κάποιο άλλο λατομείο; Οι 2.000 άνθρωποι δεν αρκούν, ακόμη κι αν δούλευαν μέρα-νύχτα για να φτιάξουν από αυτό το σκληρό πέτρωμα αυτά τα αγάλματα.





Τα αγάλματα Moai "κεφάλια" στο Νησί του Πάσχα έχουν σώματα. Μερικά από τα αγάλματα είναι...
βαθιά στο έδαφος επειδή το κεφάλι για τα αγάλματα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να τα θεωρούν σαν απλά μεγάλα κεφάλια. Αλλά τα σώματα υπάρχουν - σε πολλές περιπτώσεις, υπόγεια. Αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν πετρογλυφικά που έχουν διατηρηθεί κάτω από το επίπεδο του εδάφους, όπου έχουν προστασία από τη διάβρωση. 
Η παρακάτω εικόνα α είναι από την προηγούμενη ανασκαφή που μας δείχνει την κλίμακα των αγαλμάτων, και πόσο βαθιά είναι θαμμένα.






Ο Πρύτανηs του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης,   Nors Sigurd Josephson, ο οποίος στο βιβλίο του «Ένας αρχαϊκός ελληνικός πολιτισμός στην νήσο του Πάσχα» (εκδ. Νέα Θέσις) παρατηρεί και περιγράφει τις πολυάριθμες ομοιότητες της γλώσσας μας με τα Πολυνησιακά, διάλεκτος που χρησιμοποιούν στην Νήσο του Πάσχα.
Βάσει των αποτελεσμάτων της έρευνάς του, η αρχαία ελληνική γλώσσα «ταξίδεψε» ως την Χιλή, με αποτέλεσμα τα Πολυνησιακά και κυρίως η ιδιωματική γλώσσα της Νήσου του Πάσχα να έχουν κοινή ετυμολογική προέλευση!

Το όνομα της Πολυνησίας προέρχεται από το πολύ + νήσος και έχει άρα ελληνική προέλευση. Οι ελληνικές διάλεκτοι μάλιστα, που, σύμφωνα με τον κ. Josephson, επηρέασαν περισσότερο τα πολυνησιακά ήταν η κυκλαδική και η κυπριακή. Ο Josephson δεν είχε καμία σχέση με την Ελλάδα… Ξεκίνησε να ερευνά την γλώσσα της Νήσου του Πάσχα και, όπως δηλώνει ο ίδιος, τα στοιχεία τον οδήγησαν στην χώρα μας.

Αγάλματα στα νησιά του Πάσχα



Κυκλαδίτικα αγαλματίδια





«Aγάπησα πολύ την Eλλάδα μέσα από την έρευνά μου. Δεν έχω κανένα συγγενή στη χώρα σας, δεν είχα κανένα λόγο να διαπιστώσω πως οι πολυνησιακές γλώσσες έχουν εν μέρει καταγωγή αρχαιοελληνική. H σχέση αυτή μού προέκυψε κατά την αναζήτηση της καταγωγής των λέξεων της Nήσου του Πάσχα. Kαι αυτό μου έγινε έργο ζωής», αναφέρει στο Έθνος της Kυριακής.

Προκειμένου να γίνει όσο το δυνατόν πιο βέβαιος για το αποτέλεσμα της μελέτης του, αποφάσισε να γυρίσει όλη την Ελλάδα.

«Έπρεπε να μαζέψω στοιχεία. Nα μάθω τις ελληνικές λέξεις και την σημασία τους. Άρχισα να μαθαίνω ελληνικά, να διαβάζω την γλώσσα. Eίναι πολύ ενδιαφέρουσα η γλώσσα σας», υπογραμμίζει ο Καθηγητής.




Πέραν όμως των γλωσσικών ομοιοτήτων που παρουσίαζαν οι δύο λαοί ο κ. Josephson παρατήρησε και άλλες ομοιότητες που αφορούσαν την κουλτούρα, τον πολιτισμό, την αρχιτεκτονική τους. κλπ.


«Mεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι στη Nήσο του Πάσχα υπάρχει ένα μνημείο ιστορικό, που το λένε Ahu Te-pito-te kura. Είναι ένας στρογγυλός ομφάλιος λίθος, που κατασκεύασαν για να τιμήσουν τον τόπο καταγωγής τους, τον Oμφαλό της Γης όπως είχαν στο μυαλό τους την Eλλάδα», αναφέρει.

Αλλά και στην μουσική τα κοινά σημεία είναι εμφανή.

H λέξη «ako» <
δω (=τραγουδώ) και η λέξη «paina», η οποία μας παραπέμπει στον Παιάνα, υμνητικό τραγούδι για τον Απόλλωνα.

Η εξήγηση που δίνει γι αυτό το φαινόμενο είναι ότι οι Έλληνες ταξίδεψαν στον Ειρηνικό ωκεανό πριν πολλά χρόνια και ίδρυσαν αποικίες.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του μετά την επίσκεψή του στους Δελφούς:

«O ομφαλός του κόσμου (αναφέρεται στους Δελφούς, που σύμφωνα με την μυθολογία είναι το κέντρο του κόσμου) είχε ένα παρακλάδι στον νότιο Eιρηνικό. Kαι τα σημάδια τα έχουμε…».

Την ίδια ώρα λοιπόν που κάποιοι εκ των Ελλήνων αγνοούν, διαστεβλώνουν ή και ατιμάζουν με κάθε τρόπο την ιστορία μας, υπάρχουν επιστήμονες εκτος Ελλάδος, που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην έρευνα, προκειμένου να αποδείξουν και να βροντοφωνάξουν την αλήθεια για την παρουσία, και την προσφορά του Ελληνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.




Στην παρακάτω φωτογραφία θα δούμε μια σύγκριση τον αγαλμάτων των Moai με αγαλμα του Γκόμπεκλι Τεπέ έναν ναό αφιερωμένο στο Σείριο




ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ «Μ 'ON MOAI ... ONE εμφανίζεται κάτω από το« Ο »ΣΥΜΒΟΛΟ


Στην εικόνα κάτω από το μεγαλιθικό Gobekli Tepe και το άγαλμα είναι υπέρθεση πάνω από το άγαλμα Moai αναφέρονται ως RR-001-156 για σύγκριση. Το σύμβολο «Μ» εμφανίζεται κάτω από το σύμβολο «Ο», ενώ το σύμβολο της «H» φαίνεται να είναι Orion στο Gobeki - ο οποίος παρακολουθούσε το δυτικό ορίζοντα - έχει τοποθετηθεί πάνω από το σύμβολο «Ο». Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι το σύμβολο της «Μ» θα μπορούσε να Orion εδώ και θα ήταν αλήθεια αν γιορτάζουμε την ίδια αστέρι Γουέιν έψαχνε για την τοποθέτηση του συμβόλου «Ο» ... το απόλυτο αστέρι του Σείριου   των αρχαίων που βρέθηκε σε όλο  τον κόσμο.

Αλλά κάποιος πρέπει πρώτα να είναι σίγουρος σχετικά με τις 4 παράξενες κυρτες  γραμμές μεταξύ των δύο σύμβολα. 

Πηγή:
erevnw.blogspot.gr

.

Β΄Π.Π :Τα θρυλικά υποβρύχια του Πολεμικού Ναυτικού βύθισαν 35 εχθρικά σκάφη


το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ εν πλω και στο πρυμναίο κατάστρωμα ο ηρωικός κυβερνήτης του ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΣΚΟΣ
Τα θρυλικά υποβρύχια του Πολεμικού Ναυτικού βύθισαν 35 εχθρικά σκάφη κατά την διάρκεια των 18.885 ωρών πολεμικής δράσης τους

Η δράση του Πολεμικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν πολυμερής και ευρύτατη τόσο σε έκταση όσο και σε σημασία, με αποτέλεσμα να υπερβαίνει κατά πολύ τα στενά γεωγραφικά όρια της πατρίδας μας, συνεισφέροντας ουσιαστικά στον αγώνα ενάντια στον φασισμό και ναζισμό. Ενδεικτική του σημαίνοντος ρόλου που διαδραμάτισε το Ναυτικό μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελεί η ρήση του Ουίστον Τσώρτσιλ: «Το Ελληνικό Ναυτικό, μικρό αριθμητικώς αλλά πολύ μεγάλης αξίας, διεκρίθη σε όλες τις επιχειρήσεις».

Από την επίσκεψη στην Αλεξάνδρεια και στο Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ της τραγουδίστριας της Νίκης Σοφίας Βέμπο.

Κατά την διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου, όπου η αναλογία δυνάμεων των δύο ναυτικών από πλευράς πλήθους πολεμικών πλοίων, προσέγγιζε το 10 προς 1 εις βάρος της Ελλάδος, το Ναυτικό μας προστάτευσε με νηοπομπές την ασφαλή εκτέλεση των εν γένει μεταφορών επιστράτευσης και συγκέντρωσης, οι οποίες συμπεριέλαβαν μεταξύ άλλων την προώθηση στο μέτωπο της Αλβανίας συνολικά 60.000 ανδρών, καθώς και ανάλογου πολεμικού υλικού και ζώων, χωρίς να σημειωθεί οιαδήποτε απώλεια.


Στο περισκόπιο κάποιου Ελληνικού Υποβρυχίου.

Επιπλέον, το Πολεμικό Ναυτικό με συνεχείς περιπολίες και προσβολές των θαλασσίων συγκοινωνιών του εχθρού, δυσχέρανε τους ανεφοδιασμούς του και κατέστησε ευχερέστερο το έργο των ελληνικών δυνάμεων ξηράς.

Σαλπιγκτές του ΑΒΕΡΩΦ.

Μετά την κατάληψη της χώρας μας από τις δυνάμεις του άξονα, το Πολεμικό Ναυτικό συνέχισε τον αγώνα στο πλευρό των Συμμάχων, έχοντας ως κύριο ορμητήριο το ναύσταθμο της Αλεξάνδρειας, στην Αίγυπτο, όπου τα καταστρώματα των πλοίων μας απετέλεσαν την προέκταση του Ελληνικού εδάφους, που παρέμεινε ελεύθερο, δίνοντας υπόσταση στην εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση του Καΐρου να διαπραγματεύεται με τις υπόλοιπες συμμαχικές αρχές ως ίσος προς ίσο.


 

Μία σειρά από λαμπρές πράξεις στον Ατλαντικό, την Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό δόξασε τις Σημαίες του Ναυτικού μας. Την πλούσια δράση του Στόλου μας κατά τη διάρκεια 1941- 44 μαρτυρούν οι 189.157 ώρες πλεύσης των πλοίων μας, κατά τις οποίες διένυσαν 1.929.117 ναυτικά μίλια. Κατά μέσο όρο δηλαδή, κάθε πλοίο μας πραγματοποίησε υπό πολεμικές συνθήκες περί το 80% του περίπλου της γης.



Η κορβέτα «Τομπάζης» (F-89), η οποία έλαβε μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας 6/6/1944 μαζί με την κορβέτα ΚΡΙΕΖΗΣ.

Το γεγονός ότι η Μεγάλη Βρετανία ενίσχυσε τον Ελληνικό Στόλο με πλοία από το 1942 έως το 1944 μαρτυρά την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των Συμμάχων στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος με την απώλεια συνολικά 28 κύριων μονάδων του (1 Θωρηκτό, 1 Καταδρομικό, 6 Αντιτορπιλικά, 4 Υποβρύχια, 10 Τορπιλοβόλα και 6 Ναρκαλιευτικά).

 

Η συμμετοχή ελληνικών Πολεμικών Πλοίων στις κατά θάλασσα επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί μοναδική στα παγκόσμια χρονικά επίδοση πολεμικού ναυτικού, με κατεχόμενο το εθνικό του έδαφος, καταδεικνύοντας περίτρανα τον εξέχοντα ρόλο που διαδραμάτισε ο Στόλος μας.




Στις πολυάριθμες πράξεις ηρωισμού των πληρωμάτων των πλοίων μας δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε την ένδοξη δράση του Αντιτορπιλικού ΑΔΡΙΑΣ με αποκορύφωμα το κατόρθωμά του να πλεύσει άνευ πλώρης διανύοντας συνολικά τετρακόσια ναυτικά μίλια κατά την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, την πολεμική δράση του Αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα, το οποίο είχε χαρακτηρισθεί από τους Συμμάχους ως το πιο επιτυχημένο Αντιτορπιλικό της Μεσογείου, τις αξιοθαύμαστες επιδόσεις του γηραιού για την εποχή του Θωρηκτού Γεώργιος Αβέρωφ στην προστασία νηοπομπών από τις αεροπορικές επιδρομές και τέλος τα θρυλικά μας Υποβρύχια τα οποία βύθισαν με τις τορπίλες τους 35 εχθρικά σκάφη κατά την διάρκεια των 18.885 ωρών πολεμικής δράσης τους



ο θρυλικός κυβερνήτης του ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ ΑΝΤΙΠΛΟΙΑΡΧΟΣ επ΄ανδραγαθεία) ΜΙΛΤΟΣ ΙΑΤΡΙΔΗΣ (αριστερά) κι ο Διοικητής Υποβρυχίων ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΞΗΡΌΣ ο οποίος αυκτοκτόνησε στο γραφείο του, όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Η φωτογραφία είναι από την υποδοχή του υποβρυχίου στο ΝΣ μετά τον κατάπλου του από επιθετική περιπολία.
το εύδρομο ΕΛΛΗ που βυθίστηκε στην Τήνο από το Ιταλικό υποβρύχιο DELFINO στις 15/8/1940

Χ.Β στο olympia.gr

Πηγή: ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ



Ευχαριστώ τον Μιχάλη Σκορδή για τις Πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις φωτογραφίες του άρθρου..

Γεώργιος Δρακόπουλος


ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ/ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ


ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ/ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ. Ο ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ!!


Οι «ιφικράτειοι» πελταστές οι πρώτοι καταδρομείς 

Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.


Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια την μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος. Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στην συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού.


Αττικό αγγείο με Έλληνα ασπιδοφόρο να κρατά πέλτη  -Αρχές 5ου αι π.Χ. -Μουσείο του Λούβρου 
Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών. Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές (βαρύτερα οπλισμένοι από τους
Θράκες πελταστές, αλλά ελαφρύτερα από τους κλασσικούς βαρείς οπλίτες), όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού.


Ο πελταστής ήταν είδος αρχαίου πολεμιστή. Εμφανίστηκε κατά την Κλασική εποχή (περίπου 5ος με 4ος αιώνας π.Χ.). Οι πελταστές ήταν συνήθως εξοπλισμένοι με την πέλτη, ελαφριά θρακική ασπίδα η οποία είχε μία εσοχή σαν μισοφέγγαρο, και τρία ακόντια, τα οποία κρατούσαν το ένα στο ένα χέρι και τα άλλα δύο στο άλλο χέρι μαζί με την ασπίδα. Οι πελταστές χρησιμοποιούσαν διάφορα επιθετικά όπλα, όπως σφεντόνες και μικρά ακόντια. Εκείνη την εποχή ο κάθε στρατιώτης πλήρωνε από μόνος του για τον εξοπλισμό του. Έτσι, οι πελταστές χρησιμοποιούσαν ανίσχυρα όπλα, επειδή δεν ήταν αρκετά πλούσιοι για να αγοράσουν τόξα ή δόρατα.
Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο.

Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (στρατός) (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου).
 Η μόρα αυτή επέστρεφε από την Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή.
Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές. Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.

Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος.
 Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στην Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στην Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών.



Μέρος από αναπαράσταση του εικονογράφου σχεδιαστή Χρήστου Γιαννόπουλου 

Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια.











Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη.Από τους ιστορικούς, και κυρίως από τον βιογράφο του Κορνήλιο Νέπωτα, χαρακτηρίζεται ως ένας από τους ευφυέστερους στρατηγούς της εποχής του, από τους οποίους μάλιστα ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν.
 Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται αλλά και να εμπνέει τους υφισταμένους του, ώστε τα στρατεύματά του να διακρίνονται από αυστηρή πειθαρχία και συνοχή. Τον σεβασμό των στρατιωτών του τον κέρδιζε και με το προσωπικό του παράδειγμα, καθώς ήταν ο ίδιος γενναίος, ριψοκίνδυνος και μοιραζόταν τις κακουχίες που ταλαιπωρούσαν τους άνδρες του.
Προσιτός και αυστηρός, αναλόγως των περιστάσεων, δίκαιος σε ουσιώδη ζητήματα όπως η διανομή των λαφύρων, «εργασία εξίσου σπουδαία με τη μισθοδοσία για τους στρατούς της εποχής του». Επίσης η ικανότητά του να κερδίζει τις μάχες με ελάχιστο κόστος τού εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη των ανδρών του.



Επέβαλε συνεχή και εντατική εκγύμναση στους στρατιώτες του εκπαιδεύοντάς τους για την αντιμετώπιση διαφόρων περιπτώσεων (ενέδρες, αιφνιδιασμούς, επιθέσεις, τακτικές υποχωρήσεις κ.α.). Δεν επέτρεπε την αδράνεια, ακόμα και σε καιρό ειρήνης, πολλές φορές δε έβρισκε πρωτότυπους τρόπους για να το πετύχει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πλους του αθηναϊκού στόλου προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ.. Για να κερδίσει χρόνο αλλά και για να διατηρεί σε εγρήγορση και όσο το δυνατόν καλύτερη φυσική κατάσταση τα πληρώματα, οργάνωνε αγώνες ταχύτητας μεταξύ των πλοίων.
 Επίσης κατά τις απαραίτητες στάσεις για ανεφοδιασμό στην ξηρά, τα εφόδια δεν συγκεντρώνονταν ώστε να μοιραστούν δίκαια σε όλους, αλλά κάθε πλήρωμα είχε δικαίωμα να αρπάξει όσα ήθελε.
Έτσι «βραβεύονταν» πάλι οι γρηγορότεροι. Με τον τρόπο αυτό ο στόλος κάλυψε την απόσταση μέχρι την Κέρκυρα κωπηλατώντας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Συχνά εφάρμοζε ευφυή τεχνάσματα και στρατηγήματα για να παραπλανήσει και αιφνιδιάσει τους αντιπάλους και πάντα λάμβανε αυξημένα μέτρα για να μην βρεθεί προ απροόπτου ο ίδιος. Ωστόσο, όταν το έκρινε απαραίτητο, τα τεχνάσματα στόχευαν στους υφισταμένους του, ώστε να διαλυθεί τυχόν ηττοπάθεια και να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό.


Σε μια περίπτωση που ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά, φρόντισε να διαδοθούν στους άνδρες του φήμες περί δωροδοκίας εχθρικών τμημάτων, ώστε αυτά να αυτομολήσουν πριν την επικείμενη μάχη. Η υποτιθέμενη προδοσία όπλισε το στράτευμα του Ιφικράτη με περισσό θάρρος και πίστη στην νίκη.
Έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ψυχολογία των εμπλεκομένων, ματαιώνοντας κάποιες φορές τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή, αν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να αναστρέψει την ηττοπάθεια των δικών του ή την αισιοδοξία των αντιπάλων.
Γενικά προσπαθούσε να εκβιάσει προς όφελός του το αποτέλεσμα της μάχης, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο. Αυτό άλλωστε επίτασσε και η εποχή του. Οι συγκρούσεις στον ελλαδικό χώρο ήταν πλέον συνεχείς, με αποτέλεσμα η οικονομία δυνάμεων και πόρων να είναι κεφαλαιώδους σημασίας.

Ο Ιφικράτης υπήρξε από τους κορυφαίους και ευφυέστερους στρατιωτικούς της Αρχαίας Ελλάδας, με πολυετή δράση σε διάφορα μέτωπα της ανατολικής Μεσογειακής λεκάνης. Συνέλαβε και εφήρμοσε ποικίλους νεωτερισμούς, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εξέλιξη της ελληνικής πολεμικής τέχνης.
Συχνά χαρακτηρίζεται ως ένας από τους τρεις μεγάλους στρατιωτικούς μεταρρυθμιστές του 4ου π.Χ. αιώνος, ακολουθούμενος από τον Επαμεινώνδα και τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας!!....

Χαρίτων Γιωτάκης



  ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ  

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΦΙΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ 


Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.

Βίος του Ιφικράτους

Βοιωτικός ή Κορινθιακός πόλεμος (395 – 387 π.Χ.)

Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια την μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος. Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στην συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού. Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών. Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές, όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού.

Οι αντίπαλοι συνασπισμοί κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο.


Το 392 π.Χ. μέρος των μακρών τειχών της Κορίνθου (που ένωναν την πόλη με το δυτικό λιμάνι της, Λέχαιο) κατελήφθη από τους Σπαρτιάτες. Λόγω της αντίστασης του Ιφικράτους η Κόρινθος παρέμεινε στα χέρια των δημοκρατικών. Το 391 π.Χ. οι εξόριστοι Κορίνθιοι ολιγαρχικοί, που είχαν καταφύγει στο Λέχαιο, προσπάθησαν να καταλάβουν την Κόρινθο αλλά ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Ιφικράτους. Αργότερα το ίδιο έτος, κατέλαβε το ίδιο το Λέχαιο και με ορμητήριο την πόλη αυτή επέδραμε κατά των περιοχών της Φλειούντας, Σικυώνος και Αρκαδίας. Οι δύο πρώτες πόλεις που επιδίωξαν να αντιμετωπίσουν τους πελταστές του Ιφικράτους υπέστησαν διαδοχικά συντριπτικές ήττες, με αποτέλεσμα οι φημισμένοι Αρκάδες πολεμιστές να μην τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους που ανενόχλητοι δήωσαν την χώρα τους. Οι πελταστές είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν φήμη, όπως και ο αρχηγός τους, τόσο λόγω των εντυπωσιακών νικών που πέτυχαν όσο και των ελάχιστων απωλειών τους.

Επιτύμβια στήλη του νεαρού Δεξίλεω, (394/3 π.Χ.)Αθηναίου ιππέα, που διακρίθηκε στον Κορινθιακό Πόλεμο
Επιτύμβια στήλη του Δεξίλεω (394/3 π.Χ.)-Το επιτάφιο ανάγλυφο στήθηκε στηn μνήμη του νεαρού Δεξίλεω από τον δήμο Θορικό της Αττικής, πεσόντος στη μάχη κοντά στην Κόρινθο το 394/3 π.Χ. Η στήλη τοποθετήθηκε στον οικογενειακό τάφο του στον Κεραμεικό, ενώ ο ίδιος είχε ενταφιασθεί τιμητικά σε άλλο σημείο της περιοχής, στο Δημόσιον Σήμα, σε ειδικό χώρο που μάλλον προοριζόταν για τους ιππείς που σκοτώθηκαν στην ίδια αναμέτρηση. Χαρακτηριστική είναι η αφιερωματική επιγραφή, στην οποία για πρώτη φορά αναφέρεται, εκτός των άλλων, το έτος γέννησης και θανάτου του νεκρού (επί Τεισάνδρου και Ευβουλίδου άρχοντος αντίστοιχα).Ο Δεξίλεως απεικονίζεται σε σκηνή μάχης, κατά την οποία – σύμφωνα με την επιγραφή – βρήκε τον θάνατο πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Παριστάνεται έφιππος, ορθώνοντας το άλογό του ορμητικά πάνω από τον πεσμένο στο έδαφος εχθρό, εναντίον του οποίου υψώνει δόρυ, που δεν σώζεται στις μέρες μας. Η στήλη φέρει στο άνω μέρος ανθεμωτή επίστεψη, στην οποία αναγράφονται τα ονόματα όλων των εκλιπόντων της μάχης. Από τεχνοτροπικής πλευράς, το έργο, αγνώστου σε μας αλλά ικανώτατου δημιουργού, εμφανίζει σαφείς επιρροές από τα καλλιτεχνικά πρότυπα των ώριμων κλασσικών χρόνων, τα οποία επενδύονται με στοιχεία αντιπροσωπευτικά των τάσεων των αρχών του 4ου αι. π.Χ.



Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο. Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (στρατός) (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου).

Η μόρα αυτή επέστρεφε από την Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές. Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.

Ο ένας εκ των δύο λιμένων της Κορίνθου ,το Λέχαιο 
Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος. Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στην Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στην Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών.[1] Οι περισσότερες από τις θέσεις που είχε καταλάβει ο Αγησίλαος ανακατελήφθησαν από τον Ιφικράτη εκτός από το Λέχαιο, αλλά σύντομα ο Ιφικράτης ανακλήθηκε στην Αθήνα καθώς κάποιες πρωτοβουλίες του δεν άρεσαν στους συμμάχους και κυρίως στους Αργείους. Τη θέση του πήρε ο στρατηγός Χαβρίας επικεφαλής άλλου μισθοφορικού τμήματος.


Πελταστές και  οπλίτης ελληνικού στρατεύματος

Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη. Με τις επόμενες επιχειρήσεις στον Ελλήσποντο, φάνηκε ότι η αθηναϊκή ισχύς θα μπορούσε να αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή, αλλά το επόμενο έτος ο Ιφικράτης και άλλοι τέσσερις Αθηναίοι στρατηγοί παραπλανήθηκαν από τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν (Βασίλειος ή Ανταλκίδειος ειρήνη, 387 π.Χ.).

Μισθοφόρος σε ξένες Αυλές

Το βασίλειο των Οδρυσών Θρακών κατά τον 4ο αι. π.Χ. Ο στρατός του Κότυος υπό τον Ιφικράτη ένωσε όλη τη Θράκη (με την εξαίρεση των παράλιων ελληνικών αποικιών στον Νότο) σε ένα εκτενέστατο και ισχυρό κράτος.
Με την λήξη του Κορινθιακού Πολέμου, ο Ιφικράτης δεν επέστρεψε στην Αθήνα αλλά μετέβη με τους πελταστές του στη Θράκη όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες πλουτισμού και διάκρισης για έναν έμπειρο στρατιωτικό ηγέτη, λόγω της αστάθειας που επικρατούσε στην περιοχή. Αρχικά προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Σεύθη Β΄, βασιλιά του ισχυρού φύλου των Οδρυσών Θρακών και έπειτα στον διάδοχό του, Εβρύζελμι. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τον τελευταίο και τάχθηκε με τον αντίπαλό του, Κότυ Α' (384 π.Χ.-359 π.Χ.). Με αρχιστράτηγο τον Ιφικράτη οι δυνάμεις του Κότυος νίκησαν τον Εβρύζελμι (385 π.Χ.) και στη συνέχεια ένωσαν τους Οδρύσες Θράκες υπό το σκήπτρο του νέου βασιλιά τους, δημιουργώντας ένα ισχυρό κράτος από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Οδησσό. Ως ανταμοιβή, ο Αθηναίος στρατηγός έλαβε μια κόρη του εργοδότη του ως σύζυγο και τις πόλεις Δρυ και Άντισσα του θρακικού βασιλείου (382 π.Χ.).

Ο Ιφικράτης δεν έμεινε πολύ στη Θράκη αλλά αναζήτησε και αλλού ευκαιρίες για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το χειμώνα του 380/379 π.Χ. ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου συνέπραξε με τους Πέρσες εναντίον των επαναστατημένων Αιγυπτίων. Αν και η Αθήνα αρχικά είχε ταχθεί με το μέρος των εξεγερθέντων, στην πορεία άλλαξε πολιτική, για να μην δυσαρεστήσει περισσότερο του Πέρσες και ανακάλεσε τον στρατηγό Χαβρία  (Χαβρίας Κτησίππου Αϊξωνεΰς) που βοηθούσε τους Αιγυπτίους. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του Ιφικράτους κι έτσι αυτός ενεργούσε πλέον ως εντολοδόχος της πατρίδας του. Μέχρι το 373 π.Χ. υπηρέτησε στο μέτωπο αυτό ως αρχηγός των μισθοφόρων (12.000 – 20.000), συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό των επαναστατών. Όμως παρά τις επιτυχίες του, ήρθε σε ρήξη με τον Φαρνάβαζο, αρχηγό των περσικών στρατευμάτων, και για να μην χρεωθεί την αποτυχία των επιχειρήσεων, έφυγε κρυφά και επέστρεψε στην Αθήνα.[2]




Κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή της Αθήνας – Εκστρατεία στο Ιόνιο

Εν τω μεταξύ στην μητροπολιτική Ελλάδα μαίνονταν οι εμφύλιες συγκρούσεις χωρίς κάποια παράταξη να μπορέσει να πάρει ουσιαστικό προβάδισμα. Η ισχύς της Σπάρτης, που μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη φαινόταν αδιαμφισβήτητη, δέχτηκε ανεπανόρθωτα πλήγματα με την ανεξαρτητοποίηση και την άνοδο της Θήβας (378 π.Χ.) και την ίδρυση της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας (377 π.Χ.). Το 375 π.Χ. συνήφθη για πολλοστή φορά ειρήνη, η οποία σύντομα παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές. Το 373 ο αθηναϊκός δήμος ανέθεσε στον στρατηγό Τιμόθεο την προστασία και ενίσχυση των συμμάχων τους στο Ιόνιο. Δεν διέθεσε όμως τα ανάλογα οικονομικά μέσα στον στρατηγό με συνέπεια αυτός να κωλυσιεργεί προσπαθώντας να βρει τους απαραίτητους πόρους.

 Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τιμοθέου, Ιφικράτης (που μόλις είχε επιστρέψει μετά την πολυετή απουσία του) και Καλλίστρατος εκμεταλλεύτηκαν την δυσφορία των Αθηναίων και πέτυχαν την καθαίρεση του Τιμοθέου αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την αρχηγία της εκστρατείας. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίστρατος ήταν πλέον οι ισχυρότεροι άνδρες του «κλεινού άστεως» κι έτσι ο Ιφικράτης επιδόθηκε με ζήλο στην οργάνωση της εκστρατείας στο Ιόνιο. Συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό πλοίων (70) και κατευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση προς την Κέρκυρα, η οποία πολιορκούνταν από τον Σπαρτιάτη Μνάσιππο. Κατά τη διάρκεια του περίπλου της Πελοποννήσου υπέβαλε τα πληρώματά του σε εντατικές ασκήσεις, π.χ. ελιγμούς, ασκήσεις ταχύτητας κ.λπ.



Με τον τρόπο αυτό επέτυχε την συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα αλλά και επιπλέον εκπαίδευση των ναυτών του χωρίς να καθυστερήσει. Εν τω μεταξύ ο Μνάσιππος σκοτώθηκε στις συγκρούσεις έξω από την πολιορκούμενη Κέρκυρα και ο στρατός του επιβιβάστηκε όπως-όπως στα πλοία και έφυγε. Όταν ο Ιφικράτης έφτασε στην Κέρκυρα έμαθε ότι πλησίαζε στόλος των Συρακουσίων προς ενίσχυσιν των Σπαρτιατών. Αφού μελέτησε καλά την περιοχή ο Αθηναίος στρατηγός κατάφερε να αιχμαλωτίσει το σύνολο των εχθρικών πλοίων. Στα πλοία αυτά ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος είχε φορτώσει και πλούσια αναθήματα για τα ιερά των Δελφών και της Ολυμπίας.
Ο Ιφικράτης αφαίρεσε τα αναθήματα και εισέπραξε 60 τάλαντα από την εκποίησή τους, με το οποίο πλήρωσε μέρος των εξόδων της εκστρατείας. Επίσης φορολόγησε τις πόλεις της Κεφαλονιάς, την οποία είχε κυριεύσει κατά τον πλου προς την Κέρκυρα, ενώ επέβαλε στους ναύτες του υποχρεωτική επ’ αμοιβή εργασία στους αγρούς των Κερκυραίων καθώς δεν είχε αρκετά χρήματα για την καταβολή των μισθών. Παράλληλα, αποβιβάστηκε με τους πελταστές του στην Ακαρνανία και βοήθησε τις εκεί συμμαχικές πόλεις.
Ο στόλος του τώρα αριθμούσε 90 πλοία αφού είχε ενωθεί μαζί του και ο στόλος των Κερκυραίων. Όμως τα έξοδα ήταν μεγάλα και ο Ιφικράτης έθεσε στην Εκκλησία του Δήμου το δίλημμα είτε να βρει πόρους για τη συνέχιση των επιχειρήσεων είτα να κλείσει ειρήνη με την Σπάρτη. Η Αθήνα επέλεξε την δεύτερη λύση. Ήθελε να διατηρήσει τα κέρδη που είχε αποκομίσει μέχρι στιγμής, ενώ ανησυχούσε για την αυξανόμενη δύναμη των Θηβαίων οι οποίοι συμμετέχοντας μόνον περιστασιακά στις συγκρούσεις ήταν οι ουσιαστικώς κερδισμένοι.[3]


Τελευταίες επιχειρήσεις

Με την υπογραφή της ειρήνης, ο Ιφικράτης ανακλήθηκε από το Ιόνιο (371 π.Χ.). Η Αθήνα και η Σπάρτη θεωρώντας πλέον ως κοινό κίνδυνο τη Θήβα ανέπτυξαν στενές σχέσεις. Το ίδιο έγινε η μάχη των Λεύκτρων στην οποία ο θηβαϊκός στρατός υπό τον Επαμεινώνδα συνέτριψε του Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους. Έπειτα εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο όπου αποδυνάμωσε περαιτέρω τους Σπαρτιάτες. Οι Αθηναίοι τότε ψήφισαν γενική επιστράτευση και έθεσαν τον Ιφικράτη επικεφαλής του στρατού. Ο τελευταίος κατάλαβε τα περάσματα του Ισθμού με σκοπό να αποκόψει την οδό επιστροφής των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας όμως κατάφερε με τέχνασμα να αποφύγει τον αθηναϊκό στρατό και να επιστρέψει στην Θήβα χωρίς απώλειες.

Το 368 π.Χ. ο Ιφικράτης εστάλη στην Χαλκιδική, οι πόλεις της οποίας είχαν αποστατήσει από την Β Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν συμμαχήσει με την Αμφίπολη. Ο Ιφικράτης επέκτεινε την επιρροή της Αθήνας στο Μακεδονικό βασίλειο (ήταν προσωπικός φίλος της βασίλισσας Ευρυδίκης) αλλά απέτυχε να καταλάβει την Αμφίπολη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες. Έτσι το 365 π.Χ. καθαιρέθηκε και την θέση του έλαβε ο πολιτικός του αντίπαλος Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος από αυτήν την εξέλιξη ο Ιφικράτης πήγε ξανά στην Θράκη όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά Κότυ εναντίον της πατρίδας του. Κυρίευσε την Σηστό του Ελλήσποντου, αθηναϊκή κτήση, αλλά όταν ο Κότυς θέλησε να καταλάβει και τις υπόλοιπες αθηναϊκές κτήσεις της περιοχής, ο Ιφικράτης τον εγκατάλειψε και γύρισε στην Αθήνα, μη θέλοντας να προκαλέσει κι άλλο κακό στην πατρίδα του.[4]


Σχέδια σε Πέλτες  πελταστών στους ελληνικούς στρατούς 

Εκεί κατάφερε να ανακτήσει την προηγούμενη πολιτική του επιρροή και θέση, παρά τις ενέργειές του στην Θράκη. Μάλιστα συμφιλιώθηκε με τον παλιό αντίζηλό του, Τιμόθεο και μαζί κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα στην εσωτερική πολιτική σκηνή.

Επόμενη ενέργεια του Ιφικράτους ήταν η εκστρατεία στο Βυζάντιο μαζί με τον γιο του και τον Τιμόθεο, προς ενίσχυση του στρατηγού Χάρητα, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον των αποστατών συμμάχων της Αθήνας. Όμως η εκστρατεία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που κινητοποίησε η Αθήνα (120 τριήρεις, ο μεγαλύτερος στόλος μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών). Αφού επανέφεραν στη συμμαχία κάποιες πόλεις, ο στόλος των Ιφικράτους και Τιμοθέου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Χάρητα, κοντά στην Χίο.

Όμως λόγω θαλασσοταραχής στην περιοχή, οι Ιφικράτης και Τιμόθεος δίστασαν να εμπλακούν με τον αντίπαλο στόλο. Ο Χάρης τους κατηγόρησε ως προδότες και έσπευσε μόνος του να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους. Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε.
Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, ο Χάρης κατηγόρησε τους συστρατήγους του ως προδότες. Τελικά μετά από δίκη, ο Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας αθωώθηκαν, ενώ στον Τιμόθεο επιβλήθηκε πρόστιμο (355 π.Χ.). Με τα γεγονότα αυτά, ο Ιφικράτης έχασε την πολιτική του επιρροή και οι πηγές δεν ξανακάνουν λόγο γι’ αυτόν. Άγνωστος παραμένει και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του. Συνήθως τοποθετείται περί το 350 π.Χ. ή λίγο αργότερα.


Λεπτομέρεια από Κορινθιακό μελανόμορφο αγγείο που παριστά οπλίτη που φέρει έμβλημα των πεζοναυτών της πόλης (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)Είναι από το Αρχείο Σ. Σκαρμίντζου. Επίσης γνωρίζουμε ότι οι πελταστές ήταν συνήθως εξοπλισμένοι με τρία ακόντια, τα οποία κρατούσαν το ένα στο ένα χέρι και τα άλλα δύο στο άλλο χέρι μαζί με την ασπίδα.Εδώ αυτός ο συνδυασμός υπάρχει σε αυτόν τον κρανιοφόρο οπλίτη αν και το δεξί του χέρι έχει καταστραφεί  στην ζωγραφική εδώ αλλά μπορούμε να το διακρίνουμε  αμυδρά να κρατά όρθιο το τρίτο ακόντιο, αριστερά της εικόνας
Οι καινοτομίες του Ιφικράτους στην πολεμική τέχνη

Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ιδίως δε κατά την τελευταία φάση, η πολεμική τέχνη των Ελλήνων άρχισε να αλλάζει και να απομακρύνεται από την κλασσική εικόνα της σύγκρουσης μεταξύ οπλιτικών φαλαγγών, που είχε επικρατήσει από τον 7ο π.Χ. αι. Ο ατομικός οπλισμός, κυρίως ο αμυντικός, άρχισε να μειώνεται ενώ οι τακτικές έτειναν να γίνουν πιο πολύπλοκες και ρευστές. Ως εκ τούτου, από την εποχή αυτή κι έπειτα τα ελαφρά τμήματα, οι λεγόμενοι ψιλοί (ακοντιστές, τοξότες, σφενδονίτες κ.ά.), αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και δεν περιορίζονται απλώς σε επικουρικούς ρόλους.

Αξιοποιώντας τα διδάγματα του πολέμου αυτού, ο Ιφικράτης εισήγαγε καθοριστικές καινοτομίες στον οπλισμό των στρατιωτών, την εκπαίδευση, τις τακτικές μάχης και γενικότερα στην πολεμική τέχνη. Ειδικότερα εισήγαγε έναν νέο τύπο πεζικού, τους πελταστές. Αρχικά οι πελταστές αποτελούσαν έναν από τους παραδοσιακούς τύπους πολεμιστή των θρακικών φυλών και ήταν γνωστοί στην Νότιο Ελλάδα, όπου υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, αρκετά πριν την εποχή του Ιφικράτους.
Οι «ιφικράτιοι» πελταστές αποτελούσαν έναν ενδιάμεσο τύπο μεταξύ των παλαιών πελταστών και των κλασσικών οπλιτών. Συγκεκριμένα εξοπλίστηκαν με ακόντιο διπλάσιου μήκους και ξίφος μεγαλύτερου των αντίστοιχων κλασσικών, ελαφρύ θώρακα από λινό ή δέρμα, ενώ για ασπίδα υιοθετήθηκε η «πέλτη» των Θρακών ομολόγων τους, πολύ ελαφρύτερη της οπλιτικής. Επίσης οι χάλκινες περικνημίδες αντικαταστάθηκαν με δερμάτινα υποδήματα, τις περίφημες «ιφικρατίδες υποδέσεις», που ήταν ελαφρύτερα, πρακτικά και πιο εύχρηστα.[5]



Οι αλλαγές στον οπλισμό συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες καινοτομίες σε τακτικό επίπεδο. Οι «ιφικράτειοι» πελταστές, συγκέντρωναν στον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τα πλεονεκτήματα τόσο των πελταστών όσο και των οπλιτών. Λόγω του βαρύτερου οπλισμού τους, υπερείχαν σαφώς των υπολοίπων ψιλών στρατευμάτων, ενώ υπό κάποιες συνθήκες μπορούσαν να αντιπαραταχθούν και σε οπλιτική φάλαγγα.
Συνήθως βέβαια απέφευγαν την άμεση επαφή με φάλαγγα, ιδίως σε πεδινές περιοχές, και ακολουθούσαν τακτικές διαδοχικών προσβολών και υπαναχωρήσεων, που συνήθως είχαν ως αποτέλεσμα τον αποσυντονισμό και τελικά την καταστροφή της αντίπαλης παράταξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατανίκηση των Σπαρτιατών στο Λέχαιο).

Επίσης η μείωση του βαρέως οπλισμού έδινε τη δυνατότητα μεταφοράς περισσότερων προμηθειών, σε σχέση με τους οπλίτες. Έτσι οι πελταστές μπορούσαν να πραγματοποιούν μεγαλύτερες πορείες και σε δύσβατο έδαφος, κάτι που πολλές φορές τούς έδινε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με άλλα λόγια οι μισθοφόροι του Ιφικράτους ακολουθούσαν τακτικές καταδρομών ενώ με την ευκινησία τους, αναλάμβαναν τον ρόλο του ιππικού σε εδάφη που αυτό δεν μπορούσε να ενεργήσει.

Ο Ιφικράτης ως στρατηγός

Ο Ιφικράτης διακρίθηκε και ως διοικητής, τόσο του νέου σώματος των πελταστών που ο ίδιος δημιούργησε, όσο και κάθε σχηματισμού ή στρατεύματος που του ανατέθηκε. Η ταραχώδης και ασταθής εποχή στην οποία έζησε και έδρασε, απαιτούσε πλέον τον επαγγελματισμό στον στρατιωτικό τομέα και ο Ιφικράτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή με αναλόγου επιπέδου υπηρεσίες.
Από τους ιστορικούς, και κυρίως από τον βιογράφο του Κορνήλιο Νέπω, χαρακτηρίζεται ως ένας από τους ευφυέστερους στρατηγούς της εποχής του, από τους οποίους μάλιστα ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν. Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται αλλά και να εμπνέει τους υφισταμένους του, ώστε τα στρατεύματά του να διακρίνονται από αυστηρή πειθαρχία και συνοχή. Τον σεβασμό των στρατιωτών του τον κέρδιζε και με το προσωπικό του παράδειγμα, καθώς ήταν ο ίδιος γενναίος, ριψοκίνδυνος και μοιραζόταν τις κακουχίες που ταλαιπωρούσαν τους άνδρες του. Προσιτός και αυστηρός, αναλόγως των περιστάσεων, δίκαιος σε ουσιώδη ζητήματα όπως η διανομή των λαφύρων, «εργασία εξίσου σπουδαία με τη μισθοδοσία για τους στρατούς της εποχής του».[6] Επίσης η ικανότητά του να κερδίζει τις μάχες με ελάχιστο κόστος τού εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη των ανδρών του.



Επέβαλε συνεχή και εντατική εκγύμναση στους στρατιώτες του εκπαιδεύοντάς τους για την αντιμετώπιση διαφόρων περιπτώσεων (ενέδρες, αιφνιδιασμούς, επιθέσεις, τακτικές υποχωρήσεις κ.α.). Δεν επέτρεπε την αδράνεια, ακόμα και σε καιρό ειρήνης, πολλές φορές δε έβρισκε πρωτότυπους τρόπους για να το πετύχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πλους του αθηναϊκού στόλου προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ.. Για να κερδίσει χρόνο αλλά και για να διατηρεί σε εγρήγορση και όσο το δυνατόν καλύτερη φυσική κατάσταση τα πληρώματα, οργάνωνε αγώνες ταχύτητας μεταξύ των πλοίων. Επίσης κατά τις απαραίτητες στάσεις για ανεφοδιασμό στην ξηρά, τα εφόδια δεν συγκεντρώνονταν ώστε να μοιραστούν δίκαια σε όλους, αλλά κάθε πλήρωμα είχε δικαίωμα να αρπάξει όσα ήθελε. Έτσι «βραβεύονταν» πάλι οι γρηγορότεροι. Με τον τρόπο αυτό ο στόλος κάλυψε την απόσταση μέχρι την Κέρκυρα κωπηλατώντας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Συχνά εφάρμοζε ευφυή τεχνάσματα και στρατηγήματα για να παραπλανήσει και αιφνιδιάσει τους αντιπάλους και πάντα λάμβανε αυξημένα μέτρα για να μην βρεθεί προ απροόπτου ο ίδιος. Ωστόσο, όταν το έκρινε απαραίτητο, τα τεχνάσματα στόχευαν στους υφισταμένους του, ώστε να διαλυθεί τυχόν ηττοπάθεια και να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό. Σε μια περίπτωση που ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά, φρόντισε να διαδοθούν στους άνδρες του φήμες περί δωροδοκίας εχθρικών τμημάτων, ώστε αυτά να αυτομολήσουν πριν την επικείμενη μάχη. Η υποτιθέμενη προδοσία όπλισε το στράτευμα του Ιφικράτη με περισσό θάρρος και πίστη στην νίκη. Έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ψυχολογία των εμπλεκομένων, ματαιώνοντας κάποιες φορές τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή, αν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να αναστρέψει την ηττοπάθεια των δικών του ή την αισιοδοξία των αντιπάλων. Γενικά προσπαθούσε να εκβιάσει προς όφελός του το αποτέλεσμα της μάχης, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο. Αυτό άλλωστε επίτασσε και η εποχή του. Οι συγκρούσεις στον ελλαδικό χώρο ήταν πλέον συνεχείς, με αποτέλεσμα η οικονομία δυνάμεων και πόρων να είναι κεφαλαιώδους σημασίας.



Επίλογος

Ο Ιφικράτης υπήρξε από τους κορυφαίους και ευφυέστερους στρατιωτικούς της Αρχαίας Ελλάδας, με πολυετή δράση σε διάφορα μέτωπα της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης. Συνέλαβε και εφήρμοσε ποικίλους νεωτερισμούς, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εξέλιξη της ελληνικής πολεμικής τέχνης. Συχνά χαρακτηρίζεται ως ένας από τους τρεις μεγάλους στρατιωτικούς μεταρρυθμιστές του 4ου π.Χ. αι., ακολουθούμενος από τον Επαμεινώνδα και τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Πέραν όμως από το στρατιωτικό έργο, έχει να επιδείξει αξιόλογη δράση και στον πολιτικό τομέα. Για σημαντικό διάστημα κυριάρχησε στον πολιτικό στίβο της πατρίδας του, κατευθύνοντας την αθηναϊκή εξωτερική πολιτική. Μαζί με τους άλλους συμπατριώτες του στρατηγούς κατόρθωσαν να διατηρήσουν την επιρροή της Αθήνας στα ελληνικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η πάλαι θαλασσοκράτειρα πόλη της Παλλάδας είχε πλέον εισέλθει οριστικά σε τροχιά πολιτικής και οικονομικής παρακμής. Ο Αριστοτέλης του αποδίδει δύο ρητορικούς λόγους, τον «Προς Αρμόδιον» και «Υπέρ Ιφικράτους απολογία». Στους λόγους αυτούς, όπως και αλλού (Πολυαίνου) διακρίνεται η ρητορική δεινότητα και η ευστροφία του, αφού τα επιχειρήματα και οι απαντήσεις που προτάσσει σε αντιδίκους, πολιτικούς αντιπάλους ή συνομιλητές είναι συχνά ευφυείς και αποστομωτικές.


Παρόλα αυτά, ο Ιφικράτης διακρίθηκε κυρίως στο στρατιωτικό πεδίο, απ’ όπου και απέσπασε τη μεγάλη φήμη και υστεροφημία. Ανήκε στη γενιά αυτή των Ελλήνων στρατιωτικών, που ο πόλεμος αποτελούσε την κύρια ασχολία τους. Κατείχαν την τέχνη του πολέμου σε σχεδόν επαγγελματικό επίπεδο και εκεί παρουσίαζαν εφευρετικότητα και δυναμισμό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο, αυτοί οι άνδρες να εγκαταλείπουν την πόλη τους όταν η επιρροή τους μειωνόταν, με σκοπό να προσφέρουν αλλού τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες και να επανέρχονται όταν μπορούσαν να έχουν πρωταρχικό λόγο. Στον αντίποδα βρίσκονταν οι πολιτικοί που προσπαθούσαν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και την πορεία του τόπου τους, αλλά απέφευγαν να αναλάβουν στρατιωτικά πόστα.[7]
Εν κατακλείδι, η προσωπικότητα και τα κατορθώματα του Ιφικράτους απέσπασαν το σεβασμό και την αναγνώριση τόσο των συγχρόνων του Αθηναίων όσο και μεταγενέστερων επιφανών ανδρών, Ελλήνων και μη.





ΜΕ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ:

Βικιπαίδεια, 
ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ