Πάμε να δούμε ένα αγαπημένο μας βαρύ όπλο σε αυτό το άρθρο μας, το
τυφέκιο M95 διαμετρήματος .50 BMG από την αμερικανική εταιρία όπλων
Barrett.
Ένα όπλο που όπως φαίνεται και από το όνομα του γεννήθηκε το
1995 και μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται από πολλά κράτη,
συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος.
Έχουμε μία αρκετά καλή εμπειρία με
αυτό το όπλο και θα μοιραστούμε μαζί σας όσα έχουμε αποκομίσει από τη
χρήση του σε αυτό το άρθρο μας.
Προσοχή! Ότι διαβάζετε
σε αυτή τη κατηγορία είναι η προσωπική μας άποψη βάσει των εμπειριών και
γνώσεων μας, δεν είναι σε καμία περίπτωση μία αντικειμενική παρουσίαση.
Πηγή: Wikipedia.org
Το 1995 η αμερικανική οικογενειακή επιχείρηση Barrett (της οικογενείας Barrett)
κυκλοφόρησε την ανανεωμένη έκδοση του παλαιότερου αντι-υλικού τυφεκίου
της, του M90, με ένα πολύ ενδιαφέρον σχεδιασμό.
Το όπλο λειτουργεί με
χειροκίνητο μηχανισμό κλείστρου κινητού ουραίου και με όλο το μηχανισμό
λειτουργίας του να βρίσκεται πίσω, και όχι μπροστά, από το ύψος της
σκανδάλης. Ένας σχεδιασμός που στα Αγγλικά είναι γνωστός ως «bullpup».
Πηγή: Defence.pk
Είναι ένα όπλο με πολλές βελτιώσεις συγκριτικά με το M90 όπως μεγαλύτερη
κενή απόσταση σκανδάλης-γεμιστήρα για ευκολότερες αλλαγές, κλίση του
μοχλού οπλίσεως προς τα κάτω ώστε να μη προεξέχει υπερβολικά, θαλάμη με
επιμετάλλωση χρωμίου για μεγαλύτερη αντοχή στη διάβρωση, κτλ.
Πηγή: Pinterest.com
Παρ’όλ αυτά, δεν έγινε πολύ δημοφιλές στο κρατικό τομέα διότι σε
αντίθεση με το παλαιότερο αδερφάκι του, το M82, δεν είναι ημιαυτόματο.
Είναι μηχανισμού κινητού ουραίου.
Κάτι που σημαίνει ότι ο χειριστής του
πρέπει να οπλίζει χειροκίνητα έπειτα από κάθε βολή.
Τα τυφέκια αυτού του
σχεδιασμού συνήθως είναι εξαιρετικά για βολές ακριβείας καθώς δεν έχουν
κινητά μέρη όπως τα ημιαυτόματα που ίσως να επηρεάσουν την ευστοχία
κατά τη βολή.
Ωστόσο, προσφέρουν πολύ πιο αργό ρυθμό βολών σε σχέση με
τα ημιαυτόματα.
Καθώς το συγκεκριμένο αντι-υλικό όπλο δεν είναι
σχεδιασμένο ως όπλο βολών ακριβείας, οι περισσότερες χώρες προτίμησαν τη
παλαιότερη ημιαυτόματη έκδοση του.
Στην Ελλάδα τα όπλα αυτά
χρησιμοποιούνται ωστόσο από ομάδες ελεύθερων σκοπευτών το οποίο εξηγεί
γιατί η Ελλάδα επέλεξε την έκδοση M95 και όχι κάποια ημιαυτόματη έκδοση
όπως το M82.
Πηγή: MilitaryFactory.com
Στα τεχνικά τώρα, όταν μιλάμε για όπλα τέτοιας κατηγορίας το θέμα της
εύκολης μεταφοράς είναι σημαντικό αλλά πάντα τηρουμένων των αναλογιών.
Το M95 ζυγίζει 10.7 κιλά (3 κιλά πιο ελαφρύ από το ημιαυτόματο M82), έχει συνολικό μήκος 114.3 εκατοστά (γύρω στα 10 εκατοστά κοντύτερο από το Μ85), και έχει γεμιστήρα χωρητικότητος 5 φυσιγγίων διαμετρήματος .50 BMG (ή αλλιώς 12.7×99mm).
Πηγή: Picuki.com
Σε γενικές γραμμές είναι ένα σχετικά «μικρό» 50άρι τυφέκιο και ο
σχεδιασμός τύπου bullpup βοηθάει πολύ σε αυτό. Λόγω αυτού του σχεδιασμού
απαιτεί κάποια σχετική εξοικείωση.
Για παράδειγμα, ο αναστολέας
γεμιστήρα είναι στο κάτω μέρος από το κοντάκιο, ο μοχλός οπλίσεως πιο
πίσω απ’ότι στα περισσότερα τυφέκια, κτλ.
Εάν θέλετε να μάθετε πως να
κάνετε όλες τις βασικές λειτουργίες μπορείτε να δείτε το παρακάτω
βίντεο-οδηγό διάρκειας περίπου 6 λεπτών από τη κατασκευάστρια εταιρία
που περιγράφει τα βήματα προετοιμασίας, χρήσης, λύσης-αρμολόγησης, κτλ.
Προσωπικά έχουμε κάποια εμπειρία με το M95 της αμερικανικής εταιρίας
Barrett με βολές τόσο σε κοντινές όσο και μακρινές αποστάσεις.
Σε
κλειστά και ανοικτά πεδία βολής και σκοπευτήρια, και κάτω από διάφορες
καιρικές και περιβαλλοντικές συνθήκες.
Καταρχάς, είναι ένα πολύ εύστοχο
όπλο και σε αυτό βοηθάει σε μεγάλο βαθμό το ότι διαθέτει μηχανισμό
κλείστρου κινητού ουραίου.
Επίσης, λειτουργεί αξιόπιστα ακόμα και με
ελάχιστη συντήρηση, και είναι πολύ απλό στο σχεδιασμό του άρα η επίλυση
προβλημάτων είναι συνήθως εύκολη. Τέλος, για αυτό το διαμέτρημα έχει
λογικές διαστάσεις και βάρος άρα είναι σίγουρα μία αξιόλογη επιλογή για
κάποιον που αναζητά ένα τόσο μεγάλου διαμετρήματος τυφέκιο που όμως να
διατηρεί την ικανότητα βολών ακριβείας. Βλέπετε μία φωτογραφία μας από
τυφέκιο Barrett M95 σε πρόσφατες βολές μας σε κλειστό σκοπευτήριο
παρακάτω.
Πηγή: Προσωπικό αρχείο
Ασφαλώς, υπάρχουν και μειονεκτήματα.
Αρχικά είναι το κόστος καθώς μιλάμε
για τιμές γύρω στα $6500 δίχως σκοπευτικό σύστημα το οποίο για τέτοια
όπλα θα πρέπει να υπολογίζετε μερικές ακόμα χιλιάδες δολάρια.
Επίσης,
καθώς δεν είναι ημιαυτόματο δεν είναι καλό για εφαρμογές που απαιτούν
γρήγορες βολές.
Επίσης, όπως όλα τα όπλα διαμετρήματος .50 BMG έχει
υψηλό κόστος σχεδόν στα πάντα. Από παρελκόμενα, πυρομαχικά, συντήρηση,
κτλ.
Τέλος, έχει μία αρκετά άσχημη σε αίσθηση σκληρή σκανδάλη καθώς
είναι αντι-υλικό όπλο, και όχι σχεδιασμένο ως όπλο ελεύθερου σκοπευτή.
Πηγή: Wikipedia.org
Στο θέμα της αίσθησης εάν δε το έχετε χρησιμοποιήσει ποτέ ξανά σίγουρα
κάποια πράγματα θα σας κάνουν εντύπωση. Αρχικά, δεν έχει όσο μεγάλη
ανάκρουση θα περίμενε κανείς.
Σαφώς και όλος ο σχεδιασμός του είναι
τέτοιος ώστε να απορροφά την ανάκρουση, αλλά οι περισσότεροι νομίζουν
ότι «κλωτσάει» υπερβολικά.
Θα λέγαμε ότι «κλωτσάει» λιγότερο από τις
περισσότερες καραμπίνες διαμετρήματος 12-gauge.
Κάτι άλλο που έχει και
είναι ενδιαφέρον στο τομέα της αίσθησης είναι το φρένο αερίων που έχει
στη θέση του φλογοκρύπτη και μεταφέρει τα εξερχόμενα αέρια στο πλάι για
μείωση της ανάκρουσης.
Αυτό οδηγεί στο εξής ενδιαφέρον φαινόμενο.
Ο
σκοπευτής δεν ακούει κάποιον υπερβολικά θορυβώδη πυροβολισμό, αλλά όσοι
είναι δίπλα-γύρω του το ακούνε σαν «κανόνι».
Πηγή: KellyEnterprises.net
Εν κατακλείδι, αξίζει να το αγοράσει κανείς; Υποθέτουμε ότι εάν κοιτάτε
το M95 τότε αναζητείτε κάτι σε αυτό το διαμέτρημα.
Σε αυτή τη περίπτωση
το M95 είναι μία καλή πρόταση εάν δε σας ενδιαφέρουν οι γρήγορες βολές,
έχετε την οικονομική άνεση όχι μόνο να το αγοράσετε αλλά να το
χρησιμοποιείτε, και δε σας ενδιαφέρει η μεταπώληση καθώς από αυτή τη
κατηγορία όπλων είναι αυτό με τη μικρότερη ζήτηση.
Πέρα από αυτά είναι
ένα ωραίο όπλο το οποίο ως αντι-υλικό (δηλαδή κατά κτιρίων, οχημάτων, εγκαταστάσεων, κτλ.) είναι έμπρακτα και αποδεδειγμένα πολύ αποτελεσματικό.
Σαφώς και μπορεί (και έχει)
χρησιμοποιηθεί και ως κατά προσωπικού πολλές φορές με εξίσου καλά
αποτελέσματα, αλλά ούτε το διαμέτρημα .50 BMG, ούτε το όπλο καθ’αυτό
είναι η καλύτερη επιλογή για μικρούς στόχους σε μεγάλες αποστάσεις (όπως είναι για παράδειγμα οι άνθρωποι).
Για ψυχαγωγία και διασκέδαση, σίγουρα είναι μία από τις καλύτερες, αλλά και ακριβότερες, επιλογές σήμερα.
Ώρα να δούμε ένα πιστόλι που μας το έχετε ζητήσει αρκετές φορές, το
χρυσό Desert Eagle της εταιρίας Magnum Research.
Το όπλο που θα δούμε
εμείς είναι εκείνο διαμετρήματος .44 Magnum αλλά υπάρχει και σε
μεγαλύτερα διαμετρήματα.
Ίσως το μέλλον να παρουσιάσουμε και κάποιο από
αυτά.
Είναι ένα πιστόλι με το οποίο έχουμε εμπειρία και εδώ θα
μοιραστούμε μαζί σας την άποψη μας.
Προσοχή! Ότι
διαβάζετε σε αυτή τη κατηγορία είναι η προσωπική μας άποψη βάσει των
εμπειριών και γνώσεων μας, δεν είναι σε καμία περίπτωση μία
αντικειμενική παρουσίαση.
Πηγή: Nettiaseet.fi
Η ιστορία του όπλου ξεκινάει το 1983 όταν η MRI (Magnum Research Inc.)
κατέθεσε μία πατέντα για ένα πιστόλι που λειτουργεί λίγο-πολύ σαν
τυφέκιο με επανατατικό ελατήριο και μηχανισμό κλείστρου παρόμοιο με το
M-16.
Δύο χρόνια αργότερα η IMI (Israel Military Industry, Στρατιωτική Βιομηχανία του Ισραήλ)
βελτίωσε το σχέδιο και σταδιακά φτάσαμε στη κατασκευή του που έχει
περάσει αρκετές φορές από τη μία εταιρία στην άλλη.
Τα πρώτα χρόνια ήταν
από την IMI, έπειτα από την MRI, έπειτα μαζί, κτλ. Ωστόσο, από το 2009
μέχρι και σήμερα όλα τα πιστόλια Desert Eagle (Αετός της ερήμου) κατασκευάζονται από την MRI (Magnum Research Inc.).
Πηγή: MajorPandemic.com
Ο λόγος που αυτό ο πιστόλι έχει αποκτήσει θρυλική φήμη είναι ότι δέχεται
το μεγαλύτερο διαμέτρημα κεντρικής πυροδότησης από οποιοδήποτε άλλο
ημιαυτόματο πιστόλι με γεμιστήρα υπάρχει στην αγορά.
Θα περίμενε κανείς
ότι το όπλο αυτό δε θα είχε καμία απολύτως θέση στον επιχειρησιακό χώρο,
ωστόσο σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας της Πολωνίας το όπλο αυτό
περιλαμβάνεται στο οπλοστάσιο της JW GROM (Jednostka Wojskowa Grupa Reagowania Operacyjno-Manewrowego, Στρατιωτική Μονάδα Ομάδων για Επιχειρησιακή Άμεση Αντίδραση) όπως επίσης και στη GOE (Grupo de Operações Especiais, Ομάδα Ειδικών Επιχειρήσεων) της Πορτογαλίας.
Πηγή: MajorPandemic.com
Η έκδοση Mark XIX που βλέπουμε εδώ ξεκίνησε τη κυκλοφορία του τα μέσα
της δεκαετίας του 1990 με δύο σημαντικές βελτιώσεις, πρώτον τη ράγα
Picatinny στο επάνω μέρος του για προσάρτηση σκοπευτικών συστημάτων, και
δεύτερον ότι με αλλαγή κάννης και γεμιστήρα μπορούσε να βάλλει με πολλά
διαφορετικά διαμετρήματα.
Επίσης, η εταιρία Magnum Research βλέπωντας
τη μεγάλη απήχηση του κόσμου στο επιβλητικό αυτό πιστόλι το κυκλοφόρησε
με πολλές διαφορετικές αποχρώσεις και επιμεταλλώσεις.
Μία από αυτές ήταν
και η «Titanium gold» (Χρυσό τιτανίου) την οποία βλέπουμε σε
αυτό το άρθρο μας.
Δεν είναι όμως ένα φτηνό πιστόλι. Σήμερα καινούργιο
κοστίζει παραπάνω από $2000 στη συγκεκριμένη έκδοση του.
Πηγή: GunsAmerica.com
Είναι ένα πιστόλι με χωρητικότητα 8 φυσιγγίων όπου με άδειο γεμιστήρα
έχει βάρος 1.8 κιλά! Επίσης, το συνολικό του μήκος είναι 27 εκατοστά.
Άρα τι καλό έχει ένα τέτοιο πιστόλι;
Πραγματικά δε μπορούμε να
εντοπίσουμε κάτι πέραν της συλλεκτικής του αξίας, του εντυπωσιακού
μηχανισμού λειτουργίας του, και ασφαλώς της μοναδικής εμφάνισης του.
Πηγή: Reddit.com
Προσωπικά έχουμε επαρκή εμπειρία με αυτό το πιστόλι εδώ και χρόνια για
να εκφέρουμε μία άποψη.
Ωστόσο, δεν είναι ένα πιστόλι που προτιμούμε να
χρησιμοποιούμε συχνά καθώς έχει πολύ ακριβά πυρομαχικά, δεν είναι
ευχάριστο (ογκώδες, βαρύ, κτλ.), και δε προσφέρει πολλά πέραν ψυχαγωγίας.
Αξίζει να τονίσουμε ότι τόσο η σκανδάλη του είναι αρκετά καλή αναλογικά με το όπλο (απαιτεί πίεση περίπου 1.8 κιλά)
και λόγω του βάρους του αλλά και του σχεδιασμού του έχει πολύ
ελεγχόμενη ανάκρουση στο διαμέτρημα .44 Magnum. Βλέπετε το πιστόλι για
το οποίο μιλάμε στην ακόλουθη φωτογραφία μας.
Πηγή: Προσωπικό αρχείο
Και για το ερώτημα, αξίζει να το αγοράσει κανείς;
Για συλλεκτική αξία,
σίγουρα είναι ένα πολύ ξεχωριστό όπλο.
Τώρα για οποιαδήποτε πρακτική
χρήση το θεωρούμε κακή επιλογή όχι μόνο λόγω όγκου και βάρους, αλλά και
λόγω διαμετρήματος και χωρητικότητας.
Είναι ένα διαμέτρημα που δεν
επιτρέπει γρήγορες βολές και μας προσφέρει ελάχιστες ευκαιρίες με τη
χωρητικότητα των 8 φυσιγγίων.
Μία πιθανή χρήση του ίσως να είναι ως
εφεδρικό όπλο για κυνηγούς που μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με μεγάλα
ζώα όπως αρκούδες.
Εκεί ίσως να φανεί χρήσιμο αλλά και πάλι υπάρχουν
φτηνότερες επιλογές με εξίσου καλή απόδοση σε αυτό το χώρο.
Πηγή: AllOutdoor.com
Παρότι εντυπωσιακό, το χρυσό Desert Eagle Mark XIX της Magnum Research
διαμετρήματος .44 Magnum δεν είναι ένα πρακτικό όπλο όπως και αν το δει
κανείς.
Είναι όμορφο, πολύ πρωτότυπο και αποτελεσματικό σχεδιαστικά, και
σίγουρα πολύ πιο ελεγχόμενο σε βολές από τα αδερφάκια του μεγαλύτερων
διαμετρημάτων.
Αν σας περισσεύουν τα χρήματα αξίζει να το προσθέσετε στη
συλλογή σας διότι δε χάνει εύκολα την αξία του.
Αλλά για συχνή χρήση
υπολογίστε τα έξοδα για τα πυρομαχικά του και τη συντήρηση.
Κλείνοντας,
σε καμία περίπτωση δε θα το προτείναμε για καθημερινή οπλοφορία ή/και
αυτοάμυνα για τους λόγους που αναφέραμε στη προηγούμενη παράγραφο.
Ενώ την πήρε φαλιρισμένη: Πώς ο Ωνάσης έκανε την Ολυμπιακή των 5 ηπείρων και των 7 θαλασσών παγκόσμιο κολοσσό..
Αρχές δεκαετίας του ’50.
Ο Εθνικός Αερομεταφορέας, που τότε ονομαζόταν ΤΑΕ, παρακμάζει χρόνο με το χρόνο.
Η επιβατική κίνηση πέφτει διαρκώς, ως συνέπεια και του πρώτου αεροπορικού δυστυχήματος στην Ελλάδα, το Σεπτέμβρη του 1947, αλλά και της πρώτης αεροπειρατείας ακριβώς ένα χρόνο αργότερα.
Το 1955 αποφασίζεται η εκκαθάριση της εταιρίας με σκοπό την πώληση της.
Ο πλειστηριασμός ξεκινά με προσφορά 60.000.000 δραχμών, κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται και έτσι κατοχυρώνεται υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου.
Σύντομα ωστόσο ακολουθεί η πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή να προσεγγίσει τον Αριστοτέλη Ωνάση, η οποία αποφέρει καρπούς τον Ιούλιο του 1956.
Το Ελληνικό Κράτος υπογράφει συμφωνία με έναν εκ των ισχυρότερων επιχειρηματιών του κόσμου για την αποκλειστική εκμετάλλευση των αεροπορικών συγκοινωνιών της χώρας, έναντι 2 εκατ. δολαρίων.
Ο Ωνάσης δεν είχε οραματιστεί βέβαια να κυβερνά μια εταιρία με το όνομα ΤΑΕ, αλλά να δημιουργήσει ένα brand παγκόσμιου βεληνεκούς, σε άμεση συνάφεια με τον τόπο «καταγωγής» του.
Τα βαφτίσια ήταν σχεδιασμένα επί χάρτου, προτού ακόμα αποκτήσει τον έλεγχο της εταιρίας.
Τι καλύτερο από το απολύτως εμβληματικό «Ολυμπιακή»;
Η μετονομασία έγινε το 1957, αλλά η αναμόρφωση της εικόνας δεν ολοκληρώθηκε εκεί.
Η σύλληψη της ιδέας είχε συνοδευτικό και την «κλοπή» των Ολυμπιακών Κύκλων, για να είναι άμεση η παραπομπή στην αρχαία Ολυμπία και το διασημότερο αθλητικό γεγονός από καταβολής κόσμου.
Φυσικά δεν μπορούσε να αντιγράψει το σήμα - πνευματική ιδιοκτησία της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής κι έτσι για τις ανάγκες του εμβλήματος της «Ολυμπιακής Αεροπορίας» απλώς προστέθηκε ένας 6ος κύκλος.
Άλλωστε το ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των ηπείρων ερμηνεύεται κατά το δοκούν...
Οι επιχειρηματικοί κύκλοι και ο Τύπος αποθέωσαν τότε το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Ωνάση, καθώς επρόκειτο για το πιο αναγνωρίσιμο σήμα που θα μπορούσε να διαλέξει για την εταιρεία του.
Αυτά δεν ήταν βέβαια τα μοναδικά «τρικ» του Έλληνα Κροίσου για την ανάδειξη της «Ολυμπιακής» σε έναν Εθνικό Αερομεταφορέα παγκόσμιου κύρους.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην αμφίεση των αεροσυνοδών και για τη σχεδίαση των στολών επιστρατεύτηκαν διάσημοι μόδιστροι της εποχής, όπως ο Πιέρ Γκαρντέν, η Coco Chanel και ο Γιάννης Τσεκλένης.
Ομοίως... σχολαστική ήταν η εξυπηρέτηση των πελατών.
Κρυστάλλινα ποτήρια, πορσελάνινα πιάτα, κεριά πάνω στα τραπεζάκια της πρώτης θέσης, επίχρυσα μαχαιροπίρουνα, χαβιάρι και σαμπάνια καταδείκνυαν με περίτρανο τρόπο τη φιλοσοφία του ιδιοκτήτη σε ότι αφορούσε την παροχή ανέσεων.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 ξεκίνησε το πλάνο για εκσυγχρονισμό του στόλου της εταιρίας και αγοράστηκαν τα πρώτα αεροσκάφη, που είχαν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν υπερατλαντικές πτήσεις δίχως στάση.
Όλοι οι πιλότοι της Ολυμπιακής περνούν από πολύ σκληρή εκπαίδευση σε σχολή της εταιρείας στην Οξφόρδη της Αγγλίας πριν μπουν στην καμπίνα του αεροπλάνου.
Το 1966 το δρομολόγιο Αθήνα - Νέα Υόρκη είναι γεγονός, και ακολουθούν το Ναϊρόμπι της Κένυας και Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.
Η ΟΑ επεκτείνεται και μαζί της μεγαλώνει η φήμη που την ακολουθεί, αφού πλέον θεωρείται μία από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρείες παγκοσμίως, σε συνδυασμό με εξαιρετικό σέρβις από το πλήρωμα καμπίνας κατά τη διάρκεια των πτήσεων.
Στα χρυσά χρόνια της Ολυμπιακής, ταξιδεύουν με την εταιρεία τα πιο διάσημα πρόσωπα του αιώνα.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 προστίθενται στο στόλο της ΟΑ αεροσκάφη 747, τα περίφημα τζάμπο τζετ, με πολύ μεγάλη χωρητικότητα, ενώ το δίκτυο επεκτείνεται περαιτέρω με πτήσεις προς την Μελβούρνη της Αυστραλίας.
Η Ολυμπιακή των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών, με αεροπορικό στόλο υπερσύγχρονο και μεγάλης χωρητικότητας, ξεπερνά κάθε προσδοκία σημειώνοντας ρεκόρ μεταφοράς επιβατών.
Το 1971 εξυπηρετήθηκαν περίπου 2.500.000 επιβάτες, οι 790.000 εξ’ αυτών στις πτήσεις εξωτερικού.
Τα πράγματα άλλαξαν δραματικά με την πετρελαϊκή κρίση του 1973, που δεκαπλασίασε το κόστος των καυσίμων.
Ο Ωνάσης έκρινε τότε ασύμφορη την Ολυμπιακή και αποφάσισε να τη δώσει, κάτι που συνέβη ύστερα από μια σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων με την ελληνική κυβέρνηση.
Πάντως, πολλοί πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι παρά τις οικονομικές αντιξοότητες, ο Ωνάσης δεν θα εγκατέλειπε την Ολυμπιακή, αν δεν ήταν ήδη εξαντλημένος από την ανίατη νόσο Myasthenia Gravis και δεν ήταν τσακισμένος ηθικά από τον χαμό -το 1973 σε αεροπορικό δυστύχημα- του γιου του Αλέξανδρου.
Και όντως, ο οργανισμός του έπνεε, όπως αποδείχτηκε, τα λοίσθια.
Πέθανε το Σάββατο 15 Μαρτίου 1975 στο αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού.
Το τίμημα της εξαγοράς έφθασε τα 68 εκατ. δολάρια και κατεβλήθη τον Αύγουστο του 1975 στους κληρονόμους του Ωνάση.
Ο επιχειρηματίας που το 1956 είχε αγοράσει μια φαλιρισμένη κρατική αεροπορική με προσωπικό 865 άτομα και στόλο 14 ντακότες παρέδωσε 19 χρόνια μετά μια από τις καλύτερες αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, με έναν σύγχρονο στόλο που περιέλαμβανε τρία τζάμπο και με δρομολόγια σε Νότια Αφρική, ΗΠΑ, Κανάδα και Αυστραλία.
Στα πρώτα τρία χρόνια της μετά Ωνάση εποχής η εταιρεία πήγαινε καλά και παρουσίαζε και κέρδη.
Σήμερα γιορτάζουν την «Αποκατάσταση της Δημοκρατίας».
Ποιας Δημοκρατίας ακριβώς;
Σήμερα θα ακούσουμε πάλι τους γνωστούς πανηγυρικούς.
Θα βγουν με τα καλά τους κοστούμια, θα βγάλουν λόγους για το 1974, θα θυμηθούν τη Μεταπολίτευση και θα μας πουν πόσο «τυχεροί» είμαστε που ζούμε στη γενέτειρα της Δημοκρατίας.
Ποιον κοροϊδεύετε;
Η Δημοκρατία δεν είναι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο για να κόβετε κορδέλες.
Ο Σόλων έκανε τη Σεισάχθεια γιατί κατάλαβε ότι ελεύθερος πολίτης πνιγμένος στα χρέη δεν υπάρχει.
Ο Κλεισθένης έσπασε τα τζάκια των δυναστειών για να δώσει πραγματική εξουσία στον απλό λαό.
Ο Περικλής απαίτησε να πληρώνεται ο φτωχός για να συμμετέχει, γιατί Δημοκρατία μόνο για τους ισχυρούς είναι Ολιγαρχία.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Πενήντα δύο χρόνια μετά το '74, καταντήσατε τη Δημοκρατία ένα άδειο κέλυφος:
Αντί για έλεγχο των αρχόντων, έχουμε συγκάλυψη και ασυλία.
Αντί για ισονομία, έχουμε δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων.
Αντί για κυρίαρχο λαό, θέλετε έναν πολίτη-θεατή που απλώς ψηφίζει κάθε 4 χρόνια και μετά του λένε «σκάσε και πλήρωνε».
Το να γιορτάζετε τη Δημοκρατία την ίδια ώρα που την απαξιώνετε καθημερινά, δεν είναι τιμή.
Είναι εμπαιγμός.
Αν δεν μπορείτε να υπηρετήσετε κάτι τόσο ιερό, τουλάχιστον μην το καπηλεύεστε.
Η Δημοκρατία ανήκει στον Δήμο όχι στις καρέκλες σας.
Φωτιά στο Μάτι: «Ο ομαδικός τάφος μπορεί να δείξει 14 με 18 επιπλέον
θύματα, δεν μπορείς να μιλάς για δικαίωση όταν υπάρχουν θαμμένες
αλήθειες»
Στο οδοιπορικό στα σημεία όπου εκτυλίχθηκαν τα
«μαύρα» επεισόδια της τραγωδίας εκείνης της ημέρας η κ. Αναγνώστου
δείχνει «ένα από τα σημεία στα οποία βρήκαμε καταφύγιο και ένα από τα
σημεία στα οποία εναποθέσαμε όλες τις ελπίδες μας, καθώς από πίσω μας
πραγματικά εξελισσόταν πόλεμος»
Η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και
Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018, Κάλλι Αναγνώστου, ζητά τη διερεύνηση
ομαδικού τάφου στο κοιμητήριο της Νέας Μάκρης.
Ο Σύλλογος κατέθεσε επίσημη αναφορά στον Άρειο Πάγο, αμφισβητώντας τον επίσημο αριθμό των θυμάτων της πυρκαγιάς στο Μάτι.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Συλλόγου, ο αριθμός των νεκρών ενδέχεται να αυξηθεί κατά 14 έως 18 άτομα μετά από ενδελεχή έρευνα.
Το
αίτημα περιλαμβάνει τον έλεγχο των διαδικασιών ταυτοποίησης σορών και
τη διερεύνηση της παρουσίας ανθρώπινων υπολειμμάτων στον εν λόγω ομαδικό
τάφο.
«Δεν είμαστε δικαιωμένοι, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε δικαιωμένοι,
εφόσον γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές ακόμα πτυχές αυτής της
αλήθειας που αφορούν και στον τρόπο με τον οποίο καήκαμε και στον τρόπο
με τον οποίο πέθαναν οι άνθρωποί μας και μεταξύ αυτών, ναι και αρκετοί
αταυτοποίητοι, τα υπολείμματα των οποίων βρίσκονται σε έναν ομαδικό τάφο
στο κοιμητήριο της Νέας Μάκρης και για τους οποίους ζητούμε να γίνει
διερεύνηση».
Αυτό, δηλώνει στο Orange Press Agency η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018, Κάλλι Αναγνώστου, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο ο αριθμός των θυμάτων από τη φωτιά στο Μάτι να αυξηθεί έως και κατά 18 άτομα.
Ο ομαδικός τάφος βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του κοιμητηρίου της Νέας Μάκρης και εξωτερικά μοιάζει με ένα «ταπεινό» μνήμα. Πάνω του φέρει τη λιτή επιγραφή «και με το φως της κάθε μέρας ρωτάμε... Τι, Πώς και Γιατί, 23-07-2018».
Όπως δηλώνει η κ. Αναγνώστου: «Αυτό για το οποίο επί της ουσίας διερωτόμαστε σε σχέση με αυτόν τον τάφο είναι πόσα τελικά διαφορετικά μέλη ανθρώπων υπάρχουν.
Αν όντως ισχύει αυτό που είδαμε από κάποια έγγραφα, ότι είναι
ενταφιασμένα μαζί και με ζωικά υπολείμματα και λοιπά αντικείμενα που δεν
αναζητήθηκαν.
Και σε δεύτερο σκέλος του αιτήματός μας, μας ενδιαφέρει να βεβαιώσουμε ότι ακολουθήθηκαν όλες οι διαδικασίες ταυτοποίησης
γενικότερα θυμάτων σε σχέση και με λίστες αγνοουμένων που υπήρξαν.
Εάν
έγινε συσχετισμός, αν προσπάθησαν να γίνει διερεύνηση, αν υπήρξαν
συνδέσεις ή όχι.
Και επίσης έχουμε θέσει αίτημα για τη διερεύνηση και
μιας άλλης σορού που αφορά γυναίκα που βρέθηκε με εγκαύματα, πνιγμένη
όμως.
Είχε μεταφερθεί στο νεκροτομείο Σχιστού.
Από εκεί ενταφιάστηκε
κάποια στιγμή, χωρίς να υπάρξει αναφορά οικείου και ταυτότητας δικής της
και σύμφωνα με τα ευρήματα είναι και αυτή δικό μας θύμα.
Αναλόγως της διερεύνησης που ελπίζουμε να γίνει, ενδέχεται να αφορά 14 με 18 επιπλέον θύματα. Δεν μπορείς να μιλάς λοιπόν για δικαίωση. Όχι, όταν υπάρχουν θαμμένες αλήθειες».
«Ήξερα ότι αν μπω μέσα στη θάλασσα δεν θα έβγαινα»
Στο οδοιπορικό στα σημεία όπου εκτυλίχθηκαν τα «μαύρα» επεισόδια της
τραγωδίας εκείνης της ημέρας η κ. Αναγνώστου δείχνει «ένα από τα σημεία
στα οποία βρήκαμε καταφύγιο και ένα από τα σημεία στα οποία εναποθέσαμε
όλες τις ελπίδες μας, καθώς από πίσω μας πραγματικά εξελισσόταν πόλεμος».
Σε εκείνη την περιοχή, όπως περιγράφει, βρίσκονταν πάρα πολλοί άνθρωποι:
«Δεν υπήρχε σημείο στο οποίο να μην βρίσκεται ένας άνθρωπος και αρκετοί
ήταν και μέσα στη θάλασσα.
Άνθρωποι οι οποίοι είχαν διαφύγει του
κινδύνου, άνθρωποι που είχαν ήδη καεί και άνθρωποι που μπαίνοντας μέσα
στη θάλασσα προσπαθούσαν να δροσιστούν από τα εγκαύματα τους.
Όχι, δεν το αποφάσισα (σ.σ. να μπει η ίδια), δεν το σκέφτηκα καν.
Ήξερα ότι έτσι και μπω μέσα στη θάλασσα, δεδομένου του πόσο εκτενή ήταν τα εγκαύματα μου, δεν θα έβγαινα. Και δεν ήθελα να είναι αυτή η τελευταία εικόνα του παιδιού μου. Να με δει να, να σβήνω εκεί».
«Πολύ περισσότερα τα θύματα»
Η πρόεδρος του Συλλόγου υποστηρίζει ότι υπάρχουν σοβαρές αναντιστοιχίες
ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα όσα έφτασαν τελικά στις δικαστικές
αίθουσες, υπογραμμίζοντας ότι εξ αρχής γνώριζαν πως ο αριθμός των
θυμάτων δεν ήταν ο επίσημος, ούτε σε ό,τι αφορά τους νεκρούς ούτε σε
ό,τι αφορά τους εγκαυματίες:
Κλείσιμο
«Δυστυχώς, στο δικαστήριο αναφερόμαστε μόλις 134 άνθρωποι, 102 νεκρά θύματα και 32 εγκαυματίες θύματα.
Στην πραγματικότητα είμαστε πολύ περισσότεροι. Δεν ξέρω αν έγινε
επιλεκτικά, δεν ξέρω αν έγινε επιδεικτικά.
Δεν ξέρω καν αν έγινε κατά
λάθος» σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι εάν είχαν υποβληθεί όλα τα
στοιχεία στα δικαστήρια τότε «δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για
ππλημμέλημα».
Ο ομαδικός τάφος
Αναφερόμενη στο πώς η υπόθεση του ομαδικού τάφου παρέμενε επί χρόνια στο σκοτάδι, η κ. Αναγνώστου εξηγεί τα εμπόδια που αντιμετώπισαν αλλά και τις αποκαλύψεις που προέκυψαν:
«Υπήρχε φημολογία για την ύπαρξη του τάφου εξ αρχής.
Το θέμα είναι όμως ότι καταρχάς οι ίδιοι τότε δεν μπορούσαμε να ξέρουμε
με βεβαιότητα, και ήταν και ένα πολύ δύσκολο θέμα προκειμένου κάποιος
από εμάς σε ατομικό επίπεδο να μπορέσει να εκκινήσει...
Αναφερθήκαμε
αρκετές φορές βέβαια για αυτό σε διάφορους φορείς και στην αστυνομία
ακόμη και στον ανακριτή και στα δικαστήρια τα ίδια με τις καταθέσεις
μας.
Είδαμε ότι μέσα στη δικογραφία δεν υπήρξε ποτέ αναφορά, τουλάχιστον
στο μεγάλο μέρος αυτής που πήραμε στα χέρια μας και διαβάσαμε και
είδαμε και κατά τη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας ότι δεν υπήρξε πάλι
καμία αναφορά.
Για την ακρίβεια, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ έστω και η
κατάθεσή μας για αυτό, για να οριστεί μια όποια διερεύνησή του.
Όταν πλέον συσταθήκαμε και ως σύλλογος, αποφασίσαμε ότι είναι κάτι που πλέον ως νομικό πρόσωπο
μπορούμε με διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσουμε και γι' αυτό το λόγο
απευθυνθήκαμε σε υπηρεσίες, στη ΔΑΕΕ (Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων
Εμπρησμού), σε ιατροδικαστικές υπηρεσίες και ζητήσαμε να λάβουμε γνώση
οποιουδήποτε εγγράφου που αφορά αυτό τον ομαδικό τάφο. Και βρήκαμε.
Και
το λέω αυτό με αυτό τον τρόπο, γιατί αν τα βρήκαμε εμείς με απλά
αιτήματα, διανοήστε πόσα περισσότερα θα μπορούσαν να είχαν βρει οι ίδιοι
και πόσο πιο γρήγορα θα μπορούσαν να τα είχαν βρει.
Η ΔΑΕΕ είναι
υπηρεσία της Πυροσβεστικής».
Η επίσημη προσφυγή στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου
Συγγενείς και επιζώντες αποφάσισαν πλέον να προσφύγουν στον Άρειο
Πάγο. Συγκεκριμένα, στις 20 Ιουλίου 2026, ο Σύλλογος κατέθεσε επίσημη
αναφορά και αίτημα διενέργειας ποινικής διερεύνησης στην Εισαγγελία του
Αρείου Πάγου.
Η αναφορά πρωτοκολλήθηκε και συνοδεύεται από έναν πλήρη
φάκελο επίσημων εγγράφων και λοιπών αποδεικτικών στοιχείων, θέτοντας
υπόψη της Δικαιοσύνης μια σειρά από σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη
διαχείριση, την καταγραφή, την ταυτοποίηση και την ταφή των θυμάτων της
τραγωδίας της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου ζητά τη διενέργεια προκαταρκτικής
εξέτασης για τον εντοπισμό τυχόν ποινικών ευθυνών, καθώς και τη λήψη
όλων των αναγκαίων ανακριτικών και πραγματογνωμοσυνικών ενεργειών.
Στο επίκεντρο της αναφοράς βρίσκεται ο έλεγχος του συγκεκριμένου χώρου ομαδικής ταφής στο κοιμητήριο Νέας Μάκρης,
προκειμένου να διαπιστωθεί εάν εκεί έχουν ενταφιαστεί αταυτοποίητα
ανθρώπινα υπολείμματα, πιθανά κατάλοιπα ήδη ταυτοποιημένων θυμάτων,
καθώς και ζωικά υπολείμματα ή άλλα αντικείμενα.
Παράλληλα, ζητείται η πλήρης διαλεύκανση των διαδικασιών ταυτοποίησης και παράδοσης σορών,
ειδικά μετά τα περιστατικά λανθασμένων παραδόσεων που αναδείχθηκαν κατά
την ποινική διαδικασία, καθώς και ο έλεγχος για τη διαχείριση της σορού
της γυναίκας που μεταφέρθηκε στο Σχιστό και ενταφιάστηκε μετά από
μεγάλο χρονικό διάστημα.
Όπως υπογραμμίζουν οι συγγενείς, η πλήρης
διαλεύκανση αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής προς τους νεκρούς και την
ελάχιστη υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι στα θύματα, τις οικογένειές
τους και την ίδια την απονομή της δικαιοσύνης.
ΣΤΟΠ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ
ΔΕΝΔΙΑ – ΟΥΚΑΣ ΞΕΒΡΑΚΩΝΕΙ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: «ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ
ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΩ ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΞΗ – ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΟΥΣ
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ»
Η καταγγελία ενός πρώην βατραχανθρώπου του Πολεμικού Ναυτικού, ο οποίος υπηρέτησε στις Ομάδες Υποβρυχίων Καταστροφών (ΟΥΚ) και συμμετείχε στην κρίση των Ιμίων το 1996,
επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της αναγνώρισης της επικίνδυνης
υπηρεσίας των στελεχών των Ειδικών Δυνάμεων και των ασφαλιστικών τους
δικαιωμάτων.
Ο Τάσος Χατζαντώνης υποστηρίζει ότι η Πολιτεία δεν αναγνώρισε τα προβλεπόμενα «διπλά ένσημα» για τα χρόνια υπηρεσίας του στις ΟΥΚ, με αποτέλεσμα, όπως αναφέρει, να οδηγείται σε σημαντικά μειωμένη σύνταξη.
Οι καταγγελίες του έρχονται σε αντιπαραβολή με τις δηλώσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια,
ο οποίος τόνισε ότι τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων επιτελούν μια
αποστολή που δεν μπορεί να εξισώνεται με οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα και
ότι η Πολιτεία οφείλει να τους παρέχει την αναγνώριση και τις συνθήκες που τους αξίζουν.
Η υπηρεσία στα Ίμια και η καταγγελία για τα «διπλά ένσημα»
Μιλώντας το απόγευμα της Τρίτης (21/7) στο OPEN, ο Τάσος Χατζαντώνης
περιέγραψε τη διαδρομή του στις Ειδικές Δυνάμεις, εξηγώντας ότι
κατατάχθηκε εθελοντικά στις Ομάδες Υποβρυχίων Καταστροφών, εκπαιδεύτηκε
ως καταδρομέας, βατραχάνθρωπος και αλεξιπτωτιστής και συμμετείχε σε
αποστολές υψηλού κινδύνου, μεταξύ των οποίων και η κρίση των Ιμίων.
«Εγώ πήγα εθελοντής για να βοηθήσω την πατρίδα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τις απαιτήσεις της εκπαίδευσης στις ΟΥΚ. Όπως είπε, πρόκειται για το μοναδικό σώμα που συνδυάζει επιχειρήσεις σε βουνό, αέρα και θάλασσα. «Ξεκινάς
από το βουνό, σε παίρνει το ελικόπτερο, πέφτεις από τις 28.000 πόδια,
βγαίνεις στη θάλασσα, επιχειρείς υποβρυχίως και ολοκληρώνεις την
αποστολή», περιέγραψε.
«Με αντιμετωπίζουν σαν να έκανα μια συμβατική δουλειά»
Ο πρώην βατραχάνθρωπος υποστήριξε ότι υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του,
αναφέροντας μεταξύ άλλων κατάγματα σε οκτώ σπονδύλους, μετατόπιση
κρανίου, κάταγμα στην κλείδα, στο ισχίο και στον μηρό, ενώ σημείωσε ότι
έχει νοσηλευθεί επανειλημμένα στο Ναυτικό Νοσοκομείο. Παρ’ όλα αυτά,
όπως είπε, το ποσοστό αναπηρίας του παραμένει μηδενικό και ασφαλιστικά αντιμετωπίζεται σαν να είχε εκτελέσει μια συμβατική εργασία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν απευθύνθηκε σε εργατολόγο πληροφορήθηκε ότι τα χρόνια υπηρεσίας του στις ΟΥΚ υπολογίστηκαν ως απλά και όχι ως διπλά, γεγονός που, κατά την άποψή του, επηρεάζει καθοριστικά τη σύνταξή του.
«Ο δικηγόρος μου είπε ότι, αν αναγνωρίζονταν τα διπλά ένσημα, θα
άλλαζε η ασφαλιστική μου κλίμακα. Αντί γι’ αυτό, θα πάρω μειωμένη
σύνταξη», υποστήριξε.
«Δεν αφορά μόνο εμένα, αλλά πολλούς συναδέλφους»
Ο Τάσος Χατζαντώνης επέμεινε ότι το πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά τον ίδιο, αλλά και πολλούς ακόμη συναδέλφους του που υπηρέτησαν στις ίδιες μονάδες.
«Δεν είμαι ο μόνος. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που αντιμετωπίζουν
το ίδιο πρόβλημα. Δεν γίνεται να υπηρετείς σε ένα από τα δυσκολότερα
σώματα των Ενόπλων Δυνάμεων και το κράτος να μην αναγνωρίζει αυτή την
υπηρεσία», ανέφερε.
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο τόνο περιέγραψε και τις προσωπικές συνέπειες της πολυετούς δικαστικής και διοικητικής εκκρεμότητας.
«Έχασα τη μητέρα μου από αυτό το θέμα. Δεν ζητώ κάτι παράλογο. Ζητώ να μπορώ να ζω με αξιοπρέπεια», είπε.
Οι δηλώσεις Δένδια που έρχονται σε αντιπαραβολή
Οι καταγγελίες του πρώην στελέχους των ΟΥΚ έρχονται σε αντιπαραβολή με όσα δήλωσε την ίδια ημέρα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, κατά την τελετή υπογραφής της σύμβασης δωρεάς για την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων της 5ης Μοίρας Ικάρων στη Σχολή Ικάρων.
Ο υπουργός χαρακτήρισε την ύπαρξη ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων «υπαρξιακή αναγκαιότητα» για τη χώρα και υπογράμμισε ότι οι άνθρωποι που υπηρετούν με τη στολή δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται όπως οποιοσδήποτε άλλος εργαζόμενος.
«Η υπεράσπιση της πατρίδας δεν είναι μια συνηθισμένη δουλειά»
«Δεν είναι ίδια δουλειά όταν καθένας πηγαίνει στο δικηγορικό του
γραφείο ή στην οποιαδήποτε δουλειά του και ίδια δουλειά αυτός που το
πρωί φοράει τη στολή για να υπερασπίσει την Πατρίδα του. Δεν είναι το
ίδιο πράγμα. Δεν αξιολογείται το ίδιο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας.
Ο υπουργός παραδέχθηκε επίσης ότι, εξαιτίας της μακράς οικονομικής κρίσης αλλά και επιλογών της Πολιτείας, πολλά ζητήματα που αφορούν τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αντιμετωπίστηκαν όπως θα έπρεπε. Όπως είπε, έχει ληφθεί η απόφαση να αλλάξει αυτή η κατάσταση,
δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, στο
στεγαστικό πρόγραμμα για τα στελέχη, αλλά και στη συνολική αναβάθμιση
των υποδομών.
Ο στόχος για τις Ένοπλες Δυνάμεις έως το 2030
Παράλληλα, ο Νίκος Δένδιας ανέφερε ότι στόχος είναι έως το
2030 η Ελλάδα να διαθέτει τις πιο σύγχρονες και ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις
στην ιστορία της, με έμφαση στις νέες τεχνολογίες και στα μη
επανδρωμένα συστήματα. Τόνισε, ωστόσο, ότι καμία τεχνολογική αναβάθμιση
δεν έχει αξία αν το προσωπικό δεν αισθάνεται πως η Πολιτεία αναγνωρίζει έμπρακτα την αποστολή και την προσφορά του, υπογραμμίζοντας ότι η αναγνώριση του έργου των στελεχών αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση της άμυνας της χώρας.
19 /7 (σαν χθες) το 2010 η ελεύθερη δημοσιογραφία φιμώνεται...
Οι
περισσότεροι δεν γνωρίζουν τον εικονιζόμενο, αλλά υπάρχουν και λάτρεις
της αποκαλυπτικής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, της δικής μου γενιάς,
που γνωρίζουν πολύ καλά τη διαδρομή του!
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
ΓΚΙΟΛΙΑΣ το όνομα του και δολοφονήθηκε λίγο έξω από το σπίτι του, στις
19 Ιουλίου του 2010, με 13 σφαίρες στο σώμα του, τρεις εκ των οποίων στο
κεφάλι!
Γεννημένος
στις 13/2/1973 στη Γερμανία, έκανε στα 19 του, πρακτική στον ΑΝΤ1 σαν
δημοσιογράφος.
Γρήγορα κατάλαβε ότι δεν του ταίριαζε ο ελεγχόμενη
δημοσιογραφία.
Ο γνωστός στο πανελλήνιο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος,
ανακάλυψε το ταλέντο του και γρήγορα τον έφερε στην εκπομπή του
''κίτρινος τύπος''.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, βρέθηκε στην
αρχισυνταξία της.
Μέχρι το 2008 ήταν στενοί συνεργάτες.
Έπειτα, για
άγνωστους λόγους, οι δρόμοι τους χώρισαν.
Ο Γκιόλιας ανέλαβε γενικός
διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού Θέμα 9,89.
*Λίγο
μετά τη δολοφονία του, αποκαλύφθηκε ότι ήταν ιδρυτικό στέλεχος του
αποκαλυπτικού μπλοκ ''τρωκτικό'', με πάνω από ένα εκατομμύριο
ακολούθους!
Η
δολοφονία του τάραξε τον πανελλήνιο τύπο και όχι μόνο.
Διεθνή
ειδησεογραφικά πρακτορεία, είχαν ως πρώτο θέμα την είδηση, για πολύ
καιρό, κάνοντας λόγο για ''δολοφονία του ελεύθερου τύπου''!
Ο
Καρατζαφέρης τότε μίλησε για δολοφονία εκφοβισμού.
Την ευθύνη ανέλαβε η
επαναστατική οργάνωση ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ.
Παρόλο που μέλη της οργάνωσης,
χρόνια μετά συνελήφθησαν, δεν ταυτοποιήθηκε ΠΟΤΕ ο εκτελεστής του!
Ο
Γκιόλιας, 5 μέρες πριν τη μαφιόζικη εκτέλεση του, είχε δημοσιεύσει στο
μπλόκ του, για την κλοπή 8 δις ευρώ, από τα ταμεία της Τράπεζας τ.
Ελλάδος.
Λίγους μήνες πριν, είχε αποκαλύψει το σκοτεινό ρόλο της
εταιρείας Civitas στην οποία μέλη ήταν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο
ΣΥΡΙΖΑ που μοίραζαν εκατομμύρια ευρώ στα Μ.Μ.Εξαπάτησης!
Είχε
υποσχεθεί μάλιστα πως σύντομα θα έκανε αποκαλύψεις με στοιχεία για
ονόματα επιχειρηματιών, που όμως... ''χάθηκαν'' περίεργα, αμέσως μετά τη
δολοφονία του.
Το περίεργο ήταν πως δεν ελέγχθηκαν ΠΟΤΕ, το λάπτοπ και
κινητό του!
Για
την ιστορία, το μοιραίο εκείνο πρωινό που σταμάτησε να χτυπά η καρδιά
του, άγνωστος χτύπησε το κουδούνι του και του είπε ότι κάποιος
προσπαθούσε να κλέψει το αυτοκίνητο του.
Ανυποψίαστος κατέβηκε με τις
πιτζάμες στο δρόμο... ήταν τα τελευταία του βήματα...!!!
Μαζί
με τον άδικο χαμό του μαχητικού δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, χάθηκε
ένα μεγάλο κεφάλαιο της ελευθερίας του τύπου στη χώρα μας.
Μαζί του,
χάθηκε ο διάθεση πολλών μαχητικών και αποκαλυπτικών δημοσιογράφων, οι
οποίοι και ''σίγησαν'', αμέσως μετά τη δολοφονία του και για πολλά
χρόνια!
Υ.Γ.
πάντα θα υπάρχει ένας διαθέσιμος Σωκράτης ή ένας ΚΑΡΑΙΒΑΖ που θα
παλεύει κόντρα στο κατεστημένο και θα λέει ΑΛΗΘΕΙΕΣ, αλλά δυστυχώς, θα
υπάρχουν ΠΑΝΤΑ, μερικές σφαίρες διαθέσιμες και ικανές να τον σιωπήσουν!
«ΒΟΜΒΑ» ΣΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ «ΕΝΤΑΞΗ» ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΚΟ
Την ώρα που η Ελλάδα βυθίζεται όλο και βαθύτερα στον δημογραφικό της χειμώνα, με τα γεννητικά ποσοστά να καταρρέουν, τα χωριά της υπαίθρου να ερημώνονται και τον γηγενή πληθυσμό να συρρικνώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να έχει βρει τη «λύση»: την υποχρεωτική ένταξη αλλοδαπών που εισήλθαν παράνομα στη χώρα.
Με το νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ν. 5314/2026) και κυρίως με το περιβόητο Άρθρο 154, η κυβέρνηση θεσμοθετεί τη δημιουργία Συμβουλίων Ένταξης Μεταναστών και «Προσφύγων» σε κάθε δήμο της χώρας.
Πρόκειται για μια κίνηση που οι επικριτές της χαρακτηρίζουν ως εργαλείο συστηματικής αντικατάστασης πληθυσμού και κοινωνικής μηχανικής.
Η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά τον όρο «ένταξη» αντί για «αφομοίωση».
Με αυτόν τον τρόπο, αντί να απαιτεί από τους νεοεισερχόμενους να σεβαστούν τους νόμους, τις παραδόσεις και την πολιτισμική ταυτότητα της Ελλάδας, ουσιαστικά υποχρεώνει τις τοπικές ελληνικές κοινωνίες να προσαρμοστούν στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες —κυρίως μουσουλμανικών— πληθυσμών.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι Έλληνες πρέπει να υποχωρήσουν, όχι οι παράνομοι μετανάστες.
Το βάρος αυτής της «посολικής μετάβασης» πέφτει, όπως πάντα, στους Έλληνες δημότες και φορολογουμένους.
Οι γειτονιές αλλάζουν, η αίσθηση ασφάλειας κλονίζεται και η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται, ενώ η κυβέρνηση δημιουργεί έναν ολόκληρο γραφειοκρατικό μηχανισμό —με αιρετούς, «ειδικούς» και εκπροσώπους ΜΚΟ— που θα χαράζει πολιτικές «ένταξης» χωρίς πραγματική λαϊκή νομιμοποίηση.
Χαρακτηριστική είναι και η διάταξη που απαιτεί οι συμμετέχοντες στα συμβούλια να είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα του Υπουργείου Μετανάστευσης.
Με αυτόν τον τρόπο αποκλείονται οι αυθεντικές φωνές των τοπικών μεταναστευτικών κοινοτήτων και το πεδίο αφήνεται ελεύθερο σε μεγάλες, καλολαδωμένες ΜΚΟ και κρατικούς «πρόθυμους».
Ένα ακόμα γραφειοκρατικό εργαλείο για να νομιμοποιηθεί και να μονιμοποιηθεί η μαζική παράνομη μετανάστευση.
Αν και η κυβέρνηση παρουσιάζει τα συμβούλια ως «συμβουλευτικά», στην πράξη δημιουργείται ένας μόνιμος θεσμικός μοχλός πίεσης προς τους δήμους.
Σήμερα θα είναι «συμβουλές» για ένταξη, αύριο αιτήματα για χώρους λατρείας, μεθαύριο διεκδικήσεις για ειδικές εξαιρέσεις από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά ήθη και έθιμα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση μετατρέπεται σε πεδίο σταδιακής πολιτισμικής υποχώρησης.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να εστιάσει στην ενίσχυση της γεννητικότητας, στην προστασία των συνόρων και στην πραγματική στήριξη των νέων Ελλήνων για να κάνουν οικογένειες, επιλέγει να προωθήσει μια πολιτική πληθυσμιακής αναπλήρωσης.
Με το Άρθρο 154, η «Νέα Ελλάδα» που οραματίζεται δεν έχει πια ως κύριο μέλημά της τους Έλληνες, αλλά την ομαλή ενσωμάτωση όσων μπήκαν παράνομα στη χώρα.
Μια επιλογή που δεν είναι απλή διοικητική απόφαση. Είναι συνειδητή πολιτική κατεύθυνση με βαρύ τίμημα για την εθνική και πολιτισμική ταυτότητα της χώρας.
Πραγματοποιήθηκαν
χθες στα Ιωάννινα, παρουσία του ΠτΔ Κωνσταντίνου Τασούλα και της
υπουργού Πολιτισμού κας Μενδώνη, τα εγκαίνια του Οθωμανικού Τζαμιού της
Καλούτσιανης.
Πρόκειται
για το δεύτερο μεγάλο έργο αποκατάστασης οθωμανικού μνημείου στην πόλη,
μετά το Οθωμανικό Χαμάμ, με συνολική χρηματοδότηση που ξεπερνά τα 4
εκατομμύρια ευρώ.
Ο ΠτΔ είπε και κάποια "ενδιαφέροντα" πράγματα:
χαρακτήρισε τα Ιωάννινα "πολιτιστικό παλίμψηστο"
"κάθε περίοδος αφήνει το αποτύπωμά της, άξιο σεβασμού από τους επιγενόμενους", είπε.
Λοιπόν... σταράτες κουβέντες.
Ο
συμβολισμός που εκπέμπουν τα πανηγυρικά εγκαίνια ενός τεμένους που
συνδέεται με την μαρτυρική και αιματοβαμμένη περίοδο οθωμανικής
κυριαρχίας, είναι προβληματικός ιδιαίτερα την σημερινή περίοδο.
Παράλληλα,
παραμένει αναπάντητο ένα κρίσιμο ερώτημα.
Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει
ερωτηθεί επανειλημμένα ποια θα είναι η μελλοντική χρήση του
αποκατεστημένου τζαμιού, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει δώσει σαφή απάντηση.
Θα
λειτουργήσει αποκλειστικά ως επισκέψιμο ιστορικό μνημείο και χώρος
πολιτιστικών δραστηριοτήτων ή υπάρχει ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί και
ως χώρος λατρείας;
Σε
ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα, η διαφάνεια και οι καθαρές απαντήσεις δεν θα
έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο εικασιών, αλλά υποχρέωση της Πολιτείας.
Στο τέλος τέλος τα δικά μας χρήματα διαχειρίζονται. Είναι υποχρεωμένοι να δίνουν απαντήσεις.
