Τα “Νοεμβριανά” του 1916: Οι Έλληνες στρατιώτες που πολέμησαν, θυσιάστηκαν και παραμένουν στη λήθη

Στην Ιστορία συνήθως μνημονεύονται οι νεκροί των μαχών ειδικά από την πλευρά των Νικητών.  Υφίσταται όμως μια ημερομηνία όπου πραγματοποιήθηκε μια σύγκρουση που οι νεκροί της δεν αναφέρονται πουθενά. Είναι η περίπτωση των λεγόμενων Ελληνικών ή Αθηναϊκών εσπερινών ή Νοεμβριανά όπως είναι γνωστή η συγκεκριμένη συμπλοκή στην Ελλάδα.

Τα Νοεμβριανά ( αναφερόμενα και σαν «αθηναϊκοί εσπερινοί»  ή  «ενέδρα της Αθήνας» από την πλευρά των Γάλλων)  που ξεκίνησαν την 18η Νοεμβρίου, 1916 (1η Δεκεμβρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο), είναι οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων του επίσημου Ελληνικού Κράτους και των σωμάτων επιστράτων από την μια πλευρά και της αποβατικής δύναμης της Αντάντ στην Αθήνα που αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από Γάλλους και κάποια αποσπάσματα Ιταλών και Άγγλων από την άλλη, με αποτέλεσμα να προκληθούν συγκρούσεις πρώτα στο Ρουφ, μετά στο Γκαζοχώρι, στο πεδίον του Άρεως, στο Αστεροσκοπείο, στου Φιλοπάππου, στο Ζάππειο και στην Ακρόπολη.

 

Ύστερα από 2 μερόνυχτα οδομαχιών στο κέντρο της Αθήνας αλλά και βομβαρδισμών από τον Γαλλικό στόλο εναντίον των Ανακτόρων, επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ της επίσημης Ελληνικής κυβέρνησης και των Συμμάχων. Σύμφωνα με την εφημερίδα Αστραπή με ημερομηνία 20/11/1916 σελ. 4, (5) οι Ελληνικές απώλειες ήταν 4 αξιωματικοί ( Δαλιάνης, Τασόπουλος, Παφούλης και Σουμπασιάκος) και 28 στρατιώτες.

 
Επίστρατοι οπαδοί του Βασιλιά Κωνσταντίνου
Την επομένη ημέρα, στις 21/11/1916, η εφημερίδα Σκρίπ στην σελίδα σελ. 2, (2) αναφέρει ότι « συγκεντρώθηκαν χθες τα ονόματα των τραυματιών οπλιτών, οι οποίοι μετεφέρθησαν και νοσηλεύονται εις το Α στρατιωτικόν νοσοκομείον. Είνε δε ούτοι τραυματίαι των τοποθεσιών Μνημείου Φιλοπάππου, Ζαππείου, Ρουφ, Ακροπόλεως, Αστεροσκοπείου και Νεκροταφείου. Στη συνέχεια δίνεται εκτενής αναφορά στα ονόματα ενώ η εφημερίδα Αθήναι (6) αναφέρει ότι « Χθες την 4ην μ.μ. .ωραν ετελέσθη εκ του ναού της Μητροπόλεως  μετά πάσης επιβλητικότητος η κηδεία των γενναίων εκτελεστών του καθήκοντος αξιωματικών αντισυνταγματάρχου Νταλιάνη, υπολοχαγού Σουμπασάκου και ανθυπολοχαγών Τασσόπουλου και Παφούλη. Ταύτην παρηκολούθησαν πάντες σχεδόν οι επίσημοι, μεταξύ των οποίων διεκρίνοντο ο κ. Πρωθυπουργός, ο υπουργός των Εσωτερικών, ο υπουργός των Στρατιωτικών κ. Χατζόπουλος, ο Αυλάρχης της Α.Μ. του Βασιλέως κ. Μερκάτης, ο αρχηγός του Γεν. Επιτελείου κ. Δούσμανης, ο αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του Βασιλέως κ. Πάλλης, οι υπασπισταί του Βασιλέως κκ. Λεβίδης, Σκουμπουρδής και Μεταξάς, οι πρώην πρωθυπουργοί κκ. Δραγούμης, Γούναρης και Ράλλης, ο διοικητής του Αου Σώματος στρατού κ. Καλλάρης, ο Μέραρχος κ. Γιανσακίτσας και πλήθος κόσμου. Εφ’ έκαστης σορού των νεκρών είχον κατατεθή περί τους 10 στέφανοι, μεταξύ των οποίων διεκρίνοντο με τα αρχικά μονογράμματα της Α. Μεγαλείοτητος.

Τας τιμάς απέδωκε τάγμα πεζικού του 29ου συντάγματος και ολόκληρος η μουσική της φρουράς με επι κεφαλής τον αρχιμουσικόν κ. Μαυρόχην,

Τα φέρετρα επί των οποίων είχον εναποτεθή τα πτώματα ήσαν περικαλυμμένα δια κυανολευκων σημαιών, τας ταινίας δε των φερέτρων ενείχον αξιωματικοί διαφόρων βαθμών. Η συγκίνησις του κόσμου, καθ’ ην στιγμήν η πομπή εξήλθε του ναού, μετά την νεκρώσημον ακολουθίαν, ήτο μέγιστη. Δάκρυα ερρεον εκ των οφθαλμών πάντων και αυτών ακόμη των πλέον απαθών.

Η πομπή δια της οδού Ερμού, πλατεία Συντάγματος, οδού Φιλελλήνων, Λεωφόρου Αμαλίας εισήλθεν εις την οδον Αναπάυσεως και έφθασεν εις το Νεκροταφείον, όπου εναπετέθησαν οι νεκροί των ηρώων του καθήκοντος αξιωματικοί, ενώ δύναμις εξ ανδρών του πεζικού απέδιδε τα νενομισμένας τιμάς ρίπτουσα τα νενομισμένας βολάς. Αιώνια η μνήμη των γενναίων μαχητών» (5)

 
Γαλλικά στοιχεία πυροβολικού επιτηρούν
την Αθήνα από τον Λυκαβηττό
Η Κυβέρνηση τότε είχε υποσχεθεί την ανέγερση μνημείου για τους πεσόντες, όμως η κατάληψη της εξουσίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τις ευλογίες των Γάλλων, ακύρωσε το αναφερθέν μνημείο.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι για αυτή την «εισβολή των Γάλλων» ο αντιναύαρχος Λουί Νταρτίζ ντυ Φουρνέ αποπέμφθηκε των καθηκόντων του ως ο βασικός υπεύθυνος για την συμπλοκή αλλά και την ήττα των δυνάμεων της Ανταντ, ενώ στο Λονδίνο ο πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουϊθ και ένα τμήμα του πολιτικού του συμβουλίου παραιτήθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου, και στο Παρίσι πραγματοποιήθηκε αλλαγή του υπουργικού συμβουλίου στις 12 Δεκεμβρίου.

Σημειώνεται δε, ότι ο Γάλλος Ιστορικός Εδουάρδος Ντριώ στο βιβλίο του «Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος-Θρύλος και Ιστορία» (8) μνημονεύει για τα γεγονότα τα εξής:

«Iδού εγώ. Γάλλος, αναγκαζόμενος ν’ αφηγηθώ γεγονότα κατά τα οποία εχύθη γαλλικόν αίμα, υποχρεωμένος να είπω ποίος είναι υπεύθυνος αυτού του δυστυχήματος, να αναπλεύσω το ρεύμα της Κοινής Γνώμης, η οποία κατεπόντισεν εξ αρχής πάσας τας αντιρρήσεις και εξακολουθεί παραμένον ισχυρότατον.

Εύρον μόνον στήριγμα, αλλ’ αυτό πρέπει να μου αρκέση, τόν νόμον της αληθείας—ne quid veri non audeat historia. -—καθώς επίσης και την πεποίθησίν μου ότι αυτό επιβάλλει το πραγματικόν συμφέρον της Γαλλίας.

Το πραγματικόν συμφέρον της Γαλλίας δεν ημπορεί να είναι η διαιώνισις του ψεύδους, το οποίον της επροξένησε κακόν τεράστιον, ανεπανόρθωτον αναμφιβόλως, καθ’ όλην την Ανατολήν. Το κάτω – κάτω, η Γαλλία ηπατήθη, υπήρξε και η ιδία θύμα διαβολικής συνδρομής περιστάσεων και μηχανορραφιών σοφώτατα εξυφανθεισών.

Ας πεισθή πας τις ότι, γράφων τας γραμμάς ταύτας με σφιγμένην την καρδίαν, επαναλαμβάνω τους λόγους του Αρθρούρου Γκρουσσιέ: «Και γίνονται όλ’ αυτά εν ονόματι της Γαλλίας!». Φτωχά στρατιωτάκια της Γαλλίας, χρησιμοποιηθέντα και φονευθέντα δι’ έργον τόσον ποταπόν! Η αφήγησις της αληθείας ας είναι όσον το δυνατόν μία επανόρθωσις δια τόσας δοκιμασίας ανάξιας ημών.

Την 3)16 Νοεμβρίου, κατόπιν διαταγής εκ Παρισίων, ο ναύαρχος Νταρτίζ ντύ Φουρνέ απηύθυνε προς τον πρόεδρον της ελληνικής κυβερνήσεως Σπυρίδωνα Λάμπρου μίαν διακοίνωσιν υπό το εξής πνεύμα: Η εγκατάλειψις του Ρούπελ και της Καβάλας αφήκεν εις χείρας των εχθρών αξιόλογον πολεμικον υλικόν, το οποίον δημιουργεί υπέρ αυτών σοβαράν διαταραχήν της ισορροπίας δυνάμεων. Πρέπει λοιπόν να παραδώση η Ελλάς εις την Αντάντ, όλον της το πολεμικόν υλικόν, το οποίον, άλλως τε, η ουδετερότης της καθιστά περιττόν: συγκεκριμένως: 16 πεδινάς πυροβολαρχίας με 1000 οβίδας δι’ έκαστον τηλεβόλον, 16 ορειβατικάς πυροβολαρχίας, 40.000 τυφέκια, με 220 φυσίγγια δι’ έκαστον τυφέκιον, 140 πολυβόλα, 50 μεταφορικά αυτοκίνητα. Εις το τέλος του πολέμου θα της αποδοθή ανάλογον υλικόν εις καλήν κατάστασιν. Εις ένδειξιν της καλής της θελήσεως, θα παραδώση αμέσως 10 ορειβατικάς πυροβολαρχίας εις τον σταθμόν του Λαρισαϊκού σιδηροδρόμου εν Αθήναις.

Δεν γίνεται λόγος εδώ περί «υποχρεώσεων» αναληφθεισών υπό του Βασιλέως. Αλλά θα έλθουν και εις αυτάς. Ο κ. Ρωμάνος εν Παρισίοις διαμαρτύρεται κατά των τοιούτων αξιώσεων και τότε, εκεί του αντιτάσσουν τα περί «υποχρεώσεων» του Βασιλέως,

Την 6)19 Νοεμβρίου, ο Βασιλεύς δέχεται τον πρέσβυν της Γαλλίας Γκυγιεμέν: Είναι «περίλυπος, περίφροντις»». Παραπονείται διότι δεν του παρέχουν καμμίαν από τας ζητηθείσας εγγυήσεις. «Αυτήν την φοράν, λέγει, είναι ξεκομμένη υπόθεσις: Ο λαός και ο στρατός δεν θέλουν να σας παραχωρήσω, δια να τα δώσετε εις ένα αντάρτην, εις ένα προ δότην, κανονιά και τουφέκια, τα οποία, το κάτω – κάτω της γραφής, τοις ανήκουν ‘ και επειδή δεν μου παρέχεται καμμία από τας απαραιτήτους εγγυήσεις, δεν έχω κανέν μέσον να μεταστρέψω αυτό το ρεύμα της Κοινής Γνώμης».

Αγγέλλεται την στιγμήν εκείνην, ότι το επαναστατικόν κίνημα επεξετάθη και εις την “Υδραν: Ο αναβρασμός οξύνεται έν Πειραιεί .

Οι επίστρατοι ή αποστρατευθέντες έφεδροι διατρέχουν τας οδούς των Αθηνών ένοπλοι. Θα υπερασπίσουν τον Βασιλέα. Οι φοιτηταί του Πανεπιστημίου προβαίνουν εις σφοδράς εκδηλώσεις κατά της Αντάντ, ιδία κατά της Γαλλίας: Θα υπεραμυνθούν του Βασιλέως κατά της βενιζελικής επιθέσεως, έστω και αν όπισθεν αυτής κρύπτωνται ξέναι λόγχαι, Ο εμφύλιος πόλεμος, εξαπολυθείς εκ Θεσσαλονίκης, κρούει τας θύρας των Αθηνών. Διατί ανεμίχθη εις αυτόν η Γαλλία; Διατί τον υπέθαλψε; Αυτό ήτο το μέσον προς σωτηρίαν της Ρουμανίας ;

 
Ο ναύαρχος Νταρτίζ ντυ Φουρνέ αποβιβάζει 300 ναύτας, τους αποστέλλει εις Αθήνας, τους συγκεντρώνει εις το Δημαρχείον Αθηνών· εκείθεν εκκινήσαντες, διασχίζουν όλην την πόλιν, με τα όπλα ανά χείρας, δια της οδού Σταδίου μέχρι του Ζαππείου. Το πλήθος μαίνεται, συνωθείται απειλητικόν πέριξ αυτών: Παρ’ ολίγον να επέλθη εκεί η σύρραξις και να χυθή αίμα.

Την 8)21 Νοεμβρίου, ο πρωθυπουργός Λάμπρος απαντά εις την διακοίνωσιν του ναυάρχου: Η ελληνική κυβέρνησις, εξηγεί, δεν ηδυνήθη ν’ αντιταχθή εις την κατάληψιν του Ρούπελ και της Καβάλας υπό των στρατευμάτων των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, καθόσον ετήρει στάσιν ουδετερότητος. Δεν είχεν επίσης αντιταχθή και κατά της καταλήψεως του Μούδρου, της Θεσσαλονίικης, της Κερκύρας και κατά της αφαιρέσεως του ευρισκομένου εκεί πολεμικού υλικού υπό των Συμμάχων. Σήμερον η Αντάντ διαθέτει 213 ελληνικά τηλεβόλα διαφόρων διαμετρημάτων, τα περισσότερα ταχυβόλα και νέου τύπου· οι Γερμανσβουλγαροι έχουν μόνον 112, τα πλείστα παλαιού τύπου, πολλά δε και άχρηστα. Η ελληνική διακοίνωσις εξακολουθεί παρατηρούσα ότι ουδέποτε έπαυσεν έχουσα απέναντι των Συμμάχων διαλλακτικότατας διαθέσεις· εκπλήσσεται δε ότι οι Σύμμαχοι της απαντούν δι’ αξιώσεων, των οποίων αυτή αύτη η φύσις τας καθιστά απαραδέκτους. Και συνεπώς εις την απευθυνθείσαν υπό του ναυάρχου αξίωσιν περί παραδόσεως του πολεμικού υλικού, απαντά «δια πλήρως κατηγορηματικής αρνήσεως». Δεν υπήρχεν εν προκειμένω τίποτε το διφορούμενον: Επισήμως η ελληνική κυβέρνησις δηλοί ότι εκουσίως δεν θα παραδώση το πολεμικόν της υλικόν: Θα χρειασθή λοιπόν να της το πάρουν δια της βίας. «Παράδος τα όπλα σου!». — «Μολών λαβέ!».

Την 10)23 Νοεμβρίου, η ελληνική κυβέρνησις έλαβεν αυστηράν προειδοποίησιν: Γάλλοι ναύται απήγαγον το προσωπικόν των πρεσβειών των Κεντρικών Αυτοκρατοριών και το ωδήγησαν εις Πειραιά, οπόθεν το επεβίβασαν πλοίων και το απήλασαν μέσω Τουλώνος εις Ελβετίαν. Φυσικά, η Ελλάς διεμαρτυρήθη εντονώτατα. Οι ανταποκριταί του αμερικανικού Τύπου εξεδήλωσαν ζωηροτάτην αγανάκτησιν, η οποία είχε μεγάλην απήχησιν εις τας Ηνωμένας Πολιτείας, αι οποίαι, εν τούτοις, παρεσκευάζοντο να επέμβουν εις τον πόλεμον υπέρ των Συμμάχων. Αι κυβερνήσεις Βερολίνου, Βιέννης και Σόφιας δεν παρέλειψαν να τονίσουν προς την κυβέρνησιν της Ουάσιγκτων την προσβολήν ταύτην κατά του ανθρωπίνου δικαίου, προσβολήν η οποία επεβάρυνε την εντύπωσιν εκ της κακομεταχειρίσεως των προξένων των αυτών Δυνάμεων εν Θεσσαλονίκη. Εν τω μεταξύ, εις τας Αθήνας η αταξία ηύξανεν από ώρας εις ώραν. Αι περίπολοι των Γάλλων ναυτών επληθύνοντο· οι επίστρατοι είχον λάβη τα όπλα των, καθώς και οι έφεδροι αξιωματικοί ‘ η οργή των ωξύνετο: Τί είχαν κάμη δια να θέλουν να τους αφοπλίσουν ωσάν να ήσαν ταραχοποιοί; Κανείς δεν θα έθιγε τον Βασιλέα! Τους εχαρακτήριζσν γερμανοφίλους: ψεύδος! Αλλά θα τους έκαμναν γερμανοφίλους με τοιαύτας κακοπραξίας και θα εφώναζαν: «Ζήτω η Γερμανία !». Οι Σύμμαχοι περιέσφιγγαν τον αποκλεισμόν τα τρόφιμα εσπάνιζον, γαιάνθρακες δεν υπήρχον, η ζωή εγίνετο,ακριβότερη από της μιας ημέρας εις την άλληιν ο λιμός, η δυστυχία ήρχοντο… Δια να καταδαμάσουν την Ελλάδα: Αλλ’ οι Έλληνες έχουν φιλοτιμίαν. Τί θα έκαμναν οι ιδικοί μας στρατιώται ή αξιωματικοί εις οιονδήποτε μέρος της Γαλλίας, αν ηρχοντο ξένοι και εζήτουν να τους αφοπλίσουν; Τα τουφέκια θα έπαιρναν φωτιά μόνα των…

Την 1 1)24 Νοεμβρίου ο ναύαρχος Νταρτίς ντυ Φουρνέ στέλλει και διακοίνωσιν και η δευτέρα αύτη νότα είναι ρητή πρόσκλησις εις παράδοσιν των όπλων. Η κατηγορηματική άρνησις της ελληνικής κυβερνήσεως, παρατηρείται δια της διακοινώσεως, αντίκειται προς την υπεσχημένην παρ’ αυτής ευμενή ουδετερότητα. Εάν η δημοσία εν Ελλάδι Γνώμη διεφωτίζετο καλύτερον, θα ελάμβανεν υπ’ όψιν ότι η τταράδοσίς αυτή του πολεμικού υλικού δεν έχει τίποτε το δυνάμενον να θίξη και τον ακραιφνέστερον και τον νομιμοφρονέστερον πατριωτισμόν των Ελλήνων, ουδέ τους κανόνας του διεθνούς δικαίου. —… Η θέσις των όπλων τούτων δεν είναι εις τα βάθη μιάς αποθήκης, άλλ’ επί του Μακεδονικού μετώπου “διά την απελευθέρωσιν εδάφους ποτισθέντος με το ευγενέστερον ελληνικόν αίμα”. (Διατί ανακατεύονται εις αυτά; Ποιός ήτο δυνατόν να ανεχθή παράμοιον μάθημα από ξένους;) — Και κατέληγεν η διακοίνωσις του ναυάρχου Φουρνέ: — Αι διαταγαί μου δεν επιδέχονται συζήτησιν (τό δίκαιον του ισχυροτέρου!) Και αξιοί όπως αι δέκα ορειναί πυροβολαρχίαι τω παραδόθώσιν εις τον εν Αθήναις σταθμόν του Λαρισαϊκού σιδηροδρόμου ττρο της 18ης Νοεμβρίου, αι δε υπόλοιποι την 3)16 Δεκεμβρίου._ Εάν όχι, θα λάβη από της 18ης Νοεμβρίου τα εκ της καταστάσεως επιβαλλόμενα μέτρα.

Διαταγή λοιπόν ενός ξένου ναυάρχου, όστις, σημειωτέον δεν έχει και την ανεπιφύλακτον συγκατάθεσιν των Δυνάμεων , η Ελλάς οφείλει να παραδώση το πολεμικόν της υλικόν… εις την Αντάντ; Εις την Αντάντ δια την Επαναστατικήν Κυβέρνησιν της Θεσσαλονίκης…

Ο πρωθυπουργός Λάμπρος απαντά την 13)26 Νοεμβρίου. Τολμά να μη συνθηκολόγηση. Υπομιμνήσκει εις περιστάσεις,αι οποίαι τον υποχρεώνουν εις νέαν άρνησιν, κατηγορηματικήν πάντοτε. -— Όσον αφορά τα μέτρα, δι’ ων απειλείται η Ελλάς και τα οποία «θα επέβαλλεν η κατάστασις», παρατηρεί εκ προκαταβολής, οτι θά εθεωρούντο, και δικαίως, υπό της Ελλάδος ως πράξις εχθρότητος. Και τούτο επίσης είναι σαφές: Εάν ο ναύαρχος το παρέλθη αδιαφορών, γνωρίζει τι τον περιμένει…

 
Σπυρίδων Λάμπρος – Πρωθυπουργός κατά τα Νοεμβριανά

Τήν 14)27, ο Βασιλεύς συγκαλεί Συμβούλιον του Στέμματος. Παραπονείται ότι τον εξηπάτησαν και ότι καραδοκούν να τον παραδώσουν δεμένον «χειροπόδαρα» εις τον κ. Βενιζέλον. Οι υπουργοί του ομοφώνως τάσσονται υπέρ της αντιστάσεως: Είναι καθήκον απέναντι της Ελλάδος. Ο κ. Ζαΐμης και ο Γεώργιος Χρηστάκης Ζωγράφος προβαίνουν εις διάβημα προς την γαλλικήν πρεσβείαν. Εις μάτην: Η χαραχθείσα κατεύθυνσις είναι ακάμπτως αμετάβλητος. Ο κόμης Μποσδάρι, όστις αντιπροσωπεύει την Ιταλίαν εν Ελλάδι, ειδοποιεί τον ναύαρχονΝταρτίζ ντυ Φουρνέ: Γνωρίζει πολλούς Έλληνας αξιωματικούς και πρέπει ν’ αναμένεται αντίστασις σοβαρά. Ο ναύαρχος απαντά και επαναλαμβάνει: «Έχω αρκετάς δυνάμεις! Έχω αρκετάς δυνάμεις!». Εάν ήτο κύριος των κινήσεων του, ο ναύαρχος Νταρτίζ ντυ Φουρνέ ίσως να μη προέβαινε περαιτέρω, τουλάχιστον χωρίς νεωτέρας οδηγίας. Αλλ’ είχε διαταγάς του στρατηγού Σαράϊγ και του υπουργού των Ναυτικών της Γαλλίας, ναυάρχου Λακάζ: Δεν πρόκειται περί διαπραγματεύσεων, αλλά περί εκτελέσεως· δεν θα του συνεχώρουν να σταματήιση εις τον τόσον καλόν δρόμον, εις τον οποίον τον είχον βάλη· αλλ’ είναι εξ ‘ίσου αληθές οτι δεν θα του συγχωρήσουν και διότι έφθασε μέχρις άκρων. Κρατούν τον Βασιλέα αυτός πρέπει να τον δέση: Δεν υπάρχει άλλο παράγγελμα. Αι ταραχαί εκτραχύνονται· «έφθασεν ο κόμβος εις το χτένι». Τα αντίπαλα μέρη ίστανται αντιμέτωπα αλλήλων, πάνοπλα, Οι υπερασπισταί του Βασιλέως είναι κατά πολύ περισσότεροι, είναι κύριοι των δρόμων. Δια ποίου θαύματος έγιναν βασιλόφρονες όλοι οι επίστρατοι; Ελέγετο, εν τούτοις, πρότερον ότι όλοι γενικώς οι Έλληνες είναι βιενιζελικοί, πλην μιας ελαχίστης μειοψηφίας, της «κλίκας». Όλοι γενικώς οι Έλληνες βενιζελικοί, προ παντός δε όσοι είχον επιστρατευθή, αφού επιστράτευσιν ακριβώς είχον προβάλει ως πρόσχημα της αποχής των από τας εκλογάς της 6ης Δεκεμβρίου οι βενιζελικοί. Απεδεικνύετο λοιπόν ότι όλοι γενικώς οι Έλληνες ήσαν βασιλικοί , πλην της «κλίκας» των θρασέων, οίτινες ερριψοκινδύ-νευσαν το πραξικόπημα της Θεσσαλονίκης. Για την ώραν, οι βενιζελικοί των Αθηνών ευρίσκοντο καταποντισμένοι εντός της μάζης του βασιλόφρονος λαού: τρομοκρατημένοι, απειλούμενοι, κακοποιούμενοι, κρύπτονται, φεύγουν. Πολλοί πηγαίνουν εις το Κερατσίνι, επί της ακτής, αντικρύ της Σαλαμίνος, όπου υπάρχουν δυνάμεις ξέναι και είχεν αγγελθή η άφιξις του κ. Βενιζέλου…. Οι Γάλλοι ναύται είναι υπό τα όπλα εν τω Ζαππείω, περικυκλωμένοι, πολιορκημένοι υπό του πλήθους. Τα Ανάκτορα του Βασιλέως δεν είναι μακράν, 200—300 μέτρα: φυλάσσονται καλά υπό του λαού. «Ισχύς μου η αγάπη του λαού».

Φυσικά, την παραμονήν της 18ης Νοεμβρίου δεν έγινε καμμία παράδοσις πολεμικού υλικού. Ο Βασιλεύς δεν θέλει παρεξηγήσεις: στέλλει τον Αυλάρχην εις τον ναύαρχον Νταρτίζ ντυ Φουρνέ δια να του επιβεβαιώση ακριβώς την άρνησίν του. Ο ναύαρχος απαντά ότι η προθεσμία ην έταξεν εκπνέει το μεσονύκτιον.ώση ακριβώς την άρνησίν των .— O ναύαρχος απαντά οτι η ττροθεσμίαν ην εταξεν εκπνέει το μεσονύκτιον.

Το μεσονύκτιον τίποτε…. Ξεύρουν λοιπόν που πάνε…..

Την 5ην πρωϊνήν ώραν, ο ναύαρχος αποβιβάζει 1.200 άνδρας. Ανέρχονται όπισθεν του Φαλήρου, δια μέσου του Ελαιώνος, προς τον λόφον του Αστεροσκοπείου, προς τον λόφον του Φιλοπάππου, εκείθεν του Σταδίου, άνωθεν των Βασιλικών Ανακτόρων, προς Λυκαβηττόν. Περικυκλώνουν ολόκληρον την πόλιν πανταχόθεν: δεν πρόκειται να παραλάβουν οιονδήποτε παραδιδόμενον πολεμικόν υλικόν πρόκειται να καταλάβουν τας Αθήνας…., και τον Βασιλέα.

Κάτωθεν αυτών, εις τα πόδια των, η οχλοβοή του δρόμου βενιζελικοί και βασιλικοί μαχόμενοι— οι βασιλικοί Ισχυρότεροι—τα πάθη αναμμένα, ο εμφύλιος πόλεμος προ του Θρόνου: —ηφαίστειον εν εκρήξει.

Τα συμμαχικά στρατεύματα προχωρούν, κατέρχονται προς την πόλιν: όπισθεν αυτών θα έλθουν οι βενιζελικοί, συντόμως, αναμφιβόλως, αμέσως δε και ο κ. Βενιζέλος. Αλλ’ αι Αθήναι δεν τον θέλουν «ούτε ζωγραφιστόν», προ παντός διότι επιβάλλεται υπό των ξένων.

Στρατιώται των Συμμάχων, Γάλλοι κατά το πλείστον, και Έλληνες στρατιώται αντιμέτωποι. Ποίος επυροβόλησε πρώτος; Αναμφιβόλως, επυροβόλησαν και οι δύο μαζί. Τα όπλα επήραν φωτιά εντελώς μόνα των. Δεν ήτο μάχη, ούτε συμπλοκή : τουφεκοβολισμός κατ’ ενωμοτίας, χωρίς διαταγήν- Μία μαρτυρία: ο πρέσβυς της Ιταλίας κόμης Μποσδάρι, παρεκάλεσε τον διοικητήν των μετεχόντων της αποβάσεως Ιταλών ναυτών, να τοις απαγορεύση ν’ ανοίξουν πυρ ΄ εις ναύτης επυροβόλησε εις τον αέρα και ετιμωρήθη δια τούτο αυστηρώς. Δεν υπήρξεν ούτε εις Ιταλός μεταξύ των νεκρών και των τραυματιών της ρήξεως. Ο γαλλικός τύπος εζήτησεν εξηγήσεις- ούτε η Ιταλική Κυβέρνησις, ούτε ο διοικητής του ιταλικού αγήματος έθεώρησαν επάναγκες ν’ απαντήσουν και ο κόμης Μποσδάρι λέγει σχετικώς: «Η απάντησις θα ήτο απλούστατη- οϊ Ιταλοί ναύται δέν προσεβλήθησαν, διότι δεν προσέβαλον».

Εν συνόλω 40 φονευμένοι εκ των Ελλήνων 35 νεκροί, 80 τραυματίαι, ιδίως Γάλλοι, εκ των Συμμάχων………. ………. …… …. ………. (σελ. 135-140)».

Έτσι ο Γάλλος Ιστορικός Εδουάρδος Ντριώ περιέγραψε τα γεγονότα που έμειναν στην Ιστορία ως «Νοεμβριανά».
Οι Έλληνες νεκροί των Νοεμβριανών που πολέμησαν υπέρ Πατρίδας σύμφωνα με την Εφημερίδα Αστραπή με ημερομηνία 24/11/1916 (1) ήταν οι κάτωθι:

1.       Συνταγματάρχης Δημητρακόπουλος Ι.  φέρων τραύμα διαμπερές εις το δεξιόν μέρος της κοιλίας (3)

2.       Αντισυνταγματάρχης του 34ου Πεζικού Συντάγματος Χρήστος Δαλιάνης ή Νταλιάνης ( φέρων τραύμα διαμπερές εις το μέτωπον της σφαίρας εξελθούσης εκ του όπισθεν μέρους του κρανίου) (3)

3.       Ανθυπολοχαγός του 29ου Πεζικού Συντάγματος Τασσόπουλος (1)

4.       Ανθυπολοχαγός του 29ου Πεζικού Συντάγματος Παφούλης (1)

5.       Έφεδρος Ανθυπολοχαγός του 1ου Πεζικού Συντάγματος Σουμπασιάκος ( φέρων διαμπερές τραύμα εις την κοιλιακήν χώρα (3)

6.       Δεκανεύς του του 1ου Πεζικού Συντάγματος Καρύδης Γ. (1)

7.       Εθελοντής στρατιώτης Μπασδέκης Αντωνης. (1)

8.       Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Σιδέρης Σπ. (1)

9.       Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Θεοχάρης Αν. (1)

10.   Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Μπασδέκης Αν. (2)

11.   Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Γεληδάρης Αθ. (2)

12.   Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Σπηλιωτόπουλος Ι.

13.   Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Στριγγάρης Δ. (1)

14.   Στρατιώτης  του 1ου Πεζικού Συντάγματος Βοντέρης Ν. (1)

15.   Δεκανεύς  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Αυγουλέας Ν. του Δ. (1)

16.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Αυγουλέας Νικ. Του Ι. (1)

17.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Χιώτης ή Σκλάβος Ν. (1)

18.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Ρουσσουνέλης Νικ. (1)

19.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Παγώνης Ι. (1)

20.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Σκάγιας Ε. (1)

21.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Παλαιολόγος Μ. (1)

22.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Κόρδος Σπ. (1)

23.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Θεοχάρης Α. (1)

24.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Καρύδης Γεωργ.

25.   Στρατιώτης  του 7ου Πεζικού Συντάγματος Καγκελλάριος Ξενοφών (7).

26.   Εθελοντής Γελαδάκης Α. (1)

27.   Ιδιώτης Νοάκος Β. (1)

28.     Βοσκός Δημόπουλος Κ. ( τραυματισθείς εις τα πέριξ του Ρουφ όπου έβοσκε το ποιμνίον του) (2)

Ενώ στο φύλλο της εφημερίδας Σκρίπ με ημερομηνία 21/11/1916 σελ. 2, (2) αναγράφεται πρώτος ο έφεδρος ανθυπολοχαγός κ. Παν Γλυκοφρύδης, ακολουθεί δε εν τη ημερησία διαταγή του Σώματος ο εξής κατάλογος των οπλιτών», οι:

1.       Αν Παπαδόπουλος- Κων/πόλις

2.       Σπ. Τσάγκλης -Σύρος

3.       Γρ. Παχύλος -Αθήναι

4.       Αν. Δρεπανάς-Θήρα

5.       Κλεομεν. Πολυδωρόπουλος-Θηρα

6.       Α. Νομικός-Θήρα

7.       Γ. Κουτρούκλης-Αθήναι

8.       Νικ. Αθανασίου-Σούλι

9.       Χ. Μανδηλάς-Αθήναι

10.   Παν. Λεβεντάκης-Σύρος

11.   Περ. Νικόβας-Μεγαλουπολις

12.   Γεωργ. Γαβαλάς-Σύρος

13.   Νικολ. Ηλιόπουλος-Κόρινθος

14.   Ν. Μιχαλόπουλος-Αίγιον

15.   Ν. Τσακελίνος-Τήνος

16.   Β. Πλατής-Κόρινθος

17.   Σ. Μητρόπουλος-Ζαχλωρού

18.   Ι. Αρμακόλας-Τήνος

19.   Παν. Δανέζος-Σύρος

20.   Κ. Μίχας-Αθήναι

21.   Αν. Τριανταφύλλου-Τήνος

22.   Ι. Ρεκουνιώτης-Καλάβρυτα

23.   Βας. Πλότας-Καλάβρυτα

24.   Ιωάν. Γιαννακόπουλος-Τήνος

25.   Γ. Χαλβατζής-Σύρος

26.   Φ. Αθανασόπουλος-Αίγιον

27.   Παν. Ρουσινός-Ξυλόκαστρον

28.   Νικολ. Χριστοδούλου-Τουάτσου

29.   Δημ. Αντωνίου-Σάμος

30.   Ι. Παπαδάκης-Ναύπλιον

31.   Εμ. Τσιτιγάκης-Κρήτη

32.   Ιωάν. Τουρλεντές-Μεγαλούπολις

33.   Αθ. Καλιάνος-Ναύπλιον

34.   Νικολ. Ντούνιας-Λαύριον

Οι ιδιώται:

1.       Γρ. Γρηγορόπουλος-Σπάρτη

2.       Δημ. Ρήγας-Κων/πολις

3.       Γ. Ζηρογιάννης-Λιδωρίκιον

Οι εθελονταί στρατιώται:

1.       Σπ. Λαριτϊόκης-Αθήναι

2.       Σπ. Γεωργόπουλος-Μεσηννία-Ναυτης

Οι ιδιώται επίσης:

1.       Χρ. Τραγιάς-Λακωνία

2.       Δημ. Πάσπαρης-Αμοργός

3.       Κωνστ. Πανάγος-Κριεκούκιον

4.       Σπ. Χαλούρας-Καρπενήσι

Στρατιώται:

1.       Νικολ. Σκαμπαρδόνης-Αθήναι

2.       Νικολ. Πολυχρόνης-Καπανδρίτι

3.       Ι . Μακρυγιαννάκης-Κρήτη

4.       Ο οπλίτης του συντάγματος των Τηλεγραφητών Δ. Σταφανάκης-Κρήτη.

 

Πέρα των στρατιωτικών υπήρχαν και αρκετοί πολίτες νεκροί ή τραυματίες. Σύμφωνα με την εφημερίδα Αθήναι με ημερομηνία 20/11/1916 σελ. 1,  (4) αναφέρονται τα εξής για τους τραυματίες:

«Εις την κλινική Βέργη μεταφέρθηκαν εκ των περι του μνημείου του Φιλοπάππου συμπλοκών,  εν όλω τραυματίαι με ελαφρά τραυματα. Εναι οι εξής:

Σταυρος Μανωλάκης πολίτης της συνοικίας Μητροπολεως

Παναγ. Γιαννόπουλος πολίτης της συνοικίας Ψυρρή

Αντώνιος Νομικός, στρατιώτης εκ της συνοικίας Πετραλώνων

Μαρία Θεολογίτου εκ της συνοικίας Ρουφου

Ν. Τραγέας εκ της συνοικίας Ρουφου

Δεκανεύς Ξερογιάννης εκ της συνοικίας Σφαγείων

Εις την Πολυκλινική Αθηνών μεταφέρθηκαν οι εξής τραυματίες:

Αργ. Σιμενίδης

Ισμήνη Μιχαηλίδου

Αθανάσιος Δημόπουλος

Χ. Χαλίδης

Α. Δελφίνης

Α. Τάλαρας

Γ. Παπαζουλάκος

Α.Τριανταφύλλου

Γ. Τζαναβάρας

Δ. κατσιγιαννόπουλος

Γ. Σουλές

Δ. Βρυάκης

Σ. Λαμπίρης

Γ. Βασιλείου

Ματθ. Μελάς

Γ. Γιατράκος

Εις το Πολιτικόν Νοσοκομείον μεταφέρθηκαν οι εξής:

Μιχ. Κατσαρίνης εφεδρος της απογραφής του 1909, φέρων τραύμα διαμπερές εις τον πόδα εκ των συμπλοκών του Ρουφ

Μιχ. Γκοβέτσης, ετών 16, οψοκομιστής φέρων τραυμα διαμπερες εις το στήθος.

Ιω. Ζάννος ετών 20 υποδηματοποιός φέρων 2 σοβαρότατα τραύματα εις την όσφυν και τον πόδα

Μεταξύ των θυμάτων εκ του αστικού πληθυσμού κατά τας συμπλοκάς αριθμούνται και αι εξής γυναίκες:

Μαρία Θεολογίδου

Ευδοκία Βασιλείου

Α. Κανελλοπούλου» (3)

Δυστυχώς, οι στρατιώτες και αξιωματικοί αυτοί, Έλληνες πεσόντες εις το καθήκον, υπερασπίζοντας την Πατρίδα τους απέναντι σε έναν συμμαχικό μεν αλλά ξένο στρατό δε, που πάτησε το πόδι του στην Αττική Γη, 105 χρόνια μετά δεν έχουν αναγνωριστεί ακόμα από την Επίσημη Πολιτεία.

Πηγές

Εφημερίς Αστραπή 24/11/1916

Εφημερίς Σκρίπ 21/11/1916 σελ. 2

Εφημερίς Αθήναι 19/11/1916 σελ. 2

Εφημερίς Αθήναι 20/11/1916 σελ. 1

Εφημερίς Αστραπή 20/11/1916 σελ. 4

Εφημερίς Αθήναι 21/11/1916 σελ. 2

Εφημερίς Σκρίπ 23/11/1916 σελ. 1

(Εδουάρδος Ντριώ -«Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος-Θρύλος και Ιστορία», 1930

istorikathemata.com

Η βυθιση του SS ORIA. Μαρτυριες δυο επιζωντων.

 

 

Πηγή: elinis.gr

Κείμενο – μετάφραση: Αριστοτέλης Ζερβούδης, επαγγελματίας δύτης

Η βύθιση του ατμόπλοιου “ΟΡΙΑ” στις 12 Φεβρουαρίου 1944 στο νησί του Πατρόκλου στα ανοιχτά του Σουνίου αποτελεί την 4η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά και την μεγαλύτερη στή Μεσόγειο. Παρ᾽όλα αυτά παρέμεινε στην λήθη της ιστορίας ακόμα και μετά την ανεύρεση των συντριμμιών του το 1999 έως και το 2012 οπότε ξεκίνησε μια συλλογική προσπάθεια στην Ελλάδα και την Ιταλία, με σημαντικότερη στιγμή την εύρεση της λίστας με τα ονόματα των Ιταλών στρατιωτών στον Ερυθρό Σταυρό, ώστε να πληροφορηθούν οι οικογένειες των επιβαινόντων πού χάθηκαν οι δικοί τους. Μέχρι το 2014 οι οικογένειες αυτές είχαν λάβει μόνο μια επιστολή στο τέλος του πολέμου από το υπουργείο Αμύνης της Ιταλίας ότι οι δικοί τους χάθηκαν κάπου στην Μεσόγειο. Θεωρούντο “αγνοούμενοι”.

Το ατμόπλοιο SS ORIA ήταν ένα Νορβηγικό πλοίο που είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς για μεταφορές στη Μεσόγειο.

Πολλά γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια, τα περισσότερα επαναλήψεις των αρχικών δημοσιευμάτων, ενώ τελευταία ειπώθηκαν και ανακρίβειες με αποτέλεσμα να υπάρχει μια σύγχυση για το τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ. Ο τελικός απολογισμός απωλειών του ναυαγίου φαίνεται ότι είναι 4.095 Ιταλοί, 15 Γερμανοί και 21 μέλη του πληρώματος του πλοίου (όλοι Έλληνες). Επέζησαν 21 Ιταλοί, 6 Γερμανοί, ο Νορβηγός καπετάνιος και ένας Έλληνας μηχανικός. Πολλές τραγικές ιστορίες βγήκαν στην επιφάνεια μετά από μακροχρόνιες έρευνες, και πολλά νέα στοιχεία άγνωστα μέχρι τώρα ήρθαν στο φώς. Όπως αυτή του Έλληνα μηχανικού του πλοίου Δαμιανού Ιορδανόπουλου πού άλλαξε τον Έλληνα συνάδελφο του που λόγω της θαλασσοταραχής δεν ένοιωθε καλά, κατεβαίνοντας από το κατάστρωμα στο μηχανοστάσιο και βρήκε εκεί τραγικό θάνατο μαζί με το υπόλοιπο Ελληνικό πλήρωμα.  

O Δαμιανός Ιορδανόπουλος

Τραγική φιγούρα ο Giulio Antoniacci, τον οποίο επιβίβασαν στο πλοίο οι Γερμανοί στην Ρόδο αλλά λόγω του απίστευτου συνωστισμού και της υπερφόρτωσης του πλοίου τον κατέβασαν και τον έστειλαν στην Αθήνα με αεροπλάνο την επόμενη μέρα. Όταν προσγειώθηκε στο Τατόι τόν φόρτωσαν το επόμενο πρωί σε φορτηγά μαζί με άλλους αιχμάλωτους Ιταλούς και τον έστειλαν στην παραλία του Χάρακα στα Λεγραινά για να θάψει τους συντρόφους του που χάθηκαν το προηγούμενο βράδυ. Η πρώτη του αντίδραση μόλις κατάλαβε τι είχε συμβεί ήταν να λιποθυμήσει στην παραλία. Μέχρι σήμερα ζει μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτά που είδε.

Θα παραθέσω δύο ανέκδοτες έγγραφες μαρτυρίες επιζώντων που δημοσιεύονται για πρώτη φορά μία από την Ιταλική και μία από την Γερμανική πλευρά πού φωτίζουν τα τραγικά γεγονότα της νύχτας του ναυαγίου.

Πρώτη η αναφορά του λοχία Guarisco Giuseppe του 149ου Σώματος αντιαεροπορικού πυροβολικού πού δόθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1946, ο οποίος μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας μεταφέρθηκε στο 4ο στρατόπεδο συγκεντρώσεως της Ρόδου, και μου παραχωρήθηκε από το δίκτυο οικογενειών των συγγενών του “ΟΡΙΑ”.

SS Oria

“Το απόγευμα της 11ης Φεβρουαρίου μας μετέφεραν στο στρατιωτικό λιμάνι της Ρόδου και μας επιβίβασαν σε ένα επιβατηγό ατμόπλοιο το όνομα του οποίου δεν γνώριζα, αλλά μπόρεσα να δώ στα πλευρά του γραμμένο με μεγάλα λευκά γράμματα το POW (σημ.Prisoners Of War). Τόσο στο κατάστρωμα όσο και στά αμπάρια υπήρχε απίστευτος συνωστισμός.

Την 12η του μήνα η κατάσταση της θάλασσας χειροτέρεψε και το απόγευμα μια τρομερή καταιγίδα ξέσπασε με βροχή και ομίχλη. Κάποια στιγμή το πλοίο χτύπησε σ έναν βράχο και αμέσως εκτοξεύθηκαν φωτοβολίδες. Απίστευτο κομφούζιο. Όταν χτυπήσαμε στο νησί έπεσα στο κατάστρωμα και όταν κατάφερα να σηκωθώ ένα μεγάλο κύμα μ᾽έριξε σ᾽ένα πολύ μικρό δωμάτιο στην πλώρη του πλοίου στο επίπεδο του καταστρώματος και η πόρτα του έκλεισε πίσω μου. Τα φώτα ακόμα λειτουργούσαν και είδα ακόμα 6 στρατιώτες εκεί.  Μετά από λίγο τα φώτα έσβησαν και το νερό άρχισε να μπαίνει με βία. Ανεβήκαμε σ ένα μικρό πατάρι για να μείνουμε στεγνοί. 

Κάποια στιγμή έβαλα το πόδι μου κάτω για να δω αν ανέβηκε η στάθμη του νερού και μετά από λίγο κατάλαβα ότι αυτή παρέμενε αμετάβλητη. Μέσα στο δωμάτιο είχε πάνω από 1 μέτρο νερό το οποίο ανέβαινε όταν ερχόταν το κύμα και κατέβαινε μετά δημιουργώντας ένα είδος αντανάκλασης φωτός από ένα μικρό παραθυράκι στο κάτω μέρος της πόρτας. Βούτηξα 2 φορές για να δω αν μπορούσαμε να βγούμε από την πόρτα αλλά ήταν αδύνατον. Έπεισα τους άλλους να περιμένουμε ως το πρωί και περάσαμε όλη την νύχτα τρέμοντας με τον φόβο ότι ανά πάσα στιγμή θα βυθιστούμε.

Όταν ξημέρωσε και μπορέσαμε να δούμε λίγο καλύτερα παρατηρήσαμε ψηλαφίζοντας στο πλευρό του δωματίου έναν σιδερένιο δίσκο τοποθετημένο με βίδες εκεί που ήταν κανονικά ένα φινιστρίνι. Χτυπώντας το μ έναν γάντζο σπάσαμε μερικές βίδες και λασκάραμε τις άλλες καταφέρνοντας να τον μετακινήσουμε. Τότε είδαμε ότι κοντά μας ήταν ένας βράχος ύψους 50 μέτρων. Αρχίσαμε να φωνάζουμε αλλά δεν μας άκουγε κανείς. Προσπαθήσαμε να περάσουμε από το φινιστρίνι αλλά δεν χωρούσε κανείς μας.

Μετά από λίγο ακούσαμε αεροπλάνα και βγάζοντας το κεφάλι μου είδα ένα να κάνει κύκλους από πάνω μας. Τότε έδεσα την ζώνη μου πάνω σ᾽ ένα σίδερο το έβγαλα από το φινιστρίνι και άρχισα να το κουνάω όσο πιο ψηλά μπορούσα. Περνούσαν οι ώρες αλλά κανείς δεν ερχόταν να βοηθήσει. Ξαναπροσπαθήσαμε να ανοίξουμε την πόρτα και το πετύχαμε αλλά έμενε ανοιχτή μόνο όταν ερχόταν κάποιο κύμα, μετά ξαναέκλεινε και κοιτώντας είδαμε ότι το νερό αμέσως μετά την πόρτα έφτανε ως το ταβάνι.

Ένας από εμάς επιλέγοντας την στιγμή που η πόρτα ήταν ανοιχτή βούτηξε μήπως και βρει διέξοδο. Μετά από κάποια αναμονή που μας φάνηκε αιώνια τον είδαμε να μας φωνάζει πάνω από το φινιστρίνι και μας είπε ότι πέρασε από ένα άνοιγμα που ήταν εντελώς κάτω από το νερό. Άλλος ένας παρ’ ότι προσπάθησα να τον αποτρέψω δοκίμασε το ίδιο και δυστυχώς δεν τον ξαναείδαμε. Αυτός που τα κατάφερε και βγήκε μας είπε ότι το μόνο μέρος του πλοίου που ήταν έξω από το νερό ήταν η πλώρη και δεν είχε δει κανέναν γύρω, παρά μόνο αεροπλάνα από πάνω μας στα οποία έκανε σήματα. 

Κάποια στιγμή επιτέλους είδαμε κάποιους πάνω στον βράχο και αμέσως μετά μία βάρκα με 2 ναύτες ήρθε κοντά και μας είπαν ότι είναι Ιταλοί πλήρωμα του ρυμουλκού Vulcan υπό γερμανική διοίκηση και ερχόμενο από Πειραιά αλλά λόγω της κακοκαιρίας δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν, μας είπαν να μείνουμε ήρεμοι και θα μας βγάλουν σύντομα. Πήραν στην βάρκα τον συνάδελφο μας που είχε βγει και επέστρεψαν με εξοπλισμό για να ανοίξουν την τρύπα αλλά δεν τα κατάφεραν έτσι έφυγαν αφού μας υποσχέθηκαν ότι θα γυρίσουν αλλά δεν τους ξαναείδαμε. Έπεσε η νύχτα και έπρεπε να την ξαναπεράσουμε εκεί μέσα ίσως πιο αγχωμένοι απ᾽ότι την πρώτη.

H καμπάνα του SS ORIA

Το επόμενο πρωί είδαμε κάποιον να μας κοιτάει από το φινιστρίνι και ήταν από το πλήρωμα του ρυμουλκού Titan πάλι με ιταλικό πλήρωμα υπό γερμανική διοίκηση. Αμέσως ήρθαν ναύτες με μηχάνημα κοπής και άρχισαν να ανοίγουν τρύπα στο κύτος του πλοίου για να περάσουμε. Επιτέλους ήρθε η στιγμή να βγούμε σχεδόν 40 ώρες μετά και αφού πιστέψαμε ότι αυτή η τρύπα θα είναι ο τάφος μας. Τότε παρατήρησα ότι η πλώρη ήταν πραγματικά το μόνο μέρος του πλοίου που παρέμενε τσακισμένο στα βράχια αλλά έξω από το νερό και η θάλασσα ήταν ακόμα πολύ ταραγμένη.

Μας μετέφεραν στο ρυμουλκό όπου ο καπετάνιος και όλο το πλήρωμα έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν για εμάς αν και μας είχαν ήδη σώσει την ζωή ρισκάροντας τις δικές τους. Μείναμε όλη την ημέρα στο ρυμουλκό το οποίο έδεσε στον Πειραιά. Τα ονόματα όσων ήταν μαζί μου και θυμάμαι είναι, Riccardi Tomaso, Lauriola Pasquale, Civitillo Cristoforo, Bianco Antonio’”.

Η περιγραφή του Oscar Ernst Meyer πού υπηρετούσε στην Granatwerferzug des BB 999 στην Κάρπαθο,  και μου παραχωρήθηκε ευγενικά από την κόρη του Inga Grunst έχει ως εξής,

Ο Oscar Ernst Meyer πού υπηρετούσε στην Granatwerferzug des BB 999 στην Κάρπαθο.

“11 Φεβρουαρίου 1944 μεσημέρι, ξαφνικά όλοι οι αδειούχοι έπρεπε να εμφανιστούν με τις αποσκευές τους. Φορτηγά μας μετέφεραν στην παλιά πόλη της Ρόδου στο λιμάνι. Φορτωθήκαμε σε πλοία: τριάντα άντρες, συμπεριλαμβανομένου και εμού, του φίλου μου Alfred Jentsch και άλλων συντρόφων του λόχου μας BB 999, σε φορτηγό πλοίο ως επιβλέποντες για τους 4100 Ιταλούς. Οι υπόλοιποι, τουλάχιστον οι περισσότεροι, κατέληξαν στα τρία τορπιλοβόλα σκάφη που μας συνοδεύουν. Τα αμπάρια του ‘ΟΡΙΑ’ και η γέφυρα ήταν γεμάτα από Ιταλούς. Εμείς οι αδειούχοι καταλήξαμε στο κατάστρωμα του σκάφους. Λίγο πριν το σκοτάδι, φύγαμε. Όλοι, εκτός από τους κρατούμενους, είχαν βάλει σωσίβια. Πάνω από 4000 άτομα χωρίς τη δυνατότητα σωτηρίας! Πολλά αχρησιμοποίητα σωσίβια ήταν ακόμα διαθέσιμα. Κάποιοι από εμάς, ειδικά οι πιο τρομαγμένοι, είχαν δύο σωσίβια. Διπλό είναι καλύτερο, σκέφτηκαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Αν και το σκάφος μας είχε στα πλάγια του την επιγραφή “POW” (σημ.Prisoners of War) με μεγάλα λευκά γράμματα, αυτό ασφαλώς δεν απέκλειε μια επίθεση, ειδικά τη νύχτα, όπου η γραφή δεν ήταν πολύ αναγνωρίσιμη. Ακόμα και εγώ δεν ήμουν τόσο ήσυχος όσο ήμουν σε άλλα ταξίδια. Και ο φίλος μου Άλφρεντ ήταν εμφανώς νευρικός

 Μετά από τρεις ώρες ταξίδι, ήταν ήδη βαθιά νύχτα, είδαμε προς την κατεύθυνση της Ρόδου ισχυρές εκρήξεις βλημάτων των βαρέων αντιαεροπορικών όπλων. Οι ‘Tommy’ προφανώς νόμιζαν ότι είμαστε ακόμα στο λιμάνι. Ήμασταν ευτυχείς που είμαστε ήδη έξω. Περίπου μια ώρα μετά ένα Βρεταννικό ανιχνευτικό αεροπλάνο ήταν από πάνω μας. Ένα αντιαεροπορικό το πολυβόλησε και σε απάντηση έριξε  μια φωτοβολίδα στο κεφάλι της ναυτικής μας συνοδείας. Ούτε πέντε λεπτά αργότερα εμφανίστηκαν δύο Sunderland-τορπιλοπλάνα (Torpedoflugzeug). Τώρα άρχισε ο χορός! Ήμουν στη θέση μου ακριβώς κάτω από τη γέφυρα. Τα αντιαεροπορικά από όλα τα πλοία χτύπησαν τους επιτιθέμενους σε απάντηση. Παρ ‘όλα αυτά, αυτοί άρχισαν να επιτίθενται από δύο πλευρές. Το αντιαεροπορικά τροχιοδεικτικά διασχίζουν τη νύχτα. Εκεί, μια σκοτεινή σκιά στα δεξιά ! Εκεί, ακόμη και από την πλευρά του λιμανιού! Από τη γέφυρα η εντολή: “Torpedo torpedo! Torpedo” Το πλοίο έστριψε. Ήμουν παγωμένος με κρύα ρίγη κατά μήκος της πλάτης μου. Τώρα στο ταξίδι αδείας μου! Και πώς οι 4000 Ιταλοί πρέπει να νιώθουν, άρρωστοι, χωρίς σωσίβια και πεταμένοι στο κατάστρωμα σαν βοοειδή. Δεν έγινε τίποτα.  Έχασαν τον στόχο!

Τα αεροπλάνα αποσύρθηκαν και το αντιαεροπορικό ήταν και πάλι σιωπηλό. Ξαφνικά ήρθαν πάλι και μια τορπίλη ήρθε απευθείας πάνω μας! Οι ίδιες εντολές από τη γέφυρα όπως κατά την πρώτη επίθεση. Σκέφτηκα, “Τώρα ας πάμε στον ουρανό” και όλως παραδόξως ξύσαμε κάπου, μια ισχυρή γρατζουνιά κάτω από το πλοίο. Τίποτα δεν συνέβη, η τορπίλη είχε γλιστρήσει ακριβώς κάτω από το πλοίο. Ο ‘Tommy’ είχε ρίξει τέσσερις τορπίλες εναντίον μας αλλά ευτυχώς γλυτώσαμε.

Αργότερα η νύχτα πέρασε ήσυχα. Προς το πρωί ξαφνικά υποβρύχια-συναγερμός. Τα τορπιλοβόλα κυνηγούσαν στη θάλασσα σαν να είναι καταδικασμένα και έριχναν βόμβες βυθού. Αλλά δεν ακολούθησε καμία επίθεση. Εν τω μεταξύ, είχαν φτάσει γερμανικά αεροπλάνα, τέσσερα αεροπλάνα που έπρεπε να μας συνοδεύουν όλη την ημέρα και άλλαζαν κάθε δεύτερη ώρα με άλλα αεροσκάφη και έκαναν κύκλους γύρω από τη συνοδεία χωρίς παύση. Κατά τη διάρκεια της ημέρας η θαλασσοταραχή άρχισε να γίνεται μεγάλη. Όσο περνούσε η ώρα, το πλοίο άρχισε να κλυδωνίζεται σημαντικά. Πολλοί άρχισαν να αισθάνονται ναυτία. Τα κύματα έγιναν δυνατά και ισχυρότερα. Το μεσημέρι ήταν τόσο έντονα που προσωρινά τα τορπιλοβόλα που μας συνοδεύουν δεν ήταν πλέον ορατά και μπορούσε να θεωρηθεί ότι τα είχαν καταπιεί τα κύματα. Οι Ιταλοί έπαθαν ναυτίες ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που τοποθετήθηκαν κάτω από το κατάστρωμα στα αμπάρια. Και αυτό σίγουρα δεν ήταν έκπληξη. Λόγω του λιγοστού  φαγητού και των διαταγών, ήταν τόσο αποδυναμωμένοι στο σώμα τους, που ήταν εντελώς ανίκανοι ν᾽ αντισταθούν. Προστέθηκε σε αυτό το γεγονός ότι οι καταπακτές ήταν ερμητικά κλειστές και δεν είχαν κανενός είδους εξαερισμό. Και εδώ η Σύμβαση της Γενεύης ήταν αυστηρά περιφρονημένη.
Προς το βράδυ ο καιρός είχε φορτώσει για να γίνει καταιγίδα. Δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε στα πόδια μας. Ακόμα και για το πλήρωμα ήταν υπερβολικό. Ένας είπε ότι ήταν ένα τρελό ταξίδι ή τρελοί άνθρωποι ήθελαν να γίνει. Η καταιγίδα έγινε τυφώνας. Αέρας δύναμη 12 !! Η θάλασσα έγινε άγρια. Ο αφρός των κυμάτων έπεφτε ψηλά πάνω από τη γέφυρα και έκανε τους έκθετους χωρίς προστασία Ιταλούς να παγώνουν, την εποχή εκείνη έκανε κρύο και περιστασιακά έριχνε χιόνι και χαλάζι.  Η δεύτερη νύχτα ήρθε στο ‘OΡΙΑ’. Η καταιγίδα σφύριζε στις κουκούλες μας , τα κύματα έσκαγαν πάνω στις σανίδες του πλοίου. Κάτω από την ώθηση τους, το πλοίο κινείτο βαριά και ταλαντευόταν και στις δύο πλευρές τόσο έντονα ώστε έπρεπε να γαντζωθείς ώστε να μην πέσεις κάτω από τη γέφυρα.

Εν τω μεταξύ η νύχτα είχε γίνει πίσσα σκοτάδι. Δεν θα μπορούσατε να δείτε την μύτης σας. Το σκοτάδι διακόπτεται μόνο από το διαλείπον μπλε λευκό οπτικό σήμα των πλοίων που επικοινωνούν μεταξύ τους. Ξαφνικά σε βόρεια κατεύθυνση, επαναλαμβάνοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα, φωτοβολίδες που φωτίζουν προς τα πάνω. Τα σκοτεινά προφίλ των βουνών αυξήθηκαν ενάντια στο ανοιχτόχρωμο φόντο και κατέστησαν ολόκληρη την εικόνα ακόμα πιο ανησυχητική. Εκεί, ακόμα διαλείποντα οπτικά σήματα και αλλαγή της πορείας. Έμεινα παράξενα ανήσυχος. Δεν ήταν φόβος, δεν ήταν ξεκάθαρο γιατί. Βρισκόμασταν στο κατάστρωμα και κοιτάξαμε με καυτά μάτια στο σκοτάδι. Τα διαλείποντα σήματα των τορπιλοβόλων είχαν μετακινηθεί μακρύτερα και πιο μακριά και τώρα είχαν εξαφανιστεί εντελώς. Ξαφνικά μια τρομερή συντριβή, ένα χτύπημα τόσο τρομακτικό που με έκανε να τρέμω. Την ίδια στιγμή, φωνές φόβου από εκατοντάδες λαιμούς ξεχύνονταν από τις καταπακτές των αμπαριών. Τι είχε γίνει; Ούτε καν ο χρόνος για να το σκεφτείς, πάλι μια συντριβή και χτυπήματα. Προσαράξαμε ! Ο πανικός ξέσπασε στους Ιταλούς. Αυτοί που βρισκόντουσαν στο κατάστρωμα έτρεξαν στις σκάλες. Στα αμπάρια σαν τάφος ο πανικός έγινε όλο και μεγαλύτερος, οι κραυγές έγιναν όλο και πιο τρομακτικές! Οι Ιταλοί δεν μπορούσαν να βγουν έξω. Οι σκάλες είχαν τραβηχτεί προς τα πάνω από το πλήρωμα του πλοίου, για φόβο από το ξέσπασμα μιας ανταρσίας.

Είχα φτάσει στο κατάστρωμα του πλοίου, καθώς ένα χτύπημα, και το πλοίο κλονίστηκε και ρίχτηκε στα βράχια από την τρομερή θάλασσα. Ένας εκκωφαντικός βρυχηθμός και το βράδυ καλύπτεται με τον ήχο του. Οι ενδεικτικές λυχνίες ενεργοποιήθηκαν. Μόνο τώρα αναγνωρίστηκε ο τόπος της καταστροφής. Ψηλός ως πύργος δεξιά μας βρισκόταν ένας βράχος, σαν τοίχος. Το πλοίο πρέπει να έχει γύρει πάνω σε αυτόν. Φαινόταν σαν ο βράχος να πέφτει πάνω μας. Ένα βροντερό σφύριγμα από τις βαλβίδες και το σφύριγμα του ατμού κατέστησε σαφές ότι ο ατμός έβγαινε από τους λέβητες. Ήταν ένας ενοχλητικός θόρυβος ο βρυχηθμός και η βροντή της θάλασσας, αναμειγνύονταν με τον θόρυβο των βαλβίδων, το κύτος που έσπαζε κάθε φορά που το πλοίο χτυπούσε στο βράχο, και στη συνέχεια οι τεράστιες κραυγές χιλιάδων λαιμών. Ήταν απλά τρομακτικό! Στην γέφυρα έγιναν απίστευτες σκηνές. Πολλοί προσπάθησαν να πηδήξουν στο κενό, να γλιστρήσουν κάτω από τον απότομο βρεγμένο βράχο, έπεσαν ανάμεσα στα κύματα, από τα οποία αμέσως ρίχτηκαν και σκοτώθηκαν στα βράχια. Άλλοι προσπάθησαν να πηδήξουν στη θάλασσα από τα αριστερά, παρασύρθηκαν από το κύμα που τραβιόταν προς τα μέσα για να τους ρίξει το επόμενο που ερχόταν με τρομερή βία πάνω στο πλευρό του πλοίου και να τους πνίξει. Το πλοίο άρχισε να βυθίζεται. Ένα κομμάτι ήταν ήδη κάτω από το νερό. Μια νέα συντριβή, μια σύγκρουση και μια έκρηξη και το πλοίο έσπασε σε δύο κομμάτια.

Aπό τις έρευνες του συγγραφέα στο ναυάγιο του SS ORIA.

Υπό το φως των φωτοβολίδων φωτισμού που ριχνόντουσαν προς τα πάνω, φαινόντουσαν οι άνθρωποι να ρίχνονται μαζικά στη θάλασσα. Το κρύο φρικτό. Μόνο οι κραυγές του φόβου των ανθρώπων που βρίσκονται πολύ κοντά θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές. Κάποιος μπορούσε να δει στους ανθρώπους αυτή τη φρίκη του νερού, του θανάτου σε αυτή τη θάλασσα που έσκαγε με τρομερή δύναμη και απέναντι στην οποία βρέθηκαν αδύναμοι και χωρίς δυνατότητα σωτηρίας. Άλλοι ήταν δύσκαμπτοι, σαν να είχαν παραλύσει από τον τρόμο και τους έριχναν στη θάλασσα τα τεράστια κύματα. Από την εξωτερική πλευρά βγήκε μια σωσίβια λέμβος. Μπλόκαρε και κρεμάστηκε στους γερανούς, γεμάτη ανθρώπους. Προσπαθήσαμε να την κατεβάσουμε. Η βάρκα κόλλησε προς τα εμπρός, γλίστρησε προς τα πίσω και κρεμόταν κάθετα στον αέρα. Οι επιβάτες κρεμάστηκαν με το κεφάλι κάτω στη θάλασσα, και κομματιάστηκαν. Αναρωτιόμουν: «Τι πρέπει να κάνω; Να πέσω στη θάλασσα;» Θα ήταν τρέλα. Από τη μία πλευρά θα είχα εκτοξευθεί στον βράχο, από την άλλη στα πλευρά του πλοίου. Ήταν μια απελπιστική κατάσταση. “Περίμενε, αν το πλοίο παραμείνει έτσι, αναζήτησε το υψηλότερο σημείο” Νόμιζα ότι αυτό ήταν το σωστό πράγμα και προσπάθησα να επιστρέψω στην πρύμνη. Ήταν δύσκολο να προχωρήσουμε πάνω στο ναυάγιο που είχε πάρει μεγάλη κλίση. Έπρεπε ν᾽ανοίξω  το δρόμο προς τα εμπρός, και να πιάνομαι από αντικείμενα, για να μην γλιστρήσω ή να μην πέσω στη θάλασσα. Ένα μέρος της πλευράς του πλοίου ήταν ήδη κάτω από το νερό και βρισκόμουν στο νερό μέχρι το στήθος μου τις περισσότερες φορές. Καθώς ανέβηκα μπροστά, συναντήθηκα με τον σύντροφό μου Alfred. “Βγάλε τουλάχιστον το παλτό σου”, φώναξε στο αυτί μου και τον συμβούλεψα να συνεχίσει μαζί μου, επειδή η πρύμνη ανέβηκε περισσότερο από τα άλλα μέρη του πλοίου πάνω από το νερό. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε μαζί, αλλά ξαφνικά τον έχασα. Φώναξα το όνομά του μερικές φορές, αλλά ο θόρυβος της καταιγίδας και η βροντή της θάλασσας έπνιξαν τις κραυγές. Ανέβηκα πίσω, κοίταξα χωρίς να τον βρω. Τη στιγμή που ήθελα να αρπαχτώ από ένα σχοινί σε άλλο, ένα κύμα με άρπαξε με βίαιο τρόπο και με έριξε στη θάλασσα. Απίστευτος στροβιλισμός και αμέσως παρασύρθηκα στα βαθιά. Προσπάθησα να ωθήσω τον εαυτό μου προς τα πάνω, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μια σκέψη ήρθε στο μυαλό μου:. Ήταν πολύ περίεργο, τώρα όλα ήταν καθαρά για μένα μπροστά στα μάτια μου. Δεν έχασα τη συνείδηση, δεν ήμουν παράλυτος από τρόμο. Ούτε καν φοβόμουν. Ήταν σαν να μην αγωνίζομαι με τον θάνατο. Είχα καταληφθεί από μια παράξενη ηρεμία. “Αυτό δεν μπορεί να είναι το τέλος, δεν μπορεί να τελειώσει τόσο εύκολα”, πέρασε από το κεφάλι μου. Μου φαινόταν γελοίο ότι όλα έπρεπε να τελειώνουν ξαφνικά και κάτω από το νερό.

Το νερό γύρω μου φωτίστηκε από το φωσφορίζον πλαγκτόν. Χάρη σε αυτό αναγνώρισα σαφώς μαύρες σκιές που πήγαιναν προς τα πάνω, άρπαξα με το ένα χέρι, ‘έσκαψα’ βαθιά με τα δάκτυλά μου και με έσυρε προς τα πάνω. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι ήταν ένα άδειο βαρέλι βενζίνης. Το βαρέλι μ᾽ έφερε στην επιφάνεια, στον αέρα. Αλλά αμέσως ένα κύμα σάρωσε ξανά από πάνω μου. Τα βαρέλια που επιπλέουν στο νερό χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο και πάνω μου. Πίσω στην επιφάνεια, έπρεπε να απελευθερώσω τον εαυτό μου με μεγάλη προσπάθεια από τα βαρέλια που συνέχιζαν να χτυπούν το ένα εναντίον του άλλου. Η θάλασσα γύρω μου γεμάτη με θραύσματα και βαρέλια, νεκρών και ζωντανών ανθρώπων. Στον φόβο τους για το θάνατο φώναζαν αλλά η θάλασσα τους κατάπινε. Από το ‘ΟΡΙΑ’ δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο να δει κανείς, μόνο τα κομμάτια του πλοίου, τα οποία με αυξανόμενο αριθμό επέστρεφαν από το βάθος και χιλιάδες άνθρωποι στο νερό ήταν το τελευταίο σημάδι του. Είχα μια αδιανόητη τύχη όταν βγήκα από το ‘ΟΡΙΑ’ που βυθιζόταν. Τώρα ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στον αγώνα μου με το ορμητικό στοιχείο, αλλά και με τους πνιγμούς. Η θάλασσα ζήτησε τα θύματά της με όλη της τη δύναμη. Πέταξε και γύρισε τα θύματα ανάποδα, τα έσπρωχνε κάτω από το νερό! Αυτός ο αγώνας ανθρώπων με τις δυνάμεις της φύσης ήταν τρομακτικός. Φώναζαν και προσευχόταν σε ανάγκη και με το φόβο του υγρού θανάτου! Η αγωνία των πνιγμένων είναι μικρή αλλά φοβερή. Συχνά επανεμφανίστηκαν ξανά, πιάνονταν στο σωσίβιο μου, έπρεπε να ελευθερώσω τον εαυτό μου με βία, ώστε να μην με τραβήξουν στα  βαθιά. Ήταν ένα φοβερό πράγμα. Κατά την βύθιση τους προσπάθησαν να κρατηθούν στο πόδι μου. Έτσι έπρεπε να κλωτσήσω με το άλλο, για να τους ξεφορτωθώ. Δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να γίνει, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος, είτε αυτός είτε εγώ, ή και οι δύο. Αμέτρητα σώματα μετακινήθηκαν στο νερό και ρίχτηκαν από τα κύματα εδώ και εκεί ανάμεσα στα συντρίμμια. Με συνάντησαν με γυαλιστερά μάτια με ανοιχτά μάτια, στα οποία όλη η αγανάκτηση αυτού του τρομερού θανάτου ήταν ακόμα ευανάγνωστη. Έπεφταν πάνω μου από τα κύματα, μπλέχτηκαν ανάμεσα στα πόδια μου. Το χέρι του νεκρού άνδρα με χτύπησε στο πρόσωπο. Τα ρούχα που έφυγαν από τα σώματα είχαν ριχτεί στο κεφάλι μου από τα κύματα και με βούλιαζαν συνεχώς κάτω από το νερό. Προσπάθησα να δέσω μερικά κομμάτια ξύλου μαζί με ένα μαντίλι, αλλά στο πλάι μου ένας Ιταλός που βυθιζόταν μ᾽ ένα στεναγμό, επανεμφανίστηκε, άρπαξε απελπισμένα γύρω του το μαντίλι και το πήρε μαζί του στα βάθη. Με όλη μου τη δύναμη, έσπρωξα μακριά από μένα τον άνδρα και συνέχισα να κολυμπάω. Και για άλλη μια φορά μακριά από το σωρό, με κάθε κόστος. Ο καθένας βασιζόταν μόνο στον εαυτό του.

Ιταλικές καραβάνες υπάρχουν ακόμη στον βυθό της περιοχής του ναυαγίου.

Περίπου 2 ή 3 χιλιόμετρα από μένα είναι ένας βραχώδης κόλπος όπου το κύμα είναι ορμητικό. Πίσω από μένα το μικρό και απότομο βραχώδες νησί. Κοίταξα γύρω, έδωσα προσοχή στο ρεύμα του νερού,με οποιοδήποτε κόστος έπρεπε να φτάσω στον κόλπο, ίσως θα μπορούσα να φτάσω στο έδαφος κάπου, δίπλα μου υπήρχε κάτι λευκό, μια πόρτα. Θα μπορούσα να ξαπλώσω πάνω της, ήμουν κλονισμένος από το κρύο, κτυπούσαν τα δόντια μου και ολόκληρο το σώμα μου ένοιωθε με κρύο και κούραση. Μπροστά μου δυο άνθρωποι τραβήχτηκαν από το ρεύμα πάνω σε ένα ξύλο τους κάλεσα, ρώτησα αν ήταν Γερμανοί, αλλά δεν έλαβα καμιά απάντηση. Πόσο καιρό βρισκόμουν στο νερό, σύμφωνα με τη θέση του φεγγαριού τουλάχιστον μία ώρα και μισή έως δύο ώρες. Η ηπειρωτική χώρα έμοιαζε να πλησιάζει και πραγματικά μεταφέρθηκα στον κόλπο, αισθάνθηκα ότι ο αφρός και ο βρυχηθμός του ερχόταν πιο κοντά. Τώρα επίσης είδα πολύ καθαρά και μπορούσα να αναγνωρίσω ότι εξακολουθούσε να είναι ταραγμένη προς τα δεξιά, ενώ στο κέντρο ήταν προφανώς ήσυχη. «Πώς είναι δυνατόν;», αναρωτήθηκα στο κεφάλι μου. Όλος ο κόλπος ήταν βραχώδης και ορεινός. Ο βρυχηθμός και το φούσκωμα έγιναν όλο και πιο εκκωφαντικά, πιο τρομακτικά. Ξαφνικά βρήκα τον εαυτό μου στη μέση της κόλασης. Ήρθε από πίσω μου με μεγάλη ταχύτητα και έντονο θόρυβο. Μια γιγαντιαία καταιγίδα ήρθε προς μένα, με άρπαξε, με έσπρωξε με βία κάτω από το νερό, με έκανε να στροβιλίσω μαζί με την πόρτα στην οποία προσκολλήθηκα σαν τρελός. Καταπίνω νερό, νερό όλο και περισσότερο νερό! Ο λαιμός μου έκαψε το στήθος μου. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να επιστρέψω στην επιφάνεια του νερού και να φτάσω στην πόρτα μου. Αγωνιζόμουν απεγνωσμένα για να πάρω λίγο αέρα, αλλά εδώ ήρθε το επόμενο κύμα γρήγορα και στροβιλίστηκα υποβρύχια και μόλις που πρόφτασα να κλείσω το στόμα και τα μάτια μου. “Αυτό είναι το τέλος”, σκέφτηκα. “Δεν θα επιζήσεις από αυτό! Θέλατε να έρθετε εδώ, τώρα έχετε έρθει, είναι κόλαση, και εδώ καταστρέφεστε!” Αλλά η θέληση να ζήσω είναι τόσο δυνατή! Και πάλι επέστρεψα στην επιφάνεια και πάλι εκσφενδονίστηκα και γύρισα γύρω. Είδα την κόλαση που ήταν από πάνω μου, πιο βίαιη από τις προηγούμενες. Έμεινα σφιχτά, έκλεισα ερμητικά το στόμα μου και σκέφτηκα: “Απλά μην αφήνεις να φύγεις, απλά μην αφήνεις να φύγεις”. Εδώ ήρθε ένα τεράστιο χτύπημα. Μου συνέτριψε στην πόρτα, γύρισα απότομα την τράβηξα, αλλά επέστρεψα ξανά. Και αυτό συνεχίστηκε αρκετές φορές, μέχρις ότου το κύμα εξασθένησε.

Βαρέλια του ΟΡΙΑ στο βυθό

Ξαφνικά, χωρίς καμία εξήγηση, η πόρτα μου δεν κινήθηκε πια και παρέμεινε σε οριζόντια θέση λίγο κάτω από την επιφάνεια του νερού. Ήμουν ακόμα εντελώς ζαλισμένος και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Ξαφνικά αισθάνθηκα στερεό έδαφος κάτω από τα πόδια μου, ακούω  φωνές και είδα δύο μορφές που είχαν πέσει στο έδαφος. Ένας νεαρός Γερμανός χειριστής  του αντιαεροπορικού του πλοίου και ένας Έλληνας του πληρώματος, με τη σειρά τους τελείως εξαντλημένοι και αναστατωμένοι. Μετά βίας  μπορούσαμε  να μιλήσουμε. Προσπαθήσαμε να απελευθερώσουμε ο ένας τον άλλον από τα σωσίβια. Αλλά τα χέρια δεν μπορούσαν να το κάνουν. Αποφασισμένοι, χωρίς δυνάμεις παγωμένοι, βρισκόμαστε στην παραλία. Η καταιγίδα σφύριζε πάνω μας, μας κούναγε και έκοβε τα άκρα μας σαν εκατοντάδες μαχαίρια. Αργά ανακτώντας τις αισθήσεις μου, βρήκα ένα μαχαίρι στην τσέπη μου και μας ελευθέρωσα από τα σωσίβια. Γύρω από το σώμα του Έλληνα εξακολουθούσαν να κρέμονται κομμάτια από τα ρούχα του, το μάτι του πρησμένο, το κεφάλι του χτυπημένο. Ο νεαρός ναύτης, με μια ομοιόμορφη στολή, χωρίς παπούτσια, χωρίς κάλτσες, με σχισμένο το κεφάλι του. Και εγώ, εξίσου εξαντλημένος, αλλά όχι χτυπημένος! Έτσι βρισκόμαστε στην παραλία. Δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε, ανεβήκαμε χαμηλά στους βράχους και προσπαθήσαμε να καταφύγουμε και να ζεσταθούμε ο ένας με τον άλλο από το κρύο της καταιγίδας. Έτσι λοιπόν, είχαμε κοιμηθεί εξαιτίας της εξάντλησης στον κρύο πάγο, στα ρούχα που έσταζαν και στα λακκάκια των ρούχων μας”.

 Εδώ σταματάει η αφήγηση του Meyer μια και οι τελευταίες της σελίδες χάθηκαν κάπου στον χρόνο.

Η αναθηματική πλάκα που τοποθετήθηκε από τον συγγραφέα στον βυθό, στο σημείο του ναυαγίου.

Σήμερα 74 χρόνια μετά έχουν βρεθεί μόνο 320 οικογένειες των χαμένων Ιταλών και γίνεται προσπάθεια να εντοπιστούν όσο περισσότεροι γίνεται. Το σημείο του ναυαγίου έχει χαρακτηριστεί “υγρός τάφος” και στον βυθό έχει τοποθετηθεί αναμνηστική πλάκα για τους νεκρούς του “ΟΡΙΑ”. Στην ακτή απέναντι από τον Πάτροκλο και πάνω στην παραλιακή οδό Αθηνών Σουνίου από το 2014 με την βοήθεια του Δήμου Σαρωνικού και τοπικών παραγόντων έχει στηθεί μνημείο για να θυμίζει το μέγεθος της τραγωδίας.  

 

Θρήνος στους Navy SEALS: Ένας νεκρός και ένας νοσηλευόμενος μετά την «Διαβολοβδομάδα»

 

Ένα δυσάρεστο γεγονός έγινε γνωστό από το Γραφείο Τύπου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, το οποίο εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με δύο υποψήφιους Navy SEALS, εκ των οποίων ο ένας έχασε τη ζωή του και ο άλλος είναι ακόμα νοσηλευόμενος, έπειτα από την ολοκλήρωση της «Διαβολοβδομάδας», της γνωστής και περιβόητης εκπαιδευτικής διαδικασίας των βατραχανθρώπων.

 Η περιβόητη «Διαβολοβδομάδα»

Οι υποψήφιοι μετέχουν στη «διαβολοβδομάδα» με την ελπίδα να επιλεγούν για εκπαίδευση βατραχανθρώπων στη μονάδα Naval Special Warfare Basic Training Command, αλλά το πρόγραμμα είναι τόσο βαρύ που αφήνει ψυχολογικά τραύματα, σύμφωνα με έναν υποψήφιο. Οι νεοσύλλεκτοι ωθούνται στα όρια των σωματικών και ψυχικών τους αντοχών ενώ καλούνται να αποδείξουν και τις ηγετικές τους ικανότητες.

 Αλλά αυτή τη φορά η «διαβολοβδομάδα» των Navy Seals έγινε πρωτοσέλιδο για τους λάθος λόγους, αφού λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση των σκληρών τεστ, άφησε την τελευταία του πνοή ένας υποψήφιος βατραχάνθρωπος. Ο 24χρονος Κάιλ Μάλεν πέθανε σε νοσοκομείο της περιοχής του Σαν Ντιέγκο, αφού προηγουμένως ανέφερε μαζί μ’ έναν άλλο εκπαιδευόμενο συμπτώματα μιας άγνωστης ασθένειας. Ο νεαρός άνδρας είχε ολοκληρώσει την πρώτη φάση αξιολόγησης και επιλογής των υποψηφίων προς ένταξη στις Ομάδας Υποβρύχιων Καταστροφών του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Γεννημένος στο Νιου Τζέρσι ο υποψήφιος βατραχάνθρωπος είχε ενταχθεί τον περασμένο χρόνο στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και τον Ιούλιο ξεκίνησε την εκπαίδευση των SEAL στο Κορονάντο.

Σύμφωνα με το U.S Navy, οι δύο ναύτες, υποψήφιοι για να ενταχθούν στην «οικογένεια» των Navy Seals, είχαν μόλις ολοκληρώσει την πρώτη φάση εκπαίδευσης, γνωστής και ως «Basic Underwater Demolition/SEAL (BUD/S», περνώντας με επιτυχία την εξαιρετικά απαιτητική εκπαίδευση, υπό αντίξοες συνθήκες, της λεγόμενης  «Διαβολοβδομάδας» και είχαν ενταχθεί στην Διοίκηση Βασικής Εκπαίδευσης Ειδικού Πολέμου (Naval Special Warfare Basic Training Command).

Αρκετές ώρες μετά, όπως τονίζει χαρακτηριστικά το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, οι δύο συγκεκριμένοι ναύτες εμφάνισαν αδιαθεσία και ύποπτα συμπτώματα, με αποτέλεσμα ο ένας να μεταφερθεί στο νοσοκομείο «Sharp Coronado» του Σαν Ντιέγκο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Παρασκευή και ο άλλος στο Ναυτικό Ιατρικό Κέντρο του Σαν Ντιέγκο, όπου ακόμα νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση.

  

Αυτό που τονίζουν οι αξιωματούχοι του U.S Navy είναι το γεγονός ότι οι δύο ναύτες δεν βρίσκονταν σε κάποια άσκηση ή εκπαιδευτική δραστηριότητα, όταν προέκυψαν τα συμπτώματά τους, ενώ ακόμα δεν είναι γνωστή η αιτία για τον θάνατο του υποψήφιου Navy Seal, ο οποίος αργότερα ταυτοποιήθηκε ως Ναύτης Kyle Muller, 24 ετών από το Νιού Τζέρσεϊ.

Το πρόγραμμα, σύμφωνα με τον ιστότοπο Seal, «έχει σχεδιαστεί για να ωθεί (τους υποψηφίους) στα σωματικά και πνευματικά τους όρια». Το ποσοστό όσων εγκαταλείπουν τη διαδικασία είναι υψηλό και μόνο το 20% περίπου των νεοσύλλεκτων ολοκληρώνουν με επιτυχία την εκπαίδευση που το ναυτικό αναγνωρίζει ότι είναι «βίαιη». Έως και 250 υποψήφιοι κάθε χρόνο γίνονται Seals.

 Σύμφωνα με το USA Today, ο θάνατος του Μούλεν είναι ο πρώτος υποψηφίου του Seal που εκπαιδεύεται εδώ και έξι χρόνια. Το 2016, ο Τζέιμς Ντέρεκ Λοβλέις, 21 ετών, πνίγηκε σε μια προπόνηση στην πισίνα, η οποία αρχικά κρίθηκε ως ανθρωποκτονία από τον ιατροδικαστή του Σαν Ντιέγκο,  ο οποίος διαπίστωσε ότι το κεφάλι του σπρώχτηκε επανειλημμένα κάτω από το νερό από έναν εκπαιδευτή.

 Οι ερευνητές του Πολεμικού Ναυτικού αποφάνθηκαν αργότερα ότι δεν διαπράχθηκε έγκλημα και αρνήθηκαν να υποβάλουν κατηγορίες, αν και το NBC ανέφερε εκείνη την εποχή ότι τρεις υποψήφιοι του Seal είχαν πεθάνει σε τέσσερα συνεχόμενα μαθήματα εκπαίδευσης και ότι ο Λοβλέις ήταν ο πέμπτος ασκούμενος που έχασε τις αισθήσεις του σε μια άσκηση στην πισίνα μέσα σε τέσσερις μήνες.

Αξέχαστη Τζένη Βάνου: Μια τεράστια φωνή που έτρωγε ξύλο από το σύζυγό της- ακόμα και έγκυος-και πέθανε ξεχασμένη δουλεύοντας στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς

 Ο αυστηρός πατέρας, η απόπειρα αυτοκτονίας, η κακοποίηση από τον άντρα της και ο θάνατος το 2014

Η Τζένη Βάνου (Ευγενία Βραχνού),  γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 1939. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια μετά το χωρισμό των γονιών της και μεγάλωσε με τη γιαγιά της. Στα 14 της αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, επειδή ο πατέρας της δεν της επέτρεπε να βλέπει τη μητέρα της.

Η ίδια είχε πει σχετικά: Στα οκτώ μου ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε και μετακομίσαμε στο Μοσχάτο. Δεν ήταν η ζωή που ήθελα, αλλά μου επετράπη να βλέπω τη μητέρα μου μια φορά τον μήνα. Μέχρι που στα δεκατέσσερα έκανα απόπειρα αυτοκτονίας. Μετά από αυτό, η στάση του πατέρα μου έγινε λίγο ελαστικότερη και την έβλεπα πιο συχνά.

Η Τζένη Βάνου αρχικά σκόπευε να σπουδάσει στη Φυσικομαθηματική Σχολή
Μετά όμως τη γνωριμία της με τον συνθέτη Μίμη Πλέσσα, τον οποίο θεωρούσε μέντορά της, αποφάσισε να ασχοληθεί με το τραγούδι, παρά την αντίδραση του πατέρα της. Με προτροπή του Πλέσσα έδωσε εξετάσεις στο ΕΙΡ και προσλήφθηκε το 1959 ως τραγουδίστρια της ορχήστρας ελαφράς μουσικής του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού. Το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο με το οποίο έχτισε την καριέρα της ήταν ιδέα του μαέστρου και συνθέτη Γεράσιμου Λαβράνου, με τον οποίο συνεργάστηκε στα πρώτα της βήματα.

Τα πρώτα βήματα στο τραγούδι και η καθιέρωση
Το τραγούδι που  καθιέρωσε την Τζένη Βάνου ήταν το «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου» του Μίμη Πλέσσα, ο οποίος στη συνέχεια υπέγραψε και τον πρώτο μεγάλο της δίσκο, που περιλάμβανε και τη μεγάλη επιτυχία της «Σε βλέπω στο ποτήρι μου». Μάλιστα, με το κομμάτι «Τώρα» του μουσικοσυνθέτη κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1964. Μέλος της κριτικής επιτροπής ήταν ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν, ο οποίος ψήφισε «Τζένη Βάνου» και όταν του ζητήθηκε από τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής να ψηφίσει τραγούδι και όχι πρόσωπο αυτός απάντησε προφητικά: «Μα τα επόμενα 50 χρόνια γι’ αυτήν θα μιλάμε».

Σύντομα καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού και ερμήνευσε ντουέτα, κυρίως με τον Γιάννη Βογιατζή. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 ο Νίκος Μαμαγκάκης της ζήτησε να τραγουδήσει το «Σ’ αγαπώ» («Ο ήλιος βγαίνει μες στα μάτια σου») για την ταινία του Νίκου Φώσκολου «Λεωφόρος του μίσους». Το τραγούδι γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ο Μάνος Χατζιδάκις της πρότεινε να συνεργαστούν. Αυτή αρνήθηκε, επειδή δεν ήθελε να «προδώσει» τον Μίμη Πλέσσα, που την ανέδειξε.

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 πραγματοποιεί τη μεγάλη στροφή της καριέρας της και με τη βοήθεια του Τόλη Βοσκόπουλου περνά στο λαϊκό τραγούδι. Μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική, όπου δούλευε για περίπου μία διετία, χωρισμένη και μόνη με δύο μικρά παιδιά (τον Μιχάλη και την Αθηνά από τον γάμο της με τον επιχειρηματία Βασίλη Ρηγόπουλο), χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά. Σε αυτή τη δύσκολη φάση της ζωής της συνάντησε μια μέρα τον Τόλη Βοσκόπουλο, ο οποίος τη βοήθησε να ξεκινήσει και πάλι από την αρχή. Της έγραψε δύο λαϊκά τραγούδια («Αγόρι μου» και «Σε παρακαλώ, σήκω και φύγε»), που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Ο Πλέσσας της γράφει το σουξέ «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» και το 1984 παίρνει χρυσό δίσκο με το «Τρένο της ζωής» του Τάκη Μουσαφίρη.

Στην πολύχρονη καριέρα της υπήρξε μούσα πολλών συνθετών. Ερμήνευσε τραγούδια των Μίμη Πλέσσα, Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργου Μουζάκη, Κώστα Γιαννίδη, Ζακ Ιακωβίδη, Τάκη Μωράκη, Κώστα Καπνίση κ.ά. Εμφανίστηκε στα μεγαλύτερα κέντρα της παραλιακής, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, αλλά ανήκε σ’ εκείνους του καλλιτέχνες που δεν έβγαλαν πολλά λεφτά. «Στις οικονομικές συμφωνίες που έκανα ήμουν χάπατο, χαζή. Ο καθένας μπορεί να με εκμεταλλευτεί» είχε πει με ειλικρίνεια. Βραβεύτηκε για τη δουλειά της στην Ισπανία, την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση.

Ένα μου προσόν ήταν ότι δεν ήξερα από μουσική, αλλά είχα τρομερή μουσικότητα και μάθαινα πάρα πολύ γρήγορα

Όταν ορφάνεψε η θέση της Μούσχουρη στο «Τζάκι» της πλατείας Ρηγίλλης, με κάλεσαν να την αντικαταστήσω. Έγινε τέτοιος χαμός, που τελικά έμεινα δυο μήνες. Εκεί ήρθαν και μου πρότειναν συνεργασία ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα για τη «Σπηλιά του Παρασκευά».

Η κακοποίηση από τον σύζυγό της

Το 1969, αφού γέννησε τον γιο της, η Τζένη Βάνου έφυγε για την Αμερική με την οικογένειά της. Ο γάμος της όμως δεν ήταν ευτυχισμένος. Ο σύζυγός της την κακοποιούσε επανειλημμένως, αλλά η Τζένη Βάνου έκανε υπομονή, γιατί ήθελε πολύ να αποκτήσει και δεύτερο παιδί. Όπως είχε αναφέρει η ίδια, ο άντρας της τη χτυπούσε ακόμα και όταν ήταν έγκυος στην κόρη τους. Οι φίλοι της, τη θυμούνται με φουσκωμένη την κοιλιά από την εγκυμοσύνη και μαυρισμένο το μάτι από τα χτυπήματα. Τότε, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Χώρισε από τον σύζυγό της και ανέλαβε μόνη την ανατροφή των δύο παιδιών τους.

Η Τζένη Βάνου βίωσε την κακοποίηση από τον σύζυγό της. Η τραγουδίστρια δεν έκρυψε ποτέ ότι ο άντρας της τη χτυπούσε. Προτίμησε να δημοσιοποιήσει το πρόβλημά της, προτρέποντας κατ’ αυτό τον τρόπο και άλλες γυναίκες να μη φοβούνται και να ζητήσουν βοήθεια, σε περίπτωση που τους συνέβαινε κάτι αντίστοιχο. Σαν μητέρα, παρόλο που ήταν μόνη της, τα κατάφερε περίφημα. Άλλωστε, από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της στο τραγούδι, παραδεχόταν πως ήταν για εκείνη μια δουλειά που την έκανε για βιοποριστικούς λόγους και ότι βασικό μέλημά της ήταν η οικογένεια. Γι΄ αυτό ήταν μια από τις πιο σεμνές τραγουδίστριες, που δεν υιοθέτησε ποτέ την ιδιότητα της σταρ. Μάλιστα, σε συνέντευξή της είχε αναφέρει ότι δεν αγάπησε όπως έπρεπε τον εαυτό της, με αποτέλεσμα να κουβαλάει πολλές ανασφάλειες και στη δουλειά της.

Οι μόνοι που έχω ζητήσει βοήθεια στη ζωή μου, είναι η μάνα μου κι ο Θεός

Δεν εκτίμησα τη χρυσόσκονη που μ’ έλουσε ο Θεός είχε πει με απόλυτη ειλικρίνεια η Τζένη Βάνου. Μετανιώνω που δεν έκανα λεφτά, γιατί στην ηλικία μου η μόνη μου προοπτική πια είναι να κάνω αύριο καλύτερο μουσακά και να ψωνίσω κάτι στο εγγόνι μου. Αλλά και τώρα να ξεκινούσα, πάλι τα ίδια λάθη θα έκανα. Είναι θέμα χαρακτήρα….

Το μίνι μάρκετ,ο καρκίνος και το τέλος

Η Τζένη Βάνου τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχε αποσυρθεί από το τραγούδι και ζούσε στη Νέα Σμύρνη, οπού διατηρούσε μίνι μάρκετ μαζί με τον γιο της….

Παρόλο που ήταν αναγνωρίσιμο πρόσωπο, δούλευε η ίδια στο μαγαζί, χωρίς να την απασχολεί ότι ο κόσμος την ήξερε μέσα από το τραγούδι και ενδεχομένως να εισέπραττε αρνητικά σχόλια ή κουτσομπολιό για την επιλογή της. Το μίνι μάρκετ έφερε το όνομά της, «Τζένης Μάρκετ» και η ίδια είχε αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με τους γείτονες και πελάτες της….

Η Τζένη Βάνου άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Μεταξά» του Πειραιά στις 5 Φεβρουαρίου 2014, νικημένη από τον καρκίνο.

Σπουδαστής δημοσιογραφίας ζητά επαναφορά της θανατικής ποινής για τη δολοφονία του 19χρονου Άλκη

Η δολοφονία του 19χρονου Άλκη στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσει αφετηρία επαναπροσδιορισμού όλης της κοινωνίας και να ανοίξει ο δρόμος πραγματικής τιμωρίας των ενόχων και της εξυγίανσης του ποδοσφαίρου.

Tου Αρτέμη Χαλάτση σπουδαστή ΙΕΚ δημοσιογραφίας

Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο εξοργισμένος νοιώθω από την δολοφονία του Άλκη ενός 19χρονου πρωτοετούς φοιτητή στη Θεσσαλονίκη τα ξημερώματα της 1ης Φλεβάρη 2022. Ένα παιδί που είχε όλο το μέλλον μπροστά του, ένα παιδί που ξεκίνησε με όνειρα την νέα του ζωή στη Θεσσαλονίκη, ένα παιδί σαν τα δικά μας παιδιά που τα μεγαλώνουμε και τα διδάσκουμε τις βασικές αρχές της κοινωνίας και του πολιτισμού, ένα παιδί που θα γινόταν επιστήμονας, πατέρας, παππούς και θα έκλεινε τα μάτια του φυσιολογικά σε αρκετά χρόνια έχοντας συμβάλει κι αυτός με ένα λιθαράκι στην πρόοδο και την ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας … Όμως τελικά δεν έγινε έτσι.

Δεν έγινε έτσι γιατί κάποιοι αποφάσισαν να βγούνε παγανιά Δευτέρα προς Τρίτη ξημερώματα με τα αυτοκίνητα τους στην γειτονιά του Χαριλάου και να ξυλοκοπήσουν κανένα εύκολο θύμα τίποτα πιτσιρικάδες που θα είχαν την ατυχία να κάνουν την βραδινή τους βόλτα. Και σαν αφορμή ώστε να ξεσπάσουν τα ζωώδη ένστικτά τους θα μπορούσαν για τυπικούς λόγους να τους ρωτήσουν τι ομάδα είναι, σε πιο κόμμα ανήκουν, σε ποια γειτονιά μένουν, από ποια πόλη είναι, έτσι απλά για αφορμή για να έχουν άλλοθι.

Το αποτέλεσμα ήταν προδικασμένο. Ξυλοδαρμός και μαχαίρωμα μέχρι θανάτου. Τα media έβγαλαν την ετυμηγορία τους. Βρέθηκε την λάθος ώρα στο λάθος μέρος. Τόσο απλά. Αλίμονο λοιπόν στον καθένα μας που θα βρεθεί την λάθος στιγμή στο λάθος μέρος.

Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από αυτούς τους αλήτες, από αυτά τα αποβράσματα, δεν έχει ανάγκη από δολοφόνους, δεν έχει την υποχρέωση καν να τους ταΐζει στη φυλακή. Ποτέ μα ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι η θανατική ποινή είναι ένα μέσο τιμωρίας για αποδεδειγμένα κι απεχθή εγκλήματα. Τώρα όμως το πιστεύω. Μόνο η θανατική τιμωρία μπορεί να αποτελέσει δικαίωση όχι μόνο στους χαροκαμένους γονείς (αν και γι’ αυτούς η μόνη δικαίωση είναι η επιστροφή του παιδιού τους πίσω στη ζωή) αλλά στο περί δικαίου αίσθημα που απαιτεί η πλειοψηφία της κοινωνίας. Γίνετε εσείς γονείς του παιδιού αυτού κι αποφασίστε εσείς για την πιο δίκαιη ποινή. Γίνετε ακόμα αν θέλετε γονείς των δολοφόνων.

Όλοι ήμασταν κάποτε 19 ετών. Πολλοί σπουδάσαμε σε άλλες πόλεις. Εγώ έμεινα για κάποιο διάστημα και στην γειτονία αυτή στο Χαριλάου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Άλλα παιδιά μένουν στην Τούμπα, στο Φάληρο, στη Φιλαδέλφεια, στη Νίκαια. Και λοιπόν τι; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να φοβόμαστε για τις ζωές των παιδιών μας σπουδάζουν; Όλοι έχουμε 19χρονα παιδιά και εγγόνια που τα μεγαλώσαμε με κόπους και θυσίες πολλά από αυτά βρίσκονται σε άλλες πόλεις και αν μη τη άλλο θέλουμε να αισθανόμαστε ότι μπορούν να διασκεδάσουν ελεύθερα, να μπορούν να υποστηρίξουν όποια ομάδα θέλουν ελεύθερα, μπορούν να πουν την γνώμη τους ελεύθερα, μπορούν να ενηλικιωθούν να αγαπήσουν να ερωτευθούν να κλάψουν να γελάσουν ελεύθερα αν θέλετε ακόμα και να μαλώσουν στα λόγια χωρίς όμως κανένας να τα κυνηγήσει, να χειροδικήσει, να τα χτυπήσει βάναυσα, να τα βιάσει, να τα σκοτώσει.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Οι ένοχοι θα συλληφθούν, θα τα ρίξει ο ένας στον άλλον, δεν ήμουν εγώ, θα έχουν ψυχολογικά, θα ήταν υπό την επήρεια ουσιών, πρότερος έντιμος βίος, κακιά στιγμή, αυτοί μας προκάλεσαν πρώτοι και …και … να σας αραδιάσω εγώ ένα σωρό δικαιολογίες προκειμένου να πέσουν στα μαλακά και σε μια πενταετία να πίνουν το καφεδάκι τους στην πλατεία Αριστοτέλους ή το ποτάκι τους μια κρύα νύχτα του Φλεβάρη του 2030 ενώ ο 19χρονος Άλκης θα βρίσκεται στο μαύρο χώμα καταδικασμένος να βρίσκεται εκεί για πάντα χωρίς να ακούει, να βλέπει, να γελάει.

Όσο για το τι προσφέρει σήμερα το ελληνικό ποδόσφαιρο, τι προσφέρουν οι οργανωμένοι φίλαθλοι, οι σύνδεσμοι και δεν ξέρω πως τους λένε είναι μια μεγάλη κουβέντα που δεν έχω τις γνώσεις να την ανοίξω. Ξέρω μόνο πως κάποια στιγμή πήγα τον 6χρονο γιο μου σε ακαδημίες τοπικής ομάδας. Κι ακολούθως τον πήγα και στο γήπεδο κι αυτόν και τα ανίψια μου ώστε να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Οι βρισιές και η βία που αντικρίσαμε σε έναν μόνον αγώνα ήταν αρκετές για να απομακρυνθούμε όλοι οικογενειακώς από το ποδόσφαιρο μια για πάντα. Και έχω την εντύπωση πως βγήκαμε όλοι κερδισμένοι.

Όσο για την υποχρέωση της Ελληνικής Αστυνομίας να προστατεύει τους αγώνες με βρίσκει εντελώς αντίθετο. Η αστυνομία είναι για να προστατεύει τους πολίτες στους δρόμους και όχι στα γήπεδα. Ας προλάβουν οι ομάδες με δικά τους έξοδα security για προστασία που σαφώς δεν θα κάνουν τίποτα, ας σκοτωθούν καμιά 10 άνθρωποι από μαχαιρώματα από την πρώτη Κυριακή και να δείτε πως θα στρώσει το ποδόσφαιρο και η βία στα γήπεδα. Θα ψάχνουν τους υγιείς φιλάθλους με το κυάλι. Μπορεί να γίνει και κάτι πιο απλό. Να μποϊκοτάρουν όλοι οι υγιείς φίλαθλοι τους αγώνες και να μην ξαναπατήσουν γήπεδο. Ας μείνουν μόνο οι χούλιγκαν να λύσουν τις διαφορές τους. Μόνο τότε θα υπάρξει κάθαρση, μπας και ξεβρομίσει το πιο όμορφο ομαδικό άθλημα του κόσμου, το ποδόσφαιρο.

Ελλάδα, η χώρα της ανέχειας και της ανοχής. Καμιά ανοχή πια. Καμιά ανοχή πια σε τέτοιου είδους εγκληματίες που με πρόσχημα τα οπαδικά ή οτιδήποτε άλλο αφαιρούν αβίαστα την ζωή ενός 19χρονου παιδιού σχεδόν αμούστακου, ενός εκκολαπτόμενου επιστήμονα, ενός παιδιού που εκλιπαρούσε για την ζωή του τόσο αθώα κι ευγενικά απευθυνόμενος στους δολοφόνους του με την φράση : «Σας παρακαλώ μην με χτυπάτε άλλο» , ούτε καν «μην βαράτε άλλο ρε αλήτες» αλλά τόσο ευγενικά «Σας παρακαλώ… μην χτυπάτε άλλο».

Βρείτε λοιπόν εσείς συμπολίτες μου, κοινωνία έντιμων πολιτών και οικογενειαρχών την ποινή αυτών των δολοφόνων. Εγώ την άποψη μου σας την είπα. Ήρθε η ώρα να ξανανοίξει ο φάκελος της θανατικής ποινής στην πλέον φιλελεύθερη και δημοκρατική χώρα του κόσμου που λέγεται Ελλάδα. Στην χώρα της πλήρους ελευθερίας έως του βαθμού της ασυδοσίας. Στην χώρα που η λέξη τιμωρία είναι κάτι σαν ανέκδοτο. Όσο για τους συγκεκριμένους με τα σημερινά δεδομένα του ποινικού κώδικα ισόβια σε όλους.

Γιατί κανένας υγιής πολίτης σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται δεν κυκλοφορεί με μαχαίρια και ειδικά δρεπανοειδή δολοφονικά όργανα μέσα στο αυτοκίνητο του ψάχνοντας αφορμή για καυγά. Ούτε ξυλοκοπεί στο κεφάλι μέχρι θανάτου οποιοδήποτε συνάνθρωπο του ακόμα και τον μεγαλύτερο εχθρό του.

Το σημείο της δολοφονίας του 19χρονου Άλκη. Η οργή όλων των υγειών φιλάθλων είναι τόσο μεγάλη που ένας οπαδός του ΠΑΟΚ έγραψε για τον αδικοχαμένο νέο. «Δε γυρνάς πίσω. Δεν ξαναπατάω γήπεδο. Τους σιχάθηκα. Σιχαθείτε τους και αγαπήστε τις ιδέες σας όχι τα γούστα τους»