Παρακολουθούμε με
Προσοχή αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στο Πολεμικό Μουσείο.
Δωρεές Πινάκων
και Κειμηλίων από Επιφανείς πολίτες, Αναπαλαιώσεις των Εκθεμάτων, όλων των
Εκθεμάτων ακόμα και Κανόνια και Αεροσκάφη Αναπαλαιώνονται και Εκτίθενται στο
κοινό όπως ήταν όταν λειτουργούσαν για την Προστασία της Πατρίδας μας.
Τεράστια αύξηση της
Επισκεψιμότητας του Μουσείου.
Νέες Ιδέες, μέχρι
και Στρατιωτικό Όχημα Αντίκα λειτουργεί ως Αναψυκτήριο έξω από την είσοδο.
Αυτά όλα Οφείλονται
σε μιά Ομάδα ανθρώπων που έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια την Διοίκηση του
Πολεμικού Μουσείου με Πρόεδρο τον Αντιναύαρχο ε.α. Αθανάσιο Παναγόπουλο Π.Ν.
Τους Αξίζει ένα
Μεγάλο Εύγε.
Διαβάστε στην συνέχεια
το νέο Απόκτημα του Πολεμικού Μουσείου όπως παρουσιάζει τα αποκαλυπτήρια του εν
λόγω πίνακα ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του Πολεμικού Μουσείου Αντιναύαρχος ε.α. Αθανάσιος Παναγόπουλος.
Μία σπουδαία ημέρα για το Πολεμικό Μουσείο ήταν τά αποκαλυπτήρια τού
πίνακα τού διεθνούς φήμης και φιλέλληνα ζωγράφου Nicholas Egon! Πρόκειται γιά τόν πίνακα, μέ τίτλο:
«Ο λιμός στήν Αθήνα» ευγενική δωρεά τής συζύγου του Κυρίας Matti Egon - Ξυλά.
Θερμές ευχαριστίες επίσης στον Ναύαρχο κ. George Kanakis καί τήν κ. Constantina Agapitou Crowley πού χάρις στην μεσολάβησή τους έφθασε ο πίνακας στό Πολ.Μουσείο.
Χάρη στήν συλλογική προσπάθεια όλων τών μελών τού ΔΣ ο κόσμος απέκτησε
τήν δέουσα εμπιστοσύνη στο Πολ.Μουσείο & καθημερινά σχεδόν έρχονται
αξιόλογα κειμήλια & έργα.
Ομιλία τού Προέδρου τού ΔΣ τού Πολ.Μουσείου,
Αγαπητή Κυρία Matti Egon - Ξυλά και εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
ξεχωριστό προνόμιο, χρέος, καθήκον και “τύχη αγαθή” να χαιρετίζω ως
Πρόεδρος του Πολεμικού Μουσείου την σημερινή εκδήλωση τών αποκαλυπτηρίων
ενός μοναδικού και σπάνιου πίνακα τού Nicholas Egon με θέμα “O λιμός
στην Αθήνα” κατά τήν περίοδο της κατοχής.
Η εξαιρετική Κυρία
Egon, η οποία παρίσταται στήν σημερινή τελετή, μέσα από περίσσευμα ψυχής
(καθώς ο πίνακας αποτελούσε οικογενειακό κειμήλιο) υπερέβει τις όποιες
εσωτερικές αντιστάσεις καί δώρισε στό Πολεμικό Μουσείο, στούς επισκέπτες
τού μέλλοντος καί στήν πολιτιστική μας κληρονομιά ένα μοναδικό έργο
υψηλού συμβολισμού.
O διάσημος ζωγράφος Nicholas Egon, αυτός ο
ευπατρίδης, ο άνθρωπος τής περιπέτειας καί εραστής τής Ελλάδος, μέ τόν
παλιό παραδοσιακό τρόπο, όπως τον χαρακτήρισε, τόν Ιανουάριο τού 2016, ο
Πρέσβης τής Τσεχικής Δημοκρατίας κ. Jan Bondy και τού απένειμε τό
βραβείο Jan Masaryk Medal Award, γεννήθηκε το 1921 από αριστοκρατική
οικογένεια Τσεχικής και Ουγγρικής ρίζας στην Τσεχοσλοβακία.
Μελέτησε τήν Ελληνική μυθολογία, καί στά 16 του έφυγε αναζητώντας τήν
περιπέτεια, άλλαξε πολλές δουλειές στήν Νότιο Γαλλία πρίν πάει στό
Λονδίνο όπου κέρδισε καί τά πρώτα του χρήματα σχεδιάζοντας αφίσες γιά
τόν κινηματογράφο. Τό 1940 έγινε επίσημος πολεμικός ανταποκριτής καί τό ‘44 μπήκε στήν Βρετανική Βασιλική Αεροπορία.
Το 1946 επέστρεψε στό Λονδίνο και εργάστηκε στό αρχιτεκτονικό γραφείο τού Erno Goldfinger. Το 1947 εξελέγη ως ο νεότερος Fellow of the Royal Society of Arts.
Τα πρώτα του έργα αφορούσαν αφηρημένα θέματα εμπνευσμένα από την επιστήμη.
Στην συνέχεια συνανεστράφει με Άγγλους σουρεαλιστές καί στήν Ελλάδα
ήρθε στό τέλος τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αντικρίζοντας μία ερειπωμένη
χώρα.
Τα πορτρέτα πού ζωγράφισε καί αφορούσαν τήν Βασιλική οικογένεια τής Ελλάδος είναι ευρέως γνωστά.
Αυτό πού δεν ξέραμε είναι ότι ο Nicholas Egon ζωγράφισε τόν Σώμερσετ
Μώμ, τον Λώρενς Λάουρι, τον Αρτούρο Τοσκανίνι και την ηθοποιό Helen
Mirren.
Η αγάπη του γιά τό Ελληνικό τοπίο όπως “Η άνοιξη στίς
αρχαίες κολώνες” καί “Οι αιωνόβιες ελιές”, χωρίς να αδικούμε τά υπόλοιπα
έργα του, αποτελούν καλλιτεχνικά αριστουργήματα.
Στήν χώρα μας,
(και πρίν μιλήσω, γι' αυτόν καθ εαυτόν τόν πίνακα) λέμε ότι πίσω από
κάθε μεγάλο άνδρα βρίσκεται μιά σπουδαία γυναίκα. Πράγματι η Κυρία
Matti Egon - Xyla έλαβε κλασσικές σπουδές στό University College τού
Λονδίνου, το 1986 ίδρυσε τήν Ελληνική Αρχαιολογική Επιτροπή τής Μεγάλης
Βρετανίας καί σάν Πρόεδρός της, επί πολλά έτη, στήριξε διαπρεπείς
Έλληνες καί ξένους αρχαιολόγους. Τιμήθηκε γιά τήν προσφορά της στόν
πολιτισμό καί στήν παιδεία με τόν Χρυσό Σταυρό τού Τάγματος τής Ευποιϊας
από τήν Ελληνική Κυβέρνηση. Η απονομή έλαβε χώρα στην Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο.
Ο πίνακας που θα αποκαλυφθεί εντός ολίγου, αποδίδει με τόν πλέον
χαρακτηριστικό τρόπο, τα αποτελέσματα τού λιμού στήν Αθήνα κατά τήν
περίοδο τής κατοχής, τα όρια τής ανθρώπινης εξαθλίωσης, το ένστικτο τής
επιβίωσης, αλλά και το σκληρό πρόσωπο τού πολέμου.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω την κυρία Matti Egon για έναν χαιρετισμό.
Τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του 1941, το βρετανικό υποβρύχιο «HMS Περσέας», έκανε περιπολία στην επιφάνεια του Ιονίου Πελάγους, μεταξύ των νησιών Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου. Ήταν η τελευταία περίπολος προτού επιστρέψει στη βάση του, στην Αλεξάνδρεια.
Στο σκάφος, εκτός από το πλήρωμα, βρισκόταν και ο 31χρονος θερμαστής του Ναυτικού, John Capes, ο οποίος μεταφέρονταν με το υποβρύχιο στην Αλεξάνδρεια για να επιστρέψει στο πλοίο του.
Ο Capes, (ένας δεινός αυτοκινητιστής) είχε ατύχημα στη Μάλτα
όταν, ενώ οδηγούσε ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο, συγκρούστηκε με όχημα που
το έσερνε άλογο και το κατέστρεψε. Έτσι έπρεπε να πάει στη Μάλτα, για
να διευθετήσει το θέμα με τον ιδιοκτήτη του κάρου και έτσι έγιναν οι
προετοιμασίες από την λεγόμενη Υπηρεσία Μαγικό Χαλί (υποβρύχια που
μετέφεραν προμήθειες, καύσιμα αεροπλάνων, πολεμοφόδια και όπλα από την
Αλεξάνδρεια στο Γιβραλτάρ) για την μεταφορά του στο νησί που τώρα ήταν
υπό πολιορκία. Έφυγε από τη Μάλτα μερικές εβδομάδες αργότερα με το
υποβρύχιο «Περσέας» το οποίο αναχωρούσε για περιπολία και θα κατέληγε
στην Αλεξάνδρεια για δεξαμενισμό.
Ήταν μια σκοτεινή και θυελλώδης νύχτα. Ο John Capes
ξεκουράζονταν πάνω σε μία άδεια τορπίλη στην πρύμνη του Περσέα. Πάνω από
αυτόν υπήρχε η στρογγυλή καταπακτή διαφυγής. Διάβαζε κάποια γράμματα
πίνοντας ρούμι από ένα μπουκάλι που αργότερα θα του έσωζε τη ζωή.
Ξαφνικά, μία τεράστια έκρηξη συγκλόνισε το υποβρύχιο από άκρη σε
άκρη. Τα φώτα έσβησαν και κραυγές πανικού και απόγνωσης έρχονταν από
κάθε σημείο του σκάφους το οποίο άρχισε να πλημμυρίζει με νερό. Το
υποβρύχιο είχε χτυπήσει κάτι, ίσως μια νάρκη, και βουτούσε προς το βυθό.
Η πλώρη χτύπησε με δύναμη στο βυθό και στη συνέχεια η πρύμνη απλώς «έκατσε». Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το υποβρύχιο «Περσέας» είχε γίνει υγρός τάφος για τους περισσότερους άνδρες του πληρώματος.
Περιέργως, το πρυμναίο τμήμα του υποβρυχίου, άρχισε να πλημμυρίζει
μόνο όταν αυτό έφτασε στο κατώτερο σημείο και ο John Capes , αν και
τραυματισμένος, ήταν ακόμα ζωντανός.
Το πλήρωμα του Περσέα
Άρχισε να ψηλαφεί γύρω του μέχρι που βρήκε το φακό που τοποθετείται
πάντα κοντά στην καταπακτή κινδύνου. Ευτυχώς δούλευε ακόμη και με τις
ακτίνες του να διαπερνούν την υγρή και ομιχλώδη ατμόσφαιρα έψαξε για
ζωντανούς συνναύτες του μυρίζοντας τη μυρωδιά μπογιάς από ένα δοχείο που
είχε αναποδογυρίσει.
Πήγε στο μηχανοστάσιο όπου βρέθηκε μπροστά σε μία φοβερή σκηνή. Οι
ηλεκτρολόγοι ήταν νεκροί, πιθανότατα από ηλεκτροπληξία, αφού ήταν πιθανό
να έγιναν οι ίδιοι ζωντανοί διακόπτες, μετά την είσοδο του νερού στο
υποβρύχιο. Ωστόσο, ανάμεσα στα διάσπαρτα πτώματα και στα συντρίμμια από
το σκάφος κατάφερε να εντοπίσει άλλους τραυματισμένους αλλά ζωντανούς
θερμαστές.
Όχι πολύ μακριά από εκεί ήταν η πόρτα διαφυγής. Η πόρτα ήταν ερμητικά
κλειστή από την πίεση του νερού από την άλλη πλευρά. Έτριξε δυσοίωνα,
ενώ μικροί πίδακες νερού άρχισαν να πετάγονται από το λάστιχό της.
«Αυτή η πόρτα» έγραψε ο Capes, χρόνια αργότερα, «έσωσε εμένα και τους
τρεις τραυματίες που βρήκα ζωντανούς στα συντρίμμια. Θυμάμαι ακόμη τη
φρίκη, το νερό ανέβαινε στα ύφαλα του μηχανοστασίου κι εμείς
περιβαλλόμασταν από τα παραμορφωμένα σώματα των νεκρών. Ο Περσέας είχε
μετατραπεί σε έναν κρύο τάφο από χάλυβα που περιβάλλεται από την
αμείλικτη θάλασσα».
Εκείνη τη στιγμή ο Capes θυμήθηκε το μπουκάλι με το ρούμι. Το κρύο
διαπερνούσε τα σώματα των επιζώντων, και πίστευε ότι το αλκοόλ θα τους
βοηθούσε να ζεσταθούν λίγο. Έτσι ήπιαν και οι τέσσερις από λίγες
αναζωογονητικές γουλιές. Στη συνέχεια, ο Capes μετέφερε τους τραυματίες
στο πρυμναίο διαμέρισμα, εκεί που υπήρχε η καταπακτή διαφυγής, η οποία
ήταν η μοναδική τους ευκαιρία για να καταφέρουν να διαφύγουν, αν βέβαια
δεν είχε μπλοκάρει από τη βύθιση.
Για να ανοίξει η καταπακτή διαφυγής όμως, έπρεπε να εξισωθεί η πίεση στο
θάλαμο με αυτή της θάλασσας έξω από αυτόν. Η αντίδραση του Capes ήταν
άμεση.
«Έκλεισα την υδατοστεγή πόρτα, απομονώνοντάς μας στο πρυμναίο
διαμέρισμα», θυμάται αργότερα. «Άνοιξα τέσσερα ντουλάπια και έβγαλα τις
συσκευές διαφυγής Davis για μένα και τους συντρόφους μου». Στη συνέχεια ο
Capes κατάφερε να λασκάρει τους σφιγκτήρες της καθόδου , να τραβήξει
προς τα κάτω τον καννάβιο αγωγό διαφυγής και να τον στερεώσει στο
δάπεδο. Ψάχνοντας όμως στη συνέχεια για την βαλβίδα κατακλύσεως του
διαμερίσματος τον περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη. Η βαλβίδα ήταν
παραμορφωμένη και αδύνατο να μετακινηθεί. Απελπισμένος αναζήτησε άλλο
τρόπο για να πλημμυρίσει σταδιακά το διαμέρισμα. Τότε, σκέφτηκε να
καταφύγει στον υποβρύχιο εκσφενδονιστήρα φωτοβολίδων αναγνωρίσεως, που
χρησίμευε για την σήμανση της θέσεως του υποβρυχίου εν καταδύσει.
Τελικά, κατόρθωσε με αυτό τον τρόπο να προκαλέσει την μερική κατάκλυση
του διαμερίσματος πυροβολώντας τη βαλβίδα και όντας τυχερός αφού αυτή
δεν είχε ασφαλιστεί από την πίσω πλευρά με μπάρα.
«Κίνησα απαλά τη βάνα και άρχισα να νιώθω την πίεση του νερού που
έμπαινε στο σκάφος» – θυμάται ο John Capes. «Καθώς η θάλασσα έμπαινε
ορμητικά μέσα, προκάλεσε μία μεγάλη δίνη και μετά σταθεροποιήθηκε. Ο
θύλακας με τον αέρα γύρω από την έξοδο διαφυγής μειώθηκε γρήγορα. Ήταν η
θάλασσα λοιπόν που ερχόταν να μας σώσει ή να μας πνίξει ή να μας
παγώσει μέχρι θανάτου».
Η συσκευή Davis
Η συσκευή Davis
Ο John χρησιμοποίησε τη συσκευή Davis και αναπνέοντας με δυσκολία ( η
συσκευή αυτή περιείχε καθαρό οξυγόνο ) βούτηξε στο γλοιώδες στρώμα
μπογιάς, πέρασε μέσα από τον αγωγό διαφυγής και άρχισε να ανεβαίνει προς
τα πάνω. Ξαφνικά βρέθηκε σ’ ένα μικρό θύλακα αέρα, στο ενδιάμεσο
αεροστεγές τμήμα κάτω από την έξοδο διαφυγής. Τέντωσε το χέρι του και
ξεβίδωσε τη μικρή στρόφιγγα εξαερισμού στο κέντρο της ατσάλινης
μπουκαπόρτας. Οι στιγμές αυτές ήταν κρίσιμες, όπως περιγράφει και ο
ίδιος. «Ο αέρας διέφυγε σφυρίζοντας ενώ το γλοιώδες νερό ανέβηκε πάνω
από το πρόσωπό μου. Τα δόντια μου κτυπούσαν, συνειδητοποίησα ότι το
οξυγόνο δεν θα μου έδινε πολλά περιθώρια ακόμα … Ωστόσο είχα πολλά να
κάνω. Mε όση δύναμη μου είχε απομείνει προσπάθησα να λασκάρω τα
παξιμάδια της χειρολαβής. Ευτυχώς δεν είχαν διαβρωθεί από το αλάτι και
βγήκαν χωρίς δυσκολία. Όταν και το τελευταίο παξιμάδι έφυγε η
μπουκαπόρτα πετάχτηκε ορθάνοιχτη και μία τεράστια φυσαλίδα αέρα
διέφυγε».
Ο δρόμος για την επιφάνεια ήταν ανοιχτός, αν και θα μπορούσε να αποβεί
μοιραίος. Μία μάχη κερδήθηκε αλλά ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει. Ο Capes
έπρεπε τώρα να πάει πίσω στο ημιπλημμυρισμένο διαμέρισμα, μέσω του
αγωγού διαφυγής, για να σώσει τους συντρόφους του. Με ανακούφιση
διαπίστωσε ότι ήταν ακόμη ζωντανοί. Η έξοδος από το υποβρύχιο και η
ανάδυση στην επιφάνεια ήταν όμως μία εξαιρετικά επικίνδυνη υπόθεση. Η
συσκευές Davis περιείχαν καθαρό οξυγόνο και όχι αέρα και αυτό έκανε την
ανάδυσή τους ακόμη πιο επικίνδυνη. Αλλά οι απελπισμένοι ναυτικοί δεν
είχαν επιλογές. Έπρεπε να βγουν από το βυθισμένο υποβρύχιο και να
επιχειρήσουν μία ανάβαση, ανεξάρτητα από το πόσο επικίνδυνη μπορεί να
είναι. Ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουν από τον αναπόφευκτο θάνατο
που θα είχαν αν έμεναν στο υποβρύχιο.
Χωρίς να χάσουν χρόνο, ο Capes βοήθησε τους συντρόφους του να βγουν
από το σκάφος στη θάλασσα και στη συνέχεια ακολούθησε. Η ορατότητα στα
παγωμένα νερά του Ιονίου ήταν πολύ περιορισμένη. «Άναψα τον φακό μου και
προσπάθησα να δω τριγύρω αλλά δεν μπορούσα να δω παραπάνω από τα λίγα
πόδια. Μία εικόνα από το χαλύβδινο περίβλημα του πίσω καταστρώματος ήταν
η τελευταία εικόνα που είχα από τον γενναίο Περσέα…»
Η ανάβαση στην επιφάνεια έπρεπε να γίνει αργά γιατί αλλιώς οι
συνέπειες θα ήταν τραγικές και μοιραίες για όλους, λόγω της αεραιμίας
(νόσος των δυτών). Ο John Capes πέρασε αγωνιώδεις στιγμές προσπαθώντας
να επιβραδύνει την άνοδό του. Ήταν ζαλισμένος και αισθανόταν τους
πνεύμονές του σαν να πρόκειται να εκραγούν. Αν δεν έκανε κάτι γρήγορα,
δεν θα έφτανε στην επιφάνεια ζωντανός. Ξετύλιξε τότε μία μικρή ποδιά που
είχε η συσκευή Davis και χρησίμευε για να επιβραδύνει την άνοδο,
λειτουργούσε σαν αλεξίπτωτο δηλαδή. Όμως αυτό τον μπέρδεψε και τον
αναποδογύρισε. Έτσι άφησε την ποδιά για να επιστρέψει σε κατακόρυφη
θέση.
Η αναπνοή του γινόταν όλο και πιο επώδυνη αλλά τα πράγματα θα γίνονταν ακόμη πιο δύσκολα.
«Είχα ακόμη το φακό μου, ο οποίος φώτισε ένα στρογγυλό αντικείμενο από
το οποίο κρέμονταν καλώδια», συνέχισε ο Capes. «Θεέ μου, ήταν μία
ακουστική νάρκη. Οποιοσδήποτε ήχος θα μπορούσε να την ενεργοποιήσει.
Μόνο ο Θεός ξέρει το πως δεν έσκασε. Ίσως ήταν γραφτό να ζήσω. Ο πόνος
συνεχώς αυξάνονταν και όταν ένιωσα ότι δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο βγήκα
στην επιφάνεια!».
«Η θάλασσα ήταν αγριεμένη. Κοίταξα γύρω μου αλλά δεν υπήρχε κανένα
σημάδι από τους συντρόφους μου. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι ήμουν ο μόνος
που επέζησε από τα 60 μέλη του πληρώματος του Περσέα, του υποβρυχίου που
η τραγική μοίρα του οποίου, φαινόταν πλέον μόνο στις φυσαλίδες από το
ναυάγιο που συνέχιζαν να βγαίνουν στην επιφάνεια.
Τότε, σε κάποια απόσταση, είδα μία λευκή γραμμή πάνω από την γραμμή των
κυμάτων. Έμοιαζε με μία διακεκομμένη γραμμή των βράχων, μια παραλία,
μάλλον, στο ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς. Παρά τον έντονο πόνο στους
πνεύμονές μου, άρχισα να κολυμπώ προς την ακτή, ελπίζοντας ότι οι
σύντροφοί μου θα έχουν ήδη φτάσει. »
Ο Capes, πολυμήχανος καθώς ήταν, μετέτρεψε το σάκο οξυγόνου της
συσκευής Davis σε σωσίβιο, για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την επίπονη
διαδικασία της κολύμβησης στα παγωμένα νερά του Ιονίου. Αν και
αισθανόταν ήδη τις συνέπειες τις απότομης ανόδου του από τον βυθό και
παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε, η σκέψη να σταματήσει δεν περνούσε
από το μυαλό του. Συνέχισε να κολυμπάει, πότε με πρόσθιο και πότε με
ύπτιο, με συχνές διακοπές για να ξεκουραστεί.
Κάποια στιγμή το πόδι του βρήκε σε κάτι σκληρό. Είχε φτάσει σε μία
βραχώδη παραλία. Με μεγάλη προσπάθεια αναρριχήθηκε στα βράχια για να
καταλήξει σε ένα σημείο με άμμο. Εκεί έχασε τις αισθήσεις του. Οι
κάτοικοι ενός γειτονικού χωριού τον βρήκαν την επόμενη μέρα. Ο John
Capes είχε βρεθεί σε μία παραλία κοντά στο χωριό Μαυράτα.
Οι Κεφαλονίτες φύλακες-άγγελοι
Οι Κεφαλονίτες στάθηκαν για τον Άγγλο ναυαγό φύλακες άγγελοι και αφού
τον περισυνέλεξαν, τον έκρυψαν αρχικά σε μία σπηλιά και του έδωσαν
κρασί και χταπόδι για να τον συνεφέρουν. Επί 18 μήνες, υπό τον φόβο των
Ιταλών, τον έκρυβαν από σπίτι σε σπίτι και από χωριό σε χωριό με κίνδυνο
της ζωής τους. Ο Capes πέρασε από διάφορα χωριά, Μαυράτα, Χιονάτα,
Φαρακλάτα, Ραζάτα, Κουρουκλάτα, Μινιές, Κεραμιές, Σιμωτάτα, Αργοστόλι.
Τελικά, μέσα από αυτό το ιδιότυπο ταξίδι κατέληξε στον Πόρο όπου και
φιλοξενήθηκε από τον Νικόλαο Βανδώρο. Έναν άνθρωπο που όχι μόνο θα
φιλοξενούσε τον Capes, αλλά θα τον συνόδευε και μέχρι την Σμύρνη
εγκαταλείποντας πατρίδα και οικογένεια.
Ο Νικόλαος Βανδώρος θυμάται: «Μέναμε συνέχεια μέσα στο σπίτι, δεν
τολμούσαμε να βγούμε έξω ούτε κατά διάνοια. Ο John όμως ήθελε να βγαίνει
έξω το βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα. Συχνά προσπαθούσαμε να τον
συνετίσουμε λέγοντάς του ότι αν μας πιάσουν θα σκοτώσουν κι εκείνον κι
εμάς»
Μετά από 18 μήνες παραμονής στην Κεφαλονιά, ο καπετάν Μιλτιάδης
Χούμας, ένας θρύλος της ελληνικής αντίστασης, μέλος της συμμαχικής
οργάνωσης MI-9, που φυγάδευε με το καΐκι του «Ευαγγελίστρια» Έλληνες και
Άγγλους στη Μέση Ανατολή, θα τον φυγαδεύσει και τον ίδιο, μετά από ένα
άκρως επικίνδυνο ταξίδι, ανάμεσα σε εχθρικά πλοία και με το φόβο
αεροπλάνων που περιπολούσαν την περιοχή.
Το πλήρωμα του «Ευαγγελίστρια»
Οι κάτοικοι που βοήθησαν τον John Capes
Οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς που φιλοξένησαν και βοήθησαν τον John Capes, ήταν μεταξύ άλλων και οι ακόλουθοι:
Χ. Βαλλιάνος
Μ. Χαρεράς
Κ. Μαλιαγρός
Σ. Φωκάς και ο αδελφός του
Μ. Πινιατώρος
Σ. Χαλδάς
Γ. Κρητικός
Δ. Κρητικού
Γ. Πολλάτος
Κ. Πολλάκη Φ. Μπαζίγος
Ε. Κοσμετάτου
Γ. Ραζής
Γ. Μεταξάς
Ε. Θωμάτος
Ν. Μεταξάς
Ε. Πυλαρινός
Ν. Βανδώρος
Γ. Βανδώρος
Α. Ευαγγελάτος
Η έρευνα του Κώστα Θωκταρίδη διαλύει τις αμφιβολίες.
Για πολλά χρόνια, η ιστορία του John Capes αμφισβητήθηκε από πολλούς.
Η ανάδυση από τέτοιο βάθος θεωρήθηκε αδύνατη και μάλιστα με τη χρήση
καθαρού οξυγόνου, θεωρήθηκε αδύνατη, επίσης η διάσωση από τους ντόπιους,
η απόκρυψή του για τόσους μήνες, ακόμη και η φυγάδευσή του στη Σμύρνη
μέσα από τα εχθρικά καράβια και αεροπλάνα έκανε την όλη ιστορία ακόμη
πιο απίστευτη. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ισχυρίζονταν ακόμη και ότι ο
Capes δεν ήταν καν μέσα στο μοιραίο υποβρύχιο.
Όλα αυτά όμως μέχρι τα Χριστούγεννα του 1997.
Ο Κώστας Θωκταρίδης, διαβάζοντας σε κάποιο από τα σπάνια βιβλία της συλλογής του την ιστορία του HMS Perseus, γοητεύτηκε.
Τι είχε συμβεί άραγε στο υποβρύχιο;
Που ακριβώς είχε βυθιστεί;
Είχε
πέσει σε νάρκη ή είχε τορπιλιστεί από ιταλικό υποβρύχιο όπως υποστήριζαν
κάποιοι;
Όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα λειτούργησαν ως μαγνήτης για
τον Θωκταρίδη και την ομάδα του.
Έτσι μετά από μερικούς μήνες, τον
Δεκέμβριο του 1997, με την ουσιαστική βοήθεια της Ε.Τ.Α.Π.Κ.Ι (Εταιρεία
Τουριστικής Ανάπτυξης & Προβολής Κεφαλληνίας) και της Κοινότητας
Σκάλας, ξεκινούσε η ερευνητική αποστολή για τον εντοπισμό του υποβρυχίου
PERSEUS. Πέρασαν 20 ημέρες, με καθημερινή θαλάσσια αλλά και ιστορική
έρευνα μέχρι να βρεθούν τα πρώτα ενθαρρυντικά στοιχεία.
Οι ενδείξεις που
οδήγησαν στο θρυλικό ναυάγιο, που κείτεται σε βάθος -52 μέτρων, νότια
της Κεφαλονιάς.
Οι πρώτες εικόνες από το ναυάγιο ήταν συγκλονιστικές.
Το υποβρύχιο
‘PERSEUS’ ακουμπά στο βυθό με κλίση προς τα δεξιά. Στην αριστερή πλευρά
του υποβρυχίου κοντά στην πλώρη του, υπάρχει ένα ρήγμα που προήλθε από
την πρόσκρουσή του στη νάρκη.
Αυτή είναι και η μοναδική, σημαντική του
φθορά. Το υπόλοιπο σκαρί του είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Πάνω από μισό
αιώνα στο βυθό, σαν να περίμενε κάποιον να πει την ιστορία του …
Το
πυροβόλο του, το τιμόνι του στη γέφυρα ,όλα είναι στη θέση τους.
Οι
πυξίδες του λειτουργούν ακόμα και δείχνουν την πορεία που είχε χαράξει
το PERSEUS στην τελευταία του περιπολία…
Η έξοδος διαφυγής του πρυμναίου διαμερίσματος είναι ανοιχτή … όπως
την άφησε ο John Capes. Τα πράγματα μέσα στο πρυμναίο διαμέρισμα
θυμίζουν τις εικόνες που είχε περιγράψει ο Βρετανός ναύτης.
Υπάρχει ένα
μπουκάλι, μία συσκευή DAVIS, μια φόρμα αγγαρείας και 3 άρβυλα. Οι
κάτοικοι του βυθού έχουν εγκατασταθεί στο σκαρί του υποβρυχίου…
Δύο
σμέρνες που ζουν εκεί είναι “ιδιαίτερα προστατευτικές” ως προς τη φωλιά
τους, ενώ σμήνη ψαριών “περιπολούν” γύρω από το ναυάγιο..
Σε μικρή απόσταση από το ναυάγιο βρέθηκε ένα αγκυροβόλιο ιταλικής
νάρκης. Άλλη μία σημαντική ανακάλυψη της υποβρύχιας έρευνας .. η αιτία
της βύθισης επικυρώνεται. Το υποβρύχιο ‘PERSEUS’ βυθίστηκε μετά από
πρόσκρουση σε ιταλική νάρκη.
Οι αρμόδιες Βρετανικές αρχές υπέθεταν ότι το υποβρύχιο είχε πέσει σε
νάρκη αλλά δεν το είχαν επιβεβαιώσει μέχρι τον εντοπισμό του ναυαγίου.
Λίγους μήνες μετά τον εντοπισμό του υποβρυχίου, η ομάδα του Κ.
Θωκταρίδη πραγματοποίησε τη δεύτερη αποστολή με σκοπό αυτή τη φορά να
μπει μέσα στο σκάφος.
Για να πραγματοποιηθεί αυτή η αποστολή ήταν
σημαντική η υποστήριξη της Εταιρείας Ανάπτυξης και Προώθησης Κεφαλληνίας
και Ιθάκης και του Δήμου Ελειού Πρόννων.
Οι καιρικές συνθήκες ήταν καλύτερες αφού είχε λιακάδα και αρκετά
ήρεμη θάλασσα αλλά η πρώτη κατάδυση στο H.M.S. Perseus ήταν φορτισμένη
συναισθηματικά.
Ο Κώστας Θωκταρίδης θα προσπαθούσε τώρα να ανακαλύψει τα
μυστικά που έκρυβε μέσα του το ιστορικό ναυάγιο.
Η σιλουέτα του υποβρυχίου που γέρνει προς τα δεξιά με μία κλίση 18ο ,
δεν άργησε να φανεί. Πρώτος σταθμός της εξερεύνησης, η γέφυρα του H.M.S.
PERSEUS.
Οι πυξίδες δείχνουν πορεία 1070 . Και οι δύο έχουν σταματήσει
στην ίδια ένδειξη, καταγράφοντας την μοιραία πορεία που είχε χαράξει το
υποβρύχιο στις 6 Δεκεμβρίου του 1941…
Το εξωτερικό πρυμναίο πηδάλιο είναι γυρισμένο προς τα δεξιά. Το
επιβλητικό πυροβόλο προκαλεί δέος. Στον πυργίσκο υπάρχουν δύο
κλισιόμετρα.
Τα περισκόπια παρατήρησης και μάχης είναι κατεβασμένα γιατί
το υποβρύχιο περιπολούσε στην επιφάνεια όταν προσέκρουσε στη νάρκη. Τα
περισκόπιά του είναι σε πολύ καλή κατάσταση και μπορεί κανείς να δει
ακόμα και τα κρύσταλλά τους.
Στην πλώρη του H.M.S. PERSEUS είναι εμφανή
τα ίχνη από την πρόσκρουση στο βυθό. Στο σημείο που ακούμπησε η πλώρη
του υποβρυχίου έχει δημιουργηθεί ένας κρατήρας δύο μέτρων. Οι άγκυρες
είναι ακόμα στη θέση τους.
Από τους πρωραίους τορπιλοσωλήνες οι δύτες
παρατήρησαν ότι ο πάνω αριστερά είναι ανοιχτός και μέσα διέκριναν το
μπροστινό τμήμα της τορπίλης με τον μεταλλικό πυροκροτητή σε σχήμα
σταυρού. Ο τορπιλοσωλήνας που βρίσκεται πάνω και δεξιά είναι
μισάνοιχτος.
Άρα το υποβρύχιο ήταν σε πολεμική ετοιμότητα, τη νύχτα που
χάθηκε για πάντα …
Οι καταδύσεις σ’ αυτή την αποστολή ήταν καθημερινές.
Και κάθε φορά
που ο Κώστας Θωκταρίδης ξεφούσκωνε το ρυθμιστή πλευστότητας για να
καταδυθεί στο εντυπωσιακό ναυάγιο, ξεκινούσε για ένα ταξίδι στο
παρελθόν.
Η
διείσδυση στον πυργίσκο του υποβρυχίου, ήταν πολύ πιο δύσκολη και
απαιτούσε ειδικές τεχνικές. Η ανθρωποθυρίδα της γέφυρας είναι πιο μικρή
σε μέγεθος από εκείνη του πρυμναίου διαμερίσματος και ο δύτης με
δυσκολία χωρούσε να περάσει μέσα από αυτή παρά το γεγονός ότι είχε
βγάλει τις αναπνευστικές συσκευές του! Οι δύο αναπνευστικές συσκευές
ασφαλίστηκαν πάνω στο μίτο, κοντά στην εξωτερική ανθρωποθυρίδα. Στη
συνέχεια ο Κ.Θ πέρασε από άλλες δύο ανθρωποθυρίδες για να φθάσει στο
θάλαμο διακυβέρνησης. Εκεί με τη βοήθεια του δεύτερου δύτη της
αποστολής, είχε κατεβάσει νωρίτερα άλλες 3 αναπνευστικές συσκευές με
ρυθμιστές και κλείστρα τύπου DIN, για να μπορέσει να συνεχίσει με
ασφάλεια την υποβρύχια έρευνα στο εσωτερικό του υποβρυχίου. Επιπλέον,
για τη μετακίνηση μέσα στο H.M.S. PERSEUS
ο δύτης χρησιμοποίησε τεχνικές σπηλαιοκατάδυσης.
Οι εικόνες που
αντίκρισε μέσα στο θάλαμο πλοήγησης ήταν πρωτόγνωρες. Ένα σκηνικό
ντυμένο στο χρώμα της σκουριάς που προκαλεί δέος. Τα περισσότερα από τα
αντικείμενα έχουν σπάσει από το ωστικό κύμα της έκρηξης. Ένα είδος
λάσπης έχει καλύψει το μεγαλύτερο χώρο του δαπέδου και είναι δύσκολο να
διακρίνει κανείς συγκεκριμένα αντικείμενα. Ξεχωρίζει μία συσκευή
διαφυγής, διάφορες αναπνευστικές συσκευές και ένα σφραγισμένο μπουκάλι
που περιέχει ένα διάφανο υγρό. H πόρτα που οδηγεί στο μηχανοστάσιο είναι
μισάνοιχτη. Ο χρόνος έχει σταματήσει την ώρα της έκρηξης. Οι σοροί των
άτυχων αξιωματικών και ναυτών είναι παντού … και φέρνουν στον νου του
ερευνητή εικόνες από τις τραγικές στιγμές της βύθισης. Ο τηλέγραφος της
δεξιάς μηχανής είναι στη θέση “στοπ” και της αριστερής στο “πρόσω
ημιταχώς”. Αυτές οι ενδείξεις σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το
εξωτερικό πρυμναίο πηδάλιο είναι γυρισμένο προς τα δεξιά μας οδηγούν στο
συμπέρασμα ότι το υποβρύχιο έστριβε προς τα δεξιά όταν προσέκρουσε στη
νάρκη. Ίσως, την τελευταία στιγμή συνειδητοποίησαν τον κίνδυνο και
προσπαθούσαν ν’ αποφύγουν τη σύγκρουση.
Ήταν όμως πολύ αργά…
Η εξοικείωση με το χώρο του ναυαγίου είναι απαραίτητη για να μπορέσει
να επιτευχθεί και η διείσδυση. Η εξερεύνηση του εσωτερικού ενός
υποβρυχίου, κρύβει πολλούς κινδύνους και σίγουρα δεν είναι συχνό
φαινόμενο. Οι εσωτερικοί χώροι του υποβρυχίου είναι εκ των πραγμάτων
πολύ περιορισμένοι και απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή κατά την μετακίνηση
μέσα σ’ αυτό. Πολύ περισσότερο, όταν είναι γεμάτο νερό και συντρίμμια
και ο επίδοξος επισκέπτης του έχει δύο ή τρεις φιάλες καταδύσεων στην
πλάτη του!
Ο Κώστας Θωκταρίδης, κατάφερε να διεισδύσει στο βρετανικό υποβρύχιο,
σε μια προσπάθεια εξερεύνησης του εσωτερικού του με στόχο τη συγκέντρωση
πολύτιμων στοιχείων από τις ενδείξεις των οργάνων του H.M.S. PERSEUS.
Παρά το μεγάλο βαθμό δυσκολίας που κρύβει ένα τέτοιο εγχείρημα,
πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία αλλά και ιδιαίτερη προσοχή και
σεβασμό, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα υγρό τάφο. Ο
δύτης ήταν πολύ προσεχτικός ώστε να μην μετακινήσει τίποτα και να μην
προκαλέσει φθορές ενώ φωτογράφιζε σημεία του υποβρυχίου που θα βοηθήσουν
στην ιστορική αναπαράσταση της βύθισής του. Όλες οι καταδύσεις στο
ναυάγιο που κείτεται σε βάθος -52 μέτρων έγιναν με ατμοσφαιρικό αέρα. Οι
αναπνευστικές συσκευές ήταν γεμισμένες από 250 μέχρι 310 Bar. O χρόνος
παραμονής στο υποβρύχιο κυμαίνονταν από 30 έως 40 λεπτά σε κάθε
κατάδυση. Κατά τη διαδικασία της αποσυμπίεσης χρησιμοποιήθηκε και καθαρό
οξυγόνο στα -6 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος παραμονής στο βυθό των δύο
δυτών, κατά τη διάρκεια της αποστολής ήταν 1352 λεπτά από τα οποία ο
Κώστας Θωκταρίδης πέρασε τα 507 μέσα στο βυθισμένο υποβρύχιο. Η
θερμοκρασία του νερού στο ναυάγιο ήταν μόνο 10oC ( Ιούλιο Μήνα ) επειδή
στην συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή υπάρχουν πηγές από τις οποίες
αναβλύζει γλυκό νερό. Ιδιαίτερα μέσα στο ναυάγιο η θερμοκρασία ήταν
ιδιαίτερα χαμηλή γιατί το νερό που είναι εγκλωβισμένο μέσα στο υποβρύχιο
δεν ανακυκλώνεται.
Η διείσδυση άρχισε από το πρυμναίο διαμέρισμα, στο οποίο βρισκόταν ο
John Capes την ώρα που το H.M.S. PERSEUS προσέκρουσε σε νάρκη. Από την
ανοιχτή ανθρωποθυρίδα ο Κ. Θωκταρίδης, πέρασε στο εσωτερικό του
διαμερίσματος, αφού πρώτα έβγαλε από πάνω του τις αναπνευστικές του
συσκευές. Μέσα στο διαμέρισμα είχαν τοποθετηθεί άλλες 3 φιάλες για να
είναι δυνατή η ασφαλής διείσδυση μέσα σε αυτό. Τα πάντα είναι όπως τα
περιέγραψε ο Βρετανός ναύτης. Υπάρχει ένα μπουκάλι, μία συσκευή DAVIS,
μια φόρμα αγγαρείας και 3 άρβυλα. Τα ίχνη από τη μπογιά που χύθηκε όταν
από την έκρηξη αναποδογύρισαν κάποια δοχεία- όπως είπε ο Βρετανός ναύτης
– είναι ακόμα ορατά. Η πόρτα που οδηγεί στο μηχανοστάσιο είναι κλειστή.
Διακρίνονται οι αριθμοί των τορπιλοσωλήνων επτά και οκτώ. Στο δάπεδο
υπάρχει μία ανοιχτή καταπακτή που οδηγεί σ΄ένα χώρο με μπαταρίες ή κάτι
παρόμοιο. Στο κέντρο του διαμερίσματος, υπάρχει το τιμόνι. Μέσα στη
λάσπη ο δύτης διέκρινε ξύλινα, σφραγισμένα κιβώτια διασκορπισμένα στο
χώρο. Στο δωμάτιο δεν βρέθηκαν ανθρώπινοι σκελετοί, κάτι που
επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του J.Capes, ότι βοήθησε όλους τους
τραυματίες που ήταν κοντά του να βγουν από την έξοδο διαφυγής και
εκείνος έφυγε τελευταίος…
Με την ολοκλήρωση των ερευνών στο πρυμναίο διαμέρισμα, η ιστορία του
J.Capes, εξακριβώθηκε από κάθε άποψη και η πιο απίστευτη διαφυγή από
βυθισμένο υποβρύχιο εν καιρώ πολέμου, είναι πλέον γεγονός..
... ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ... ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΟ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ... ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΦΥΛΑΚΙΑ ΑΛΛΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ
ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ 500 ΕΛΑΣΙΤΕΣ...!!!
ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΧΟΥΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΟΙ
ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ, ΕΝΩ ΕΛΑΣΙΤΕΣ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ,
ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ, ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΟΧΥΡΩΘΕΙ...
Στις
05.00 της 6ης Δεκεμβρίου, ο διοικητής εξωτερικής αμύνης, Ταγματάρχης
Συμινελάκης επιθεώρησε όλα τα εξωτερικά φυλάκια.
Λίγο αργότερα, στις
05.45, επιστρέφοντας, καθώς περνούσε την νότια πύλη ακούσθηκαν 6
πυροβολισμοί από περίστροφο από κάποιο σπίτι σε παρακείμενη οδό. Αμέσως
αντήχησαν οι καμπάνες των εκκλησιών στις γύρω συνοικίες, σαλπίσματα και
αλαλαγμοί καθώς οι πυροβολισμοί αυτοί ήταν το σύνθημα για την πρώτη
γενική επίθεση των ΕΛΑΣιτών.
Μετά την παρέλευση λίγων δευτερολέπτων ένας
καταιγισμός από πυρά αυτόματων όπλων και τυφεκίων, εκρήξεων
χειροβομβίδων, ομαδικών βολών όλμων και πυροβόλων κτύπησε τους στρατώνες
της Χωροφυλακής.
Το προπαρασκευαστικό αυτό πυρ διήρκεσε επί μιάμιση ώρα
αποσκοπώντας στην δημιουργία απωλειών ανάμεσα στους υπερασπιστές του
Μακρυγιάννη αλλά και στον κλονισμό τους ώστε να προβάλλουν ασθενική
αντίσταση.
Ιδιαίτερα καταστρεπτικά ήταν τα πυρά από τα ορειβατικά
πυροβόλα των κομμουνιστών που ήταν ταγμένα στους λόφους Αρδήττου και
Φιλοπάππου και που εχειρίζοντο έμπειροι Γερμανοί και Ιταλοί λιποτάκτες.
Το επιτελείο των ΕΛΑΣιτών, ευθύς εξ' αρχής είχε αντιληφθεί ότι για να
καταστεί δυνατή η επίθεση στο Σύνταγμα έπρεπε να εξαλειφθούν τα
εξωτερικά φυλάκια καθώς αυτά κάλυπταν όλες τις προσβάσεις προς τους
στρατώνες με αποτέλεσμα να απαγορεύουν την προσέγγιση σε αυτούς και να
προκαλούν βαρείες απώλειες στους επιτιθεμένους.
Στις 07.00, λόχοι του
ΕΛΑΣ πλαισιούμενοι από μάζες ενόπλων πολιτών, ανδρών και γυναικών, των
εφεδρικών μονάδων του ΕΛΑΣ, εξόρμησαν με αλαλαγμούς κατά των οικιών που
περίστοίχιζαν τους στρατώνες και τα φυλάκια.
Οι τακτικές δυνάμεις του
ΕΛΑΣ στράφηκαν κυρίως κατά των φυλακίων ενώ οι εφεδρικές παρενοχλούσαν
το Σύνταγμα εκτοξεύοντας αυτοσχέδιες εμπρηστικές βόμβες, δέσμες
δυναμιτών και χειροβομβίδες από τις ταράτσες και τα παράθυρα των
κοντινών πολυκατοικιών. Αρκετές ομάδες άνοιξαν οπές στους τοίχους των
οικιών προσπαθώντας να φθάσουν στα φυλάκια μέσα από τα συγκεκαλυμμένα
αυτά δρομολόγια.
Σύντομα κύριο στόχο των ΕΛΑΣιτών απετέλεσε το 7ο
Φυλάκιο καθώς απαγόρευε την προώθηση τους από τις οδού Βεΐκου, Φαλήρου
και Δημητροπούλου, οι οποίες αποτελούσαν τις κύριες οδούς προσέγγισης
των ανταρτών προς το στρατόπεδο από τον Νότο.
Οι 22 άνδρες του φυλακίου
είχαν κατανεμηθεί σε διάφορους ορόφους ώστε να υπερασπίσουν την
τετραώροφη πολυκατοικία. Στην ταράτσα ευρίσκετο ο διοικητής του φυλακίου
Μοίραρχος Παπακώστας και 9 χωροφύλακες, στον τρίτο όροφο 5 χωροφύλακες,
δυο στην πλευρά της ταράτσας προς την οδό Χατζηχρήστου, δύο στην πλευρά
της ταράτσας προς την οδό Μακρυγιάννη ενώ στον πρώτο όροφο δυο
χωροφύλακες και ένας ένοικος της πολυκατοικίας, ο Ταγματάρχης Πεζικού Θ.
Ντούνης.
Η επίθεση των ΕΛΑΣιτών με κάθε είδους πυρά ήταν
σφοδρότατη. Η ταράτσα εθερίζετο από διασταυρούμενα πυρά και γρήγορα δυο
χωροφύλακες τραυματίσθηκαν.
Τουλάχιστον 400 ΕΛΑΣίτες είχαν αφοσιωθεί
στην εκπόρθηση του φυλακίου το οποίο τους προκαλούσε βαρείες απώλειες.
Γύρω στις 10.00 τα πυρομαχικά των χωροφυλάκων είχαν σχεδόν εξαντληθεί.
Το αίτημα των υπερασπιστών για αποστολή πυρομαχικών και έξοδο του
άρματος δεν ικανοποιήθηκε καθώς το δεύτερο είχε υποστεί βλάβη ενώ οι
δρόμοι ήταν πεδία θανάτου από τις χιλιάδες βολίδες και τα θραύσματα των
εκρήξεων από όλμους που τους όργωναν.
Μετά από λίγο ο Μοίραρχος
Παπακώστας και ο Ταγματάρχης Ντούνης τραυματίσθηκαν ενώ ο χωροφύλακας
Γρυπαίος καταπλακώθηκε από ερείπια, κατόπιν μιας εύστοχης βολής όλμου.
Με την ταράτσα σε κατάσταση κατάρρευσης οι χωροφύλακες υπό τον Παπακώστα
και οι χωροφυλακές του τρίτου ορόφου αποσύρθηκαν στον δεύτερο όροφο.
Μια πρόταση για απελπισμένη έξοδο προς τους στρατώνες απερρίφθη ως
αυτοκτονία ενώ μια προσπάθεια να κληθούν ενισχύσεις μέσω της αποστολής
του χωροφύλακα Βισβίκη απέτυχε.
Στις 12.00 μια ομάδα ΕΛΑΣιτών
κατόρθωσε να ανατινάξει την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας με
δυναμίτη ενώ μια άλλη με τον ίδιο τρόπο εισήλθε στο υπόγειο.
Αμέσως
μεγάλος αριθμός ΕΛΑΣιτών άρχισε να κατακλύζει την πολυκατοικία και να
ανεβαίνει τις σκάλες προς τον δεύτερο όροφο.
Στην σκάλα του δευτέρου
ορόφου εδόθη μάχη σώμα με σώμα μεταξύ των χωροφυλάκων και των ΕΛΑΣιτών
αρκετοί από τους οποίους έπεσαν μαχαιρωμένοι καθώς μόνο οι ξιφολόγχες
είχαν απομείνει στους περισσότερους υπερασπιστές ως χρήσιμο όπλο.
Τελικά
ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι ανέβηκαν από την σιδερένια σκάλα υπηρεσίας στον
δεύτερο όροφο, επιτέθηκαν εκ των όπισθεν στους υπερασπιστές, οι οποίοι
κατάκοποι, τραυματισμένοι και ουσιαστικά άοπλοι συνελήφθησαν ζωντανοί,
εκτός τριών που κατόρθωσαν και διέφυγαν.
Οι αιχμάλωτοι
ξεγυμνώθηκαν και περιφέρθηκαν στις παρακείμενες οδούς υφιστάμενοι
κτυπήματα από κοντάκια όπλων και ρόπαλα, χαστουκιά, κλωτσιές και
μαχαιριές από έναν αφηνιασμένο όχλο Ολόκληρη την νύκτα της 6ης προς 7ης
Δεκεμβρίου βασανίσθηκαν και τελικά οδηγήθηκαν σε μακρινές χαράδρες όπου
τους έβγαλαν τα μάτια, τους έκοψαν τα αυτιά, τις μύτες και τις γλώσσες.
Σε αυτή την κατάσταση τους εκτέλεσαν.
Μετά το 7ο σειρά είχαν τα
5ο και 6ο Φυλάκια τα οποία κάλυπταν επίσης τις νότιες προσβάσεις των
στρατώνων.
ΕΛΑΣίτες και όχλος κατόρθωσαν το μεσημέρι να εισέλθουν σε
οικίες στην απέναντι πλευρά της οδού Χατζηχρήστου, έναντι των φυλακίων
και άρχισαν να εκτοξεύουν χειροβομβίδες στις ταράτσες τους καθώς αυτές
στις οποίες ευρίσκοντο ήταν υψηλότερες.
Ταυτόχρονα ένας καταιγισμός
πυρών σάρωσε τα παράθυρα των κτιρίων από πολύ μικρή απόσταση. Σύντομα
σκοτώθηκαν ο Ανθυπομοίραρχος Ψαρρός, ο Ανθυπασπιστής Παπασπυρόπουλος και
5 χωροφύλακες ενώ οι υπόλοιποι τραυματίσθηκαν.
Ο Μοίραρχος Κοντάκος,
διοικητής του φυλακίου, μετέφερε τον ετοιμοθάνατο Ενωμοτάρχη Παπαδάκη σε
έναν αντικρινό φούρνο όπου τον άφησε σε δύο Άγγλους στρατιώτες να τον
φροντίσουν.
Τελικά, όταν συνελήφθησαν και οι τρεις από τους ΕΛΑΣίτες, ο
Παπαδάκης εκτελέσθηκε. Οι υπόλοιποι τραυματίες των δυο φυλακίων
αποφάσισαν να κάνουν μια απελπισμένη έξοδο η οποία τελικά επέτυχε και οι
χωροφύλακες έφθασαν ασφαλείς στον περίβολο του Συντάγματος.
Ο
βόρειος τομέας αμύνης του Συντάγματος, εν αντιθέσει με τον νότιο,
απεδείχθη ανθεκτικός στις επιθέσεις των κομμουνιστών.
Τις απογευματινές
ώρες το παρατηρητήριο του διοικητηρίου εντόπισε ένα τάγμα ΕΛΑΣιτών που
κατέβαινε από τον λόφο Φιλοπάππου με κατεύθυνση το θέατρο Ηρώδου του
Αττικού με σκοπό να αποκόψει τα νώτα του Συντάγματος και να
αποκαταστήσει επαφή με τις κομμουνιστικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει
το Β' Αστυνομικό Τμήμα της Πλάκας.
Από την ταράτσα του 3ου Φυλακίου, επί
της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το πολυβόλο Μπρέντα, που εχειρίζετο ο
άριστος σκοπευτής Ανθυπασπιστής Φ. Σακκελάρης, άρχισε να εκτοξεύει
φονικά πυρά τα οποία σκόρπισαν τους αντάρτες οι οποίοι πανικόβλητοι
έτρεξαν να βρουν κάλυψη.
Η περιοχή όμως ήταν ανοικτή με αποτέλεσμα
δεκάδες πτώματα να σκεπάσουν τον δρόμο. Το διαρκές πυρ εξάντλησε τα
πυρομαχικά του πολυβόλου το οποίο έπρεπε να συνεχίσει να λειτουργεί, αν
ήθελαν οι υπερασπιστές να αναχαιτίσουν την κυκλωτική κίνηση των
ανταρτών.
Εν μέσω βολίδων που διέσχιζαν τον αέρα, ο κουρέας του
Συντάγματος, Λεωνίδας Κουσούρης, ανέβηκε την εξωτερική ανεμόσκαλα που
οδηγούσε στην ταράτσα του φυλακίου μεταφέροντας τους πολύτιμους
γεμιστήρες.
Λίγο πριν, το 3ο Φυλάκιο είχε σκορπίσει και πάλι τον
θάνατο στους ΕΛΑΣίτες οι οποίοι, μετά την κατάληψη του 7ου Φυλακίου,
επεχείρησαν να εγκαταστήσουν πολυβολείο στην ταράτσα του.
Ο Μοίραρχος
Μαλτέζος, αφού άφησε τους ΕΛΑΣίτες να εγκατασταθούν, διέταξε τον
Σακελλάρη να τους θερίσει με το Μπρέντα.
Από τους 12 αντάρτες μόνο 2
επέζησαν ενώ σε όλη την διάρκεια της επίθεσης στο Σύνταγμα δεν τόλμησαν
να επαναλάβουν το εγχείρημα τους.
Την ίδια περίπου ώρα, μια τρίτη
συμφορά κτυπούσε τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ.
Πενήντα περίπου αντάρτες,
μερικοί ντυμένοι με στολές δολοφονηθέντων χωροφυλάκων, ανέβηκαν στο
καταληφθέν 5ο Φυλάκιο και μετέφεραν μεγάλη ποσότητα βενζίνης σε δοχεία
και μπουκάλια με σκοπό να τα εκσφενδονίσουν στις ταράτσες των σπιτιών,
που εφάπτοντο με τον περίβολο και να ξεκινήσουν πυρκαγιά μέσα στο
στρατόπεδο ώστε να πυρποληθεί ολοσχερώς. Τον κίνδυνο μπορούσαν να
αποσοβήσουν μόνον τα δύο πυροβόλα των 37 χλστ. στην γωνία του
διοικητηρίου, όμως κανείς δεν τολμούσε να τα επανδρώσει καθώς η αυλή
εθερίζετο από τα πυρά των κομμουνιστών.
Τρεις όμως χωροφύλακες, ο
Ενωμοτάρχης Χ. Ρετσίνας και οι Υπενωμοτάρχες Ι. Λαμπρόπουλος και Δ.
Στρατιδάκης, αψήφησαν τον κίνδυνο και έφθασαν στο ένα πυροβόλο με το
οποίο και άρχισαν να προσβάλουν το 5ο Φυλάκιο σε συνδυασμό με το
πολυβόλο Μπρέντα του 3ου Φυλακίου.
Ξαφνικά μια τεράστια έκρηξη
ακούσθηκε και ένα πύρινο μανιτάρι ξεπήδησε από το 5ο Φυλάκιο καθώς οι
εκρήξεις των οβίδων και οι βολίδες του Μπρέντα ανάφλεξαν τις βενζίνες
των ΕΛΑΣιτών. Η σκηνή που ακολούθησε ήταν φρικτή.
Ουρανομήκεις φλόγες
περιέζωσαν τον όμιλο των ΕΛΑΣιτών οι οποίοι απανθρακώθηκαν.
Το θέαμα των
καιομένων ανταρτών, που ούρλιαζαν απελπισμένοι, έριξε κατακόρυφα το
ηθικό των κομμουνιστών και αντίθετα ανύψωσε αυτό των υπερασπιστών του
Μακρυγιάννη.
Η επίθεση των ΕΛΑΣιτών δεν άφησε αμέτοχο και το
διοικητήριο του Συντάγματος.
Το εκτεθειμένο πολυβολείο της ταράτσας είχε
γίνει αμέσως στόχος των κομμουνιστικών πυρών καθώς προκαλούσε σοβαρές
απώλειες στους επιτιθέμενους.
Κάποια στιγμή μια ριπή σκότωσε τον
χειριστή του πολυβόλου Μπρέντα, Ενωμοτάρχη Αλεβίζο, με αποτέλεσμα να
αναλάβει τον χειρισμό του ο Μοίραρχος Παπαδοδήμας, επί δυο ώρες, εν μέσω
καταιγισμού πυρών. Τελικά και ο ίδιος τραυματίσθηκε σοβαρά στην κοιλιά,
τα πόδια και τους βραχίονες από 7 συνολικά βολίδες.
Καθώς τον κατέβαζαν
με το φορείο ο μοίραρχος είχε το σθένος να πετάξει το λευκό σεντόνι που
τον κάλυπτε φωνάζοντας: «Ξεσκέπαστε με! Δεν θέλω να νομίζουν ότι μας
σκοτώνουν! ... Εμείς δεν πεθαίνουμε»!
Και πράγματι ο ηρωικός αξιωματικός
τελικά επέζησε των σοβαρών τραυμάτων του.
Η πυρπόληση των
ανταρτών στο 5ο Φυλάκιο καταρράκωσε το ηθικό των ΕΛΑΣιτών με αποτέλεσμα
στις 18.00 να κοπάσει η σφοδρότητα της επίθεσης και μέχρι το βράδυ να
περιορισθεί σε πυρά παρενόχλησης.
Η επέλευση της νύκτας έδωσε την
ευκαιρία στους χωροφύλακες να συμπληρώσουν τα οχυρωματικά τους έργα ενώ
μια μικρή βοήθεια έφθασε από τους Βρετανούς υπό την μορφή 15 Άγγλων
στρατιωτών, με 2 αντιαρματικά ΡΙΑΤ και σάκους με χειροβομβίδες.
Η δύναμη
αυτή αποχώρησε μετά την παρέλευση ενός 24ώρου.
Ο απολογισμός των
απωλειών του Συντάγματος για την 6η Δεκεμβρίου ήταν βαρύς: 5
αξιωματικοί 49 οπλίτες νεκροί καθώς και 8 αξιωματικοί και 25 οπλίτες
τραυματίες.
Οι απώλειες των κομμουνιστών υπολογίσθηκαν σε περίπου 500
νεκρούς και τραυματίες.
Η συνολική δύναμη του τακτικού ΕΛΑΣ στην
περιοχή, υπολογιζόταν σε 6.000 περίπου άνδρες.
Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι στο
πλαίσιο του εορτασμού του προστάτη του Πολεμικού Ναυτικού Αγίου
Νικολάου, η Φρεγάτα ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, το Υποβρύχιο ΚΑΤΣΩΝΗΣ και η
Πυραυλάκατος ΡΟΥΣΣΕΝ θα καταπλεύσουν στον λιμένα Πειραιώς (ΟΛΠ), όπου
κατά την διάρκεια παραμονής τους θα δοθεί η ευκαιρία στο κοινό να τα
επισκεφθεί.
Οι ώρες του επισκεπτηρίου έχουν ως ακολούθως:
- Παρασκευή 06 Δεκεμβρίου 2019, από 14:00 έως 17:00.
- Σάββατο 07 Δεκεμβρίου 2019, από 09:00 έως 17:00.
- Κυριακή 08 Δεκεμβρίου 2019, από 09:00 έως 17:00.
Σημείωση: Για την ασφαλή επιβίβαση και ξενάγηση των
επισκεπτών στα Πολεμικά Πλοία οι επισκέπτες θα πρέπει να φέρουν αθλητικά
ή ίσια υποδήματα.
Η είσοδος στο Υποβρύχιο επιτρέπεται σε παιδιά άνω των 14 ετών.
Συχνά οι στρατιώτες ξεχνούν ότι κάθε τους ενέργεια αποτελεί στόχο
ξένων υπηρεσιών πληροφοριών, ακόμα και για πράγματα που θεωρούν
ασήμαντα. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πως η ρωσική στρατιωτική υπηρεσία
πληροφοριών, η GRU (Главное разведывательное управление, Κύρια Διοίκηση Πληροφοριών),
εκμεταλλεύονταν τις «έξυπνες» συσκευές κινητής τηλεφωνίας Ουκρανών
στρατιωτών πυροβολικού για να γνωρίζει τις κινήσεις του στρατεύματος και
πολλά περισσότερα. Αυτό ήταν μία επιχείρηση που αποκαλύφθηκε από την
αμερικανική ιδιωτική υπηρεσία πληροφοριών CrowdStrike το Δεκέμβριο του
2016, και ανανεώθηκε το Μάρτιο του 2017 με περισσότερα στοιχεία. Σήμερα
υπολογίζεται ότι η επιχείρηση αυτή της GRU ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2014
και συνεχίστηκε έως και το 2016.
Πηγή: TheDailyBeast.com
Η έρευνα της παγκόσμιας ομάδας συλλογής πληροφοριών (όπως ονομάζεται)
της CrowdStrike ξεκίνησε αυτή την έρευνα όταν τον Αύγουστο του 2016
εντόπισε μία νέα έκδοση του λογισμικού παρακολουθήσεων X-Agent σε
κάποιες συσκευές Android στην Ουκρανία. Το λογισμικό αυτό έχει
αναπτυχθεί από τη GRU και χρησιμοποιείται στη συντριπτική πλειοψηφία των
επιχειρήσεων υποκλοπών της καθώς καλύπτει όλες τις επιχειρησιακές τους
ανάγκες και αναπτύσσεται και επεκτείνεται από την υπηρεσία. Ερευνώντας
αυτή τη νέα έκδοση του X-Agent, και σε συνεργασία με πολλούς άλλους
οργανισμούς, εντόπισαν όλα όσα θα δούμε σε αυτό το άρθρο μας.
Πηγή: CrowdStrike.com
Η εφαρμογή που είχε κρυμμένο το λογισμικό ονομάζονταν «Попр-Д30.apk» και
ήταν μία εφαρμογή υπολογισμών πυροβολικού ειδικά σχεδιασμένη για το
πυροβόλο D-30 τύπου howitzer των 122 χιλιοστών που χρησιμοποιείται από
τις Ουκρανικές δυνάμεις πυροβολικού. Ασφαλώς, και οι στρατιώτες δε θα
εγκαθιστούσαν μία τυχαία εφαρμογή που έκανε κάτι τέτοιο, δεν είναι τόσο
αδαή τα στελέχη της GRU. Η εφαρμογή ήταν μία τροποποιημένη εφαρμογή από
έναν αξιωματικό πυροβολικού της 55ης Ταξιαρχίας Πυροβολικού της
Ουκρανίας, του Γιάροσλαβ Σερστούκ. Σε συνέντευξη που είχε δώσει το 2013
σε κανάλι στρατιωτικού περιεχομένου είχε πει πως η εφαρμογή του
χρησιμοποιούνταν από παραπάνω από 9000 στρατιώτες πυροβολικού στην
Ουκρανία για να κάνουν πιο γρήγορους υπολογισμούς.
Πηγή: CrowdStrike.com
Ο παραπάνω αξιωματικός όμως δε διέθετε την εφαρμογή μέσω κάποιας
επίσημης σελίδας όπως το GooglePlay, αλλά μέσω της προσωπικής του
σελίδας με τίτλο «Програмное обеспечение современного боя» (Μοντέρνο λογισμικό μάχης) και σελίδων στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης vKontakte (το αντίστοιχο Facebook στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης).
Μάλιστα, μετά την έναρξη του πολέμου της Κριμαίας περισσότερες
στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες φαίνεται πως άρχισαν να
χρησιμοποιούν αυτή την εφαρμογή. Η CrowdStrike ανακάλυψε για παράδειγμα
ένα βίντεο στο οποίο φαίνονται Ουκρανικές ομάδες πυροβολικού να
χρησιμοποιούν αυτή την εφαρμογή στις 18 Οκτωβρίου του 2015 σε επιχείρηση
στην ανατολική Ουκρανία.
Πηγή: YouTube.com/watch?v=qp-7e_ZGH8I
Όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι τράβηξαν τη προσοχή της GRU για μία επιχείρηση SIGINT (Signals Intelligence, Υποκλοπές Πληροφοριών).
Έτσι πήραν τη προαναφερθείσα εφαρμογή, τη μόλυναν με το πρόγραμμα
παρακολουθήσεων X-Agent, και άρχισαν να τη διανέμουν μέσω σελίδων
στρατιωτικού περιεχομένου προσποιούμενοι τον ίδιο Ουκρανό προγραμματιστή
της. Αυτό σημαίνει ότι μέσω της εφαρμογής λάμβαναν σε πραγματικό χρόνο
τα στίγματα GPS των μονάδων, τις ρυθμίσεις για βολές που
έβαζαν-υπολόγιζαν, και σαφώς είχαν και τη δυνατότητα υποκλοπών με
απομακρυσμένη ενεργοποίηση του μικροφώνου ή/και της κάμερας της
συσκευής.
Πηγή: CrowdStrike.com
Σύμφωνα με την έρευνα της CrowdStrike και μετέπειτα του Διεθνούς
Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, εκείνη τη περίοδο η Ρωσία εξαπέλυσε μία
σειρά «χειρουργικών» βομβαρδισμών με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο βαρύ
οπλισμό της Ουκρανίας στη περιοχή. Για την ακρίβεια, η αναφορά λέει ότι
15-20% όλων των πυροβόλων 122 χιλιοστών D-30 καταστράφηκε, ενώ κάποιες
άλλες πηγές αναφέρουν για έως και το 80%. Αντίστοιχα, από αυτά τα
τακτικά χτυπήματα ένας σημαντικός αριθμός στελεχών της 24ης και 72ης
Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας καθώς και της 79ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας
έχασαν τις ζωές τους. Το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών
αναφέρει ότι όλα αυτά τα χτυπήματα έγιναν με εναέρια μέσα που
απογειώθηκαν από τη Ρωσία.
Πηγή: Pinterest.com
Κλείνοντας, εικάζεται βάσει των συλλεχθέντων πληροφοριών ότι το
μολυσμένο πρόγραμμα υπήρχε εγκατεστημένο σε κινητά στρατιωτών
πυροβολικού τουλάχιστον από τον Ιούλιο του 2014. Αυτή η πρόσφατη
περίπτωση στρατιωτικής επιχείρησης συλλογής SIGINT δείχνει ξεκάθαρα το
πως ακόμα και ένας στρατιώτης μπορεί να θέσει σε κίνδυνο μία ολόκληρη
μονάδα από απροσεξία, το πως οι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών θα αναζητούν
οποιαδήποτε αδυναμία προς εκμετάλλευση, και τέλος, το πόσο εύκολα μία
λάθος εγκατάσταση εφαρμογής μπορεί κυριολεκτικά να σε σκοτώσει.
Τα σπίτια στην αρχαία Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν λίγο πολύ τα
προβλήματα που έχουν και τα δικά μας σήμερα με βασικότερα την ζέστη και
το κρύο…
Ας δούμε όμως τι έκαναν σοφά οι αρχαίοι Έλληνες κι εμείς συνήθως δεν μπαίνουμε στον κόπο ούτε καν να αντιγράψουμε…
Θερμομόνωση
Οι τοίχοι των σπιτιών φτιαχνότανε συνήθως από λάσπη και από πέτρες.
Μιας
και δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα το τσιμέντο για μαζική χρήση,
χρησιμοποιούσαν για καλύτερο «δέσιμο» και αντοχή της λάσπης αυγά και
μαλλιά από κατσίκες.
Ο βόρειος τοίχος γινόταν παχύτερος και με τα
ελάχιστα δυνατά ανοίγματα. Η είσοδος συνήθως βρισκόταν στην ανατολική
και σπανιότερα στην νότια πλευρά.
Χρήση φυτών για κλιματισμό
Στην βόρεια πλευρά του σπιτιού συνήθως φυτευότανε κάποια αειθαλή δέντρα,
όπως ελιές, ώστε με το φύλλωμά τους να εμποδίζουν τον χειμωνιάτικο κρύο
βόρειο άνεμο να πέσει απ’ ευθείας πάνω στο σπίτι.
Στην νότια πλευρά
συνήθως υπήρχαν φυλλοβόλα δένδρα, που τον χειμώνα χωρίς φύλλα δεν
εμπόδιζαν τον ήλιο από το να ζεστάνει το σπίτι, αλλά το καλοκαίρι
προσφέρανε όλη τους την σκιά.
Σήμερα ξανασυναντάμε σε κάποια σχέδια τις παλιές ιδέες για φυσική δροσιά
στα κτίσματα με την βοήθεια φυτών, αλλά και πολλές φορές για να
βελτίωση την ηχομόνωσης απ’ τους θορύβους του περιβάλλοντος.
Mόνο όσος ήλιος χρειάζεστε
Αλλά οι αρχαίοι Έλληνες δεν σταματήσανε μόνο στην χρήση φυτών για
κλιματισμό. Χρησιμοποιούσαν πάνω από τις νότιες πόρτες και παράθυρα μία
προέκταση της σκεπής με προσεκτικά σχεδιασμένο μέγεθος.
Το μέγεθος αυτής της προέκτασης ήταν υπολογισμένο με τέτοιο τρόπο που το
καλοκαίρι ο ήλιος εμποδιζόταν από το να πέσει μέσα στο σπίτι αλλά το
χειμώνα που έχει χαμηλότερη τροχιά αυτή η προέκταση δεν τον εμπόδιζε απ’
το να ζεσταίνει και το εσωτερικό του σπιτιού.
Μία άλλη έξυπνη εναλλακτική κίνησή τους ήταν η χρήση κληματαριάς
συγκεκριμένου ύψους και πλάτους. Πετύχαιναν σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα
και τρώγανε και τα σταφύλια!
Θερμοανακλαστικό χρώμα
Και φυσικά όπως μπορείτε να δείτε μέχρι και σήμερα στα περισσότερα
παραδοσιακά Ελληνικά σπίτια, το χρώμα παραμένει λευκό!
Αυτό συναντάται
κυρίως στα ηλιόλουστα νησιά και χρησιμοποιείται για να ελαχιστοποιήσει
την ζέστη απ’ τον ήλιο.
Επίσης ο ασβέστης που χρησιμοποιείται ειδικά στα νησιά του Αιγαίου για
λεύκανση των τοίχων διαθέτει και μια σειρά άλλων ευεργετικών ιδιοτήτων
όπως η απολύμανση και η απορρόφηση της υγρασίας, αποτροπή εντόμων κλπ.
Αυτή η απλή και οικονομική ιδέα μπορεί να βοηθήσει κάθε κτίσμα να
λιγοστέψει την θερμότητα που του προσθέτει ο ήλιος αλλά σχεδόν κανένας
δεν δείχνει να ενδιαφέρεται.
Προτιμάμε να ξοδεύουμε τα χρήματά μας στην
χρήση κλιματιστικών μηχανημάτων επιβαρύνοντας την ατμόσφαιρα τόσο με την
θερμότητα που παράγουν όσο και με τους χλωροφθοράνθρακες (CFC) που
χρησιμοποιούν. Μεταθέτουμε το πρόβλημα λίγα μέτρα μακριά μας και
νομίζουμε ότι δεν είναι πια δικό μας…
Σαν παράδειγμα, ένα λευκό αυτοκίνητο ίδιου τύπου με ένα μαύρο,
σταθμευμένα στο ίδιο ηλιόλουστο σημείο μπορούν να έχουν διαφορά
εσωτερικής θερμοκρασίας πάνω από 10 βαθμούς. Μπορείτε να παρατηρήσετε
όταν μετά από βροχή βγει ήλιος πόσο πιο γρήγορα στεγνώνουν τα σκούρα
αυτοκίνητα!
Μια παρατήρηση όσον αφορά το «λευκό» χρώμα.
Η ανακλαστικότητα δεν
οφείλεται μόνο στο ίδιο το λευκό χρώμα αλλά και σε επιμέρους
χαρακτηριστικά εγγενή σε κάθε υλικό όπως: Εκτός από το ορατό φάσμα πόσο
υπέρυθρο αντανακλά το υλικό;
Το υπέρυθρο φως μεταφέρει αρκετά μεγάλα
ποσά ενέργειας!.
Αόρατο στο γυμνό μάτι αποκαλύπτει την ύπαρξή του στην
υπέρυθρη φωτογράφηση και όπως ξέρει όποιος έχει ασχοληθεί με αυτήν, τα
πράγματα γύρω μας, τόσο τα φυσικά αντικείμενα όσο και οι τεχνητές
κατασκευές, έχουν διαφορετική όψη στο υπέρυθρο φάσμα.
Δίκτυο ύδρευσης
Το πρώτο γνωστό δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης για ολόκληρη πόλη το
συναντάμε στην Κνωσό. Οι ανασκαφές του ‘Αρθουρ Έβανς στις αρχές του
αιώνα έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό σύστημα ύδρευσης.
Το νερό
μεταφερόταν μέσα σε πήλινες σωλήνες από αρκετά μακριά απ’ τις περιοχές
Κουναβων και Αρχανών στο υδραγωγείο της πόλης και από εκεί διανεμόταν
στα σπίτια.
Τα σπίτια ήταν ξύλινα, πέτρινα και μαρμάρινα και μερικά απ’
αυτά με τρεις, λιγότερα με τέσσερις αλλά και λίγα, όπως το παλάτι, με
πέντε ορόφους.
Κάποια δημόσια κτήρια, μάλλον αποθήκες τροφίμων, είχαν
επενδυμένους τοίχους με κεραμικά πλακάκια παρόμοια με τα σημερινά.
Σχέδιο αρχαίων σωλήνων και ενώσεων
Υδραυλικά στο παλάτι της Κνωσού στην Κρήτη από την Πρώτη ΜεσοΜινωική
περίοδο περίπου 2000 π.Χ. Τα τμήματα (πήλινων σωλήνων) από ψημένο πηλό
είχαν κατασκευαστεί με τρόπο που να εγκαθιστώνται εύκολα.
Επικάλυψη των
άκρων χρησιμοποιούταν για ομαλές ενώσεις, εξασφαλίζοντας ελεύθερη ροή
του νερού και ελάχιστο στροβιλισμό.
Πριονωτή διαμόρφωση των ενώσεων
διατηρούσε την ένωση σίγουρη. Έτσι όπως είναι δεν λέει και πολλά, αλλά
βλέπουμε κατασκευή πήλινων σωλήνων με κατάλληλα διαμορφωμένα άκρα που
επέτρεπαν συνδέσεις με μέγιστη ασφάλεια αλλά και βέλτιστη ροή.
Είναι
προφανές ότι για τέτοια ακρίβεια συνδέσεων θα χρησιμοποιούσαν καλούπι
στις κατασκευές που θα εξασφάλιζε τόσο ομοιογένεια και τυποποίηση
σωλήνων όσο και ταχύτητα παραγωγής.
Το σχήμα δείχνει να έχει μπει πηλός
για σφράγισμα της ένωσης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.
Τουλάχιστον ενδιαφέρον!
‘Αλλο ενδιαφέρον σημείο που έγινε γνωστό μόνο μετά από την σύγχρονη
επανεφεύρεσή του, είναι σημεία του συστήματος υδρεύσεως σχεδιασμένα έτσι
που με στροβιλισμό λόγω ροής μέσα από σπειροειδούς σχήματος σωληνώσεις
να ανεβάζουν την πίεση ή την ταχύτητα του νερού ανάλογα με την ανάγκη σε
κάθε σημείο.
Απλός τρόπος καθαρισμού ήταν τα ενδιάμεσα φρεάτια
συντήρησης του δικτύου όπου έπεφτε η πίεση του νερού και μπορούσαν να
επιπλεύσουν ή να βυθιστούν οι όποιες ακαθαρσίες πριν το νερό συνεχίσει
την πορεία του.
Ο Αυστριακός αινιγματικός επιστήμονας Βίκτωρ Σαουμπέργκερ στις αρχές του
20ού αιώνα ασχολήθηκε αρκετά με τις δυνάμεις του νερού και τις
ιδιότητές του με φημολογούμενα εντυπωσιακά αποτελέσματα αλλά η δουλειά
του εξαφανίστηκε μετά τον 2o παγκόσμιο πόλεμο και τα ίχνη του χάνονται
στι ΗΠΑ το ’50.
Οι ανασκαφές στα ανάκτορα της Κνωσού αποκάλυψαν ένα τέλειο αποχετευτικό
σύστημα, λουτρά και εγκαταστάσεις για γεωργική εκμετάλλευση του νερού.
Οι ανασκαφές στα ανάκτορα της Κνωσού αποκάλυψαν ένα τέλειο αποχετευτικό
σύστημα, λουτρά και εγκαταστάσεις για γεωργική εκμετάλλευση του νερού.
Δίκτυο αποχέτευσης
Στην Κνωσό συναντάμε για πρώτη φορά η χρήση σιφωνίου στην αποχέτευση. Η
ποιότητα ζωής και προφανώς η γνώση κανόνων υγιεινής μέσα στο σπίτι δεν
μπορούσε να συμβιβαστεί με ανεπιθύμητες οσμές απ’ το δίκτυο αποχέτευσης.
Το ξανασυναντάμε και στην Θήρα με οργανωμένο αποχετευτικό δίκτυο.
Πανάρχαιο δίκτυο αποχέτευσης αναφέρεται στον πολιτισμό των Αζτέκων όπου
τα ανθρώπινα περιττώματα συλλέγονταν και χρησιμοποιούνταν για λίπασμα,
τα δε ούρα στην παρασκευή βαφών (?), αλατιού… Η πόλη του Τενοκτιτλάν
εθεωρείτο καθαρότατη και χίλια άτομα κάθε ημέρα καθάριζαν τους δρόμους
της και μόνο.
Χρειάζεται να φτάσουμε στα 1589, όταν το αποχωρητήριο με καζανάκι και
βόθρο φέρνει με την βοήθεια του Τζ. Χάρινκτον «σύγχρονες ανέσεις» στην
πολιτισμένη πια Αγγλία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το διάσημο για τον
πλούτο του παλάτι των Βερσαλλιών δεν είχε αποχέτευση.
Ενδοδαπέδια θέρμανση
Το πρώτο γνωστό δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης για μια ολόκληρη πόλη το συναντάμε στην Κνωσό
Το πρώτο γνωστό δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης για μια ολόκληρη πόλη το συναντάμε στην Κνωσό
Παλάτι Κνωσού
‘Αλλο στοιχείο που αποδεικνύει την εξελικτική ανωτερότητα της Κνωσού σε
σχέση με τα υπόλοιπα γνωστά κτίσματα της εποχής εκείνης είναι ο τρόπος
θέρμανσης κάποιων δωματίων του παλατιού. Υπήρχαν κάτω από το δάπεδο
σωλήνες μέσα από τις οποίες πέρναγε ζεστό νερό θερμαίνοντας όλο τον
χώρο.
Ο Μ.Τρίβαλντ στην Σουηδία το 1716 ξαναδίνει μια νέα πνοή στην χρήση της
ενδοδαπέδιας θέρμανσης κι έτσι αρκετοί χώροι ιδιωτικοί και δημόσιοι
θερμαίνονται με αυτό τον τρόπο σήμερα. Στην Ολλανδία χρησιμοποιείται
μέχρι και σε γέφυρες για να λιώνει τον πάγο τον χειμώνα αλλά και να
ψύχει την άσφαλτο το καλοκαίρι!
Την εποχή της ακμής της υπολογίζεται ότι η Κνωσός είχε σχεδόν 100.000
κατοίκους. Σε μια τοιχογραφία παρατηρούμε λευκό αξιωματικό και μαύρους
«μισθοφόρους», πράγμα μας που δίνει στοιχεία για την ισχύ της και την
επιρροή της στο τότε ευρύτερο περιβάλλον της.
Και μετά απ’ τις επιρροές της Αρχιτεκτονικής επιστήμης στον πολύ κόσμο ας δούμε τι μπορούσε να κάνει για τους λίγους!
Κατασκευή θόλου
Αν πάμε στις Μυκήνες θα δούμε τον περίφημο «Θησαυρό του Ατρέα», μια
θολωτή κατασκευή ενός πολιτισμού που ήκμασε από το 1600 μέχρι το 1200
π.Χ. Η θολωτή αυτή κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε σαν τάφος έχει 14.6
μέτρα διάμετρο και 13.4 μέτρα ύψος.
Είναι κατασκευασμένη από προσεκτικά
κομμένες πέτρες που δεν συνδέονται μεταξύ τους με κανένα συνδετικό
υλικό. Κρατιούνται στην θέση τους απ’ την βαρύτητα και από την πίεση που
ασκεί ο λόφος χώματος που βρίσκεται από πάνω τους.
Αν δηλαδή κάποιος
αφαιρούσε το χώμα του λόφου είναι πολύ πιθανόν η κατασκευή να κατέρρεε! Η
κατασκευαστική δυσκολία που παρουσιάζει μία τέτοια κατασκευή την κάνει
ιδιαίτερα σπάνια.
Στην είσοδό της υπάρχει πάνω απ’ την πόρτα του θολωτού τάφου, κατάλληλα
επεξεργασμένος ογκόλιθος 122 τόνων.
Πάνω απ’ αυτόν υπάρχει κενό
ανακουφιστικό τρίγωνο που προφυλάσσει έξυπνα την πόρτα απ’ το υπερβολικό
φορτίο!
Οι γνώσεις που απαιτεί η κατασκευή ενός μνημείου τέτοιου
μεγέθους και μάλιστα συνδυασμένες με τα υλικά και τον τρόπο σύνδεσής
τους προκαλούν τουλάχιστον σεβασμό για τους αρχιτέκτονες που σχεδίασαν
και υλοποίησαν μία τέτοια κατασκευή.
Κυκλοφορεί συχνά η λανθασμένη αντίληψη ότι το τόξο, η αψίδα, η καμάρα
και ο θόλος αποτελούν ρωμαϊκή εφεύρεση.
Αυτό μοιάζει σχεδόν σωστό αν
παραμείνουμε στην επιφάνεια της ιστορίας αλλά και της γης! Οι Έλληνες
χρησιμοποιούσαν κυκλικές κατασκευές χωρίς κανένα πρόβλημα τουλάχιστον
απ’ την Μυκηναϊκή περίοδο αλλά σχεδόν αποκλειστικά για κατασκευές εντός
της γης, χθόνιες. Τις βρίσκουμε σε τάφους, νεκρομαντεία κλπ.
Οι Ρωμαίοι έβγαλαν στην επιφάνεια αυτές τις κατασκευές και τις
χρησιμοποίησαν κατά κόρον. Οι διαστάσεις του «Θησαυρού του Ατρέα»
ξεπεράστηκαν από αντίστοιχη κυκλική κατασκευή στο γνωστό Πάνθεον της
Ρώμης κατασκευασμένο απ’ τον Απολλόδωρο τον Δαμασκηνό, 1350 χρόνια
αργότερα…!
Στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας, σχεδόν 55 χιλιόμετρα απ’ την πόλη
του Αστακού, σώζεται τμήμα αρχαίων τειχών με την αρχαιότερη γνωστή
τοξωτή πύλη.
Η ηλικία της υπολογίζεται περίπου 5.000 ετών και αποτελεί
τμήμα των τειχών πόλης με περίμετρο σχεδόν 5 χιλιομέτρων. Η αρχαία πόλη
είχε δύο ακροπόλεις, αρκετούς πύργους και σώζεται τμήμα του λιθόστρωτου
δρόμου που συνέδεε την πόλη με τον Αχελώο.
Ιgloo
Οι Eσκιμώoι φτιάχνουν απ’ τα πολύ παλιά χρόνια το θολωτά τους σπίτια από
κύβους κομμένου χιονιού.
Η κατασκευή είναι αρκετά δύσκολη ιδιαίτερα αν
σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να βάζουν χτίζοντας κάθε σειρά όλο και πιο
μέσα ώστε να μπορεί να κλείσει σε λογικό ύψος χωρίς να καταρρεύσει στο
εσωτερικό.
Ένα τρυκ που ανακάλυψαν και χρησιμοποιούν είναι το χτίσιμο
όχι σε επάλληλες σειρές αλλά σε μια μονοκόμματη σπείρα που κάνει
ευκολότερο το χτίσιμο.
Με αυτό τον τρόπο ένα άτομο μπορεί να φτιάξει το
igloo μόνο του αρκετά σύντομα, αν φυσικά έχει την κατάλληλη εμπειρία.
Σχεδίαση θεάτρων
Αλλος εντυπωσιακός τύπος οικοδομημάτων της αρχαιότητας ήταν τα θέατρα.
Τα μεγαλύτερα γνωστά είναι της Εφέσου με χωρητικότητα 24.000 θέσεων, της
Μεγαλόπολης 22.000 θέσεων, του ‘Αργους 20.000 θέσεων, της Κορίνθου
18.000 θέσεων.
Πολλά από αυτά ήταν φτιαγμένα με τρόπο που να
χρησιμοποιεί φυσικά κοιλώματα λόφων, αλλά στα περισσότερα από αυτά
υπήρξε τεχνητή διαμόρφωση του εδάφους και πολλές κατασκευαστικές
προσθήκες.
Και το ενδιαφέρον μας δεν εξαντλείται μόνο στις διαστάσεις
και την αισθητική τους αλλά προχωράει σε τεχνικά θέματα όπως η οπτική
και η ακουστική τους.
Η ακουστική των θεάτρων μάλιστα θεωρείται σχεδόν
μυστήριο επίτευγμα. Σχεδιαζόταν με τέτοιο τρόπο που όλοι οι θεατές να
μπορούν άνετα να βλέπουν στην σκηνή αλλά και να ακούν εξίσου καλά τι
λεγόταν απ’ τους ηθοποιούς.
Κάποια θέατρα (όπως του Γυθείου) διέθεταν την επονομαζόμενη «χαρώνειο
κλίμακα», που ήταν μια σήραγγα κάτω απ’ την σκηνή μέσω της οποίας
εμφανιζόταν στην παράσταση οι ηθοποιοί που υποδύονταν τα πνεύματα του
κάτω κόσμου.
‘Αλλη κατασκευή σαν γερανός παρουσίασε τους ουράνιους Θεούς
να κατεβαίνουν στην σκηνή (από μηχανής Θεός).
Σε κάποια θέατρα (όπως
της Σπάρτης και της Μεγαλόπολης) η σκηνή ήταν τροχήλατη και μεταφερόταν
μετά την παράσταση σε ασφαλέστερο στεγασμένο μέρος. Δεν ξέρουμε σίγουρα
αν χρησιμοποιούταν και εναλλακτικές μεταφερόμενες σκηνές ανάλογα με το
είδος της παράστασης.
Επίτευγμα για την εποχή ήταν και οι ναυμαχίες που γινόταν (κατά τους
Ρωμαϊκούς κυρίως χρόνους) με μικροσκοπικά πλοία σε κάποια θέατρα όπως
του ‘Αργους και του θεάτρου του Διονύσου κάτω απ’ την Ακρόπολη της
Αθήνας.
Κάποια θέατρα ήταν ασυνήθιστα μελετημένα κατασκευαστικά. Σαν παράδειγμα
το μεγάλο θέατρο της Επιδαύρου κατασκευάστηκε στο τέλος του 4ου αιώνα
π.Χ. και το πάνω διάζωμα προστέθηκε στα τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα.
Η
ορχήστρα του είναι ένας τέλειος κύκλος, ενώ το κοίλον του αποτελεί τμήμα
σφαίρας! 34 σειρές καθισμάτων στο κάτω διάζωμα και 21 στο πάνω δίνουν
55 σειρές συνολικά.
Το άθροισμα των πρώτων 10 αριθμών
(1+2+3+4+5+6+7+8+9+10) δίνει 55. Το άθροισμα των πρώτων 6 (1+2+3+4+5+6)
δίνει 21, και το άθροισμα των 4 τελευταίων (7+8+9+10) δίνει 34.
Ο χρυσός
αριθμός Φ παρουσιάζεται και πάλι μιας και η αναλογία σειρών των δύο
διαζωμάτων 21 / 34 = 0,618 = Φ, αλλά και η αναλογία του κάτω διαζώματος
πρός το σύνολο των σειρών 34 / 55 = 0,618 = Φ. Απ’ ότι φαίνεται λοιπόν
υπήρχε γνώση, μελέτη και διαχρονική συνέχεια σε τέτοιες κατασκευές.
Εντύπωση προκαλεί η παρουσία αρχαίων θεάτρων σχεδόν σε όλη την λεκάνη
της μεσογείου. Κάποιοι πιστεύουν ότι το πλήθος των αρχαίων θεάτρων όσο
και η θέση τους δεν δικαιολογούν την μεγάλη χωρητικότητά τους και το
κόστος κατασκευής τους και ίσως να προοριζόταν και για άλλες χρήσεις…
Μυκηναϊκή οδοποιία
Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός ανέπτυξε ένα από τα πρώτα δίκτυα ύδρευσης αλλά
και ένα από τα πρώτα οδικά δίκτυα στην Ευρώπη. Τον 14ο αιώνα π.Χ. οι
Μυκηναϊκές άμαξες ταξίδευαν σε δρόμους μέχρι 5 μέτρων πλάτους περνώντας
πάνω από κατασκευασμένες γέφυρες όπου ο χώρος το απαιτούσε. Το οδικό
δίκτυο της αρχαίας Αργολίδας σώζεται ακόμη σε πολλά σημεία. Στους
αρχαίους δρόμους συναντάμε και ζεύγη αυλακώσεων βάθους 7-10 εκ. και
πλάτους περίπου 20 εκ. με απόσταση μεταξύ τους 1.4μ. ή 1.8μ. που
εξυπηρετούσαν τα τροχοφόρα οχήματα της εποχής.
Υπάρχουν αναφορές ότι την κατασκευή και σχεδίαση νέων δρόμων αναλάμβαναν
οι Αμφικτύονες που χρέωναν ανάλογα και τις πόλεις για την κατασκευή.
Πολλές φορές κάποιοι πλούσιοι της εποχής χορηγούσαν τα έξοδα κατασκευής
κάποιων δρόμων.
Μυκηναϊκές τοξωτές γέφυρες
Βαλύρα ήταν τό όνομα του σημερινού άνω Παμίσου ονομαζόμενου στήν περιοχή τής Ιθώμης Μαυροζούμενο ή ποτάμι τής Μαυροζούμαινας
Βαλύρα ήταν τό όνομα του σημερινού άνω Παμίσου ονομαζόμενου στήν περιοχή τής Ιθώμης Μαυροζούμενο ή ποτάμι τής Μαυροζούμαινας
Η γέφυρα της Βαλύρας (άνω Πάμισος), η οποία χρησιμοποιείται μέχρι και
σήμερα, επιβεβαιώνει την συνέχιση της αρχαίας ελληνικής γνώσης
οικοδομικής χρήσης της καμάρας και μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ.
Αλλη μυκηναϊκή γέφυρα είναι στο Αρκαδικό Αργολίδος στην θέση Καζάρμας στον δρόμο από το Ναύπλιο στην Επίδαυρο.
Στο Αρκαδικό και στο Γαλούση υπάρχουν δύο ακόμα αρχαίες γέφυρες.
Εντυπωσιακό παραμένει το μέγεθος των ογκολίθων που χρησιμοποιήθηκαν σε
αυτές τις γέφυρες κατατάσσοντας τες στα κυκλώπεια κτίσματα.
Εξαιρετικά διατηρημένη είναι και η γέφυρα στην Ελεύθερνα της Κρήτης. Χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ.
Σε μια καταγγελία η οποία χρήζει άμεσης απάντησης από το ΥΠΕΘΑ,
προχώρησε ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Σπάρτακος - Παράταξη
Πολιτών» Κώστας Καραΐσκος για τον Δήμο Κομοτηνής, στην οποία αναφέρει
πως έχουν σταλεί οδηγίες προς παραμεθόριες μονάδες στις οποίες οι οδηγοί
του Ελληνικού Στρατού και οι άλλοι συνάδελφοί τους καλούνται επί της
ουσίας να μην αντιδρούν όταν εμφανίζονται ενώπιόν τους «Παρανόμως
Εισελθόντα Πρόσωπα – ΠΕΠ» (δηλαδή παράνομοι μετανάστες) και μάλιστα να
εγκαταλείπουν τα υπηερεσιακά τους οχήματα στο έλεός τους εάν τους
«φράζουν» τον δρόμο!
Η καταγγελία είναι βαρύνουσας σημασίας καθώς πλέον μιλάμε για έναν
Στρατό υπό παράλυση εν καιρώ ειρήνης λόγω της αθρόας εισβολής αλλοδαπών.
Σε περίπτωση πολεμικής κρίσης οι Τούρκοι ήδη έχουν εξασφαλίσει και
διαπιστώσει ότι θα μπορέσουν να εμποδίσουν και «βραχυκυκλώσουν»
ολοκληρωτικά οποιαδήποτε κίνηση του ΕΣ προς υπεράσπιση του εθνικού
εδάφους για να μην αναφέρουμε ότι δεν θα μπορέσει να επιχειρήσει κανενός
είδους επιθετικού ελιγμού προς δημιουργία προγεφυρώματος εντός του
τουρκικού εδάφους.
Εδώ όχι μόνο θα έχουμε «παράλυση» του Ελληνικού Στρατού αλλά και απώλεια
των μέσων του καθώς όπως καταγγέλει ο επικεφαλής του
«Σπάρτακος-Παράταξη Πολιτών», απλώς οι οδηγοί παίρνουν τα κλειδιά μαζί
τους!
Εάν ισχύει η καταγγελία αυτά πρόκειται για μείζον θέμα, εάν δεν ισχύει θα πρέπει να διαψευστεί.
Θα πρέπει να πούμε πως η παράταξη του Σπάρτακου έχει ήδη 3 θητείες στο
δημοτικό συμβούλιο της Κομοτηνής που σημαίνει πως έχει απήχηση στην
τοπική κοινωνία και δεν θα προέβαινε σε τόσο σημαντικές καταγγελίες εάν
όντως δεν υπήρχε σημαντικό ζήτημα.
Κύριοι,
Η γενική διάλυση της χώρας μας με την αφορμή της μαζικής παράνομης
μετανάστευσης ελπίζαμε ανέκαθεν πως θα έβρισκε ένα ανάχωμα στις Ένοπλες
Δυνάμεις μας, τουλάχιστον στα μέρη μας και δη στον Έβρο.
Δυστυχώς, τόσο η
επικρατούσα κατάσταση όσο και πρόσφατες φήμες που κυκλοφορούν,
βεβαιώνουν ότι η στρατιωτική (και η πολιτική;) ηγεσία του ΥΠΕΘΑ τείνει
να ευνουχίσει και το ένοπλο κομμάτι του λαού μας.
Εκ μέρους λοιπόν του συνειδητού τμήματος της ακριτικής κοινωνίας, σας
ερωτώ:
Έχουν σταλεί οδηγίες προς παραμεθόριες μονάδες στις οποίες οι
οδηγοί του Ελληνικού Στρατού και οι άλλοι συνάδελφοί τους καλούνται επί
της ουσίας να μην αντιδρούν όταν εμφανίζονται ενώπιόν τους «Παρανόμως
Εισελθόντα Πρόσωπα – ΠΕΠ»;
Έχετε υπογράψει ή είναι σε γνώση σας οδηγία για παραμονή του οδηγού
εντός του οχήματος ή αλλαγή δρομολογίου προκειμένου να αποφευχθεί κάθε
επαφή με ΠΕΠ;
Για αγγλιστί προειδοποίηση του τύπου «παραβιάζετε
στρατιωτική ἰδιοκτησία, παρακαλώ απομακρυνθείτε»;
Τέλος, για την
περίπτωση που τα ΠΕΠ επιμείνουν (!), είναι δυνατόν να συστήνεται
εγκατάλειψη του οχήματος με μόνη προτεινόμενη μέριμνα για τον οδηγό να
…κατεβάσει τον γενικό διακόπτη και να πάρει φεύγοντας τα κλειδιά;;;!!!
Επειδή ειδικά το τελευταίο παραβιάζει ώς και τον στρατιωτικό όρκο, αλλά
και όλα αυτά προσομοιάζουν μάλλον με εχθρική προπαγάνδα κατά του ηθικού
των Ελλήνων, ευελπιστούμε να διαψεύσετε ότι τα ανωτέρω αναφερόμενα
ισχύουν ως οδηγίες του ΓΕΣ.
Ο Στρατός μας δεν βρίσκεται στη Θράκη ούτε
ως θυρωρός παρανόμων μεταναστών ούτε ως σερβιτόρος σαμπάνιας σε
γαλονάδες.
Με τιμή,
Κώστας Καραΐσκος, Κομοτηνή
επικεφαλής της Παράταξης Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ,
Περιφερειακή Επιτροπή Υπεράσπισης της Ελληνικής Κοινωνίας»
PERSEUS
ο δύτης χρησιμοποίησε τεχνικές σπηλαιοκατάδυσης.
