Ο Έλληνας που έφτιαχνε ραδιόφωνα στην Κατοχή. Και έχτισε έναν κολοσσό ανατρέποντας τους κανόνες της Wall Street

Πηγή φωτογραφίας: MIT News

Ο Γιώργος Χατσόπουλος βρέθηκε από την Αθήνα της Κατοχής στο MIT και από εκεί υλοποίησε ένα εντυπωσιακό επιχειρηματικό όραμα

Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr

Αθήνα, 1942.

Η Ελλάδα βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή και στο σπίτι της οικογένειας Χατσόπουλου συμβαίνει κάτι που για έναν έφηβο κάνει τον πόλεμο ακόμη πιο τρομακτικά κοντινό.

Οι Ναζί έχουν επιτάξει μέρος του σπιτιού. Γερμανοί αξιωματικοί μένουν στον επάνω όροφο. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται ο νεαρός Γιώργος Χατσόπουλος. Είναι ακόμη μαθητής, αλλά έχει ήδη μια εμμονή. Θέλει να γίνει εφευρέτης.

Από μικρό παιδί διαβάζει για τον Τόμας Έντισον. Στα έξι του χρόνια έχει ήδη κατασκευάσει έναν αυτοσχέδιο προβολέα εικόνων χρησιμοποιώντας σελοφάν και φως. Τώρα όμως η εφευρετικότητά του υπηρετεί έναν πολύ διαφορετικό σκοπό.

Ο Χατσόπουλος ψάχνει σε παλιοσίδερα και βρίσκει εξαρτήματα. Με αυτά κατασκευάζει κρυφά ραδιοφωνικούς δέκτες.

Η ακρόαση συμμαχικών μεταδόσεων είναι απαγορευμένη από τις κατοχικές αρχές. Κι όμως, με τους Γερμανούς να βρίσκονται κυριολεκτικά έναν όροφο ψηλότερα, ο έφηβος Χατσόπουλος ακούει ειδήσεις για την πορεία των Συμμάχων.

Δεν μπορεί να γνωρίζει ότι αυτή η σχεδόν παιδική εμμονή να παίρνει εξαρτήματα και να τα μετατρέπει σε κάτι που λειτουργεί θα καθορίσει ολόκληρη τη ζωή του.

Από την κατεχόμενη Αθήνα στο MIT

Ο πόλεμος τελειώνει. Ο Χατσόπουλος σπουδάζει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προορισμός του είναι το Massachusetts Institute of Technology.

Το MIT θα γίνει ουσιαστικά το δεύτερο σπίτι του. Παίρνει πτυχίο, μεταπτυχιακό, δίπλωμα μηχανικού και τελικά διδακτορικό στη Μηχανολογία. Αργότερα θα διδάξει εκεί και θα παραμείνει συνδεδεμένος με το πανεπιστήμιο για δεκαετίες.

Αλλά το 1956 βρίσκεται μπροστά σε μια επιλογή. Η διδακτορική του διατριβή έχει τίτλο «The Thermo-Electron Engine». 

Η ιδέα του αφορά την άμεση μετατροπή θερμότητας σε ηλεκτρική ενέργεια. Για έναν νέο επιστήμονα υπάρχει ένας προφανής δρόμος.

Να δημοσιεύσει την έρευνα, να παραμείνει στο πανεπιστήμιο, να συνεχίσει την ακαδημαϊκή καριέρα. 

Ο Χατσόπουλος όμως θέλει κάτι διαφορετικό. Θέλει να πάρει την εφεύρεση έξω από το εργαστήριο. Και να δει αν μπορεί να γίνει επιχείρηση.

Τα 50.000 δολάρια και μια ασυνήθιστη συμφωνία με το MIT

Δεν έχει όμως τα χρήματα. Το MIT τον βοηθά αρχικά να χρηματοδοτήσει την έρευνα και στη συνέχεια εμφανίζεται ένας ιδιώτης επενδυτής. Βάζει 50.000 δολάρια.

Με αυτή την αρχική χρηματοδότηση, ο Χατσόπουλος και ο Πίτερ Νομικός ιδρύουν το 1956 την Thermo Electron Corporation. Υπάρχει όμως ένα ακόμη πρόβλημα. Το MIT κατέχει το 50% των δικαιωμάτων της πατέντας του thermo-electron engine.

Ο Χατσόπουλος προσφέρεται να αγοράσει το μερίδιο του πανεπιστημίου. Και τότε συμβαίνει κάτι που ο ίδιος, δεκαετίες αργότερα, θα έλεγε ότι δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί σήμερα. Ο κοσμήτορας της Σχολής Μηχανικών C. Richard Soderberg δεν του πουλά τα δικαιώματα, του τα επιστρέφει.

Υπάρχει μόνο μια συμφωνία κυρίων: αν η εταιρεία πετύχει, ο Χατσόπουλος θα χρηματοδοτήσει κάποτε μια έδρα Μηχανολογίας στο MIT. Η εταιρεία θα πετύχει. Και ο Χατσόπουλος θα τηρήσει την υπόσχεσή του.

Δεν ήθελε να κατασκευάσει ένα προϊόν

Η Thermo Electron ξεκινά γύρω από μια συγκεκριμένη τεχνολογία. Ο Χατσόπουλος όμως αντιλαμβάνεται σχετικά νωρίς ότι δεν θέλει να χτίσει μια εταιρεία γύρω από μία μόνο εφεύρεση. Το επιχειρηματικό του όραμα είναι πολύ πιο παράξενο.

Θέλει να συγκεντρώσει εξαιρετικούς επιστήμονες και μηχανικούς και στη συνέχεια να τους αφήσει να αναζητούν μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας που μπορούν να λυθούν με την τεχνολογία.

Η εταιρεία, όπως θα εξηγήσει αργότερα ο ίδιος, δεν θα βρίσκεται απλώς στην επιχείρηση παραγωγής κάποιου συγκεκριμένου προϊόντος. Θα βρίσκεται στην «επιχείρηση δημιουργίας νέων επιχειρήσεων».

Κάποτε διαβάζει ένα δημοσίευμα για τις καρδιοπάθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Δημιουργεί μέσα στην Thermo Electron ομάδα που θα εργαστεί πάνω στην ανάπτυξη τεχνητής καρδιάς. Και αυτό το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Ιατρικές συσκευές, περιβαλλοντικά συστήματα, αναλυτικά όργανα, ενεργειακές τεχνολογίες, ανιχνευτές εκρηκτικών, παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα. Η Thermo Electron αρχίζει να μοιάζει όλο και λιγότερο με μία εταιρεία.

Και όλο και περισσότερο με ένα εργοστάσιο εταιρειών.

O Άρβιν Σμιθ και ο Γιώργος Χατσόπουλος παραλαμβάνουν από τον Τομ Τρίτον το βραβείο Pittcon Heritage/Science History Institute

Και τότε αναποδογυρίζει την πυραμίδα

Αυτό δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα. Όσο μεγαλώνει ένας τεχνολογικός όμιλος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να διατηρήσει τη νοοτροπία μιας startup. Ένας μηχανικός που δημιουργεί μια επαναστατική τεχνολογία μέσα σε έναν τεράστιο όμιλο παραμένει υπάλληλος ενός τμήματος.

Τα κεφάλαια μοιράζονται κεντρικά. Η επιτυχία ή η αποτυχία της δικής του ιδέας χάνεται μέσα στα αποτελέσματα ολόκληρης της εταιρείας. Ο Χατσόπουλος αποφασίζει να ανατρέψει αυτή τη λογική.

Το 1983 η Thermo Electron δημιουργεί το πρώτο μεγάλο public spinout, την Thermedics.

Η λογική είναι ιδιοφυώς απλή.Μια δραστηριότητα της Thermo που έχει αποκτήσει αρκετό μέγεθος και προοπτικές μετατρέπεται σε ξεχωριστή εταιρεία και ένα μέρος της εισάγεται στο χρηματιστήριο.

Δεν πρόκειται όμως για το συνηθισμένο spin-off, όπου η μητρική αποχωρίζεται μια δραστηριότητα.Η Thermo Electron κρατά τον έλεγχο. Στην περίπτωση της Thermedics διατηρεί το 84% των μετοχών.

Η καινούργια εταιρεία έχει πλέον δική της μετοχή, δικούς της επενδυτές και δική της πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές. Αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στο σύστημα της Thermo Electron.

Wikimedia Commons/Science History Institute

Το «κόλπο» που ανατρέπει τους κανόνες και εντυπωσιάζει τη Wall Street

Το μοντέλο λύνει ταυτόχρονα δύο προβλήματα:

Το πρώτο είναι τα χρήματα. Κάθε spinout μπορεί να αντλεί δικά του κεφάλαια από την αγορά αντί να περιμένει από τη μητρική να χρηματοδοτήσει όλες τις νέες τεχνολογίες.

Ο ίδιος ο Χατσόπουλος θα εξηγήσει αργότερα ότι η Thermo μπορούσε έτσι να αντλεί χρήματα με χαμηλότερο κόστος κεφαλαίου από ό,τι εάν εξέδιδε συνεχώς νέες μετοχές της μητρικής.

Το δεύτερο είναι ίσως ακόμη σημαντικότερο. Οι άνθρωποι αποκτούν κομμάτι αυτού που δημιουργούν.Τα στελέχη των spinouts λαμβάνουν stock options στη δική τους εταιρεία. Ξαφνικά ένας επιστήμονας ή ένας manager δεν εργάζεται απλώς για έναν τεράστιο όμιλο.

Η προσωπική του οικονομική επιτυχία συνδέεται άμεσα με την επιτυχία της τεχνολογίας που διαχειρίζεται. Η Thermo Electron προσπαθεί ουσιαστικά να κάνει κάτι που θεωρείται σχεδόν αντιφατικό: να αποκτήσει το μέγεθος μιας πολυεθνικής χωρίς να χάσει τα κίνητρα μιας startup.

Εταιρείες γεννούν εταιρείες

Και τότε το μοντέλο αρχίζει να πολλαπλασιάζεται.

Thermedics.

Thermo Instrument.

Thermo Power.

Thermo TerraTech.

ThermoTrex.

Thermo Fibertek.

Και δεν σταματά εκεί. Ορισμένες από τις νέες εισηγμένες θυγατρικές δημιουργούν με τη σειρά τους δικά τους spinouts. Εταιρείες γεννούν εταιρείες, οι οποίες γεννούν άλλες εταιρείες. Σχηματίζεται μια ιδιότυπη εταιρική «οικογένεια» με τη Thermo Electron στην κορυφή. Η μητρική εξακολουθεί να κρατά πλειοψηφικά ή ελεγκτικά ποσοστά.

Αλλά οι επιμέρους τεχνολογίες αποκτούν δική τους χρηματιστηριακή ζωή. Το 1995, ακαδημαϊκή μελέτη θα καταγράψει 11 εισηγμένες μονάδες που είχαν δημιουργηθεί μέσω equity carve-outs. Και η χρηματιστηριακή επίδοση είναι εντυπωσιακή.100 δολάρια επενδεδυμένα στη Thermo Electron τον Αύγουστο του 1983 είχαν γίνει 1.667 δολάρια έως το τέλος του 1995. Το ίδιο ποσό στον S&P 500 θα είχε γίνει περίπου 381 δολάρια.

Η Wall Street αρχίζει να προσέχει πολύ σοβαρά το πείραμα του Έλληνα μηχανικού.

Από τα 50.000 δολάρια στα 2 δισ. ετήσιων πωλήσεων

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Thermo Electron απέχει έτη φωτός από την εταιρεία που είχε ξεκινήσει με μια διδακτορική διατριβή και 50.000 δολάρια. Όταν ο Χατσόπουλος αποχωρεί το 1999, η εταιρεία έχει περισσότερους από 24.000 εργαζομένους σε 23 χώρες. Οι ετήσιες πωλήσεις της ξεπερνούν τα 2 δισ. δολάρια.

Οι δραστηριότητές της απλώνονται από ιατρικές συσκευές και περιβαλλοντικά συστήματα έως ανιχνευτές βομβών και παραγωγή ενέργειας από βιομάζα. Και στο αποκορύφωμα του μοντέλου, η εταιρική δομή έχει γίνει σχεδόν απίστευτα περίπλοκη.

Το 1998 η Thermo Electron ανακοινώνει σχέδιο αναδιοργάνωσης που προβλέπει τη μείωση των εισηγμένων θυγατρικών της από 23 σε 15. Το ίδιο μοντέλο που είχε τροφοδοτήσει την εκρηκτική ανάπτυξη έχει πλέον δημιουργήσει τόσα πολλά επίπεδα εταιρειών ώστε χρειάζεται απλοποίηση.

Η μεγάλη ειρωνεία του πειράματος

Αυτό είναι και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ιστορίας του Χατσόπουλου. Το spinout model δεν ήταν κάποιο αλάνθαστο χρηματοοικονομικό θαύμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αρχίζει να δείχνει τα όριά του.

Η πολυπλοκότητα γίνεται τεράστια.  Ορισμένες μετοχές των θυγατρικών έχουν περιορισμένη εμπορευσιμότητα.

Η Thermo αποφασίζει τελικά να αντιστρέψει μεγάλο μέρος της δομής, να επαναφέρει θυγατρικές μέσα στη μητρική και να επικεντρωθεί περισσότερο στα βασικά της αντικείμενα.

Αλλά μέχρι τότε το πείραμα έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον οικονομολόγων και ακαδημαϊκών.

Μελέτη στο Journal of Financial Economics εξετάζει ειδικά τη Thermo Electron ως περίπτωση καινοτόμου εταιρικής δομής και καταλήγει ότι τα carve-outs της αύξησαν σημαντικά τις επενδύσεις και τις δαπάνες R&D, ενώ η απόδοση για τους μετόχους μετά την έναρξη της στρατηγικής ξεπέρασε σημαντικά τα benchmarks της αγοράς.

Η Thermo Electron γίνεται Thermo Fisher

Ο Χατσόπουλος αποχωρεί το 1999. Η εταιρεία που αφήνει πίσω του θα αλλάξει δραματικά τα επόμενα χρόνια.

Το 2006 η Thermo Electron συγχωνεύεται με τη Fisher Scientific. Από τη συμφωνία γεννιέται η Thermo Fisher Scientific.

Ο σημερινός όμιλος δεν είναι, επομένως, απλώς η Thermo Electron με διαφορετικό όνομα. Είναι το αποτέλεσμα της μετέπειτα συγχώνευσης δύο μεγάλων εταιρειών.

Αλλά μέσα στο DNA του βρίσκεται ακόμη η επιχείρηση που ξεκίνησε το 1956 από τη διδακτορική διατριβή ενός Έλληνα μηχανικού.

Από ένα ραδιόφωνο κάτω από τους Ναζί σε μια αυτοκρατορία τεχνολογίας

Ο Γιώργος Χατσόπουλος πέθανε το 2018, σε ηλικία 91 ετών. Είχε προλάβει να γίνει μέλος της National Academy of Engineering, να λάβει το John Fritz Medal —μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στον χώρο της μηχανικής— και να υπηρετήσει ακόμη και στο διοικητικό συμβούλιο της Federal Reserve Bank of Boston.

Παρέμεινε όμως μέχρι τέλους στενά δεμένος με το MIT. Το πανεπιστήμιο στο οποίο είχε φτάσει ως νεαρός Έλληνας φοιτητής τον έκανε αργότερα ισόβιο μέλος της MIT Corporation. Και εκείνος δεν ξέχασε τη συμφωνία που είχε κάνει όταν δεν είχε ακόμη χρήματα.

Την έδρα Μηχανολογίας που είχε υποσχεθεί όταν το MIT τού επέστρεψε τα δικαιώματα της πατέντας του, τελικά τη χρηματοδότησε. Υπάρχει κάτι σχεδόν κυκλικό σε αυτή την ιστορία.

Το 1942, ένας μαθητής στην κατεχόμενη Αθήνα ψάχνει μέσα σε παλιοσίδερα για εξαρτήματα. Πάνω από το κεφάλι του μένουν Γερμανοί αξιωματικοί. Εκείνος συναρμολογεί κρυφά ένα ραδιόφωνο για να ακούσει τι συμβαίνει στον κόσμο έξω από την κατεχόμενη Ελλάδα. Δεκαετίες αργότερα, κάνει ουσιαστικά το ίδιο πράγμα σε ασύλληπτα μεγαλύτερη κλίμακα. Παίρνει επιστήμονες, τεχνολογίες και κεφάλαια. Τα συνδέει διαφορετικά. Και προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι που μέχρι τότε δεν υπήρχε.

Ίσως γι’ αυτό η μεγαλύτερη κληρονομιά του Γιώργου Χατσόπουλου δεν είναι μόνο η εταιρεία που ίδρυσε. Είναι μια ιδέα που τον ακολουθούσε από την Αθήνα μέχρι το MIT και από το εργαστήριο μέχρι τη Wall Street: όταν τα υπάρχοντα εργαλεία δεν αρκούν, δεν περιμένεις να αλλάξουν οι κανόνες. Κατασκευάζεις μόνος σου έναν διαφορετικό τρόπο για να τους παρακάμψεις.

 

 

Chrysovalantis Apostolidis

Η ιατροδικαστής Λαμίας κυρία Ακριβούση ΤΙΝΑΖΕΙ στον αέρα την ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ και προσωπικά τον υπουργό Δικαιοσύνης Φλωρίδη. 

 

Περιγράφει μια κατάσταση ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ στο Υπουργείο Δικαιοσύνης με ενορχηστρωτή την υπηρεσιακή γραμματέα κυρία ΓΙΑΒΗ, προφανώς με την κάλυψη του σημιτικομητσοτακικου Υπουργού ΦΛΩΡΙΔΗ!!(φωτο 1-2)

Η κυρία Ακριβουση λέει πως για ΟΛΑ που καταγγέλλει έχει τεκμήρια και αποδείξεις!!!!

 

ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΕΝΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ αν έχει στοιχειώδες φιλότιμο βέβαια….

 

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει πλέον από τη σαπίλα !!

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ:

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 

Περί Διαφθοράς και Σήψης στις Ιατροδικαστικές Υπηρεσίες Αποστολίας Ακριβούση, Ιατροδικαστή Β΄ Τάξεως της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Λαμίας.

Διά του Πληρεξουσίου Δικηγόρου της, Γιάννη Απατσίδη

 

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ως Ιατροδικαστής Β΄ Τάξεως, της Ι.Υ. Λαμίας, και μέχρι πρότινος Προϊσταμένη επί 15 έτη της εν λόγω Υπηρεσίας, που κατά τη διάρκεια της λειτουργηματικής μου πορείας απέδειξα ότι είμαι πραγματικά ανεξάρτητη, υπηρετώντας διαλεκτικά τόσο το Κράτος όσο και τον Πολίτη, όπως π.χ. στην υπόθεση του Σινούκ και στην υπόθεση της επιδημιολογικής έρευνας για τα περιστατικά Κοξάκι Β3 στην Θεσσαλία, οφείλω να απευθυνθώ προς Εσάς προσωπικά, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως έχω εξαντλήσει κάθε Θεσμικό Μέσο, για την ανάδειξη της Αλήθειας, σύμφωνα με την πάγια Νομολογία του ΕΔΔΑ.

Η υπογράφουσα Ιατροδικαστής τα τελευταία έτη βρίσκομαι σε απηνή διωγμό, με πρωτοστάτες στην αθέμιτη δίωξή μου, την Υπηρεσιακή Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Βασιλική Γιαβή και τον πρ. Προϊστάμενο, και νυν Φωτογραφικό Διευθυντή, της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών, Νικόλαο Καρακούκη.

Πριν λίγες ημέρες, εντός του Αυγούστου, σε συνέχεια αυτής της αθέμιτης δίωξης, μου κοινοποιήθηκε η μετάθεσή μου από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Λαμίας προς την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης, με την επίκληση υπηρεσιακών αναγκών και του δημοσίου συμφέροντος.

Η μετάθεση όμως αυτή δεν επιδιώκει την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, αλλά ήταν μεθοδευμένη, συντονισμένη και προδιαγεγραμμένη από την Υπηρεσιακή Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, κ. Β. Γιαβή, όπως αποδεικνύεται από πληθώρα στοιχείων.

Προς το παρόν, καταγγέλλω τα εξής δημόσια, ως την ελάχιστη συμβολή μου στην Ανάδειξη της Αλήθειας για την υποτιθέμενη ιατροδικαστική αναδιοργάνωση που οδηγεί σε καθημερινά ιατροδικαστικά εγκλήματα, με τις συνεχείς παραιτήσεις 10 περίπου Ιατροδικαστών και Νεκροτόμων να συνεχίζονται:

 

1. Η κ. Βασιλική Γιαβή όρισε με Πράξεις της Προϊσταμένους Ιατροδικαστικών Υπηρεσιών, Ιατροδικαστές Δ΄ Τάξεως, μέχρι πριν λίγες ημέρες προ του ορισμού τους Δόκιμους Ιατροδικαστές, ενώ κάτι τέτοιο απαγορεύεται ρητά από τις διατάξεις του Ν. 3772/2009.

 

2. Η κ. Βασιλική Γιαβή όρισε με Πράξη της Προϊστάμενο της Ι.Υ. Λαμίας, τον Χριστόφορο Τσαλικίδη, καίτοι φέρει τον Βαθμό Δ΄ Τάξεως, πράγμα που ρητώς απαγορεύεται. Ο κ. Τσαλικίδης πρόσφατα υπέβαλε την παραίτησή του, επιδιώκοντας την αθέμιτη πίεση σε ανώτατα στελέχη του Υ.Δ. να προβούν στην μετάθεσή μου, παραίτηση που ανακάλεσε μετά την επίτευξή της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

3. Η κ. Βασιλική Γιαβή όρισε με Πράξη της Προϊστάμενο της Ι.Υ. Αθηνών, τον Κωνσταντίνο Κούβαρη, καίτοι φέρει τον Βαθμό Δ΄ Τάξεως, πράγμα που ρητώς απαγορεύεται.

 

4. Η κ. Βασιλική Γιαβή όρισε με Πράξη της (που εν συνεχεία ανακλήθηκε, ως δήθεν εκ παραδρομής γενόμενη), ως Μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Ιατροδικαστών, την Ρουμπίνη Λεονταρή, αμέσως μετά τις ιατροδικαστικές πράξεις στο έγκλημα των Τεμπών.

 

5. Η κ. Βασιλική Γιαβή και η κ. Βασιλική Παπανότη (Γενική Διευθύντρια Οικ/κών του Υπουργείου Δικαιοσύνης) διέταξαν επτά (7) κατά τόπον αναρμόδιους Ιατροδικαστές του Υ.Δ., να μεταβούν στα Τέμπη και στην Λάρισα, για διενέργεια αυτοψίας και νεκροψιών-νεκροτομών, μέχρι δε και σήμερα οι συνολικά 10 Ιατροδικαστές των Τεμπών, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής, Νικόλαου Καρακούκη, ΔΕΝ ελέγχονται καν πειθαρχικώς, ενώ παρέλειψαν να διενεργήσουν έστω ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ εξετάσεις, το ελάχιστο δηλαδή σύμφωνα με την ευρωπαϊκή εναρμόνιση των κανόνων ιατροδικαστικών πράξεων, με τον κ. Νικόλαο Καρακούκη κατά πληροφορίες να συναινεί και να δικαιολογεί αυτό το «ιατροδικαστικό έγκλημα» σε μία μαζική καταστροφή.

 

6. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι η Ι.Υ. Κοζάνης έκλεισε και κατόπιν εύλογων αντιδράσεων της τοπικής κοινωνίας άνοιξε και πάλι «στα χαρτιά», χωρίς να επαναλειτουργήσει. Η Ι.Υ. Κοζάνης δεν λειτουργούσε επί χρόνια, με τον καθ’ ύλην αρμόδιο Ιατροδικαστή να μην διενεργεί ιατροδικαστικές πράξεις (όπως δεν διενεργεί ούτε και σήμερα), ελλείψει Νεκροτόμου, που δεν φρόντισε, είτε να διορίσει, είτε να μεταθέσει-αποσπάσει.

 

7. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι η Ι.Υ. Ναυπλίου και Καλαμάτας επί δύο -2- ολόκληρα χρόνια δεν διενεργούσε ιατροδικαστικές πράξεις νεκροψιών-νεκροτομών, παρά το ότι υπηρετούσαν τρεις Ιατροδικαστές, ελλείψει Νεκροτόμου, που δεν φρόντισε, είτε να διορίσει, είτε να μεταθέσει-αποσπάσει.

 

8. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι επιδιώκει την αλλαγή έδρας της Ι.Υ. Ναυπλίου-Καλαμάτας-Κορίνθου, στην Τρίπολη, πόλη καταγωγής της, με την τοπική κοινωνία ευλόγως και πάλι να αντιδρά.

 

9. Η κ. Βασιλική Γιαβή και η κ. Βασιλική Παπανότη ευθύνονται για το ότι υλικά νεκροτομών, για τοξικολογικές και ιστολογικές εξετάσεις, επί χρόνια παραμένουν σε αναμονή αποστολής και εξέτασης, αν και είχαν ενημερωθεί επανειλημμένως, χωρίς να δίδουν λύσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τυχόν αλλοίωση.

 

10. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι η Ι.Υ. Πειραιώς λειτουργούσε, επί μεγάλο χρονικό διάστημα, μόνον τρεις ή τέσσερις -4- εργάσιμες ημέρες, αντί του προβλεπόμενου πενθήμερου, ενώ επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν διενεργούσε κλινικές εξετάσεις.

 

11. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι στην Ι.Υ. Πειραιώς λειτουργούσε συνταξιούχος υπάλληλος του Δήμου Πειραιά, για τα ανάλογα «γρηγορόσημα» και «δωροδοκίες», χωρίς να διερευνηθεί ποτέ εις βάθος η υπόθεση.

 

12. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι η Ι.Υ. Αθηνών, εδώ και τέσσερα -4- περίπου χρόνια λειτουργεί για Νεκροτομές μόνον τρεις εργάσιμες ημέρες, αντί του προβλεπόμενου πενθήμερου.

 

13. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι η Ι.Υ. Λάρισας έμεινε μόνον με μία -1- Ιατροδικαστή, καθώς υλοποίησε το αίτημα μετάθεσης συναδέλφου, που υπηρετούσε σε εκείνη την υπηρεσία, στην Ι.Υ. Ιωαννίνων, ενώ ακόμη δεν είναι λειτουργική.

 

14. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι εμπλεκόμενα πρόσωπα σε κακουργηματική δικογραφία, της Ι.Υ. Θεσσαλονίκης, δεν έχουν τεθεί σε αναστολή άσκησης καθηκόντων, ούτε σε προσωρινή αργία.

 

15. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι Νεκροτόμος του Υ.Δ., συλληφθείς και διωκόμενος για δωροδοκία, και εμπλεκόμενος στην ιατροδικαστική διερεύνηση των Τεμπών, παραμένει εν υπηρεσία, χωρίς την λήψη διοικητικού μέτρου σε βάρος του, προκειμένου να συνδράμει στην Ι.Υ. Πατρών, την οποία κατέστρεψε κυριολεκτικά.

 

16. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι δεν έχει μετατεθεί ακόμη Ιατροδικαστής στην Ι.Υ. Πατρών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επισκέπτες Ιατροδικαστές, και επιβάρυνση του δημόσιου ταμείου με περίπου 6.000 ευρώ μηνιαίως.

 

17. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι καταγγελλόμενες δωροδοκίες και παράνομες ιδιωτικές πράξεις στα Νεκροτομεία της χώρας, παραμένουν ανέλεγκτες και ανεξέλεγκτες, με τις ταριχεύσεις να διενεργούνται υπό συνθήκες απάδουσες και με περιβαλλοντικές συνέπειες καταστροφικές, αρκεί να ρέει άφθονο το χρήμα σε ανώτατο Ιατροδικαστή, εξειδικευμένο στις εν λόγω ιδιωτικές πράξεις.

 

18. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι μέχρι και σήμερα αδυνατώ να συντάξω τις ιατροδικαστικές εκθέσεις μου, μεταξύ άλλων για περιστατικά που αφορούν υπόνοια εμπλοκής των εμβολιών κατά Covid-19, στις αιτίες θανάτου, για τις οποίες εκδόθηκαν διανοητικά πλαστά υπηρεσιακά σημειώματα από έτερο Ιατροδικαστή.

 

19. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για το ότι αφενός επιλέχθηκε η φωτογραφική και προδήλως αντισυνταγματική ανανέωση-παράταση της θητείας του πρ. Προϊσταμένου της Ι.Υ. Αθηνών, Νικόλαου Καρακούκη, για δύο -2- έτη επιπλέον της αφυπηρέτησής του και πέραν του συνταγματικού ορίου των 67 ετών, αφετέρου για το ότι ορίστηκε Γενικός Διευθυντής Ιατροδικαστικής ένα τέτοιο άτομο, το οποίο επί 15 περίπου έτη ήταν υπεύθυνος για την ομαλή λειτουργία όλων των Ιατροδικαστικών Υπηρεσιών της Επικράτειας, ομαλότητα που δεν επιτεύχθηκε.

 

20. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για την «εργαλειοποίηση» κατ’ αποτέλεσμα των υποθέσεων που αφορούν σε θανάτους – δολοφονίες παιδιών, ώστε δι’ αυτών να επιτευχθεί η υπηρεσιακή δολοφονία και αχρήστευση μη αρεστών Ιατροδικαστών, ενώ την ίδια στιγμή παραμένει παράνομος Προϊστάμενος της Ι.Υ. Αθηνών ο Κωνσταντίνος Κούβαρης, ο οποίος είχε διενεργήσει νεκροψία – νεκροτομή στο 4ο παιδί της γνωστής υπόθεσης, δίδοντας ως αιτία θανάτου παθολογικά δήθεν αίτια, ενώ είχαν προηγηθεί μάλιστα τρεις θάνατοι.

 

21. Η κ. Βασιλική Γιαβή ευθύνεται για την Προγραμματική Σύμβαση για την τεχνητή νοημοσύνη στις Ιατροδικαστικές Υπηρεσίες της χώρας, αποτίμησης 800.000 ευρώ περίπου, με ωφελούμενο τον υιό της, και υπό διερεύνηση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ενώ την ίδια στιγμή με δικές της ενέργειες δρομολόγησε την κατάργηση και απεγκατάσταση των καμερών στο Νεκροτομείο, αξίας περίπου 800 ευρώ, της Ι.Υ. Λαμίας, που ήταν πρότυπο λειτουργίας από το έτος 2014, εις γνώση της Εισαγγελίας Εφετών αλλά και του Υπουργείου Δικαιοσύνης. 

Γιατί προφανώς οι «χρυσοκάνθαροι» των Νεκροτομείων, που μάλλον γνωρίζει ο κ. Ιωάννης Καλλιαρέκος, βάσει της πρότερης αρθρογραφίας του, φιλόλογος και Διευθυντής Ιατροδικαστικής, με Πράξη της κ. Γιαβή, δεν επιθυμούν τα «Μάτια των Καμερών», κατά την εκτέλεση του θεάρεστου λειτουργήματός τους, των μιζών και των δωροδοκιών.

 

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

 

Η υπογράφουσα Ιατροδικαστής, προς απόδειξη όλων των ανωτέρω διαθέτει τεκμήρια, τα οποία συνηγορούν ότι τα τελευταία χρόνια εντός του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει στηθεί ένας μηχανισμός αθέμιτης πίεσης σε μη αρεστούς Ιατροδικαστές, με παράλληλη μεροληπτική προαγωγή των συμφερόντων άλλων, που έχει ως αποτέλεσμα την επικράτηση της Διαφθοράς, της Διαπλοκής και της Αδιαφάνειας στις Ιατροδικαστικές Υπηρεσίες.

Ενώ έχω επανειλημμένως ενημερώσει την κ. Β. Γιαβή, τόσο εγώ, όσο και ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος μου, Γιάννης Απατσίδης, για όλα τα ανωτέρω, παρατηρείται σιωπή, που ερμηνεύεται ως Αποδοχή τους.

Και στην Αθλιότητα ακόμη υπάρχουν Όρια Αξιοπρέπειας.

Παρακαλώ πολύ, να λάβετε γνώση και Ιεραρχικά να επιμεληθείτε για την αποκατάσταση της Ιατροδικαστικής Ομαλότητας και Καθαρότητας, άμα και την πάταξη αυτών των επίορκων φαινομένων, πριν καταντήσουν η νομιμοποιημένη καθημερινότητα στις ζωές Ιατροδικαστών, Νεκροτόμων, Υπαλλήλων και Πολιτών.

 

Γιατί η Διαφθορά ΣΚΟΤΩΝΕΙ και η Νεκροψία εντοπίζει μόνον ΣΗΨΗ.

Η Ιατροδικαστής

 

Αποστολία Ακριβούση

«Ο Γιάννης ο φονιάς»: Η πραγματική ιστορία πίσω από το τραγούδι που έγραψαν Γκάτσος – Χατζηδάκης για τη φωνή του Μητσιά

 

Σάλο προκάλεσε η κίνηση του γιου του Μάνου Χατζιδάκη να απαγορεύσει την ερμηνεία τραγουδιών του πατέρα του χωρίς άδεια, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα ο Μανώλης Μητσιάς να απαγγείλει αντί να τραγουδήσει τον «Γιάννη τον φονιά» στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, που ήταν αφιερωμένη στα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου.

Οι θεατές άκουσαν έκπληκτοι την διαχειρίστρια του έργου του Νίκου Γκάτσου και επιμελήτρια του προγράμματος Αγαθή Δημητρούκα να ενημερώνει τους θεατές για το email που της έστειλε ο υιός Χατζηδάκης με το οποίο απαγόρευε να ακουστούν συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκη καθώς «το έτος 2026 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως αφιερωματικό έτος για τον Μάνο Χατζιδάκη και στο πλαίσιο αυτό οι συναυλίες, οι παραστάσεις και γενικότερα οι εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν με τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων του Μάνου Χατζιδάκη είναι απολύτως συγκεκριμένες και έχουν ήδη σχεδιαστεί και εγκριθεί αποκλειστικά από την ομάδα του κυρίου Γιώργου Χατζιδάκη».

Ξέσπασαν σε αποδοκιμασίες, φωνάζοντας «αίσχος» ενώ ο Μανώλης Μητσιάς, υποχρεώθηκε, όπως ανέφερε, να απαγγείλει για πρώτη φορά στα 50 χρόνια της πορείας του το τραγούδι

 Ο ίδιος ο τραγουδιστής, μιλώντας στο ogdoo.gr έκανε λόγο για «ένα πολύ λυπηρό γεγονός για εμένα που έχω μεγαλώσει καλλιτεχνικά με τον Μάνο Χατζιδάκη και τον Νίκο Γκάτσο και έχω ερμηνεύσει τόσα σημαντικά τραγούδια τους».

Μάλιστα αποκάλυψε ότι όταν άρχισε να απαγγέλλει το τραγούδι «ο κόσμος άρχισε αυθόρμητα να το τραγουδάει και αμέσως μετά τραγούδησε και τον “Τσάμικο”, εγώ δεν μπορούσα να τους συνοδεύσω. Ο λαός τελικά έδωσε τη λύση γιατί αυτά τα τραγούδια είναι και δικά του».

Μάλιστα, όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος ο Μανώλης Μητσιάς ο Χατζιδάκης, όταν ηχογραφούσαν τον «Γιάννη τον Φονιά» στο στούντιο του είχε ζητήσει: «Να το πεις συνωμοτικά».

Τι λέει όμως αυτό το τραγούδι που συγκαταλέγεται στα πιο σημαντικά της πορείας Γκάτσου-Χατζιδάκη; 

Πραγματεύεται ένα πραγματικό φονικό, που ενέπνευσε τους δύο κορυφαίους να συνεργαστούν.

Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς

κι ενός Μεσολογγίτη

Προχτές την Κυριακή μετά απ’ τη φυλακή

επέρασ’ απ’ το σπίτι

Του βγάλαμε γλυκό,τού βγάλαμε και μέντα

μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα

Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί

στα μάτια τα μεγάλα

Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ’ ακριβά

και βγήκε από τη σάλα

Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν’ αντέξει

Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη

Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς

με του καημού τ’ αγκάθι

Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά

και τ’ όνειρο που εχάθη

Οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου και η φωνή του Μανώλη Μητσιά, στην εξαίσια μουσική του Μάνου Χατζιδάκη από τον δίσκο «Αθανασία» του 1976, μας αφηγούνται, ποιητική αδεία, την ιστορία ενός φονικού που έχει και πραγματικό υπόβαθρο.

Ο ποιητής είχε μάθει για αυτό το φονικό από φίλο του δημοσιογράφο και παραγωγό της ΕΡΑ, τον Γιώργο Μητρόπουλο, του οποίου ο πατέρας ήταν φίλος του «Γιάννη» του φονιά. Το πραγματικό όνομα του θύτη δεν ήταν Γιάννης, όμως αυτό εξυπηρετούσε την έμπνευση του Νίκου Γκάτσου, και έτσι έμεινε μέχρι τις μέρες μας.

Το όργανο του το έμαθε ένας στενός του φίλος, ο Κώστας, ο οποίος και εκείνος έπαιζε βιολί. 

Οι δυο τους έφτιαξαν μία μικρή κομπανία και γύριζαν στα πανηγύρια διασκεδάζοντας τους κατοίκους.

Η Δήμητρα ασχολείτο αποκλειστικά με την ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. 

Όπως λένε τα δημοσιεύματα της εποχής, ήταν μία πολύ όμορφη γυναίκα, κάτι που την έκανε αντικείμενο σχολιασμού από τους χωριανούς, οι οποίοι της απέδιδαν και τη φήμη των ακόρεστων ερωτικών ορέξεων.

Ο Θόδωρος ήταν δεμένος με στενή φιλία με τον Κώστα και μάλιστα αρκετές φορές τον φιλοξενούσε στο σπίτι του θεωρώντας τον δικό του άνθρωπο. 

Όμως δεν περίμενε ότι θα ανακάλυπτε κάτι που θα ανέτρεπε όλη τους τη ζωή και θα τον οδηγούσε σε μία φρικτή πράξη. 

Όλα έγιναν τα ξημερώματα της 1ης Αυγούστου του 1960.

Εκείνο το βράδυ οι δύο φίλοι έπαιζαν σε ένα πανηγύρι. Όταν τελείωσαν και καθώς ήταν και οι δύο μεθυσμένοι, ο Θόδωρος ζήτησε από ένα από τα παιδιά του να πάει τα όργανα, το λαούτο και το βιολί, στο σπίτι.

Λίγο μετά πήγε και ο Θόδωρος, ο οποίος βλέποντας το βιολί θέλησε να δοκιμάσει να παίξει λίγο. Καθώς το πήρε στον ώμο του αντιλήφθηκε ότι μέσα στο σώμα του βιολιού βρισκόταν ένα πορτοφόλι. 

Γεμάτος περιέργεια το άνοιξε και διαπίστωσε ότι μέσα βρίσκονταν πάνω από 35 ερωτικές επιστολές.

Θέλοντας να μάθει ποια ήταν η γυναίκα που ο στενός του φίλος του κρατούσε μυστικό, ο Θόδωρος βρίσκεται μπροστά σε ένα τρομακτικό σοκ. 

Η γυναίκα με την οποία αλληλογραφεί ο φίλος του είναι η σύζυγός του, η Δήμητρα.

 

Η πραγματική ιστορία,

 

Η υπόθεση από την οποία εμπνεύστηκε ο Νίκος Γκάτσος εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Ηλείας με το όνομα Πόθος, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. 

Εκεί ζει ο μετέπειτα δράστης, ο 40χρονος Θόδωρος με την 36χρονη γυναίκα του Δήμητρα.

Μαζί έχουν αποκτήσει επτά παιδιά και ζουν μία ήσυχη ζωή μέσα στα ασφυκτικά κοινωνικά και οικονομικά πλαίσια της ελληνικής επαρχίας εκείνης της εποχής. 

Ο Θόδωρος ασχολείται με γεωργικές εργασίες και για να συμπληρώσει το εισόδημά του παίζει λαούτο σε πανηγύρια και γιορτές της περιοχής.

Ο Θόδωρος σε έξαλλη κατάσταση φωνάζει τη Δήμητρα, η οποία ξυπνά από τον ύπνο και εμφανίζεται μπροστά του. 

Όταν της ζητά εξηγήσεις, εκείνη αρνείται τα πάντα, όμως πολύ σύντομα παραδέχεται ότι είναι ερωτευμένη με τον Κώστα, και πως είναι αποφασισμένη να χωρίσουν και να παντρευτεί τον φίλο του.

Οι κουβέντες αυτές εξόργισαν ακόμα περισσότερο τον Θόδωρο, ο οποίος πήρε ένα μαχαίρι και με απίστευτη βιαιότητα σκότωσε τη γυναίκα του χτυπώντας την στο στήθος και στην κοιλιά με τουλάχιστον επτά μαχαιριές.

Στη συνέχεια την πέταξε στην αυλή του σπιτιού και αφού είπε στα παιδιά του που είχαν ξυπνήσει και έβλεπαν όλη τη σκηνή του φονικού να μην τη φέρουν ξανά μέσα στο σπίτι, σηκώθηκε και εξαφανίστηκε στα γύρω δάση.

Το πρωί και με όλο το χωριό ανάστατο, ο Θόδωρος εμφανίστηκε και παραδόθηκε στη Χωροφυλακή. 

Εκεί παραδέχτηκε το έγκλημα και όπως είπε το έκανε γιατί τον ατίμασε, και πως δεν μετάνιωνε παρά μόνο στεναχωριόταν για τα παιδιά του.

Ο Θόδωρος προφυλακίστηκε και δύο μήνες μετά παρουσιάστηκε στο Κακουργιοδικείο της Πάτρας. 

Εκεί εμφανίστηκαν δεκάδες συγχωριανοί του οι οποίοι τον υποστήριξαν, λέγοντας ότι ήταν ένας έντιμος άνθρωπος και πως η γυναίκα του ήταν αμαρτωλή και «ερωτομανής».

Ο δράστης παραδέχθηκε την πράξη του και όταν τον ρώτησαν για τον φίλο του, είπε ότι λυπόταν γιατί δεν πρόλαβε να σκοτώσει και εκείνον. 

Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο, όμως δεν του επιβλήθηκε κάποια ποινή καθώς του αναγνωρίστηκε ότι έδρασε εν βρασμώ ψυχής και σε πλήρη σύγχυση.

Αφέθηκε ελεύθερος και την επόμενη ημέρα γύρισε στο χωριό του, όπου τον υποδέχθηκαν ως ήρωα. 

Η τραγική συνέχεια της ιστορίας δόθηκε περίπου δύο χρόνια αργότερα, όταν η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, η 18χρονη τότε Φρόσω, αυτοκτόνησε μην αντέχοντας τον χαμό της μητέρας της.

Είναι το «Φροσί» στους στίχους του Νίκου Γκάτσου που σκύβει και φιλά τα χέρια του φονιά πατέρα της, υπενθυμίζοντάς μας πόσο άλλαξαν τα ήθη στην Ελλάδα στην πάροδο των χρόνων.

Πηγή: Πολιτεία  

 

 

Καμπανάκι» από τους αστυνομικούς της Κρήτης: «Δεν πάει άλλο με τις μεταναστευτικές ροές

 

«Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος από τη μία Υπηρεσία στην άλλη»

Την έντονη αντίδρασή τους στην περαιτέρω επιβάρυνση των αστυνομικών υπηρεσιών της Κρήτης εκφράζουν με κοινή ανακοίνωσή τους οι Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων του νησιού, με αφορμή τις οδηγίες για διάθεση αστυνομικού προσωπικού στις μεταγωγές πολιτών τρίτων χωρών που φτάνουν μέσω θαλάσσης.

Οι αστυνομικοί της Κρήτης ξεκαθαρίζουν ότι η αλληλεγγύη και η συνεργασία με το Λιμενικό Σώμα είναι δεδομένες, επισημαίνουν όμως ότι η μόνιμη κάλυψη των αυξημένων επιχειρησιακών αναγκών ενός Σώματος από το προσωπικό ενός άλλου δεν μπορεί να αποτελεί λύση.

Με την Κρήτη να βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξημένες μεταναστευτικές ροές, ενώ παράλληλα οι ανάγκες αστυνόμευσης του νησιού κορυφώνονται λόγω τουριστικής περιόδου, οδικών έργων και ελλείψεων σε προσωπικό και μέσα, οι Ενώσεις ζητούν άμεση ενίσχυση τόσο της Ελληνικής Αστυνομίας όσο και του Λιμενικού και έναν μόνιμο, οργανωμένο σχεδιασμό από την Πολιτεία.

Το μήνυμά τους είναι σαφές: «Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος από τη μία Υπηρεσία στην άλλη».

Σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν:

 

Προς:

1. Υπουργό Προστασίας του Πολίτη (μέσω Π.Ο.ΑΣ.Υ. και Π.Ο.ΑΞΙ.Α.)

2. Αρχηγό ΕΛ.ΑΣ. (μέσω Π.Ο.ΑΣ.Υ. και Π.Ο.ΑΞΙ.Α.)

3. Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Κρήτης

4. Π.Ο.ΑΣ.Υ.

5. Π.Ο.ΑΞΙ.Α.

6. Βουλευτές Περιφέρειας Κρήτης

 

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Των Ενώσεων Αστυνομικών Κρήτης

‘’ Η αλληλεγγύη μεταξύ των Σωμάτων Ασφαλείας είναι δεδομένη. 

Η λύση, όμως, πρέπει να δοθεί από την Πολιτεία. ’’

Οι Ενώσεις Αστυνομικών Κρήτης , με αφορμή τις πρόσφατες οδηγίες για τη διάθεση αστυνομικού προσωπικού από τις τέσσερις Διευθύνσεις Αστυνομίας της Κρήτης, προκειμένου να συνδράμει στη διαχείριση και στις μεταγωγές πολιτών τρίτων χωρών που εισέρχονται στην Κρήτη μέσω θαλάσσης, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε με σαφήνεια.

Καταρχάς, θέλουμε να καταστήσουμε απολύτως ξεκάθαρο ότι η Ελληνική Αστυνομία και το Λιμενικό Σώμα είναι και θα παραμείνουν στην ίδια πλευρά.

Οι ένστολοι γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει να επιχειρείς κάτω από δύσκολες συνθήκες. 

Η συνεργασία, η αλληλεγγύη και η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των Σωμάτων Ασφαλείας είναι αυτονόητες και δεδομένες.

Το ζήτημα που θέτουμε δεν αφορά τους συναδέλφους μας του Λιμενικού Σώματος. Αφορά την υποχρέωση της Πολιτείας να δώσει μια μόνιμη, οργανωμένη και αποτελεσματική λύση στη διαχείριση των αυξημένων μεταναστευτικών ροών στην Κρήτη.

Η πρόσφατη υπηρεσιακή και εισαγγελική γνωμοδότηση που έχει διαβιβαστεί στις αρμόδιες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας έχει ιδιαίτερη σημασία ως προς την οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων των εμπλεκόμενων Υπηρεσιών, ιδίως στις περιπτώσεις παράνομης εισόδου πολιτών τρίτων χωρών μέσω θαλάσσης.

Η συνδρομή μεταξύ των Σωμάτων είναι άλλο πράγμα. 

Η μόνιμη κάλυψη επιχειρησιακών αναγκών ενός Σώματος από το προσωπικό ενός άλλου είναι διαφορετικό ζήτημα.

Η Ελληνική Αστυνομία της Κρήτης βρίσκεται ήδη στα όριά της

Οι Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας στην Κρήτη καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν σε ένα τεράστιο και διαρκώς αυξανόμενο εύρος υποχρεώσεων.

Η Κρήτη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας και κατά τους θερινούς μήνες οι ανάγκες αστυνόμευσης πολλαπλασιάζονται.

Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρο σχεδόν το νησί βρίσκονται σε εξέλιξη εκτεταμένα οδικά έργα, με ιδιαίτερη ένταση λόγω της κατασκευής του νέου Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ).

Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, οι εργοταξιακές ζώνες, οι εκτροπές και οι αυξημένες ανάγκες ελέγχων και ρύθμισης της κυκλοφορίας έχουν επιβαρύνει σημαντικά το καθημερινό αστυνομικό έργο, απαιτώντας τη διάθεση επιπλέον προσωπικού και μέσων.

Παράλληλα, οι αστυνομικές Υπηρεσίες καλούνται να ανταποκριθούν στην αυξημένη τουριστική κίνηση, στην αστυνόμευση αεροδρομίων, λιμένων και τουριστικών περιοχών, στην οδική ασφάλεια, στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, στην αστυνόμευση εκδηλώσεων και χώρων μαζικής προσέλευσης, καθώς και σε περιστατικά πολιτικής προστασίας και φυσικών καταστροφών.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται με σημαντικές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα.

Το αστυνομικό προσωπικό της Κρήτης ανταποκρίνεται καθημερινά με επαγγελματισμό, αυταπάρνηση και φιλότιμο. 

Δεν μπορεί, όμως, κάθε νέα ανάγκη να αντιμετωπίζεται με την περαιτέρω αποδυνάμωση των ήδη επιβαρυμένων αστυνομικών Υπηρεσιών.

Η λύση δεν μπορεί να είναι η μεταφορά του προβλήματος

Αναγνωρίζουμε πλήρως τις αυξημένες ανάγκες που αντιμετωπίζει το Λιμενικό Σώμα στην Κρήτη και στηρίζουμε το δύσκολο έργο που επιτελούν καθημερινά οι συνάδελφοί μας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Ελληνική Αστυνομία μπορεί να καλείται διαρκώς να καλύπτει πάγιες και αυξανόμενες ανάγκες με μετακινήσεις και διαθέσεις προσωπικού από τις ήδη επιβαρυμένες Διευθύνσεις Αστυνομίας Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου και Λασιθίου.

Η Κρήτη χρειάζεται περισσότερους αστυνομικούς και περισσότερους λιμενικούς. 

Δεν χρειάζεται να αφαιρείται προσωπικό από τη μία Υπηρεσία για να καλύπτονται τα κενά μιας άλλης.

Η Πολιτεία και τα αρμόδια Υπουργεία οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί και να διαμορφώσουν έναν ολοκληρωμένο και μόνιμο μηχανισμό για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών στην Κρήτη.

Απαιτούνται οι αναγκαίες υποδομές, το κατάλληλο προσωπικό, τα μέσα και ένας σαφής επιχειρησιακός σχεδιασμός, ώστε κάθε Σώμα να μπορεί να επιτελεί απρόσκοπτα την αποστολή του.

Ζητούμε:

● Την άμεση διακοπή της διάθεσης αστυνομικού προσωπικού από τις τέσσερις Διευθύνσεις Αστυνομίας της Κρήτης για τη διενέργεια μεταγωγών πολιτών τρίτων χωρών.

● Τη σαφή οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων των εμπλεκόμενων Υπηρεσιών, σύμφωνα και με τη σχετική υπηρεσιακή και εισαγγελική γνωμοδότηση.

● Την ουσιαστική ενίσχυση του Λιμενικού Σώματος στην Κρήτη με το απαιτούμενο προσωπικό, μέσα και υποδομές, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες επιχειρησιακές του ανάγκες.

● Την ουσιαστική ενίσχυση των Διευθύνσεων Αστυνομίας της Κρήτης, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες αστυνόμευσης του νησιού.

● Τη διαμόρφωση από την Πολιτεία ενός μόνιμου και αποτελεσματικού σχεδιασμού για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, χωρίς να μετακυλίεται το βάρος από το ένα Σώμα Ασφαλείας στο άλλο.

Οι τέσσερις Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων της Κρήτης στηρίζουμε τους συναδέλφους μας σε όλα τα Σώματα Ασφαλείας και αναγνωρίζουμε την ανάγκη συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης όπου αυτή απαιτείται.

Παράλληλα, όμως, έχουμε θεσμική και συνδικαλιστική υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε το αστυνομικό προσωπικό που εκπροσωπούμε, τις συνθήκες εργασίας του και την επιχειρησιακή δυνατότητα των Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η συνδρομή μεταξύ των Σωμάτων είναι αυτονόητη. Η μόνιμη κάλυψη, όμως, πάγιων επιχειρησιακών αναγκών του ενός Σώματος από το προσωπικό του άλλου δεν μπορεί να αποτελεί λύση.

Η Ελληνική Αστυνομία της Κρήτης έχει ήδη φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της. 

Δεν είναι δυνατόν κάθε νέα ανάγκη να αντιμετωπίζεται με περαιτέρω αποδυνάμωση των αστυνομικών Υπηρεσιών.

Η Πολιτεία οφείλει να στελεχώσει επαρκώς όλα τα Σώματα Ασφαλείας και να δώσει μια μόνιμη, θεσμικά ορθή και επιχειρησιακά αποτελεσματική λύση.

Εμείς, ως Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τη συνεργασία μεταξύ των Σωμάτων, αλλά και να υπερασπιζόμαστε με συνέπεια το αστυνομικό προσωπικό και την εύρυθμη λειτουργία των Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.

 

Με εκτίμηση.

Τα Διοικητικά Συμβούλια

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Η.
Γεώργιος Πικράκης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Χ.
Στέλιος Σεληνιωτάκης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Ρ.
Ανδρέας Γυπάρης

Ο Πρόεδρος Ε.Α.Υ.Ν.Λ.
Μιχαήλ Βαμβασάκης

Ο Πρόεδρος Π.ΕΝ.Α.Α.
Στυλιανός Καρακουδής

Το Υποβρύχιο των Βατραχανθρώπων στο Πολεμικό Μουσείο..

 

Το Υποβρύχιο των Βατραχανθρώπων στο Πολεμικό Μουσείο.. Αρχές Φεβρουαρίου 2020

Την περίοδο που στο Πολεμικό Μουσείο ήταν Πρόεδρος του Δ.Σ. ο Ναύαρχος Αθανάσιος Παναγόπουλος Π.Ν. εκτός των άλλων Μεταρρυθμίσεων και Προσθήκης εκθεμάτων με τις Διασυνδέσεις του προστέθηκε και ένα ακόμα έκθεμα..

 

Το Υ/Β όχημα τύπου CE2F/X60 είναι Ιταλικής κατασκευής της εταιρίας COS.MO.S. SAS (Livorno Italy).

Η Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) προμηθεύτηκε τέσσερα Υ/Β Οχήματα από τον Οκτώβριο του 1977 έως τον Απρίλιο του 1978.

Είναι ηλεκτρικά αυτοκινούμενο Υ/Β όχημα χειριζόμενο από δύο βατραχανθρώπους.
Χρησιμοποιήθηκε από την ΔΥΚ είτε αυτόνομα είτε μεταφερόμενο πλησίον τής περιοχής επιχειρήσεων από τα Υποβρύχια τύπου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ (Guppy IIA).

 Ο Κυβερνήτης του οχήματος κάθεται στο εμπρόσθιο τμήμα και είναι υπεύθυνος για τον χειρισμό του ελέγχοντας πορεία και βάθος.
Διαθέτει πίνακα ελέγχου που επιτρέπει την πλοήγησή του σε οποιαδήποτε κατάσταση θαλάσσης ακόμα και κατά την διάρκεια της νύχτας.
Ο δεύτερος βατραχάνθρωπος, εκτελεί χρέη συγκυβερνήτη με κύριο έργο την τοποθέτηση των εκρηκτικών στο στόχο σε συνεργασία με τον Κυβερνήτη.

 Κυριότερα χαρακτηριστικά:

Συνολικό μήκος:                    6,97 Μέτρα
Διάμετρος:                             0,80 Μέτρα
Ύψος:                                     1,50 Μέτρα
Εκτόπισμα:                            2,1 Τόνοι
Βάθος κατάδυσης:              60 Μέτρα
Μέγιστη Ταχύτητα:             4,5 Κόμβοι
Οικονομική Ταχύτητα:        3,3 Κόμβοι
Ακτίνα ενεργείας:               50 Ναυτικά μίλια
Οπλισμός 2 βόμβες ΤΝΤ: 108 kgr εκάστη

 

Ένα Υποβρύχιο Όχημα που είχαμε εμείς οι Βατραχάνθρωποι για τις Αποστολές.. 
Αυτό το προσαρτούσαμε επάνω σε Υποβρύχια με ειδικές βάσεις..
Όταν το Υποβρύχιο έφτανε στον Προορισμό του βγαίναμε από αυτό με την Μέθοδο της Διαφυγής από τον ειδικό Θάλαμο των Υποβρυχίων.
Στην Συνέχεια τα δύο άτομα της Αποστολής έμπαιναν μέσα και έφερναν σε πέρας την όποια Επιχείρηση είχαν στα Σχέδια.. 
Αυτά τα υποβρύχια πράγματι τα είχαμε παραλάβει στα μέσα της δεκαετίας του 70.

Την δεκαετία του 90 η ΜΥΚ αποφάσισε να δώσει και Πτυχία Χειριστού για τα Συγκεκριμένα ΥΠ/ΟΧ 

 

 

Το ότι αυτό υπάρχει εκεί και το βλέπουν οι πολίτες οφείλεται στον Ναύαρχο Αθανάσιο Παναγόπουλο..  

Τώρα μένει να δούμε αυτά που Αναφέρει ο Άγγελος Συρίγος στο βίντεο.. 

 

"Η ανακάλυψη των εκπληκτικών Πολεμιστών του Ριάτσε "

  

Μας ώθησε να το ψάξουμε ο Ναύαρχος  Athanasios Panagopoulos με το δημοσίευμα του

 

 Ήταν 16 Αυγούστου 1972 και ο Στέφανο Μαριοτίνι που ανακάλυψε τυχαία τα αγάλματα, έκανε υποβρύχιο ψάρεμα στο Ριάτσε.

"Έψαχνα για απομονωμένους βράχους όπου τα ψάρια δεν θα ενοχλούνταν.

Βρήκα ένα κυκλικό σημείο με άμμο στο κέντρο.

Το νερό ήταν καθαρό, σχεδόν διαφανές.

Είδα έναν ώμο.

Αμέσως κατάλαβα ότι ήταν ώμος και όχι ένας οποιοσδήποτε βράχος, επειδή η ανατομία των χάλκινων γλυπτών είναι τόσο ακριβής...

Για μια στιγμή, νόμιζα ότι ήταν ένα πτώμα.

Ήταν σκούρο πράσινο.

Τον άγγιξα.

Έκανα ελεύθερη κατάδυση, ξεσκονίζοντας την άμμο που το κάλυπτε.

Είδα ότι ήταν ένα ολόκληρο άγαλμα θαμμένο, με τη δεξιά του πλευρά ελαφρώς στραμμένη προς τον βυθό.

Είδα τα μαλλιά, την ταινία στο κεφάλι, το πρόσωπο καλυμμένο με κοχύλια, βότσαλα και άμμο.

Καθώς βουτούσα, είδα ένα γόνατο και ένα μεγάλο δάχτυλο του ποδιού περίπου ένα μέτρο μακριά.

Βούτηξα πάλι και τον ανακάλυψα.

Ήταν ανάσκελα, καλυμμένος από λίγα εκατοστά άμμου.

Τον είδα, από την κορυφή ως τα νύχια, σε όλη του τη λαμπρότητα.

Οι μύες, η λεπτομέρεια των βλεφαρίδων και τα βλέφαρα φτιαγμένα με χάλκινα φιλέτα..."

 

  

Οι Πολεμιστές του Ριάτσε είναι δύο μοναδικά, αρχαία ελληνικά χάλκινα αγάλματα του 5ου αιώνα π.Χ

Ανακαλύφθηκαν στον βυθό του Ιονίου Πελάγους, ανοιχτά του Ριάτσε στην Καλαβρία της Ιταλίας, στις 16 Αυγούστου 1972, από τον ερασιτέχνη δύτη Στέφανο Μαριοτίνι, σε βάθος 8 μέτρων.

Σήμερα φιλοξενούνται στο Εθνικό Μουσείο της Μεγάλης Ελλάδας στο Ρέτζιο Ντι Καλάμπρια

 

Θεωρούνται έργα κορυφαίων αρχαίων Ελλήνων γλυπτών, με πιθανές συνδέσεις ακόμη και με τη σχολή του Φειδία.

Ο "Πολεμιστής Α", ο "ηλικιωμένος", έχει ύψος περίπου 2 μέτρα και ο "Πολεμιστής Β", ο "έφηβος", περίπου 1,96 μέτρα.

Τα χείλη είναι από κόκκινο χαλκό, τα μάτια από γυαλί και ελεφαντόδοτο, ενώ τα δόντια του Α' είναι από ασήμι.

 

Προέρχονται από Αθηναϊκό εργαστήριο του 5ου αιώνα π.Χ., ενώ η προέλευση του μετάλλου είναι από το Άργος.

Παρά τις ομοιότητες, η μελέτη αποκάλυψε σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο αγαλμάτων, που αποδίδονται σε δύο διαφορετικούς καλλιτέχνες.

Οι λεπτομέρειες του σώματος αποδίδονται με κάθε λεπτομέρεια στους μυς, τις φλέβες, και όλα τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ανατομίας.

Το κάθε άγαλμα ζυγίζει 400 kg

Η κοντραπόστο στάση του σώματος υποδεικνύει ότι κρατούσαν ασπίδα στο αριστερό και σπαθί, δόρυ ή σφενδόνα στο δεξί.

Ο ηλικιωμένος φοράει ταινία στα μαλλιά, ενώ ο έφηβος φοράει κράνος στο κεφάλι.

Ο καθαρισμός και η συντήρηση των αγαλμάτων μετά την παραμονή αιώνων στον βυθό της θάλασσας διήρκεσε πέντε χρόνια.

 

Από:  Katerina Stamatiou

 

 

Βίντεο: 

 

 

Συναγερμός σε Ιρλανδία και Βρετανία: Ο «Νέος IRA» απειλεί με «εμφύλιο πόλεμο» για το μεταναστευτικό

npress newsroom

 Μασκοφόρος εμφανίζεται σε βίντεο να δίνει τελεσίγραφο 24 ωρών σε παράτυπους μετανάστες – Οι υπηρεσίες ασφαλείας παρακολουθούν στενά τη δράση της οργάνωσης, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα η αυθεντικότητα του βίντεο

Έντονη ανησυχία προκαλούν σε Ιρλανδία και Βρετανία οι νέες απειλές που αποδίδονται στον λεγόμενο «Νέο IRA», με φόντο την αυξανόμενη ένταση γύρω από το μεταναστευτικό.

Σε βίντεο που κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες, ένας μασκοφόρος άνδρας, ο οποίος φέρεται να μιλά εκ μέρους της οργάνωσης, χρησιμοποιεί ακραία ρητορική και κάνει λόγο ακόμη και για «εμφύλιο πόλεμο».

Παράλληλα, εμφανίζεται να απευθύνει τελεσίγραφο 24 ωρών σε μετανάστες που βρίσκονται παράτυπα στη χώρα, απειλώντας με κλιμάκωση της βίας σε περίπτωση που δεν αποχωρήσουν.

Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν υπάρχει ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι το συγκεκριμένο βίντεο αποτελεί επίσημη ανακοίνωση του Νέου IRA ή ότι ο μασκοφόρος έχει εξουσιοδοτηθεί να μιλήσει εκ μέρους της οργάνωσης.

Φόβοι για νέα βίαια επεισόδια

Η υπόθεση έχει προκαλέσει προβληματισμό στις υπηρεσίες ασφαλείας, καθώς η Ιρλανδία και η Βόρεια Ιρλανδία έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωπες με σοβαρές εντάσεις γύρω από το μεταναστευτικό.

Οι εκτιμήσεις που έχουν δημοσιευθεί στον βρετανικό Τύπο δεν θεωρούν ότι ο Νέος IRA διαθέτει σήμερα τη δύναμη για να προκαλέσει μια σύγκρουση αντίστοιχη με την περίοδο των «Troubles».

Ωστόσο, ο κίνδυνος για στοχευμένες επιθέσεις, επεισόδια, ενέργειες κατά υποδομών ή υποκίνηση βίαιων κινητοποιήσεων θεωρείται υπαρκτός.

Ποιος είναι ο «Νέος IRA»

Ο Νέος IRA δημιουργήθηκε το 2012 από τη συνένωση οργανώσεων και ομάδων του ένοπλου ρεπουμπλικανικού χώρου, μεταξύ των οποίων η Real IRA.

Η οργάνωση απορρίπτει τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 και επιδιώκει την αποχώρηση της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο και την ένταξή της σε ένα ενιαίο ιρλανδικό κράτος.

Οι βρετανικές Αρχές αντιμετωπίζουν την οργάνωση ως τρομοκρατική απειλή, ενώ η MI5 διατηρεί το επίπεδο απειλής που σχετίζεται με την τρομοκρατία στη Βόρεια Ιρλανδία στην κατηγορία «substantial», δηλαδή θεωρεί ότι μια επίθεση είναι πιθανή.

Νέα και ανησυχητική στροφή στο μεταναστευτικό

Η αντι-μεταναστευτική ρητορική που αποδίδεται τώρα στον Νέο IRA αποτελεί σημαντική διαφοροποίηση από την παραδοσιακή ατζέντα του ένοπλου ρεπουμπλικανισμού, η οποία επικεντρωνόταν κυρίως στην ιρλανδική ενοποίηση και στη βρετανική παρουσία στη Βόρεια Ιρλανδία.

Το μεγάλο ερώτημα για τις Αρχές είναι εάν πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της κοινωνικής έντασης ή για προάγγελο νέων βίαιων ενεργειών.

Σε κάθε περίπτωση, η εμφάνιση απειλών για «εμφύλιο πόλεμο» επαναφέρει δυσάρεστες μνήμες σε μια περιοχή που χρειάστηκε δεκαετίες για να αφήσει πίσω της μία από τις πιο αιματηρές περιόδους της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

 

Στις 15 Αυγούστου 1914, η Διώρυγα του Παναμά παραδόθηκε στη διεθνή ναυσιπλοΐα.

  

Η διώρυγα του Παναμά ( Canal de Panamá) είναι τεχνητός δίαυλος μήκους 82 χιλιομέτρων (51 ναυτικών μιλίων) στον Παναμά, ο οποίος ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό ωκεανό. 

Είναι η δεύτερη σε ναυτιλιακή σπουδαιότητα από την άποψη των θαλάσσιων μεταφορών στον κόσμο, μετά τη Διώρυγα Σουέζ. 

Ενώνει την επί του Ατλαντικού βόρεια ακτή με εκείνη του Ειρηνικού στα νότια, χρησιμοποιώντας υδατοφράκτες με δεξαμενές, που ανυψώνουν τα πλοία στα 26 μέτρα (85 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, που είναι το επίπεδο της τεχνητής Λίμνης Γκατούν και τα χαμηλώνουν πάλι στην άλλη πλευρά στο ύψος της θάλασσας.

Η πρώτη διέλευση πλοίου έγινε στις 15 Αυγούστου 1914. 

Από τη δεκαετία του 1930, άρχισε να φαίνεται η ανάγκη για επέκταση των δεξαμενών του καναλιού, λόγω του μεγέθους των νέων πλοίων, που δεν χωρούσαν στις υπάρχουσες, και για να χαλαρώσει η έντονη κίνηση, αλλά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν το 1942. 

Τελικά, οι εργασίες για τις νέες δεξαμενές άρχισαν το 2007 και το έργο παραδόθηκε για χρήση τον Ιανουάριο του 2016.

Η ημερήσια δυναμικότητα διελεύσεως της διώρυγας είναι 50 πλοία. Τα πλοία καταβάλλουν τέλη (δικαιώματα) βάσει της χωρητικότητας που έχουν (Panama canal tonnage).

Στρατιωτικά σήμερα η διώρυγα του Παναμά συνεχίζει να θεωρείται ουδέτερη θάλασσα.

Ιστορία

Ήδη από το 1501 οι άνθρωποι ονειρεύονταν μια γέφυρα νερού που να ενώνει τον Ατλαντικό Ωκεανό με τον Ειρηνικό, μέσα από τον Ισθμό του Παναμά. 

Η προσπάθεια διανοίξεως της διώρυγας είχε αρχίσει από τα πολύ παλιά χρόνια. 

Πολλοί την επεχείρησαν, αλλά οι εδαφικές ανωμαλίες, η διαφορά της στάθμης μεταξύ των δύο ωκεανών και της παλίρροιας, καθώς και ο κίτρινος πυρετός, έκαναν την κατασκευή προβληματική αν όχι αδύνατη. 

Το 1859 ολοκληρώθηκε σιδηροδρομική γραμμή που διέσχιζε τον ισθμό, αφού στοίχισε όμως πολλές απογοητεύσεις, κόπους και έξοδα. 

Φαινόταν ότι τα πλοία θα συνέχιζαν να κάνουν το γύρο του Ακρωτηρίου Χορν διαπλέοντας 8.000 μίλια (13.000 χιλιόμετρα) παραπάνω. 

Παρ' όλα αυτά, το 1876 οι Γάλλοι ίδρυσαν τη Διεθνή Εταιρεία της Ωκεάνιας Διώρυγας, που εξουσιοδότησε και τη γαλλική εταιρεία «Lesseps», που είχε ιδρύσει ο Φερδινάνδος Λεσσέψ, να αρχίσει τις εργασίες. 

Πράγματι, το 1881 αρχίζει η γαλλική προσπάθεια. 

Όμως οι τροπικοί πυρετοί, συγκεκριμένα ο κίτρινος πυρετός, προκαλούσαν μεγάλες απώλειες ζωής στο εργατικό προσωπικό. 

Η κακή διαχείριση, η διαφθορά και η κλοπή, οργίαζαν. 

Η προσπάθεια τερματίσθηκε άδοξα το 1888 με την πτώχευση της εταιρείας. 

Οι Γάλλοι εγκατέλειψαν το σχέδιο, αφήνοντας πίσω τους σκουριασμένα μηχανήματα και τάφους χιλιάδων εργατών.

Το 1904 η αμερικανική κυβέρνηση εξαγόρασε τα γαλλικά δικαιώματα και μια στενή λωρίδα γης που είχε μήκος 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) και πλάτος 10 μίλια (16 χιλιόμετρα), η λεγόμενη Ζώνη της Διώρυγας. 

Ο αρχίατρος Ουίλιαμ Κρώφορντ Γκόργκας ανέλαβε να απαλλάξει τη Ζώνη της Διώρυγας από τις ακαθαρσίες και τις νόσους εξαιτίας των οποίων πέθαναν πολλοί εργάτες. 

Δημιουργήθηκε μια Επιτροπή για τη Διώρυγα, με πλήρη μηχανικά και διοικητικά δικαιώματα, και η κατασκευή της άρχισε. 

Ο πρώτος αρχιμηχανικός Τζων Γουάλας παραιτήθηκε ύστερα από έναν χρόνο και ο διάδοχός του Τζων Στήβενς αποσύρθηκε το 1907.

Ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Θεόδωρος Ρούζβελτ αντιλαμβανόταν πως αν επρόκειτο να κατασκευαστεί μία Διώρυγα του Παναμά, δεν έπρεπε να επαναληφθούν τα λάθη που είχαν διαπράξει οι Γάλλοι. 

Το 1907 η Επιτροπή Διώρυγας ανετέθη στο στράτευμα και ο συνταγματάρχης Τζωρτζ Ουάσινγκτον Γκέταλς ανέλαβε τη διοίκηση. 

Το κανάλι δεν θα γινόταν ένας κρίκος που θα ένωνε απ' ευθείας τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, όπως είχαν σχεδιάσει οι Γάλλοι, αλλά ένας υδάτινος διάδρομος, φραγμένος από ξηρά, κατασκευασμένος στη ράχη του ισθμού. 

 

 

Από τον Ατλαντικό τα πλοία θα εισχωρούσαν μέσα σε μια διώρυγα του επιπέδου της θαλάσσης, μήκους 7 μιλίων. 

Τρία φράγματα θα σήκωναν τα πλοία 26 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας στην πραγματική διώρυγα. 

Από εκεί θα ταξίδευαν ανεμπόδιστα 33 χιλιόμετρα στη Λίμνη Γκατούν και θα περνούσαν μέσα από το Culebra Cut στα φράγματα του Ειρηνικού. 

Το «Pedro Miguel», το πρώτο φράγμα, θα χαμήλωνε τα πλοία 30 πόδια στην τεχνητή λίμνη Μιραφλόρες, πλάτους 3,2 χιλιομέτρων. 

Έπειτα, άλλα δύο φράγματα θα χαμήλωναν τα υπόλοιπα 54 πόδια στο κανάλι του επιπέδου της θάλασσας. 

Από εκεί και μετά, θα απέμεναν να διασχισθούν μόνο 13,7 χιλιόμετρα έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Αυτό ήταν το ηράκλειο έργο που αντιμετώπισε ο Γκέταλς. 

Τα κανάλια του επιπέδου της θάλασσας στις δύο άκρες του ισθμού ήταν εύκολη αποστολή με σκάψιμο και εκβάθυνση. Όμως τα φράγματα, με τις μεγάλες θαλάσσιες θύρες τους, εμφάνισαν πολύ περισσότερα προβλήματα. 

Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν το εσωτερικό κανάλι, επειδή το ηπειρωτικό χώρισμα ήταν 26 μέτρα ψηλότερο από το προτεινόμενο επίπεδο ύψους του θαλάσσιου διαδρόμου. 

Οι λόφοι έπρεπε να κοπούν κάθετα, σε μια έκταση 9 μιλίων στο Culebra Cut. 

Πηγή υδάτων θα ήταν για το σκοπό αυτό, ο ποταμός Τσάγρες. Αυτός όμως ήταν πολύ χαμηλότερος από το προτεινόμενο επίπεδο των 26 μέτρων. 

Έτσι κατασκευάστηκε το Φράγμα Γκατούν. 

Στο Culebra Cut, άνθρωποι και μηχανές έσκαψαν ένα βαθύ όρυγμα σε σχήμα V μέσα στο βουνό και ανασκάφηκαν εκατομμύρια κυβικά μέτρα χώματος και πέτρας, το μεγαλύτερο μέρος των οποιων μεταφέρθηκε στο Φράγμα Γκατούν. 

Την εποχή των βροχών υπήρχε ο κίνδυνος των κατολισθήσεων, αλλά και των πλημμυρών του ποταμού Τσάγρες.

Οι δεξαμενές έπρεπε να γίνουν αρκετά ευρείες, ώστε να μπορούν να χωρέσουν και τα μεγαλύτερα πλοία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. 

Έτσι κατασκευάστηκαν με μήκος 1,000 ft (304,80 m), 110 ft (33,53 m) και το ύψος τους στα πλάγια ισούται με πολυκατοικία 6 ορόφων. 

Για να κατασκευαστεί το κανάλι του Παναμά, χρειάστηκε να μετατοπιστεί χώμα σε ποσότητα που ανήλθε συνολικά σε 240.000.000 τόνους. 

Η ποσότητα αυτή θα μπορούσε να σχηματίσει 63 πυραμίδες, που η κάθε μία να έχει το ύψος της Μεγάλης Πυραμίδας της Αιγύπτου.

Τελικά, το έργο ολοκληρώθηκε. 

Στις 10 Οκτωβρίου 1913 άνοιξαν τα φράγματα της λίμνης και το νερό εισχώρησε στο κανάλι. 

Άνοιξαν οι υδατοφράχτες και τα νερά του Ατλαντικού γέμισαν την πρώτη σύρτη. 

Πλήθη από υπερήφανους εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ζητωκραύγασαν καθώς το πρώτο πλοίο, το ρυμουλκό «Γκέιταν», σημαιοστολισμένο μπήκε σφυρίζοντας μέσα στο φράγμα. 

Οι μηχανικοί και οι επίσημοι βρίσκονταν επάνω στο ρυμουλκό.

Ύστερα από ένα έτος, στις 15 Αυγούστου 1914, η Διώρυγα παραδόθηκε στη διεθνή ναυσιπλοΐα. 

Μέχρι το έτος 2000 βρισκόταν υπό την οικονομική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Η Διώρυγα του Παναμά λειτουργεί χρησιμοποιώντας ένα σύστημα κλειδαριών που ανυψώνει και κατεβάζει πλοία μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανού. 

Καθώς αυτοί οι ωκεανοί είναι σε διαφορετικά επίπεδα, το κανάλι χρησιμοποιεί τρία σετ κλειδαριών - Gatun, Pedro Miguel και Miraflores - για να ρυθμίσει το υψόμετρο ενός πλοίου. 

Όταν ένα σκάφος εισέρχεται στο κανάλι, το νερό γεμίζει τον θάλαμο κλειδαριάς για να ανυψώσει το πλοίο στο επίπεδο της λίμνης Gatun, μια τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τη λειτουργία του καναλιού. 

Μετά τη διέσχιση της λίμνης, το πλοίο κατεβαίνει πάλι μέσα από τις κλειδαριές στην απέναντι πλευρά, επιτρέποντάς του να περάσει μέσα από τους δύο ωκεανούς.

 

Όλη η διαδικασία τροφοδοτείται από τη βαρύτητα, χρησιμοποιώντας γλυκό νερό από τις γύρω λίμνες και δεξαμενές. 

Κάθε θάλαμος κλειδαριάς έχει μήκος 1.000 πόδια και πλάτος 110 πόδια, αρκετά μεγάλος για να χωρέσει τα τεράστια φορτηγά πλοία που διασχίζουν τακτικά το κανάλι. 

Αυτό το θαύμα μηχανικής συντομεύει το ταξίδι για πλοία περίπου 8.000 μίλια, σε σύγκριση με το ταξίδι γύρω από το νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής...!!!

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Θεόδωρος Ρούσβελτ, είχε δηλώσει για τη Διώρυγα του Παναμά ότι είναι «ένα από τα κατορθώματα για τα οποία οι άνθρωποι της δημοκρατίας μας θα αναπολούν με τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια». 

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να πάρει πίσω το Κανάλι, στο όνομα της ίδιας δημοκρατίας.

Ο νεοεκλεγείς Αμερικανός πρόεδρος καταγγέλλει τα αυξημένα τέλη που έχει επιβάλει ο Παναμάς για τη χρήση της πλωτής οδού που συνδέει τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό ωκεανό. 

Λέει ότι εάν τα πράγματα δεν αλλάξουν μετά την ανάληψη των καθηκόντων του τον επόμενο μήνα, «θα απαιτήσουμε να επιστραφεί η Διώρυγα του Παναμά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πλήρως, γρήγορα και χωρίς αμφιβολία».

Ο Τραμπ εδώ και καιρό απειλεί ακόμη και συμμάχους με τιμωρητικές ενέργειες με την ελπίδα να κερδίσει παραχωρήσεις. 

Αλλά οι ειδικοί και στις δύο χώρες είναι ξεκάθαροι: Αν δεν πάει σε πόλεμο με τον Παναμά, ο Τραμπ δεν μπορεί να επανακτήσει τον έλεγχο του Καναλιού που οι ΗΠΑ συμφώνησαν να παραχωρήσουν τη δεκαετία του 1970.

 

Η Διώρυγα

Πρόκειται για μια τεχνητή πλωτή οδό που χρησιμοποιεί μια σειρά από δεξαμενές για πάνω από 82 χιλιόμετρα στη μέση του Παναμά και συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό.  

Για τα πλοία, εξοικονομεί πάνω από 11.000 χιλιόμετρα, καθώς αποφεύγουν να περιπλεύσουν το Ακρωτήριο Χορν στο νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής.

Το Κανάλι εξοικονομεί για τα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα «σημαντικό χρόνο και ένα σημαντικό κόστος καυσίμων» και επιτρέπει ταχύτερη παράδοση αγαθών, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για φορτία ευαίσθητα στο χρόνο και ευπαθή αγαθά.

Η κατασκευή

Μια προσπάθεια δημιουργίας ενός καναλιού μέσω του Παναμά με επικεφαλής τον Φερντινάν Λεσέψ, ο οποίος έχτισε τη Διώρυγα του Σουέζ της Αιγύπτου, ξεκίνησε το 1880 όμως λίγα χρόνια αργότερα, χρεοκόπησε.

Η ελονοσία, ο κίτρινος πυρετός και άλλες τροπικές ασθένειες αποδεκάτισαν το εργατικό δυναμικό που ήδη είχε να αντιμετωπίσει ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο έδαφος και σκληρές συνθήκες εργασίας στη ζούγκλα.  

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, κατά την κατασκευή της διώρυγας χάθηκαν περισσότερες από 20.000 ζωές.

Ο Παναμάς ήταν τότε επαρχία της Κολομβίας, η οποία αρνήθηκε να επικυρώσει τη συνθήκη του 1901 που αδειοδοτούσε αμερικανικά συμφέροντα για την κατασκευή του καναλιού. 

Ο Ρούσβελτ απάντησε στέλνοντας πολεμικά πλοία στις ακτές του Παναμά, τόσο του Ατλαντικού, όσο και του Ειρηνικού. 

 Οι ΗΠΑ προετοίμασαν επίσης ένα σύνταγμα έτοιμο για εφαρμογή μετά την ανεξαρτησία του Παναμά, δίνοντας στις αμερικανικές δυνάμεις «το δικαίωμα να επέμβουν σε οποιοδήποτε μέρος του Παναμά, για να αποκαταστήσουν τη δημόσια ειρήνη και τη συνταγματική τάξη».

Τα κολομβιανά στρατεύματα δεν μπόρεσαν καν να διασχίσουν τη σκληρή ζούγκλα και ο Παναμάς κήρυξε ουσιαστικά μια αναίμακτη ανεξαρτησία τον Νοέμβριο του 1903 και σύντομα υπέγραψε μια συνθήκη που επέτρεπε σε μια αμερικάνικη κοινοπραξία να ξεκινήσει την κατασκευή.

Υπό αμερικανικό έλεγχο

Η πλωτή δίοδος άνοιξε το 1914, αλλά σχεδόν αμέσως πολλοί στον Παναμά άρχισαν να αμφισβητούν τη νομιμότητα της αμερικάνικης παρέμβασης, οδηγώντας τη χώρα στο λεγόμενο «αγώνα των γενεών» για την ακύρωση της συνθήκης με την Ουάσιγκτον.

Τη δεκαετία του 1930, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από το δικαίωμά τους να παρεμβαίνουν στον Παναμά. 

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, με το διοικητικό κόστος της να αυξάνεται απότομα, η Ουάσιγκτον πέρασε χρόνια διαπραγματευόμενη με τον Παναμά για να παραχωρήσει τον πλήρη έλεγχο της πλωτής οδού.

Τελικά, η κυβέρνηση Κάρτερ συνεργάστηκε με την κυβέρνηση του Ομάρ Τορίγιος στον Παναμά υποβάλλοντας προς έγκριση δύο συνθήκες: τη «Μόνιμη Συνθήκη Ουδετερότητας» και τη «Συνθήκη της Διώρυγας του Παναμά».

Η πρώτη, η οποία συνεχίζεται στο διηνεκές, δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα να προβαίνουν τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε να διασφαλίζουν ότι το κανάλι παραμένει ανοιχτό και ασφαλές, ενώ η δεύτερη δήλωνε ότι οι ΗΠΑ θα παρέδιδαν το κανάλι στον Παναμά στις 31 Δεκεμβρίου 1999.

Και οι δύο συνθήκες υπογράφηκαν το 1977 και επικυρώθηκαν το επόμενο έτος. 

Οι συμφωνίες συνέχισαν να ισχύουν και μετά το 1989, όταν ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους εισέβαλε στον Παναμά για να απομακρύνει τον ηγέτη Μανουέλ Νοριέγκα.

 

Το Κανάλι στα χέρια του Παναμά

Η διαχείριση της διώρυγας ήταν πιο αποτελεσματική υπό τη διαχείριση του Παναμά, καθώς η κίνηση αυξήθηκε κατά 17% μεταξύ των οικονομικών ετών 1999 και 2004 . 

 

Οι ψηφοφόροι του Παναμά ενέκριναν μέσω δημοψηφίσματος το 2006 μια μεγάλη επέκταση του καναλιού για να μπορεί να εξυπηρετεί μεγαλύτερα και σύγχρονα φορτηγά πλοία. 

Η επέκταση κράτησε μέχρι το 2016 και κόστισε περισσότερα από 5,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Την Κυριακή, σε τηλεοπτικό μήνυμα ο πρόεδρος του Παναμά Χοσέ Ραούλ Μουλίνο δήλωσε ότι «κάθε τετραγωνικό μέτρο του καναλιού ανήκει στον Παναμά και θα συνεχίσει να του ανήκει», προσθέτοντας ότι «μπορεί ο λαός της χώρας να είναι διχασμένος σε ορισμένα βασικά ζητήματα, όμως όσον αφορά το κανάλι μας και την κυριαρχία μας, όλοι θα ενωθούμε κάτω από τη σημαία του Παναμά».

Η αύξηση των τελών

Το κόστος χρήσης του Καναλιού έχει αυξηθεί για τα πλοία λόγω της περσινής ξηρασίας που επηρέασαν τον επιτρεπόμενο αριθμό διελεύσεων, αναγκάζοντας τον Παναμά να μειώσει δραστικά τη ναυτιλιακή κίνηση. 

Αν και οι βροχές έχουν ως επανέλθει σε μεγάλο βαθμό, ο Παναμάς λέει ότι μελλοντικές αυξήσεις τελών ενδέχεται να είναι απαραίτητες καθώς αναλαμβάνει βελτιώσεις για να καλύψει τις σύγχρονες ναυτιλιακές ανάγκες.

Ο πρόεδρος Μουλίνο διαβεβαίωσε ότι τα τέλη για τη χρήση του καναλιού “δεν καθορίζονται από ιδιοτροπία”.

Από την πλευρά του, ο Χόρχε Λουίς Κιχάνο, ο οποίος υπηρέτησε ως διαχειριστής της Διώρυγας από το 2014 έως το 2019, είπε ότι όλοι οι χρήστες του πλωτής διόδου υπόκεινται στα ίδια τέλη, αν και διαφέρουν ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου και άλλους παράγοντες.

«Μπορώ να δεχτώ ότι οι πελάτες του Καναλιού μπορεί να παραπονεθούν για οποιαδήποτε αύξηση της τιμής, όμως αυτό δεν τους δίνει το δικαίωμα να σκεφτούν να το πάρουν υπό τον έλεγχό τους».

Η αξίωση του Τραμπ

Ο εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι το Κανάλι «δόθηκε στον Παναμά και στον λαό του Παναμά, αλλά έχει διατάξεις ότι πρέπει να μας φέρονται δίκαια. 

Και δεν μας φέρθηκαν δίκαια», αναφερόμενος στη συνθήκη του 1977, που «ανόητα», όπως είπε, παραχώρησε τη διώρυγα.

Η συνθήκη ουδετερότητας δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα να δράσουν εάν η λειτουργία του καναλιού απειληθεί λόγω στρατιωτικής σύγκρουσης, όμως όχι να επανακτήσουν τον έλεγχο.

“Δεν υπάρχει καμία ρήτρα κανενός είδους στη συμφωνία ουδετερότητας που να επιτρέπει την ανάληψη του ελέγχου του Καναλιού”, λέει ο Κιχάνο, που τονίζει ότι “νομικά, δεν υπάρχει τρόπος, υπό κανονικές συνθήκες, να ανακτηθεί η περιοχή”.

Βίντεο με όλη την Διαδικασία Διέλευσης.. 

 

 

 Κείμενο και Φωτογραφίες από το Διαδίκτυο και Βίντεο από το Youtube 

 Nικήτας Μαυράκης. Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε από τη διώρυγα του Παναμά Ο πρώτος καπετάνιος που διέσχισε το κανάλι ήταν Έλληνας. Ο Νικήτας Μαυράκης, γεννημένος στην Κάσο το 1859, ήταν ο άνθρωπος που επιλέχθηκε ανάμεσα σε δεκάδες υποψήφιους να πλεύσει με το αμερικανικό SS Ancon την ημέρα των εγκαινίων στη διώρυγα. ...
 Παρακολουθήστε το δημοσίευμα για τον Έλληνα καπετάνιο από την Κάσο..