Μπάρα

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Ημερολόγιο Μαΐου 2017.





Ημερολόγιο Μαΐου 2017.


Ο Μάιος είναι αφιερωμένος
στο 59ο Σχολείο Βατραχανθρώπων
και στην Συνάντηση του Σχολείου στο
CASINO CLUB Λουτρακίου.
Καλό μήνα σε όλους τους Βατραχανθρώπους
και στους Φίλους τους.

Γεώργιος Δρακόπουλος 




Πέμπτη 4 Μαΐου του 1972 η Τραγωδία με τις 21 μαθήτριες που Σημάδεψε την Κρήτη





Με την φωτογραφική μηχανή του Τζανακάκη απαθανατίστηκε η αναχώρηση της Μοιραίας βάρκας.


Ήταν Πέμπτη 4 Μαΐου του 1972, όταν η θάλασσα της Γεωργιούπολης Χανίων ζήλεψε τα νιάτα και την ομορφιά 21 μαθητριών του γυμνασίου Σπηλίου Ρεθύμνης και τις πήρε μαζί της…

Πέρασαν 45 χρόνια και ο πόνος, τα ερωτήματα, τα ανείπωτα γιατί, κυριαρχούν ακόμη στις μικρές τοπικές κοινωνίες της πρώην Επαρχίας Αγίου Βασιλείου στο Ρέθυμνο.
Πρόκειται για μια από τις πιο συγκλονιστικές σχολικές τραγωδίες που έχουν σκεπάσει με μαύρο την Ελλάδα. Είκοσι μία μαθήτριες του τότε Γυμνασίου Σπηλίου έχασαν τη ζωή τους στη θαλάσσια περιοχή της Γεωργιούπολης. Σαράντα πέντε  χρόνια μετά, Πέμπτη 4 Μαΐου 1972, και δεν είναι λίγες οι φορές που σε κουβέντες Κρητών μνημονεύεται η συγκεκριμένη τραγωδία.
Νωρίς το πρωί, τα πούλμαν της εποχής επιβίβασαν τα παιδιά και τα μετέφεραν στην παραλία. Μετά τις απαραίτητες νουθεσίες των δασκάλων τους, ξεκίνησαν τα παιχνίδια, οι ασκήσεις, τα τραγούδια, τα πειράγματα και οι παρεούλες που εντυπωσιασμένες από τη θάλασσα την πλησίαζαν και έπαιζαν με τα νερά της.
Πιο κάτω, οι ψαράδες της περιοχής, όπως κάθε πρωί έφτιαχναν τα δίχτυα τους και είχαν την επιμέλεια για την επόμενη ψαριά τους. Άγνωστο πώς, κάποιες μαθήτριες συμφώνησαν με τους ψαράδες για μια μικρή βόλτα στα ανοιχτά έναντι αντιτίμου, κάτι όμως που έγινε χωρίς να συνοδεύονται από καθηγητή, σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες που είχαν δει το φως της δημοσιότητας. Σε μια από αυτές τις βάρκες, δεν επιδείχθηκε η απαραίτητη προσοχή. Τα κορίτσια μπήκαν στην βάρκα και έκατσαν άλλες πάνω στα δίχτυα και άλλες δίπλα από αυτά.
Η συνέχεια έμελλε να σημαδέψει τη μοίρα της Κρήτης, του Ρεθύμνου και να μαυροφορέσει για δεκάδες χρόνια ή και για πάντα, τα μέλη ολόκληρων οικογενειών…



Πώς έγινε το κακό
Λίγο τα γέλια λίγο, η απροσεξία των δύο ψαράδων που είχαν επιβιβάσει τις μαθήτριες, λίγο οι απρόσεκτες μέσα στη βάρκα κινήσεις και το κακό δεν άργησε να γίνει. Η μηχανότρατα βάρκα «Δύο Γιώργηδες» που οδηγούσε ο 26χρονος αδελφός του ιδιοκτήτη Νικόλαος Κορδατζάκης, ένα μίλι από την ακτή, αναποδογύρισε από αδιευκρίνιστη αιτία και τα παιδιά βρέθηκαν στη θάλασσα.
Τα δίκτυα σκέπασαν τα κορίτσια που άλλα γνώριζαν κολύμπι και άλλα όχι. Όλα τους, όμως, μάταια προσπαθούσαν να βρεθούν στην επιφάνεια. Όλα τους σαν ένα κουβάρι σωμάτων και ψυχών παρά τις προσπάθειές τους βρέθηκαν στο βυθό.
Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, κάποιες άλλες βάρκες που ήταν κοντά και αυτές με μαθητές, φοβούμενοι οι ψαράδες για τα παιδιά που ήταν πάνω, δεν πλησίασαν για να προσφέρουν βοήθεια. Κάποιος ψαράς έβγαλε τα δικά του παιδιά στην ακτή, επέστρεψε να βοηθήσει αλλά είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος. 


Μια μαθήτρια, η Παρασκευή Γλυνιαδάκη, κατάφερε και έσωσε δύο συμμαθήτριές της και μετέπειτα βραβεύτηκε για την αυτοθυσία που υπέδειξε από το υπουργείο Παιδείας.


Αμέσως κλίθηκαν οι τέσσερεις βατραχάνθρωποι που υπηρετούσαν στον Ναύσταθμο και επιδόθηκαν σε ένα Μακάβριο έργο όπως μας Εξιστορεί ο Τότε Έφεδρος Κελευστής των Ο.Υ.Κ. Γρηγόρης Σαϊχ 33ο Σχολείο Βατραχανθρώπων.

 << Με τα μαχαίρια κόβαμε τα δίχτυα και ανασύραμε τα κορίτσια μαζί με αυτά, ήταν η ποιο Άσχημη στιγμή της ζωής μου, δεν θα Ξεχάσω ποτέ εκείνα τα Αγγελούδια που ήταν ένα με τα δίχτυα Πνιγμένα. 
Αυτές οι εικόνες θα μείνουν για πάντα στο Μυαλό μου
Το ίδιο βράδυ δε, έκανε έναν Σεισμό στην περιοχή που ακόμα και τώρα που το σκέπτομαι ανατριχιάζω.
Κρίμα μεγάλο να χαθούν εικοσιένα κορίτσια πριν προλάβουν να ζήσουν, κρίμα και στις οικογένειες που τα έχασαν.
Μεγάλη Συμφορά για την Κρήτη.
Σε μία οικογένεια έφυγαν δύο κορίτσια δίδυμα και μια ξαδέρφη τους, τι να πώ!!! >>


Μέσα σε λίγες ώρες, η Γεωργιούπολη και η θάλασσά της, το νοσοκομείο και οι γειτονιές, γέμισαν οργή, θρήνο, δάκρυα και κατάρες. Μπροστά στον τραγικό απολογισμό και τα ονόματα των μικρών νυφών, όπως τις χαρακτήρισαν τότε, κανείς δεν μπορούσε να βρεθεί να απαντήσει γιατί τόση φρίκη, γιατί τόση ανευθυνότητα γιατί τόσος πόνος. 


Η τοπική εφημερίδα «Κρητική Επιθεώρηση» στο φύλλο της 6ης Μαΐου 1972, ημέρα Σάββατο, έγραφε: «Τέτοια συμφορά, τέτοια ομαδική απώλεια σε ανθρώπινες ζωές δεν έχει ξαναγνωρίσει η Επαρχία Αγίου Βασιλείου από τη Γερμανική Κατοχή με τις ομαδικές εκτελέσεις της Κρύας Βρύσης και των Σακτουρίων…». Σαν νεκροί οι ίδιοι οι γονείς ακολουθούσαν τα φέρετρα των παιδιών τους στην τελευταία τους κατοικία, με μισοχαμένες τις αισθήσεις, με βλέμμα απλανές μπροστά στην ασύλληπτη συμφορά, με μάτια στραγγισμένα από τα δάκρυα. Ακόμη και σήμερα, μέλη των οικογενειών των αδικοχαμένων κοριτσιών ζουν σιωπηλή ζωή, κλεισμένη στο δικό τους κόσμο που από τότε έχουν φτιάξει.
Πέμπτη 4 Μαΐου του 1972: 27 συνολικά μαθήτριες από το Σπήλι επιβιβάστηκαν, χωρίς να συνοδεύονται από καθηγητή, στη μηχανότρατα "Δύο Γιώργηδες" που οδηγούσε ο 26χρονος αδελφός του ιδιοκτήτη Νικόλαος Χουρδατζάκης. Με γέλια και τραγούδια ανοίχτηκαν στα βαθιά.
Ωστόσο, η μοίρα επέλεξε αλλιώτικα… 


Πνίγηκαν οι εξής 21, ηλικίας 13-15 ετών:

Οι δίδυμες αδελφές Δουλγεράκη Ευαγγελία, Δουλγεράκη Αιμιλία και η ξαδέρφη τους Δουλγεράκη Αικατερίνη, η Φουσταλιεράκη Αμαλία, η Σειραγάκη Αικατερίνη, η Λογιάκη Αικατερίνη, η Μαρκουλιδάκη Άννα, η Μπιζιριαννάκη Ελένη, η Παγκάκη Ολυμπία, η Παπαδάκη Άννα, η Χατζηδάκη Γαρυφαλλιά, η Τσαγκαράκη Βάσω, η Θεοδοσάκη Χρυσή, η Κυριακάκη Μαργαρίτα, η Κουμεντάκη Αικατερίνη, η Τσιγδινού Μαρία, η Στρατηδάκη Ειρήνη, η Παπαδάκη Μαρία, η Σειραγάκη Μαρία, η Λιμάκη Ιωάννα και η Λαγουδάκη Θεοδοσία.


Για τον πνιγμό των 21 κοριτσιών, κρίθηκε «ένοχος ανθρωποκτονιών κατά συρροή εν συνειδήσει», ο λεμβούχος Ν. Κορδατζάκης ο οποίος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών.

«Ένοχοι… άνευ συνειδήσεως» κρίθηκαν οι καθηγητές Ιω. Τσαγκαράκης και Στυλιανή Στυλιανουδάκη (φυλάκιση 18 μηνών), ενώ οι Ι. Χαριτζόπουλος και Ζωή Ριτσάτου-Παπαδάκη καταδικάστηκαν σε ένα έτος με αναστολή.





Ευχαριστώ τον Φίλο και Συνάδελφο Βατραχάνθρωπο Γρηγόρη Σαϊχ 33ο Σχολείο Βατραχανθρώπων που σήμερα μετά από τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε μου εξιστόρησε το θλιβερό περιστατικό και ψάχνοντας δημοσιεύματα της εποχής έφτιαξα αυτό το άρθρο.



Γεώργιος Δρακόπουλος

65ο Σχολείο Βατραχανθρώπων



Καλή Πρωτομαγιά.





Καλή Πρωτομαγιά σε όλους
τους Βατραχανθρώπους
σε όλες και όλους τους Φίλους μου
και
στους Φίλους της Ομάδος των
Βατραχανθρώπων.




Γεώργιος Δρακόπουλος
65ο Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφέων





.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Υποβρύχιο «κτήνος» έφτιαξαν οι Αγγλοι – Κόστισε 1,2 δισ. ευρώ [εικόνες]



Υποβρύχιο «κτήνος» έφτιαξαν οι Αγγλοι – Κόστισε 1,2 δισ. ευρώ [εικόνες]

Πρόκειται για ό,τι πληρέστερο έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος. Το υποβρύχιο με την ονομασία HMS Audacius, μετά από 10 χρόνια κατασκευής, έκανε την εμφάνιση του στο Μπάροου και τις επόμενες μέρες θα πέσει στο νερό.


Τα χαρακτηριστικά του δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο υποβρύχιο. Εχει μήκος 97 μέτρα, ζυγίζει βυθισμένο: 7.400 έως 7.800 τόνους και φυσικά χειρίζεται πυρηνικά όπλα.


Προώθηση: Rolls-Royce PWR, 2 Γεννήτριες MTU 600 κιλοβάτ diesel.


Μπορεί να βρει στόχο με πυραύλους Τόμαχοκ από απόσταση 1.200 χιλιομέτρων, κάτι που σημαίνει πως μπορεί να υποστηρίξει στρατό ξηράς χωρίς καν να κινδυνεύει.



Το HMS Audacius κάνει το γύρο του κόσμου χωρίς να ανέβει στην επιφάνεια της θάλασσας αφού παράγει οξυγόνο και πόσιμο νερό για όλο το πλήρωμα, για όσο καιρό χρειαστεί να παραμείνει στο βυθό.
Τα ραντάρ που διαθέτει, είναι ικανά να εντοπίσουν πλοίο που κινείται ακόμη και στο λιμάνι της Νέας Υόρκης ενώ το συγκεκριμένο υποβρύχιο δεν κάνει περισσότερο θόρυβο στο βυθό απ’ όσο ένα νεογέννητο δελφίνι.




Περισκόπιο δεν υπάρχει και στο control room, οι οπτικές ίνες είναι αυτές που δίνουν την πλήρη εικόνα.
Μέσα στις επόμενες ημέρες θα πέσει για πρώτη φορά στο νερό και αναμένεται να κάνει το πρώτο του σύντομο ταξίδι προκειμένου οι άνθρωποι του πολεμικού ναυτικού της Αγγλίας να αποκτήσουν πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων του.






Πηγή: iefimerida.gr


Βίντεο για το HMS Audacius:




 



Γεώργιος Δρακόπουλος 


.

Τιμή και δόξα στον Στρατηγό Ευστάθιο Λιώση

IMG_1727
Οι απόγονοι του Στρατηγού με μέλη του Συλλόγου «Η Γρίζα»

ΑΘΑΝΑΤΟΣ…
Ο άνθρωπος που τίμησε το όνομα της γενέτειράς του στις εσχατιές του Ελληνισμού πήρε την θέση που του ανήκει στα Άνω Λιόσια αλλά και στις καρδιές όλων όσοι παρευρέθηκαν στα αποκαλυπτήρια του αδριάντα του Στρατηγού Ευσταθίου Λιώση, στην κεντρική πλατεία της πόλης.
Του Φάνη Κυριόπουλου
Από την Τετάρτη 21 Μαΐου 2014, από το βόρειο τμήμα της Πλατείας Δημαρχείου, ο Στρατηγός, αγέρωχος, θα «αγναντεύει» το πατρικό του σπίτι, αφού εκατόν είκοσι τρία χρόνια μετά την γέννησή του «επέστρεψε» στον τόπο που γεννήθηκε, εκεί όπου «πρωτοπερπάτησε» και πήγε στο σχολείο.
Επέστρεψε στον τόπο του, ο άνθρωπος που ταυτίζεται με την ιστορία, το παρόν αλλά και το μέλλον αυτού του τόπου. Επέστρεψε αυτός που έγραφε το όνομά του με «ωμέγα» και επέμενε ότι και η πόλη των Λιοσίων πρέπει να γράφεται και αυτή με «ωμέγα»…
Η εκπληκτική ομιλία του Γιώργου Πραχαλιά που μας άφησε άναυδους αλλά που ο ίδιος μας έκανε, για μια ακόμα φορά, σοφότερους, δίνει το ακριβές «στίγμα» του φοβερού και τρομερού Στρατηγού, «την κορυφαία προσωπικότητα που ανέδειξε ποτέ αυτή η πόλη, έναν άνθρωπο το όνομα του οποίου στην κυριολεξία ταυτίζεται με το όνομα της πάλαι ποτέ πόλης των Άνω Λιοσίων», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Πραχαλιάς…

IMG_1744

Η ομιλία
Άγιοι Πατέρες, Κύριε Δήμαρχε, κύριοι επικεφαλείς των δημοτικών παρατάξεων, κύριε Ταξίαρχε και εκπρόσωπε του Ελληνικού Στρατού, κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι αρχών και πολιτιστικών συλλόγων, αγαπητοί απόγονοι του Στρατηγού, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί συμπολίτες, φίλες και φίλοι.
Αισθάνομαι του ώμους μου να βαραίνουν πολύ, γιατί αξιώνομαι εγώ ο ελάχιστος να μιλήσω για την κορυφαία προσωπικότητα που ανέδειξε ποτέ αυτή η πόλη, για έναν άνθρωπο το όνομα του οποίου στην κυριολεξία ταυτίζεται με το όνομα της πάλαι ποτέ πόλης των Άνω Λιοσίων, το Στρατηγό Ευστάθιο Λιώση.
Ο Ευστάθιος Λιώσης γεννήθηκε στα Άνω Λιόσια το έτος 1891, από εύπορους γονείς, το Δημήτριο και την Αθηνά. Σε ηλικία οκτώ μόλις όμως ετών έχασε τους γονείς του. Έτσι, την ανατροφή του μικρού Ευστάθιου και της δίδυμης αδερφή του ανέλαβε ο παππούς τους Αναγνώστης Λιώσης.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της πόλης, εισήλθε το έτος 1910 πρώτος στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών του Στρατού. Η εξαιρετική φιλομάθειά του όμως τον οδήγησε παράλληλα με τη στρατιωτική του σταδιοδρομία, να σπουδάσει νομικά στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ολοκλήρωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο κανονικό δίκαιο.
Η έκρηξη του Ά Παγκοσμίου Πολέμου τον βρίσκει να υπηρετεί με το βαθμό του Λοχία στο 3ο Σύνταγμα Πεζικού και να λαμβάνει το βάπτισμα του πυρός στη μάχη του Σαρανταπόρου και των Γιαννιτσών, ενώ η μεγάλη μάχη στην οποία διακρίθηκε ο νεαρός Λιώσης ήταν η μάχη της Μανωλιάσης στην περιοχή Μπιζανίου στην Ήπειρο.
Το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων τον βρίσκει Ανθυπασπιστή, ενώ με την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου προάγεται στο βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Το 1916 προάγεται στο βαθμό του Υπολοχαγού ενώ το έτος 1918 θα συμμετάσχει στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το έτος 1919 προάγεται σε Λοχαγό και συμμετέχει στην εκστρατεία της Μεσημβρινής Ρωσίας, της σημερινής Ουκρανίας.
Για την πολεμική του δράση εκεί, ο Διοικητής του, θρυλικός Συνταγματάρχης Γεώργιος Κονδύλης, γράφει για το Λοχαγό Λιώση «Αξιωματικός εξαιρετικής αξίας, χαρακτήρος ευθέως και ειλικρινούς, εργατικότατος, και επιδιδόμενος εις μελέτας δια τον τελειότερον καταρτιμόν του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων επέδειξε γενναιότητα, αθόρυβον ψυχραιμίαν, οξυτάτην και θετικωτάτην κρίσιν».
Εκεί όμως που ο Ευστάθιος Λιώσης έγραψε ανεπανάληπτες σελίδες δόξας ήταν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας. Το 1919 του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ’ Τάξεως διότι «ως διοικητής Λόχου οδήγησεν τον Λόχον του κατά την επίθεσιν υψωμάτων Νοτίως του Αιδινίου κατά τας συμπλοκάς ανατολικώς της πόλεως και κατά την εκβίασην της διαβάσεως της γέφυρας μετ’εξαιρετικής ικανότητας ήγαγε προς τα εμπρός εις όλας τας περιπτώσεις μετ’ ακρατήτου ορμής».
Ακολούθησε η ανεπανάληπτη δράση του στις μάχες των Μαρμάρων, του Μπαργκάμ, του Ουσάκ, του Τσεντίζ, του Εσκή Σεχίρ, του Αφιόν Καραχισάρ, η μάχη του Τσαμ – Τεπέ και τέλος η λυσσώδης μάχη του Κάλε Γκρότο, η περίφημη μάχη της Άγκυρας, όπου ο Λιώσης αξιώθηκε να πολιορκήσει τους Τούρκους μέσα στην πρωτεύουσά τους.
Για τις εξαιρετικές ανδραγαθίες του Λοχαγού Ευστάθιου Λιώση στη Μικρά Ασία, ο Διοικητής του Συνταγματάρχης Γεώργιος Κονδύλης έγραψε χαρακτηριστικά ότι «ο Λοχαγός κ. Ευστάθιος Λιώσης, ανεδείχθη αληθής ήρως εν τας επιθέσεις ας εξετέλεσεν. Μέγα μέρος της νίκης οφείλεται εις τον λαμπρόν τούτον εργάτην του πολέμου. Σπανίως ο πόλεμος έχει να επιδείξει επεισόδια τοσούτου ηρωισμού».
Στη Μικρά Ασία όμως ο Ευστάθιος Λιώσης έδειξε και μια άλλη σημαντική διάσταση της προσωπικότητάς του, την οποία ελάχιστοι γνωρίζουν. Είναι γνωστό ότι όσο πολεμούσε ο Ελληνικός Στρατός στη Μικρά Ασία, σοβούσε στις τάξεις του στρατεύματος ο εθνικός διχασμός ανάμεσα σε βασιλόφρονες και βενιζελικούς.
Ο Λιώσης, είχε σφυρηλατήσει όμως την προσωπικότητά του μέσα στη φωτιά του πολέμου και γιαυτό έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και από τους βασιλόφρονες και από τους βενιζελικούς. Έτσι, όταν στη μάχη του Καρά Τεπέ, διείδε ότι κινδύνευε το 5/42 Σύνταγμα ευζώνων του βενιζελικού Αντισυνταγματάρχη Πλαστήρα, δεν δίστασε να παραβιάσει τους στρατιωτικούς νόμους και να εκδώσει διαταγή χωρίς την έγκριση του Διοικητή του Β’ Σώματος Στρατού, αδερφού του Βασιλιά Κωνσταντίνου, του πρίγκιπα Ανδρέα, διατάζοντας το Συνταγματάρχη Ζήρα, γνωστό αντίπαλο και ορκισμένο εχθρό του Πλαστήρα, να επιτεθεί και να καλύψει τα πλευρά του Συντάγματος του Πλαστήρα.
Πρόκειται για μια εξαίρετη πράξη συναδελφικότητας και ειλικρινούς πατριωτισμού του Λιώση, για την οποία τον επέπληξε ο ίδιος ο Πρίγκηπας Ανδρέας, αλλά του χάρισε την παντοτινή αναγνώριση από όλους τους συμπολεμιστές του, βασιλόφρονες και βενιζελικούς, γιατί πάνω απ’όλα ο Λιώσης έβαλε την πατρίδα και όχι τις πολιτικές έριδες.
Τα χρόνια του Μεσοπολέμου ο Λιώσης συνέχισε τη λαμπρή σταδιοδρομία του. Το 1923 προήχθη σε Ταγματάρχη και το 1926 εκπαιδεύτηκε ως αλπινιστής στη Γαλλία. Το 1928 αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και το 1930 προήχθη σε Αντισυνταγματάρχη, οπότε και τοποθετήθηκε Επιτελάρχης της ΧΙΙ Μεραρχίας Κομοτηνής.
Το 1933 τοποθετήθηκε ως εκπαιδευτής στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Το 1934 προήχθη σε Συνταγματάρχη οπότε και τοποθετήθηκε Επιτελάρχης του Α’ Σώματος Στρατού. Το 1938 τοποθετήθηκε ως Στρατιωτικός Ακόλουθος στο Παρίσι και Στρατιωτικός Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινωνία των Εθνών (ο ΟΗΕ της εποχής). Πρόκειται για μια πολύ ευαίσθητη εθνική θέση με σημαντικά καθήκοντα, στα οποία ανταποκρίθηκε με απόλυτη επιτυχία.
Ο Πρέσβης της Ελλάδας στο Παρίσι Ν. Πολίτης έγραψε χαρακτηριστικά «είναι η πρώτη φορά από δεκαετίας καθ’ήν η ενταύθα πρεσβεία μας έσχεν ακόλουθον κύρους και τόσης αποδόσεως» Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της διετούς υπηρεσίας του στο Παρίσι, ο Λιώσης φοίτησε με δική του πρωτοβουλία στη φημισμένη Σχολή Πολιτικών Επιστημών των Παρισίων, την “Ecole Libre des Sciences Politiques”, ολοκληρώνοντας έτσι μια επίσης εντυπωσιακή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία.
Ο Ελληνοιταλικός πόλεμος του 1940 βρίσκει το Συνταγματάρχη Λιώση Διοικητή Πεζικού της ΧΙΙΙ Μεραρχίας στα Αλβανικά βουνά. Συμμετείχε σε πολλές μάχες του Αλβανικού Έπους με κορυφαία εκείνη του Άργους Ορεστικού, τον Απρίλη του 1941, όταν κατά την εισβολή των σιδερόφρακτων γερμανικών δυνάμεων και την κατάρρευση του μετώπου, ανέλαβε τη διοίκηση της γραμμής μάχης.
Στις κρίσιμες αυτές στιγμές κατάφερε με τις ολιγάριθμες δυνάμεις που του είχαν απομείνει να συγκρατήσει τις επίλεκτες γερμανικές δυνάμεις του Στρατηγού Γιόσεφ Ντήτριχ, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο διαφυγής και σωτηρίας στις κατάκοπες ελληνικές μεραρχίες που οπισθοχωρούσαν από την Αλβανία. Ο πραγματικός επίλογος της μάχης γράφτηκε στα μέσα Μαϊου του 1941 στην Αθήνα, όταν ο Φρούραρχος πλέον της Αθήνας Στρατηγός Ντήτριχ κάλεσε στο Φρουραρχείο το Συνταγματάρχη Λιώση, ζητώντας λεπτομέρειες για την διάταξη και τις κινήσεις των Ελληνικών μονάδων στην μάχη του Άργους Ορεστικού.
Ο Λιώσης σημείωσε στον χάρτη τις θέσεις των μονάδων του όπως τις θυμόταν, οπότε ο Γερμανός Στρατηγός κατηγόρησε έξαλλος το Λιώση ότι εσκεμμένα παραποιεί τα γεγονότα, διότι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι τόσο λίγες ελληνικές δυνάμεις είχαν καθηλώσει τον επίλεκτο γερμανικό στρατό. Ο Λιώσης, ατάραχος και αγέρωχος, ανέλυσε επί δίωρο στο Στρατηγό Ντήτριχ τις διάφορες φάσεις της μάχης, οπότε ο Ντήτριχ έμεινε σιωπηλός. Τελικώς, ο Γερμανός Στρατηγός σηκώθηκε όρθιος και «συνεχάρη ζωηρώς» τον Συνταγματάρχη Λιώση.
Το 1943 ο Λιώσης διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού στο Κάιρο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ενώ δικαιούνταν προαγωγής σε Υποστράτηγο, αρνήθηκε με δύο επιστολές του προς το Βασιλιά οποιαδήποτε προαγωγή του μέχρι την απελευθέρωση της Πατρίδας. Το 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και προήχθη σε Υποστράτηγο.
Η ιστορική αδικία για το Λιώση είναι ότι η επάνοδός του στην Αθήνα συνέπεσε με τα γεγονότα των Δεκεμβριανών. Για όσους όμως στέκονται με ειλικρίνεια και εντιμότητα έναντι της ιστορίας, είναι πρόδηλη η διαπίστωση ότι τα εμφυλιακά γεγονότα εκείνης της εποχής θα ήταν πολύ χειρότερα εάν δεν υπήρχε τότε ο Λιώσης να συγκρατήσει όπως και όσο μπορούσε τις ακρότητες.
Και αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος, που αν και προήχθη σε Αντιστράτηγο το 1946, η βαθιά του θλίψη για τον εμφύλιο πόλεμο του προκάλεσε βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο το 1948 και τον υποχρέωσε σε αποστρατεία. Το νήμα της ζωής κόπηκε άδοξα και πρόωρα για τον ακούραστο αυτό εργάτη του πολέμου στις 27 Μαΐου 1953, σκορπώντας άφατη θλίψη σε όλους τους συμπολεμιστές του.
Ο ακέραιος και γενναίος στρατιώτης που τιμήθηκε με 14 παράσημα και δεν τον σκότωσε η σφαίρα τις τρεις φορές που τραυματίστηκε στο πεδίο της μάχης, δεν άντεξε την πίκρα του εμφυλίου πολέμου και των γεγονότων που τον ακολούθησαν. Η μορφή του κοσμεί έκτοτε την αίθουσα του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου του Γενικού Επιτελείου Στρατού στην Αθήνα.
Αγαπητοί φίλοι, σήμερα είναι μια μεγάλη ημέρα για την πόλη των Άνω Λιοσίων αλλά και ολόκληρο το νέο Δήμο Φυλής. Είναι η μέρα κατά την οποία ο ανδριάντας του ευγενέστερου τέκνου αυτή της πόλης τοποθετείται εκεί που πραγματικά αξίζει, στην πλατεία ηρώων της πόλης, έναντι του Δημαρχείου του νέου Δήμου Φυλής, με ότι αυτό συμβολίζει για την πόλη μας. Η αγέρωχη μορφή του Στρατηγού Λιώση, που έγραφε το όνομά του με ωμέγα και επέμενε ότι και η πόλη των Λιοσίων πρέπει να γράφεται με ωμέγα, ταυτίζεται με την ιστορία, το παρόν αλλά και το μέλλον αυτής της πόλης.
Όπως ο Λιώσης έγραψε το όνομά του από το Σαραντάπορο και το Μπιζάνι μέχρι τη Βεσσαραβία της Ουκρανίας και το Κάλε Γκρότο της Μικράς Ασίας, έτσι και οι σημερινοί κάτοικοι του νέου Δήμου Φυλής πρέπει να εμπνεόμαστε από το παράδειγμά του και να ξαναγράψουμε όλοι μαζί το όνομα της πόλης μας.
Να διδαχθούμε από το παράδειγμα αυτού του μικρού ορφανού παιδιού από τα Άνω Λιόσια που ξεκίνησε από Λοχίας και έφτασε Στρατηγός και Αρχηγός Στρατού, που ξεκίνησε να μαθαίνει γράμματα στο σχολείο των Άνω Λιοσίων και έφτασε να αποφοιτήσει από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας και της Γαλλίας, που άρχισε να πολεμά τους Τούρκους από την Ελασσόνα της Θεσσαλίας και έφτασε να τους πολιορκήσει μέσα στην πρωτεύουσά τους στην Άγκυρα, που υπηρέτησε σε υψηλές εθνικές θέσεις και έφτασε να ταπεινώσει τις σιδερόφρακτες ορδές του ναζισμού στη Μακεδονία.
Ενός ανθρώπου που τίμησε το όνομα της γενέτειράς του στις εσχατιές του Ελληνισμού. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά του και ας αγωνιστούμε όλοι μαζί με τα έργα μας να κάνουμε μεγάλη τη μικρή μας πόλη, ενσαρκώνοντας τους στίχους του εθνικού μας ποιητή, του Κωστή Παλαμά που έγραψε:
«Με το σπαθί και με την πένα
Με το μελάνι και το αίμα
Η μεγαλοσύνη στα Έθνη δεν μετράται με το στρέμμα
Με της καρδιάς το πύρωμα μετράται και με το αίμα»
Κλείνοντας θέλω να επαναλάβω ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Πραχαλιά που ανέφερε ότι «Όπως ο Λιώσης έγραψε το όνομά του από το Σαραντάπορο και το Μπιζάνι μέχρι τη Βεσσαραβία της Ουκρανίας και το Κάλε Γκρότο της Μικράς Ασίας, έτσι και οι σημερινοί κάτοικοι του νέου Δήμου Φυλής πρέπει να εμπνεόμαστε από το παράδειγμά του και να ξαναγράψουμε όλοι μαζί το όνομα της πόλης μας».
Και το αναφέρω διότι ορισμένοι που θέλουν να αναλάβουν τις τύχες αυτού του Δήμου, έλαμψαν δια της απουσίας τους δείχνοντας πως δεν «εμπνέονται» στο ελάχιστο από το παράδειγμα του Στρατηγού αποδεικνύοντας ότι δεν μπορούν, μαζί μας, να ξαναγράψουμε το όνομα της πόλης μας. Ντροπή…

1 IMG_1699
IMG_1712
IMG_1709
IMG_1773
IMG_1766
IMG_1760
IMG_1762
IMG_1770
IMG_1706
IMG_1728
IMG_1693
IMG_1692
IMG_1691
IMG_1755


Πηγή:  http://otyposnews.gr

--------------------------------------------------------------------------------------------


Βίντεο από τα αποκαλυπτήρια.



 -------------------------------------------------------------------------------------------------




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Σχόλιο Διαχειρηστή:

Δόξα και Τιμή στον Στρατηγό Ευστάθιο Λιώση. Η πατρίδα μας σε όλες τις χρονικές περιόδους Είχε Ήρωες που Αγωνίστηκαν για την Ελευθερία της..
Συγχαρητήρια σε όσους Συνετέλεσαν με αυτόν τον Ανδριάντα να μας θυμίζουν ημέρες Δόξης..

Έχω μια ένσταση ως προς τα αποκαλυπτήρια…
Δεν μου άρεσε το θέαμα με την Σημαία μας που συλλέχτηκε ως σεντόνι..
Ο Νομοθέτης έχει προβλέψει και για τέτοιες περιπτώσεις..
Κανονισμός Σημαίας Νόμος 851/78 Άρθρο 6 Παράγραφος 11.γ



Γεώργιος Δρακόπουλος

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Φωτογραφίες από Μεθόρμιση Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ»







 
φωτογραφίες. από το προφίλ στο facebook του ναυάρχου ε.α. Athanasios Panagopoulos

Απόπλους από όρμο Φαλήρου.
Συνοδεία και απόδοση τιμών από ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού τύπου S70, Aegean Hawk.
Συνοδεία και απόδοση τιμών από το νεότερο Πολεμικό Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, το ΤΠΚ ΡΙΤΣΟΣ, στο παλαιότερο, το Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ.
Συνοδεία και απόδοση τιμών από κωπήλατη λέμβο Ναυτικών Δοκίμων, κατά τη διέλευση του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ από τον όρμο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.
Συνοδεία και απόδοση τιμών από τον Αρχηγό Στόλου, Αντιναύαρχο Ιωάννη Παυλόπουλο ΠΝ, επιβαίνων επί της λέμβου του Αρχηγού Στόλου ΠΑΚ ΦΟΙΝΙΞ, κατά τη διέλευση του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ από το Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Απόδοση τιμών από το σύνολο των Πολεμικών Πλοίων, εν όρμω Ναυστάθμου Σαλαμίνας.
Είσοδος στη δεξαμενή, όπου θα πραγματοποιηθούν οι εργασίες συντήρησης.


























Βίντεο από Eclipse Productions