Καμπανάκι» από τους αστυνομικούς της Κρήτης: «Δεν πάει άλλο με τις μεταναστευτικές ροές

 

«Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος από τη μία Υπηρεσία στην άλλη»

Την έντονη αντίδρασή τους στην περαιτέρω επιβάρυνση των αστυνομικών υπηρεσιών της Κρήτης εκφράζουν με κοινή ανακοίνωσή τους οι Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων του νησιού, με αφορμή τις οδηγίες για διάθεση αστυνομικού προσωπικού στις μεταγωγές πολιτών τρίτων χωρών που φτάνουν μέσω θαλάσσης.

Οι αστυνομικοί της Κρήτης ξεκαθαρίζουν ότι η αλληλεγγύη και η συνεργασία με το Λιμενικό Σώμα είναι δεδομένες, επισημαίνουν όμως ότι η μόνιμη κάλυψη των αυξημένων επιχειρησιακών αναγκών ενός Σώματος από το προσωπικό ενός άλλου δεν μπορεί να αποτελεί λύση.

Με την Κρήτη να βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξημένες μεταναστευτικές ροές, ενώ παράλληλα οι ανάγκες αστυνόμευσης του νησιού κορυφώνονται λόγω τουριστικής περιόδου, οδικών έργων και ελλείψεων σε προσωπικό και μέσα, οι Ενώσεις ζητούν άμεση ενίσχυση τόσο της Ελληνικής Αστυνομίας όσο και του Λιμενικού και έναν μόνιμο, οργανωμένο σχεδιασμό από την Πολιτεία.

Το μήνυμά τους είναι σαφές: «Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος από τη μία Υπηρεσία στην άλλη».

Σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν:

 

Προς:

1. Υπουργό Προστασίας του Πολίτη (μέσω Π.Ο.ΑΣ.Υ. και Π.Ο.ΑΞΙ.Α.)

2. Αρχηγό ΕΛ.ΑΣ. (μέσω Π.Ο.ΑΣ.Υ. και Π.Ο.ΑΞΙ.Α.)

3. Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Κρήτης

4. Π.Ο.ΑΣ.Υ.

5. Π.Ο.ΑΞΙ.Α.

6. Βουλευτές Περιφέρειας Κρήτης

 

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Των Ενώσεων Αστυνομικών Κρήτης

‘’ Η αλληλεγγύη μεταξύ των Σωμάτων Ασφαλείας είναι δεδομένη. 

Η λύση, όμως, πρέπει να δοθεί από την Πολιτεία. ’’

Οι Ενώσεις Αστυνομικών Κρήτης , με αφορμή τις πρόσφατες οδηγίες για τη διάθεση αστυνομικού προσωπικού από τις τέσσερις Διευθύνσεις Αστυνομίας της Κρήτης, προκειμένου να συνδράμει στη διαχείριση και στις μεταγωγές πολιτών τρίτων χωρών που εισέρχονται στην Κρήτη μέσω θαλάσσης, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε με σαφήνεια.

Καταρχάς, θέλουμε να καταστήσουμε απολύτως ξεκάθαρο ότι η Ελληνική Αστυνομία και το Λιμενικό Σώμα είναι και θα παραμείνουν στην ίδια πλευρά.

Οι ένστολοι γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει να επιχειρείς κάτω από δύσκολες συνθήκες. 

Η συνεργασία, η αλληλεγγύη και η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των Σωμάτων Ασφαλείας είναι αυτονόητες και δεδομένες.

Το ζήτημα που θέτουμε δεν αφορά τους συναδέλφους μας του Λιμενικού Σώματος. Αφορά την υποχρέωση της Πολιτείας να δώσει μια μόνιμη, οργανωμένη και αποτελεσματική λύση στη διαχείριση των αυξημένων μεταναστευτικών ροών στην Κρήτη.

Η πρόσφατη υπηρεσιακή και εισαγγελική γνωμοδότηση που έχει διαβιβαστεί στις αρμόδιες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας έχει ιδιαίτερη σημασία ως προς την οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων των εμπλεκόμενων Υπηρεσιών, ιδίως στις περιπτώσεις παράνομης εισόδου πολιτών τρίτων χωρών μέσω θαλάσσης.

Η συνδρομή μεταξύ των Σωμάτων είναι άλλο πράγμα. 

Η μόνιμη κάλυψη επιχειρησιακών αναγκών ενός Σώματος από το προσωπικό ενός άλλου είναι διαφορετικό ζήτημα.

Η Ελληνική Αστυνομία της Κρήτης βρίσκεται ήδη στα όριά της

Οι Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας στην Κρήτη καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν σε ένα τεράστιο και διαρκώς αυξανόμενο εύρος υποχρεώσεων.

Η Κρήτη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας και κατά τους θερινούς μήνες οι ανάγκες αστυνόμευσης πολλαπλασιάζονται.

Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρο σχεδόν το νησί βρίσκονται σε εξέλιξη εκτεταμένα οδικά έργα, με ιδιαίτερη ένταση λόγω της κατασκευής του νέου Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ).

Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, οι εργοταξιακές ζώνες, οι εκτροπές και οι αυξημένες ανάγκες ελέγχων και ρύθμισης της κυκλοφορίας έχουν επιβαρύνει σημαντικά το καθημερινό αστυνομικό έργο, απαιτώντας τη διάθεση επιπλέον προσωπικού και μέσων.

Παράλληλα, οι αστυνομικές Υπηρεσίες καλούνται να ανταποκριθούν στην αυξημένη τουριστική κίνηση, στην αστυνόμευση αεροδρομίων, λιμένων και τουριστικών περιοχών, στην οδική ασφάλεια, στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, στην αστυνόμευση εκδηλώσεων και χώρων μαζικής προσέλευσης, καθώς και σε περιστατικά πολιτικής προστασίας και φυσικών καταστροφών.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται με σημαντικές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα.

Το αστυνομικό προσωπικό της Κρήτης ανταποκρίνεται καθημερινά με επαγγελματισμό, αυταπάρνηση και φιλότιμο. 

Δεν μπορεί, όμως, κάθε νέα ανάγκη να αντιμετωπίζεται με την περαιτέρω αποδυνάμωση των ήδη επιβαρυμένων αστυνομικών Υπηρεσιών.

Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος

Αναγνωρίζουμε πλήρως τις αυξημένες ανάγκες που αντιμετωπίζει το Λιμενικό Σώμα στην Κρήτη και στηρίζουμε το δύσκολο έργο που επιτελούν καθημερινά οι συνάδελφοί μας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Ελληνική Αστυνομία μπορεί να καλείται διαρκώς να καλύπτει πάγιες και αυξανόμενες ανάγκες με μετακινήσεις και διαθέσεις προσωπικού από τις ήδη επιβαρυμένες Διευθύνσεις Αστυνομίας Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου και Λασιθίου.

Η Κρήτη χρειάζεται περισσότερους αστυνομικούς και περισσότερους λιμενικούς. 

Δεν χρειάζεται να αφαιρείται προσωπικό από τη μία Υπηρεσία για να καλύπτονται τα κενά μιας άλλης.

Η Πολιτεία και τα αρμόδια Υπουργεία οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί και να διαμορφώσουν έναν ολοκληρωμένο και μόνιμο μηχανισμό για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών στην Κρήτη.

Απαιτούνται οι αναγκαίες υποδομές, το κατάλληλο προσωπικό, τα μέσα και ένας σαφής επιχειρησιακός σχεδιασμός, ώστε κάθε Σώμα να μπορεί να επιτελεί απρόσκοπτα την αποστολή του.

Ζητούμε:

● Την άμεση διακοπή της διάθεσης αστυνομικού προσωπικού από τις τέσσερις Διευθύνσεις Αστυνομίας της Κρήτης για τη διενέργεια μεταγωγών πολιτών τρίτων χωρών.

● Τη σαφή οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων των εμπλεκόμενων Υπηρεσιών, σύμφωνα και με τη σχετική υπηρεσιακή και εισαγγελική γνωμοδότηση.

● Την ουσιαστική ενίσχυση του Λιμενικού Σώματος στην Κρήτη με το απαιτούμενο προσωπικό, μέσα και υποδομές, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες επιχειρησιακές του ανάγκες.

● Την ουσιαστική ενίσχυση των Διευθύνσεων Αστυνομίας της Κρήτης, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες αστυνόμευσης του νησιού.

● Τη διαμόρφωση από την Πολιτεία ενός μόνιμου και αποτελεσματικού σχεδιασμού για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, χωρίς να μετακυλίεται το βάρος από το ένα Σώμα Ασφαλείας στο άλλο.

Οι τέσσερις Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων της Κρήτης στηρίζουμε τους συναδέλφους μας σε όλα τα Σώματα Ασφαλείας και αναγνωρίζουμε την ανάγκη συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης όπου αυτή απαιτείται.

Παράλληλα, όμως, έχουμε θεσμική και συνδικαλιστική υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε το αστυνομικό προσωπικό που εκπροσωπούμε, τις συνθήκες εργασίας του και την επιχειρησιακή δυνατότητα των Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η συνδρομή μεταξύ των Σωμάτων είναι αυτονόητη. Η μόνιμη κάλυψη, όμως, πάγιων επιχειρησιακών αναγκών του ενός Σώματος από το προσωπικό του άλλου δεν μπορεί να αποτελεί λύση.

Η Ελληνική Αστυνομία της Κρήτης έχει ήδη φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της. 

Δεν είναι δυνατόν κάθε νέα ανάγκη να αντιμετωπίζεται με περαιτέρω αποδυνάμωση των αστυνομικών Υπηρεσιών.

Η Πολιτεία οφείλει να στελεχώσει επαρκώς όλα τα Σώματα Ασφαλείας και να δώσει μια μόνιμη, θεσμικά ορθή και επιχειρησιακά αποτελεσματική λύση.

Εμείς, ως Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τη συνεργασία μεταξύ των Σωμάτων, αλλά και να υπερασπιζόμαστε με συνέπεια το αστυνομικό προσωπικό και την εύρυθμη λειτουργία των Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.

 

Με εκτίμηση.

Τα Διοικητικά Συμβούλια

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Η.
Γεώργιος Πικράκης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Χ.
Στέλιος Σεληνιωτάκης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Ρ.
Ανδρέας Γυπάρης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Λ.
Μιχαήλ Βαμβασάκης

Ο Πρόεδρος Π.ΕΝ.Α.Α.
Στυλιανός Καρακουδής

Το Υποβρύχιο των Βατραχανθρώπων στο Πολεμικό Μουσείο..

 

Το Υποβρύχιο των Βατραχανθρώπων στο Πολεμικό Μουσείο.. Αρχές Φεβρουαρίου 2020

Την περίοδο που στο Πολεμικό Μουσείο ήταν Πρόεδρος του Δ.Σ. ο Ναύαρχος Αθανάσιος Παναγόπουλος Π.Ν. εκτός των άλλων Μεταρρυθμίσεων και Προσθήκης εκθεμάτων με τις Διασυνδέσεις του προστέθηκε και ένα ακόμα έκθεμα..

 

Το Υ/Β όχημα τύπου CE2F/X60 είναι Ιταλικής κατασκευής της εταιρίας COS.MO.S. SAS (Livorno Italy).

Η Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) προμηθεύτηκε τέσσερα Υ/Β Οχήματα από τον Οκτώβριο του 1977 έως τον Απρίλιο του 1978.

Είναι ηλεκτρικά αυτοκινούμενο Υ/Β όχημα χειριζόμενο από δύο βατραχανθρώπους.
Χρησιμοποιήθηκε από την ΔΥΚ είτε αυτόνομα είτε μεταφερόμενο πλησίον τής περιοχής επιχειρήσεων από τα Υποβρύχια τύπου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ (Guppy IIA).

 Ο Κυβερνήτης του οχήματος κάθεται στο εμπρόσθιο τμήμα και είναι υπεύθυνος για τον χειρισμό του ελέγχοντας πορεία και βάθος.
Διαθέτει πίνακα ελέγχου που επιτρέπει την πλοήγησή του σε οποιαδήποτε κατάσταση θαλάσσης ακόμα και κατά την διάρκεια της νύχτας.
Ο δεύτερος βατραχάνθρωπος, εκτελεί χρέη συγκυβερνήτη με κύριο έργο την τοποθέτηση των εκρηκτικών στο στόχο σε συνεργασία με τον Κυβερνήτη.

 Κυριότερα χαρακτηριστικά:

Συνολικό μήκος:                    6,97 Μέτρα
Διάμετρος:                             0,80 Μέτρα
Ύψος:                                     1,50 Μέτρα
Εκτόπισμα:                            2,1 Τόνοι
Βάθος κατάδυσης:              60 Μέτρα
Μέγιστη Ταχύτητα:             4,5 Κόμβοι
Οικονομική Ταχύτητα:        3,3 Κόμβοι
Ακτίνα ενεργείας:               50 Ναυτικά μίλια
Οπλισμός 2 βόμβες ΤΝΤ: 108 kgr εκάστη

 

Ένα Υποβρύχιο Όχημα που είχαμε εμείς οι Βατραχάνθρωποι για τις Αποστολές.. 
Αυτό το προσαρτούσαμε επάνω σε Υποβρύχια με ειδικές βάσεις..
Όταν το Υποβρύχιο έφτανε στον Προορισμό του βγαίναμε από αυτό με την Μέθοδο της Διαφυγής από τον ειδικό Θάλαμο των Υποβρυχίων.
Στην Συνέχεια τα δύο άτομα της Αποστολής έμπαιναν μέσα και έφερναν σε πέρας την όποια Επιχείρηση είχαν στα Σχέδια.. 
Αυτά τα υποβρύχια πράγματι τα είχαμε παραλάβει στα μέσα της δεκαετίας του 70.

Την δεκαετία του 90 η ΜΥΚ αποφάσισε να δώσει και Πτυχία Χειριστού για τα Συγκεκριμένα ΥΠ/ΟΧ 

 

 

Το ότι αυτό υπάρχει εκεί και το βλέπουν οι πολίτες οφείλεται στον Ναύαρχο Αθανάσιο Παναγόπουλο..  

Τώρα μένει να δούμε αυτά που Αναφέρει ο Άγγελος Συρίγος στο βίντεο.. 

 

"Η ανακάλυψη των εκπληκτικών Πολεμιστών του Ριάτσε "

  

Μας ώθησε να το ψάξουμε ο Ναύαρχος  Athanasios Panagopoulos με το δημοσίευμα του

 

 Ήταν 16 Αυγούστου 1972 και ο Στέφανο Μαριοτίνι που ανακάλυψε τυχαία τα αγάλματα, έκανε υποβρύχιο ψάρεμα στο Ριάτσε.

"Έψαχνα για απομονωμένους βράχους όπου τα ψάρια δεν θα ενοχλούνταν.

Βρήκα ένα κυκλικό σημείο με άμμο στο κέντρο.

Το νερό ήταν καθαρό, σχεδόν διαφανές.

Είδα έναν ώμο.

Αμέσως κατάλαβα ότι ήταν ώμος και όχι ένας οποιοσδήποτε βράχος, επειδή η ανατομία των χάλκινων γλυπτών είναι τόσο ακριβής...

Για μια στιγμή, νόμιζα ότι ήταν ένα πτώμα.

Ήταν σκούρο πράσινο.

Τον άγγιξα.

Έκανα ελεύθερη κατάδυση, ξεσκονίζοντας την άμμο που το κάλυπτε.

Είδα ότι ήταν ένα ολόκληρο άγαλμα θαμμένο, με τη δεξιά του πλευρά ελαφρώς στραμμένη προς τον βυθό.

Είδα τα μαλλιά, την ταινία στο κεφάλι, το πρόσωπο καλυμμένο με κοχύλια, βότσαλα και άμμο.

Καθώς βουτούσα, είδα ένα γόνατο και ένα μεγάλο δάχτυλο του ποδιού περίπου ένα μέτρο μακριά.

Βούτηξα πάλι και τον ανακάλυψα.

Ήταν ανάσκελα, καλυμμένος από λίγα εκατοστά άμμου.

Τον είδα, από την κορυφή ως τα νύχια, σε όλη του τη λαμπρότητα.

Οι μύες, η λεπτομέρεια των βλεφαρίδων και τα βλέφαρα φτιαγμένα με χάλκινα φιλέτα..."

 

  

Οι Πολεμιστές του Ριάτσε είναι δύο μοναδικά, αρχαία ελληνικά χάλκινα αγάλματα του 5ου αιώνα π.Χ

Ανακαλύφθηκαν στον βυθό του Ιονίου Πελάγους, ανοιχτά του Ριάτσε στην Καλαβρία της Ιταλίας, στις 16 Αυγούστου 1972, από τον ερασιτέχνη δύτη Στέφανο Μαριοτίνι, σε βάθος 8 μέτρων.

Σήμερα φιλοξενούνται στο Εθνικό Μουσείο της Μεγάλης Ελλάδας στο Ρέτζιο Ντι Καλάμπρια

 

Θεωρούνται έργα κορυφαίων αρχαίων Ελλήνων γλυπτών, με πιθανές συνδέσεις ακόμη και με τη σχολή του Φειδία.

Ο "Πολεμιστής Α", ο "ηλικιωμένος", έχει ύψος περίπου 2 μέτρα και ο "Πολεμιστής Β", ο "έφηβος", περίπου 1,96 μέτρα.

Τα χείλη είναι από κόκκινο χαλκό, τα μάτια από γυαλί και ελεφαντόδοτο, ενώ τα δόντια του Α' είναι από ασήμι.

 

Προέρχονται από Αθηναϊκό εργαστήριο του 5ου αιώνα π.Χ., ενώ η προέλευση του μετάλλου είναι από το Άργος.

Παρά τις ομοιότητες, η μελέτη αποκάλυψε σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο αγαλμάτων, που αποδίδονται σε δύο διαφορετικούς καλλιτέχνες.

Οι λεπτομέρειες του σώματος αποδίδονται με κάθε λεπτομέρεια στους μυς, τις φλέβες, και όλα τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ανατομίας.

Το κάθε άγαλμα ζυγίζει 400 kg

Η κοντραπόστο στάση του σώματος υποδεικνύει ότι κρατούσαν ασπίδα στο αριστερό και σπαθί, δόρυ ή σφενδόνα στο δεξί.

Ο ηλικιωμένος φοράει ταινία στα μαλλιά, ενώ ο έφηβος φοράει κράνος στο κεφάλι.

Ο καθαρισμός και η συντήρηση των αγαλμάτων μετά την παραμονή αιώνων στον βυθό της θάλασσας διήρκεσε πέντε χρόνια.

 

Από:  Katerina Stamatiou

 

 

Βίντεο: 

 

 

Συναγερμός σε Ιρλανδία και Βρετανία: Ο «Νέος IRA» απειλεί με «εμφύλιο πόλεμο» για το μεταναστευτικό

npress newsroom

 Μασκοφόρος εμφανίζεται σε βίντεο να δίνει τελεσίγραφο 24 ωρών σε παράτυπους μετανάστες – Οι υπηρεσίες ασφαλείας παρακολουθούν στενά τη δράση της οργάνωσης, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα η αυθεντικότητα του βίντεο

Έντονη ανησυχία προκαλούν σε Ιρλανδία και Βρετανία οι νέες απειλές που αποδίδονται στον λεγόμενο «Νέο IRA», με φόντο την αυξανόμενη ένταση γύρω από το μεταναστευτικό.

Σε βίντεο που κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες, ένας μασκοφόρος άνδρας, ο οποίος φέρεται να μιλά εκ μέρους της οργάνωσης, χρησιμοποιεί ακραία ρητορική και κάνει λόγο ακόμη και για «εμφύλιο πόλεμο».

Παράλληλα, εμφανίζεται να απευθύνει τελεσίγραφο 24 ωρών σε μετανάστες που βρίσκονται παράτυπα στη χώρα, απειλώντας με κλιμάκωση της βίας σε περίπτωση που δεν αποχωρήσουν.

Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν υπάρχει ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι το συγκεκριμένο βίντεο αποτελεί επίσημη ανακοίνωση του Νέου IRA ή ότι ο μασκοφόρος έχει εξουσιοδοτηθεί να μιλήσει εκ μέρους της οργάνωσης.

Φόβοι για νέα βίαια επεισόδια

Η υπόθεση έχει προκαλέσει προβληματισμό στις υπηρεσίες ασφαλείας, καθώς η Ιρλανδία και η Βόρεια Ιρλανδία έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωπες με σοβαρές εντάσεις γύρω από το μεταναστευτικό.

Οι εκτιμήσεις που έχουν δημοσιευθεί στον βρετανικό Τύπο δεν θεωρούν ότι ο Νέος IRA διαθέτει σήμερα τη δύναμη για να προκαλέσει μια σύγκρουση αντίστοιχη με την περίοδο των «Troubles».

Ωστόσο, ο κίνδυνος για στοχευμένες επιθέσεις, επεισόδια, ενέργειες κατά υποδομών ή υποκίνηση βίαιων κινητοποιήσεων θεωρείται υπαρκτός.

Ποιος είναι ο «Νέος IRA»

Ο Νέος IRA δημιουργήθηκε το 2012 από τη συνένωση οργανώσεων και ομάδων του ένοπλου ρεπουμπλικανικού χώρου, μεταξύ των οποίων η Real IRA.

Η οργάνωση απορρίπτει τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 και επιδιώκει την αποχώρηση της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο και την ένταξή της σε ένα ενιαίο ιρλανδικό κράτος.

Οι βρετανικές Αρχές αντιμετωπίζουν την οργάνωση ως τρομοκρατική απειλή, ενώ η MI5 διατηρεί το επίπεδο απειλής που σχετίζεται με την τρομοκρατία στη Βόρεια Ιρλανδία στην κατηγορία «substantial», δηλαδή θεωρεί ότι μια επίθεση είναι πιθανή.

Νέα και ανησυχητική στροφή στο μεταναστευτικό

Η αντι-μεταναστευτική ρητορική που αποδίδεται τώρα στον Νέο IRA αποτελεί σημαντική διαφοροποίηση από την παραδοσιακή ατζέντα του ένοπλου ρεπουμπλικανισμού, η οποία επικεντρωνόταν κυρίως στην ιρλανδική ενοποίηση και στη βρετανική παρουσία στη Βόρεια Ιρλανδία.

Το μεγάλο ερώτημα για τις Αρχές είναι εάν πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της κοινωνικής έντασης ή για προάγγελο νέων βίαιων ενεργειών.

Σε κάθε περίπτωση, η εμφάνιση απειλών για «εμφύλιο πόλεμο» επαναφέρει δυσάρεστες μνήμες σε μια περιοχή που χρειάστηκε δεκαετίες για να αφήσει πίσω της μία από τις πιο αιματηρές περιόδους της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

 

Στις 15 Αυγούστου 1914, η Διώρυγα του Παναμά παραδόθηκε στη διεθνή ναυσιπλοΐα.

  

Η διώρυγα του Παναμά ( Canal de Panamá) είναι τεχνητός δίαυλος μήκους 82 χιλιομέτρων (51 ναυτικών μιλίων) στον Παναμά, ο οποίος ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό ωκεανό. 

Είναι η δεύτερη σε ναυτιλιακή σπουδαιότητα από την άποψη των θαλάσσιων μεταφορών στον κόσμο, μετά τη Διώρυγα Σουέζ. 

Ενώνει την επί του Ατλαντικού βόρεια ακτή με εκείνη του Ειρηνικού στα νότια, χρησιμοποιώντας υδατοφράκτες με δεξαμενές, που ανυψώνουν τα πλοία στα 26 μέτρα (85 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, που είναι το επίπεδο της τεχνητής Λίμνης Γκατούν και τα χαμηλώνουν πάλι στην άλλη πλευρά στο ύψος της θάλασσας.

Η πρώτη διέλευση πλοίου έγινε στις 15 Αυγούστου 1914. 

Από τη δεκαετία του 1930, άρχισε να φαίνεται η ανάγκη για επέκταση των δεξαμενών του καναλιού, λόγω του μεγέθους των νέων πλοίων, που δεν χωρούσαν στις υπάρχουσες, και για να χαλαρώσει η έντονη κίνηση, αλλά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν το 1942. 

Τελικά, οι εργασίες για τις νέες δεξαμενές άρχισαν το 2007 και το έργο παραδόθηκε για χρήση τον Ιανουάριο του 2016.

Η ημερήσια δυναμικότητα διελεύσεως της διώρυγας είναι 50 πλοία. Τα πλοία καταβάλλουν τέλη (δικαιώματα) βάσει της χωρητικότητας που έχουν (Panama canal tonnage).

Στρατιωτικά σήμερα η διώρυγα του Παναμά συνεχίζει να θεωρείται ουδέτερη θάλασσα.

Ιστορία

Ήδη από το 1501 οι άνθρωποι ονειρεύονταν μια γέφυρα νερού που να ενώνει τον Ατλαντικό Ωκεανό με τον Ειρηνικό, μέσα από τον Ισθμό του Παναμά. 

Η προσπάθεια διανοίξεως της διώρυγας είχε αρχίσει από τα πολύ παλιά χρόνια. 

Πολλοί την επεχείρησαν, αλλά οι εδαφικές ανωμαλίες, η διαφορά της στάθμης μεταξύ των δύο ωκεανών και της παλίρροιας, καθώς και ο κίτρινος πυρετός, έκαναν την κατασκευή προβληματική αν όχι αδύνατη. 

Το 1859 ολοκληρώθηκε σιδηροδρομική γραμμή που διέσχιζε τον ισθμό, αφού στοίχισε όμως πολλές απογοητεύσεις, κόπους και έξοδα. 

Φαινόταν ότι τα πλοία θα συνέχιζαν να κάνουν το γύρο του Ακρωτηρίου Χορν διαπλέοντας 8.000 μίλια (13.000 χιλιόμετρα) παραπάνω. 

Παρ' όλα αυτά, το 1876 οι Γάλλοι ίδρυσαν τη Διεθνή Εταιρεία της Ωκεάνιας Διώρυγας, που εξουσιοδότησε και τη γαλλική εταιρεία «Lesseps», που είχε ιδρύσει ο Φερδινάνδος Λεσσέψ, να αρχίσει τις εργασίες. 

Πράγματι, το 1881 αρχίζει η γαλλική προσπάθεια. 

Όμως οι τροπικοί πυρετοί, συγκεκριμένα ο κίτρινος πυρετός, προκαλούσαν μεγάλες απώλειες ζωής στο εργατικό προσωπικό. 

Η κακή διαχείριση, η διαφθορά και η κλοπή, οργίαζαν. 

Η προσπάθεια τερματίσθηκε άδοξα το 1888 με την πτώχευση της εταιρείας. 

Οι Γάλλοι εγκατέλειψαν το σχέδιο, αφήνοντας πίσω τους σκουριασμένα μηχανήματα και τάφους χιλιάδων εργατών.

Το 1904 η αμερικανική κυβέρνηση εξαγόρασε τα γαλλικά δικαιώματα και μια στενή λωρίδα γης που είχε μήκος 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) και πλάτος 10 μίλια (16 χιλιόμετρα), η λεγόμενη Ζώνη της Διώρυγας. 

Ο αρχίατρος Ουίλιαμ Κρώφορντ Γκόργκας ανέλαβε να απαλλάξει τη Ζώνη της Διώρυγας από τις ακαθαρσίες και τις νόσους εξαιτίας των οποίων πέθαναν πολλοί εργάτες. 

Δημιουργήθηκε μια Επιτροπή για τη Διώρυγα, με πλήρη μηχανικά και διοικητικά δικαιώματα, και η κατασκευή της άρχισε. 

Ο πρώτος αρχιμηχανικός Τζων Γουάλας παραιτήθηκε ύστερα από έναν χρόνο και ο διάδοχός του Τζων Στήβενς αποσύρθηκε το 1907.

Ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Θεόδωρος Ρούζβελτ αντιλαμβανόταν πως αν επρόκειτο να κατασκευαστεί μία Διώρυγα του Παναμά, δεν έπρεπε να επαναληφθούν τα λάθη που είχαν διαπράξει οι Γάλλοι. 

Το 1907 η Επιτροπή Διώρυγας ανετέθη στο στράτευμα και ο συνταγματάρχης Τζωρτζ Ουάσινγκτον Γκέταλς ανέλαβε τη διοίκηση. 

Το κανάλι δεν θα γινόταν ένας κρίκος που θα ένωνε απ' ευθείας τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, όπως είχαν σχεδιάσει οι Γάλλοι, αλλά ένας υδάτινος διάδρομος, φραγμένος από ξηρά, κατασκευασμένος στη ράχη του ισθμού. 

 

 

Από τον Ατλαντικό τα πλοία θα εισχωρούσαν μέσα σε μια διώρυγα του επιπέδου της θαλάσσης, μήκους 7 μιλίων. 

Τρία φράγματα θα σήκωναν τα πλοία 26 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας στην πραγματική διώρυγα. 

Από εκεί θα ταξίδευαν ανεμπόδιστα 33 χιλιόμετρα στη Λίμνη Γκατούν και θα περνούσαν μέσα από το Culebra Cut στα φράγματα του Ειρηνικού. 

Το «Pedro Miguel», το πρώτο φράγμα, θα χαμήλωνε τα πλοία 30 πόδια στην τεχνητή λίμνη Μιραφλόρες, πλάτους 3,2 χιλιομέτρων. 

Έπειτα, άλλα δύο φράγματα θα χαμήλωναν τα υπόλοιπα 54 πόδια στο κανάλι του επιπέδου της θάλασσας. 

Από εκεί και μετά, θα απέμεναν να διασχισθούν μόνο 13,7 χιλιόμετρα έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Αυτό ήταν το ηράκλειο έργο που αντιμετώπισε ο Γκέταλς. 

Τα κανάλια του επιπέδου της θάλασσας στις δύο άκρες του ισθμού ήταν εύκολη αποστολή με σκάψιμο και εκβάθυνση. Όμως τα φράγματα, με τις μεγάλες θαλάσσιες θύρες τους, εμφάνισαν πολύ περισσότερα προβλήματα. 

Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν το εσωτερικό κανάλι, επειδή το ηπειρωτικό χώρισμα ήταν 26 μέτρα ψηλότερο από το προτεινόμενο επίπεδο ύψους του θαλάσσιου διαδρόμου. 

Οι λόφοι έπρεπε να κοπούν κάθετα, σε μια έκταση 9 μιλίων στο Culebra Cut. 

Πηγή υδάτων θα ήταν για το σκοπό αυτό, ο ποταμός Τσάγρες. Αυτός όμως ήταν πολύ χαμηλότερος από το προτεινόμενο επίπεδο των 26 μέτρων. 

Έτσι κατασκευάστηκε το Φράγμα Γκατούν. 

Στο Culebra Cut, άνθρωποι και μηχανές έσκαψαν ένα βαθύ όρυγμα σε σχήμα V μέσα στο βουνό και ανασκάφηκαν εκατομμύρια κυβικά μέτρα χώματος και πέτρας, το μεγαλύτερο μέρος των οποιων μεταφέρθηκε στο Φράγμα Γκατούν. 

Την εποχή των βροχών υπήρχε ο κίνδυνος των κατολισθήσεων, αλλά και των πλημμυρών του ποταμού Τσάγρες.

Οι δεξαμενές έπρεπε να γίνουν αρκετά ευρείες, ώστε να μπορούν να χωρέσουν και τα μεγαλύτερα πλοία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. 

Έτσι κατασκευάστηκαν με μήκος 1,000 ft (304,80 m), 110 ft (33,53 m) και το ύψος τους στα πλάγια ισούται με πολυκατοικία 6 ορόφων. 

Για να κατασκευαστεί το κανάλι του Παναμά, χρειάστηκε να μετατοπιστεί χώμα σε ποσότητα που ανήλθε συνολικά σε 240.000.000 τόνους. 

Η ποσότητα αυτή θα μπορούσε να σχηματίσει 63 πυραμίδες, που η κάθε μία να έχει το ύψος της Μεγάλης Πυραμίδας της Αιγύπτου.

Τελικά, το έργο ολοκληρώθηκε. 

Στις 10 Οκτωβρίου 1913 άνοιξαν τα φράγματα της λίμνης και το νερό εισχώρησε στο κανάλι. 

Άνοιξαν οι υδατοφράχτες και τα νερά του Ατλαντικού γέμισαν την πρώτη σύρτη. 

Πλήθη από υπερήφανους εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ζητωκραύγασαν καθώς το πρώτο πλοίο, το ρυμουλκό «Γκέιταν», σημαιοστολισμένο μπήκε σφυρίζοντας μέσα στο φράγμα. 

Οι μηχανικοί και οι επίσημοι βρίσκονταν επάνω στο ρυμουλκό.

Ύστερα από ένα έτος, στις 15 Αυγούστου 1914, η Διώρυγα παραδόθηκε στη διεθνή ναυσιπλοΐα. 

Μέχρι το έτος 2000 βρισκόταν υπό την οικονομική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Η Διώρυγα του Παναμά λειτουργεί χρησιμοποιώντας ένα σύστημα κλειδαριών που ανυψώνει και κατεβάζει πλοία μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανού. 

Καθώς αυτοί οι ωκεανοί είναι σε διαφορετικά επίπεδα, το κανάλι χρησιμοποιεί τρία σετ κλειδαριών - Gatun, Pedro Miguel και Miraflores - για να ρυθμίσει το υψόμετρο ενός πλοίου. 

Όταν ένα σκάφος εισέρχεται στο κανάλι, το νερό γεμίζει τον θάλαμο κλειδαριάς για να ανυψώσει το πλοίο στο επίπεδο της λίμνης Gatun, μια τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τη λειτουργία του καναλιού. 

Μετά τη διέσχιση της λίμνης, το πλοίο κατεβαίνει πάλι μέσα από τις κλειδαριές στην απέναντι πλευρά, επιτρέποντάς του να περάσει μέσα από τους δύο ωκεανούς.

 

Όλη η διαδικασία τροφοδοτείται από τη βαρύτητα, χρησιμοποιώντας γλυκό νερό από τις γύρω λίμνες και δεξαμενές. 

Κάθε θάλαμος κλειδαριάς έχει μήκος 1.000 πόδια και πλάτος 110 πόδια, αρκετά μεγάλος για να χωρέσει τα τεράστια φορτηγά πλοία που διασχίζουν τακτικά το κανάλι. 

Αυτό το θαύμα μηχανικής συντομεύει το ταξίδι για πλοία περίπου 8.000 μίλια, σε σύγκριση με το ταξίδι γύρω από το νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής...!!!

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Θεόδωρος Ρούσβελτ, είχε δηλώσει για τη Διώρυγα του Παναμά ότι είναι «ένα από τα κατορθώματα για τα οποία οι άνθρωποι της δημοκρατίας μας θα αναπολούν με τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια». 

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να πάρει πίσω το Κανάλι, στο όνομα της ίδιας δημοκρατίας.

Ο νεοεκλεγείς Αμερικανός πρόεδρος καταγγέλλει τα αυξημένα τέλη που έχει επιβάλει ο Παναμάς για τη χρήση της πλωτής οδού που συνδέει τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό ωκεανό. 

Λέει ότι εάν τα πράγματα δεν αλλάξουν μετά την ανάληψη των καθηκόντων του τον επόμενο μήνα, «θα απαιτήσουμε να επιστραφεί η Διώρυγα του Παναμά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πλήρως, γρήγορα και χωρίς αμφιβολία».

Ο Τραμπ εδώ και καιρό απειλεί ακόμη και συμμάχους με τιμωρητικές ενέργειες με την ελπίδα να κερδίσει παραχωρήσεις. 

Αλλά οι ειδικοί και στις δύο χώρες είναι ξεκάθαροι: Αν δεν πάει σε πόλεμο με τον Παναμά, ο Τραμπ δεν μπορεί να επανακτήσει τον έλεγχο του Καναλιού που οι ΗΠΑ συμφώνησαν να παραχωρήσουν τη δεκαετία του 1970.

 

Η Διώρυγα

Πρόκειται για μια τεχνητή πλωτή οδό που χρησιμοποιεί μια σειρά από δεξαμενές για πάνω από 82 χιλιόμετρα στη μέση του Παναμά και συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό.  

Για τα πλοία, εξοικονομεί πάνω από 11.000 χιλιόμετρα, καθώς αποφεύγουν να περιπλεύσουν το Ακρωτήριο Χορν στο νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής.

Το Κανάλι εξοικονομεί για τα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα «σημαντικό χρόνο και ένα σημαντικό κόστος καυσίμων» και επιτρέπει ταχύτερη παράδοση αγαθών, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για φορτία ευαίσθητα στο χρόνο και ευπαθή αγαθά.

Η κατασκευή

Μια προσπάθεια δημιουργίας ενός καναλιού μέσω του Παναμά με επικεφαλής τον Φερντινάν Λεσέψ, ο οποίος έχτισε τη Διώρυγα του Σουέζ της Αιγύπτου, ξεκίνησε το 1880 όμως λίγα χρόνια αργότερα, χρεοκόπησε.

Η ελονοσία, ο κίτρινος πυρετός και άλλες τροπικές ασθένειες αποδεκάτισαν το εργατικό δυναμικό που ήδη είχε να αντιμετωπίσει ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο έδαφος και σκληρές συνθήκες εργασίας στη ζούγκλα.  

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, κατά την κατασκευή της διώρυγας χάθηκαν περισσότερες από 20.000 ζωές.

Ο Παναμάς ήταν τότε επαρχία της Κολομβίας, η οποία αρνήθηκε να επικυρώσει τη συνθήκη του 1901 που αδειοδοτούσε αμερικανικά συμφέροντα για την κατασκευή του καναλιού. 

Ο Ρούσβελτ απάντησε στέλνοντας πολεμικά πλοία στις ακτές του Παναμά, τόσο του Ατλαντικού, όσο και του Ειρηνικού. 

 Οι ΗΠΑ προετοίμασαν επίσης ένα σύνταγμα έτοιμο για εφαρμογή μετά την ανεξαρτησία του Παναμά, δίνοντας στις αμερικανικές δυνάμεις «το δικαίωμα να επέμβουν σε οποιοδήποτε μέρος του Παναμά, για να αποκαταστήσουν τη δημόσια ειρήνη και τη συνταγματική τάξη».

Τα κολομβιανά στρατεύματα δεν μπόρεσαν καν να διασχίσουν τη σκληρή ζούγκλα και ο Παναμάς κήρυξε ουσιαστικά μια αναίμακτη ανεξαρτησία τον Νοέμβριο του 1903 και σύντομα υπέγραψε μια συνθήκη που επέτρεπε σε μια αμερικάνικη κοινοπραξία να ξεκινήσει την κατασκευή.

Υπό αμερικανικό έλεγχο

Η πλωτή δίοδος άνοιξε το 1914, αλλά σχεδόν αμέσως πολλοί στον Παναμά άρχισαν να αμφισβητούν τη νομιμότητα της αμερικάνικης παρέμβασης, οδηγώντας τη χώρα στο λεγόμενο «αγώνα των γενεών» για την ακύρωση της συνθήκης με την Ουάσιγκτον.

Τη δεκαετία του 1930, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από το δικαίωμά τους να παρεμβαίνουν στον Παναμά. 

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, με το διοικητικό κόστος της να αυξάνεται απότομα, η Ουάσιγκτον πέρασε χρόνια διαπραγματευόμενη με τον Παναμά για να παραχωρήσει τον πλήρη έλεγχο της πλωτής οδού.

Τελικά, η κυβέρνηση Κάρτερ συνεργάστηκε με την κυβέρνηση του Ομάρ Τορίγιος στον Παναμά υποβάλλοντας προς έγκριση δύο συνθήκες: τη «Μόνιμη Συνθήκη Ουδετερότητας» και τη «Συνθήκη της Διώρυγας του Παναμά».

Η πρώτη, η οποία συνεχίζεται στο διηνεκές, δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα να προβαίνουν τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε να διασφαλίζουν ότι το κανάλι παραμένει ανοιχτό και ασφαλές, ενώ η δεύτερη δήλωνε ότι οι ΗΠΑ θα παρέδιδαν το κανάλι στον Παναμά στις 31 Δεκεμβρίου 1999.

Και οι δύο συνθήκες υπογράφηκαν το 1977 και επικυρώθηκαν το επόμενο έτος. 

Οι συμφωνίες συνέχισαν να ισχύουν και μετά το 1989, όταν ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους εισέβαλε στον Παναμά για να απομακρύνει τον ηγέτη Μανουέλ Νοριέγκα.

 

Το Κανάλι στα χέρια του Παναμά

Η διαχείριση της διώρυγας ήταν πιο αποτελεσματική υπό τη διαχείριση του Παναμά, καθώς η κίνηση αυξήθηκε κατά 17% μεταξύ των οικονομικών ετών 1999 και 2004 . 

 

Οι ψηφοφόροι του Παναμά ενέκριναν μέσω δημοψηφίσματος το 2006 μια μεγάλη επέκταση του καναλιού για να μπορεί να εξυπηρετεί μεγαλύτερα και σύγχρονα φορτηγά πλοία. 

Η επέκταση κράτησε μέχρι το 2016 και κόστισε περισσότερα από 5,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Την Κυριακή, σε τηλεοπτικό μήνυμα ο πρόεδρος του Παναμά Χοσέ Ραούλ Μουλίνο δήλωσε ότι «κάθε τετραγωνικό μέτρο του καναλιού ανήκει στον Παναμά και θα συνεχίσει να του ανήκει», προσθέτοντας ότι «μπορεί ο λαός της χώρας να είναι διχασμένος σε ορισμένα βασικά ζητήματα, όμως όσον αφορά το κανάλι μας και την κυριαρχία μας, όλοι θα ενωθούμε κάτω από τη σημαία του Παναμά».

Η αύξηση των τελών

Το κόστος χρήσης του Καναλιού έχει αυξηθεί για τα πλοία λόγω της περσινής ξηρασίας που επηρέασαν τον επιτρεπόμενο αριθμό διελεύσεων, αναγκάζοντας τον Παναμά να μειώσει δραστικά τη ναυτιλιακή κίνηση. 

Αν και οι βροχές έχουν ως επανέλθει σε μεγάλο βαθμό, ο Παναμάς λέει ότι μελλοντικές αυξήσεις τελών ενδέχεται να είναι απαραίτητες καθώς αναλαμβάνει βελτιώσεις για να καλύψει τις σύγχρονες ναυτιλιακές ανάγκες.

Ο πρόεδρος Μουλίνο διαβεβαίωσε ότι τα τέλη για τη χρήση του καναλιού “δεν καθορίζονται από ιδιοτροπία”.

Από την πλευρά του, ο Χόρχε Λουίς Κιχάνο, ο οποίος υπηρέτησε ως διαχειριστής της Διώρυγας από το 2014 έως το 2019, είπε ότι όλοι οι χρήστες του πλωτής διόδου υπόκεινται στα ίδια τέλη, αν και διαφέρουν ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου και άλλους παράγοντες.

«Μπορώ να δεχτώ ότι οι πελάτες του Καναλιού μπορεί να παραπονεθούν για οποιαδήποτε αύξηση της τιμής, όμως αυτό δεν τους δίνει το δικαίωμα να σκεφτούν να το πάρουν υπό τον έλεγχό τους».

Η αξίωση του Τραμπ

Ο εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι το Κανάλι «δόθηκε στον Παναμά και στον λαό του Παναμά, αλλά έχει διατάξεις ότι πρέπει να μας φέρονται δίκαια. 

Και δεν μας φέρθηκαν δίκαια», αναφερόμενος στη συνθήκη του 1977, που «ανόητα», όπως είπε, παραχώρησε τη διώρυγα.

Η συνθήκη ουδετερότητας δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα να δράσουν εάν η λειτουργία του καναλιού απειληθεί λόγω στρατιωτικής σύγκρουσης, όμως όχι να επανακτήσουν τον έλεγχο.

“Δεν υπάρχει καμία ρήτρα κανενός είδους στη συμφωνία ουδετερότητας που να επιτρέπει την ανάληψη του ελέγχου του Καναλιού”, λέει ο Κιχάνο, που τονίζει ότι “νομικά, δεν υπάρχει τρόπος, υπό κανονικές συνθήκες, να ανακτηθεί η περιοχή”.

Βίντεο με όλη την Διαδικασία Διέλευσης.. 

 

 

 Κείμενο και Φωτογραφίες από το Διαδίκτυο και Βίντεο από το Youtube 

 Nικήτας Μαυράκης. Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε από τη διώρυγα του Παναμά Ο πρώτος καπετάνιος που διέσχισε το κανάλι ήταν Έλληνας. Ο Νικήτας Μαυράκης, γεννημένος στην Κάσο το 1859, ήταν ο άνθρωπος που επιλέχθηκε ανάμεσα σε δεκάδες υποψήφιους να πλεύσει με το αμερικανικό SS Ancon την ημέρα των εγκαινίων στη διώρυγα. ...
 Παρακολουθήστε το δημοσίευμα για τον Έλληνα καπετάνιο από την Κάσο..

Στις 14 Αυγούστου 1974, ενώ ο «Αττίλας 2» ισοπέδωνε τη Μεγαλόνησο, η τότε ηγεσία στην Αθήνα υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», μαζί με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων (Μπονάνος, Αραπάκης, Γαλατσάνος), διατάσσουν την τραγική και ασυγχώρητη παύση πυρός.

 

Moraiti Xrisa

Στις 14 Αυγούστου 1974, ενώ ο «Αττίλας 2» ισοπέδωνε τη Μεγαλόνησο, η τότε ηγεσία στην Αθήνα υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», μαζί με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων (Μπονάνος, Αραπάκης, Γαλατσάνος), διατάσσουν την τραγική και ασυγχώρητη παύση πυρός. 

Εκτελώντας τις εντολές της ντροπής, εγκατέλειψαν την Κύπρο στη μοίρα της.

 

Το αποτέλεσμα;

 * Το 37% της κυπριακής γης να πέσει στα χέρια του Αττίλα.

* Χιλιάδες νεκροί, αγνοούμενοι και ξεριζωμένοι.

* Ένα αιώνιο «Γιατί;» να αιωρείται πάνω από την προδομένη ΕΛΔΥΚ και τον κυπριακό ελληνισμό.

Όμως, όταν η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία λιποψυχούσαν, οι Έλληνες Καταδρομείς έγραφαν Ιστορία με το αίμα τους.

Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, η αερομεταφερόμενη Επιχείρηση «ΝΙΚΗ» –μια αποστολή αυτοκτονίας που αψήφησε κάθε στρατιωτική λογική– προσγειώνεται στην κόλαση της Λευκωσίας.

Εκεί, στην πρώτη γραμμή του πυρός, ορθώνουν το ανάστημά τους γίγαντες λεβέντες καταδρομείς των Ειδικών Δυνάμεων:

 

Όπως:

* Ο Διοικητής της Α’ Μοίρας Καταδρομών, Ταγματάρχης Γεώργιος Παπαμελετίου: Ο αλύγιστος ηγήτορας που αγνόησε τις παράλογες εντολές των Αθηνών, πήρε τον βαρύ οπλισμό, οργάνωσε την άμυνα και με τη φράση «Το αεροδρόμιο θα το κρατήσουμε όσο ζούμε!» έσωσε το αεροδρόμιο της Λευκωσίας από τα χέρια των Τούρκων.

 

* Ο Υπολοχαγός Ηλίας Γλεντζές: Ο θρυλικός ΛΟΚατζής που με τους άνδρες του έδωσε επικές μάχες σώμα με σώμα, αποδεικνύοντας τι σημαίνει ελληνική ψυχή όταν η πατρίδα καλεί.

 

* Ο Επισμηναγός Ρηγάκος, Διοικητής του Σταθμού Ραντάρ στον Κορμακίτη («ΙΠΑΡΟΣ-1»), κράτησε τις τηλεπικοινωνίες υπό ελληνικό έλεγχο μέσα στη λαίλαπα των βομβαρδισμών.

 

* Ο Ταγματάρχης (ΠΖ) Αλέξανδρος Μανιάτης, Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών, σχεδίασε και διηύθυνε τη θρυλική νυχτερινή κατάληψη της αετοφωλιάς του Κοτζά Καγιά στον Πενταδάκτυλο.

Αυτοί οι άνδρες δεν νικήθηκαν ποτέ στο πεδίο της μάχης. Κράτησαν την τιμή των ελληνικών όπλων ψηλά, όταν άλλοι την ξεπουλούσαν στις αίθουσες των διαπραγματεύσεων.

 

Η προδοσία μπορεί να άφησε την Κύπρο πληγωμένη, αλλά η σπίθα της αντίστασης δεν έσβησε και ΔΕΝ θα σβήσει ποτέ. 

 

Το 1996, η αλυσίδα της θυσίας απέκτησε δύο νέους ΗΡΩΕΣ:

 

1. Τάσος Ισαάκ: Ο λεβέντης που πέφτει στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας, στις 12 Αυγούστου 1996, ξυλοκοπούμενος μέχρι θανάτου από τον τουρκικό όχλο με σιδερολοστούς, προσπαθώντας να προστατεύσει τους συναδέλφους του.

 

2. Σολωμός Σολωμού: Λίγες μέρες μετά, στις 14 Αυγούστου, με ένα τσιγάρο στο στόμα και με τα μάτια γεμάτα φωτιά, αψηφά τις σφαίρες των εκτελεστών, σκαρφαλώνει στον ιστό και κατεβάζει τη σημαία της κατοχής για να περάσει απευθείας στην Αθανασία.

 

Οι ήρωες αυτοί δεν ζητούν δάκρυα.. 

Ζητούν δικαίωση και μνήμη.

 

 Όπως έγραψε και ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς:

"Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί." 

 

Διαδώστε την ιστορική αλήθεια: Αν θεωρείτε ότι αυτό το βίντεο αξίζει να ακουστεί από περισσότερους, κάντε μια κοινοποίηση (share). 

 

Η μνήμη είναι καθήκον όλων μας!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τη στήριξη!

Moraiti Xrisa

 

Από 5 Αυγούστου το Κόκκινο είναι Ακριβό.!!!!

 

Από 5 Αυγούστου στέλνουν ένα βίντεο και έξι φωτογραφίες, διοικητικό πρόστιμο 700 ευρώ, αφαίρεση της άδειας ικανότητας οδήγησης για 60 ημέρες, μαζί με αφαίρεση πινακίδων για την παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. 

 

1. Ποινές για την 1η Παραβίαση

Χρηματικό πρόστιμο: 700€

Αφαίρεση άδειας οδήγησης: 60 ημέρες

Αφαίρεση στοιχείων κυκλοφορίας (πινακίδες & άδεια κυκλοφορίας): 20 ημέρες

Βαθμοί ποινής (ΣΕΣΟ / Point System): 9 βαθμοί

 

2. Ποινές σε περίπτωση Υποτροπής

Αν η παραβίαση επαναληφθεί εντός χρονικού διαστήματος 5 ετών:

2η Παραβίαση (εντός 5ετίας)

Αφαίρεση άδειας οδήγησης: Διπλασιάζεται η χρονική διάρκεια αφαίρεσης (120 ημέρες / 4 μήνες).

Χρηματικό πρόστιμο: Επιβάλλεται εκ νέου το χρηματικό πρόστιμο των 700€.

 

3η Παραβίαση (εντός 5ετίας)

Αφαίρεση άδειας οδήγησης: 5 έτη (οριστική αφαίρεση για τη συγκεκριμένη περίοδο).

Επανέκδοση άδειας: Για την επαναπόκτηση της άδειας οδήγησης μετά την πάροδο των 5 ετών, απαιτείται πλήρης επανεκπαίδευση και επαναεξέταση (θεωρητική και πρακτική).

 

Σημείωση: Σε περιπτώσεις που η παραβίαση συνδέεται με πρόκληση ατυχήματος, εμπλέκονται επιπλέον ποινικές κυρώσεις (Άρθρο 290Α του Ποινικού Κώδικα περί επικίνδυνης οδήγησης).

 

Σαν σήμερα, 9 Αυγούστου 1956: Απαγχονίζονται από τις αγγλικές αρχές κατοχής οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας

Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ: Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Ιάκωβος Πατάτσος

Από ATHENS MAGAZINE

 

 Σαν σήμερα, στις 9 Αυγούστου του 1956, απαγχονίστηκαν:

Ανδρέας Ζάκος

Γεννήθηκε στο χωριό Λινού, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1931. Σε νεαρή ηλικία μετοίκισε με την οικογένειά του στη Λεύκα. Απαγχονίστηκε στις 9 Αυγούστου 1956 στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας.

Ο Ανδρέας Ζάκος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και αποφοίτησε από την Ελληνική Σχολή Σολέας. 

Από παιδί του άρεσε να μελοποιεί στίχους, εκφράζοντας έτσι το πηγαίο μουσικό αίσθημα που τον διέκρινε.

Ήταν αγνός και ενθουσιώδης ιδεολόγος. Φιλοσοφούσε τη ζωή, λέγοντας ότι, αν είναι να προσφέρει ο άνθρωπος τη ζωή του για τα πιστεύω του, αξίζει να το κάνει ενόσω είναι νέος.

Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση. 

Η εθνική του προσφορά ξεκίνησε αμέσως μετά το 1950 με ενέργειες που αποσκοπούσαν στην τόνωση του εθνικού φρονήματος του λαού.

Ο μεγαλύτερός του αδελφός Γεώργιος υπήρξε ένας από τους πυρήνες της ΠΕΟΝ, μια από τις προεπαναστατικές ενέργειες της οποίας ήταν και η δολιοφθορά στα ηλεκτροφόρα καλώδια της Αρχής Ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα τη συσκότιση της Λευκωσίας και τη διάλυση των εορταστικών εκδηλώσεων για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στο Κυβερνείο το Μάιο 1953.

Πρωτοσέλιδο της εποχής

Ο Γιώργος προσπαθούσε να κρατήσει μακριά από τα μυστικά της Οργάνωσης το φλογερό αδελφό του Ανδρέα, ο οποίος όμως εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με το ξεκίνημα του αγώνα και όργωσε την περιοχή Λεύκας-Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρατολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ. 

Για να μπορεί απερίσπαστα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγώνα, ο Ανδρέας κατέφυγε σε ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Γαληνής, όπου επιδόθηκε σε αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές, σύμφωνα με οδηγίες του Αρχηγού Διγενή. 

Στην επίθεση της 15ης Δεκεμβρίου 1955 στην τοποθεσία Μερσινάκι, κατά την οποία έπεσε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη πληγωμένος μαζί με το Χαρίλαο Μιχαήλ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο.

Ως τελευταία χάρη, πριν από τον απαγχονισμό του, ζήτησε και άκουσε μουσική Μπαχ και Μπετόβεν. 

Γράφει σχετικά στον αδελφό του Γιώργο:

«Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. 

Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. 

Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο…».

 

Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Ιάκωβος Πατάτσος

Χαρίλαος Μιχαήλ

Η δήλωση του Χαρίλαου Μιχαήλ μετά την ετυμηγορία του δικαστηρίου προς τον δικηγόρο του, έμεινε στην ιστορία:

«Είχα το φόβο, κύριε Μαρκίδη, μήπως ο δικαστής μού χάριζε τη ζωή επειδή είμαι νεαρός. Πώς θα αντίκριζα τότε τον Ζάκο;».

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, συνελήφθη μετά από την απόπειρα εκτέλεσης κάποιου αστυνομικού, συνεργάτη των Βρετανών.

Ο Τουρκοκύπριος που αποπειράθηκε αρχικά να τον συλλάβει, έπεσε νεκρός από τα πυρά συναγωνιστή του, τον οποίο ο Ιάκωβος δεν πρόδωσε ποτέ, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί εκείνος σε θάνατο. Στις φυλακές, ο Ιάκωβος δίδασκε σε συγκρατούμενούς του, την Αγία Γραφή.

Στο τελευταίο του γράμμα προς τον αδελφό του, ο Ανδρέας Ζάκος γράφει:

«Αγαπητέ αδελφέ, όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό θα έχω φύγει για πάντα. Υπάρχει κανείς που θα μείνει;

Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία.

Τη στιγμή αυτή ακούμε την ηρωϊκή συμφωνία του Μπετόβεν…

Νομίζω όμως ότι μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος κι αθάνατος…».

Πατάτσος Ιάκωβος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ένας ακόμα ήρωας του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1934 στη Λευκωσία και πέθανε στις 9 Αυγούστου 1956. 

Τελείωσε το δημοτικό σχολείο «Ελένειο» στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. 

Οργανωμένος στην ΟΧΕΝ Λευκωσίας, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα στελέχη της πρωτεύουσας, σχεδιάζοντας και εκτελώντας πληθώρα επιχειρήσεων. 

Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας.

 

.