Σπάνια και παράξενα θαλάσσια είδη ανακάλυψαν επιστήμονες στα αχαρτογράφητα ύδατα του Ινδικού Ωκεανού. Η ομάδα των βιολόγων ήταν η πρώτη που μελέτησε τα νερά γύρω από τα νησιά Κόκος (Keeling), ένα αυστραλιανό έδαφος που βρίσκεται πάνω από 960 χιλιόμετρα από τις ακτές της Σουμάτρας.
Κατά
την εξερεύνησή τους στην περιοχή, χαρτογράφησαν γιγαντιαία υποβρύχια
βουνά και συνάντησαν ζώα της βαθιάς θάλασσας με βελούδινο μαύρο δέρμα
και στόματα γεμάτα αιχμηρούς, διαφανείς κυνόδοντες.
«Αυτή η περιοχή του κόσμου μελετάται τόσο σπάνια», δήλωσε στην Guardianη
δρ Μισέλ Τέιλορ από το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και πρόεδρος της
Εταιρείας Βιολογίας Βαθέων Θαλασσών, η οποία δεν συμμετείχε στην
αποστολή.
Λίγες
ερευνητικές αποστολές φτάνουν στον Ινδικό Ωκεανό, κυρίως επειδή είναι
τόσο απομακρυσμένη. Η ομάδα χρειάστηκε έξι ημέρες για να φτάσει στα
νησιά Κόκος με το ερευνητικό σκάφος Investigator, το οποίο διαχειρίζεται η εθνική επιστημονική υπηρεσία της Αυστραλίας, CSIRO.
«Τα
πραγματικά αστέρια της παράστασης είναι τα ψάρια», είπε ο δρ Τιμ
Ο’Χάρα, από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Museum Victoria, ο οποίος
ειδικεύεται στα ασπόνδυλα. «Υπάρχουν τυφλά χέλια και τρίποδα ψάρια,
ψάρια-τσεκούρια και δρακόψαρα, με βιοφωσφορίζοντα όργανα. Είναι απλά
εκπληκτικά».
Μεταξύ της τεράστιας ποικιλίας της ζωής που ανακάλυψαν οι επιστήμονες, το ψάρι «νυχτερίδα»
της βαθιάς θάλασσας ήταν το αποκορύφωμα. Κάθεται στο βυθό σαν μια
περίτεχνη τηγανίτα και κινείται χάρη στα δύο κοντόχοντρα πτερύγια που
λειτουργούν ως πόδια. Κουνάει ένα μικροσκοπικό βολβοειδές «δόλωμα» που
είναι χωμένο σε μια κοιλότητα στο ρύγχος του, ελπίζοντας προφανώς να
ξεγελάσει το θήραμα και να το περάσει για νόστιμο σκουλήκι. Ανακάλυψαν
επίσης ένα άγνωστο μέχρι σήμερα τυφλό χέλι, που συλλέχθηκε από βάθος 5.000 μέτρων, καλυμμένο με ζελατινώδες, διαφανές δέρμα.
(Benjamin Healley)
Οι ερευνητές ανακάλυψαν αρχαία δόντια καρχαρία στο δίχτυ δειγματοληψίας που έριξαν στον πυθμένα του ωκεανού.
«Ανήκαν
σε γιγάντιους καρχαρίες που έζησαν πριν από εκατομμύρια χρόνια»,
εξήγησε ο Ο΄Χάρα. Με βάση τις φωτογραφίες, οι ειδικοί στα απολιθώματα
πιστεύουν ότι αυτά προέρχονται από «ζώα που μοιάζουν με τον μεγαλοδόντα».
Η ομάδα ανακάλυψε επίσης ένα δραματικό θαλάσσιο τοπίο, συμπεριλαμβανομένων τεράστιων βυθισμένων ηφαιστείων, ύψους 5.000 μέτρων.
Χρησιμοποιώντας σόναρ υψηλής ανάλυσης, η ομάδα δημιούργησε λεπτομερείς τρισδιάστατους χάρτες του βαθύ θαλάσσιου πυθμένα και ανακάλυψε αρκετές μικρότερες υποθαλάσσιες βουνοκορφές που ήταν άγνωστες προηγουμένως.
(Ben Healley, Museums Victoria)
Πολλές
βαθιές υποθαλάσσιες προεξοχές όχι μόνο καλύπτονται από πλούσιους
βιότοπους κοραλλιών, σφουγγαριών και άλλης άγριας ζωής, αλλά παίζουν και
κρίσιμο ρόλο στην ανάμιξη του ωκεανού. Τα βαθιά ρεύματα σαρώνουν τις
πλευρές των υποθαλάσσιων βουνών, φέρνοντας ζωτικής σημασίας θρεπτικά
συστατικά στην επιφάνεια.
Ένας από τους λόγους που πήγαν στα νησιά
Κόκος ήταν να παράσχουν βασικές πληροφορίες που θα βοηθήσουν στη
διαχείριση και προστασία του πρόσφατα δημιουργηθέντος θαλάσσιου πάρκου
εκεί, το οποίο δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2022 μαζί με το κοντινό
θαλάσσιο πάρκο της Νήσου των Χριστουγέννων, το οποίο η ομάδα επισκέφθηκε
πέρυσι.
Η κύρια απειλή, σύμφωνα με την ομάδα, είναι η πλαστική ρύπανση.
«Ακόμη
και όταν βρίσκεσαι τόσο μακριά από την ήπειρο, σε βάθος τεσσάρων
χιλιομέτρων, θα ανασύρεις πλαστικά», σημείωσε. «Το βλέπεις στο νερό, το
βλέπεις πάνω στο νερό και το είδαμε και στις συλλογές μας».
Οι ειδικοί θα χρειαστούν χρόνια για να επεξεργαστούν όλα τα δείγματα που συνέλεξε η αποστολή, αλλά ο Ο’Χάρα εκτιμά ότι το 10% έως 30% των ειδών θα είναι άγνωστα στους επιστήμονες.
«Είμαι
πραγματικά ενθουσιασμένη για το τι νέες μελλοντικές επιστημονικές
ανακαλύψεις θα προκύψουν τα επόμενα χρόνια», δήλωσε η Τέιλορ.
Ένα
πράγμα που έχει ήδη προγραμματίσει η ομάδα είναι να συγκρίνει το DNA από
τα δείγματα με αποσπάσματα DNA που κοσκινίστηκαν από το θαλασσινό νερό,
γνωστό ως περιβαλλοντικό ή eDNA, το οποίο αποβάλλεται
από τους οργανισμούς στη βλέννα και τα κύτταρα του δέρματος. Η ιδέα
είναι ότι στο μέλλον, οι επιστήμονες θα μπορούν να προσδιορίζουν ποια
είδη υπάρχουν στη βαθιά θάλασσα μόνο από το γενετικό υλικό που αφήνει
πίσω του το θαλασσινό νερό.
Ένα μοναδικό κομμάτι ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται στα βάθη της θάλασσας πλησίον της Κρήτης.
Μιλάμε για το
υποβρύχιο U-557 τύπου VIIC της οικογενείας U-boat που άνηκε στο
Kriegsmarine (πολεμικό ναυτικό) της Ναζιστικής Γερμανίας.
Από
το 1941, αυτή η κάποτε ισχυρή θαλάσσια πολεμική μηχανή κείτεται στον βυθό δυτικά της Κρήτης.
Κατ’ επέκταση, ανήκει ξεκάθαρα εις τη
κατηγορία άρθρων μας «εγκαταλελειμμένα» και ήρθε η ώρα να το παρουσιάσουμε.
Πηγή: Pinterest.com
Η ιστορία του υποβρυχίου U-557 ξεκινάει το Σεπτέμβριο του 1939 όταν
έγινε η παραγγελία κατασκευής του από το Kriegsmarine προς τη γερμανική
εταιρία Blohm & Voss στο Αμβούργο της Γερμανίας. Ήταν βασισμένο στη
κλάση υποβρυχίων VIIC που είχε τα ακόλουθα βασικά χαρακτηριστικά.
17.7 κόμβους (επιφάνεια) και 7.6 κόμβους (υποβρυχίως)
Εκπέτασμα
769 τόνους (επιφάνεια) και 871 τόνους (υποβρυχίως)
Εμβέλεια
8500 ναυτικά μίλια με 10 κόμβους
Πλήρωμα
4 αξιωματικούς και 40-56 ναύτες
Μέγιστο βάθος
230 μέτρα
Πηγή: Wikipedia.org
Το υποβρύχιο U-557 διέθετε μία πληθώρα όπλων.
Συγκεκριμένα, το
οπλοστάσιο του αποτελούντο από 5 τορπιλοσωλήνες των 21″, δυνατότητα
μεταφοράς είτε 14 τορπιλών ή 26 θαλάσσιων ναρκών, ένα πολυβόλο
καταστρώματος διαμετρήματος 88 χιλιοστών με 220 φυσίγγια, και ένα
αντιαεροπορικό πολυβόλο καταστρώματος C/30 διαμετρήματος 20 χιλιοστών.
Πηγή: U-Boote.ru
Το U-557 καθελκύστηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1940 και μπήκε στο
οπλοστάσιο του Kriegsmarine επισήμως στις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου
έτους, έπειτα από την ολοκλήρωση των δοκιμών του. Καπετάνιος του
ορίστηκε ο Ανθυποπλοίαρχος Οτοκάρ Πάουλσεν που τον βλέπετε στη παρακάτω
φωτογραφία.
Πηγή: U-Boote.ru
Το γερμανικό αυτό υποβρύχιο έκανε μόλις τέσσερις περιπολίες, καθώς η
πέμπτη του περιπολία ήταν και η βύθιση του λίγο έξω από τη Κρήτη. Οι
τέσσερις περιπολίες του ήταν οι ακόλουθες.
13 Μαΐου 1941 Μετέβη δυσμάς της γαλλικής ακτογραμμής ως μέρος του
περιπόλου προστασίας του θωρηκτού Μπίσμαρκ και επέστρεψε έπειτα από 6
εβδομάδες εις τη Γαλλία.
13 Αυγούστου 1941 Τοποθετήθηκε νοτίως της Ισλανδίας για
παρατήρηση και προσβολή εισερχομένων πλοίων. Έπειτα από 4 περίπου
εβδομάδες επέστρεψε και πάλι στο Λοριάν της Γαλλίας.
19 Νοεμβρίου 1941 Διατάχθηκε να εισχωρήσει στη Μεσόγειο μέσω Γιβραλτάρ και να φτάσει στη Μεσίνα της Ιταλίας όπως και κατάφερε στις 7 Δεκεμβρίου.
9 Δεκεμβρίου 1941 Μαζί με το ιταλικό υποβρύχιο Dagabur σε
περιπολία στην ανατολική Μεσόγειο επιτέθηκαν συγχρονισμένα στο βρετανικό
καταδρομικό Γκαλάτια βυθίζοντας το, και παραμένοντας στη Μεσόγειο.
Πηγή: U-Historia.com
Παραπάνω βλέπετε το ιταλικό υποβρύχιο Dagabur που ήταν μέρος της
τελευταίας του περιπολίας.
Την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου του 1941 το υποβρύχιο
U-557 αναδύθηκε προσωρινώς και έστειλε σήμα μέσω ασυρμάτου στις 18:06
ώρα Ελλάδος ότι εβρίσκετο 18 ώρες από το λιμάνι της Σούδας και πλησιάζει
για να δέσει.
Έπειτα καταδύθηκε και συνέχισε τη πορεία του προς τη
Σούδα.
Ωστόσο, συνέβη μία απίστευτη σύμπτωση.
Στις 18:00 ώρα Ελλάδος, το
ιταλικό υποβρύχιο Orione έφυγε από το λιμάνι και κινούνταν υποβρυχίως,
άρα δεν είχε πρόσβαση σε ασύρματες επικοινωνίες και δεν γνώριζε το σήμα
άφιξης που είχε αποστείλει 6 λεπτά νωρίτερα το U-557 για τη προσέγγιση
του.
Βλέπετε το ιταλικό υποβρύχιο Orione παρακάτω.
Πηγή: Wikipedia.org
Ο Ιταλός πλοίαρχος περιπολούσε γύρω από τη Κρήτη όταν εντόπισε ένα
άγνωστο υποβρύχιο με πορεία προς τη Κρήτη στις 21:44 ώρα Ελλάδος και
λόγω της βύθισης του Γκαλάτια υπέθεσε ότι ήταν βρετανικό υποβρύχιο.
Έτσι
αποφάσισε να το εμβολίσει, όπως και έκανε, βυθίζοντας το στις
συντεταγμένες 35°18’35″N 23°11’28″E όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα.
Πηγή: Google.com
Όταν το ιταλικό υποβρύχιο Orione επέστρεψε για επισκευές στο λιμάνι της
Σούδας ανακάλυψε ότι αυτό το σφάλμα οδήγησε στη βύθιση του γερμανικού
U-557 και σε μία μεγάλη εσωτερική έρευνα που κατέληξε ότι ήταν βύθιση
από φίλιες δυνάμεις λόγω έλλειψης επικοινωνίας, καθώς το σήμα
προσέγγισης του U-557 έφτασε στους Ιταλούς στη Σούδα στις 22:00 το
βράδυ.
Όλο το πλήρωμα του U-557 χάθηκε μαζί με το υποβρύχιο.
Πηγή: Pinterest.com
Σήμερα το υποβρύχιο υπάρχει ακόμα στο βυθό της Κρήτης στις συντεταγμένες
35°18’35″N 23°11’28″E σε βάθος 250-290 μέτρων που κάνει την επίσκεψη
του πρακτικά πάρα πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.
Κατ’ επέκταση, είναι
δεδομένο ότι όσο περνάνε τα χρόνια και αυτό το κομμάτι της σύγχρονης
πολεμικής ιστορίας θα χαθεί στα βάθη της θάλασσας.
Γι’ αυτό θεωρήσαμε
σημαντικό να γράψουμε δυο λόγια προτού η ιστορία του χαθεί για πάντα.
Δυστυχώς, δεν έχουμε ακούσει οποιαδήποτε πρόταση για αξιοποίηση αυτού
του υποβρυχίου άρα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε κάποια ελπίδα για το ότι
ίσως να μη χαθεί στο μέλλον.
Oι μέτοικοι δεν είχαν το δικαίωμα απόκτησης γης και οικίας, το οποίο η πόλη
παρείχε μόνο σε ξένους σε ανταπόδοση των ευεργεσιών τους. Επιπλέον, ήταν υποχρεωμένοι στην
καταβολή ενός ετήσιου φόρου αξίας 12 δραχμών για τους άντρες και 6 δραχμών
για τις γυναίκες. Tο λεγόμενο μετοίκιο δεν ήταν ιδιαίτερα
επαχθής φόρος, καθώς αντιστοιχούσε στο ημερομίσθιο ενός εργάτη.
Σε περίπτωση όμως μη καταβολής του μετοικίου, ο μέτοικος κινδύνευε να
περιπέσει σε δουλεία. Tον ίδιο κίνδυνο αντιμετώπιζαν, τουλάχιστον έως τις
αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., οι μέτοικοι που δεν είχαν ορίσει προστάτη,
δηλαδή έναν Αθηναίο πολίτη, ο οποίος πιστοποιούσε κατά κάποιον τρόπο την
καταλληλότητα του ξένου να γίνει μόνιμος κάτοικος Αθηνών και του εξασφάλιζε
το δικαίωμα της προσφυγής στο αρμόδιο δικαστήριο, στο οποίο προΐστατο ο πολέμαρχος.
Οι πλουσιότεροι μέτοικοι -όπως και οι πλουσιότεροι Αθηναίοι πολίτες- ήταν
υποχρεωμένοι να καταβάλουν έναν επιπλέον φόρο, την εισφορά, όταν
κρίσιμες περιστάσεις, όπως ο πόλεμος, το απαιτούσαν.
Oι μέτοικοι αποτελούσαν,
σε ένα σημαντικό ποσοστό τους, ένα οικονομικά εύρωστο στρώμα της αθηναϊκής
κοινωνίας, καθώς ήταν αυτοί που κατά κύριο λόγο αναλάμβαναν κάποιες
ιδιαίτερα προσοδοφόρες χρηματιστικές δραστηριότητες, όπως το εμπόριο,
τη βιοτεχνία και τις
τραπεζικές επιχειρήσεις. Στο σύνολο, ωστόσο, των μετοίκων συναντάμε και κάποιους
με αρκετά μικρότερη οικονομική επιφάνεια, όπως για παράδειγμα εργάτες στην
οικοδόμηση δημόσιων κτιρίων (Eρέχθειο, 409/8 και 408/7 π.Χ., Ελευσίνα 329/8
π.Χ.), μάγειρους και κηπουρούς.
Λόγω των
προαναφερθέντων δραστηριοτήτων τους, το σημαντικότερο ποσοστό των μετοίκων διέμενε
στους δήμους του άστεως και στους γειτονικούς δήμους. Σύμφωνα με τα
αρχαιολογικά δεδομένα (επιγραφές από επιτύμβιες στήλες), δήμοι,
όπως η Mελίτη,
στα βορειοδυτικά των Αθηνών, και ο Πειραιάς είχαν τα υψηλότερα ποσοστά συγκέντρωσης
μετοίκων κατά την Κλασική περίοδο.
Aν και αποτελούσαν μια ιδιαίτερη -νομικά καθορισμένη κοινωνική
ομάδα- χωρίς το δικαίωμα της άμεσης συμμετοχής της στις πολιτικές διαδικασίες,
οι μέτοικοι
συμμετείχαν ενεργά στην κοινωνική ζωή της Αθήνας. Aνέπτυσσαν φιλικές σχέσεις
με Αθηναίους πολίτες, οργάνωναν συμπόσια,
συμμετείχαν
στις γιορτές της πόλης, αλλά και συνέβαλλαν οι ίδιοι
στην ίδρυση βωμών ή ακόμα και
στην ανέγερση κτηριακών εγκαταστάσεων, όπως συνέβη στον
Πειραιά. H συχνότητα τιμητικών ψηφισμάτων για μετοίκους από τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ.
είναι ενδεικτική για την αύξηση των χορηγιών από μέρους τους και για την αναγνώριση
της προσφοράς τους από την πόλη.
Oι ελεύθεροι κάτοικοι των Aθηνών, που δεν ανήκαν στο σώμα των Αθηναίων
αστών,
αλλά διέμεναν μόνιμα στην πόλη, αποτελούσαν
την κατηγορία των μετοίκων. H πλειοψηφία των μετοίκων απαρτιζόταν από
ξένους, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την οικονομική άνθηση της Aθήνας
έρχονταν για να κερδίσουν χρήματα, κατά κανόνα ασχολούμενοι με εμπορικές
δραστηριότητες.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι πηγές δεν αντιπαραθέτουν στους
μέτοικους τούς πολίτες, αλλά τους αστούς. Ένας μικρός μόνο αριθμός μετοίκων
προερχόταν από πρώην δούλους, που μετά την απελευθέρωσή τους επέλεξαν να
παραμείνουν στην Αθήνα.
Πρωτοφανής ήταν η ενέργεια ενός ιδιοκτήτη καφετέριας στη Νέα
Σμύρνη, ο οποίος έδιωξε ηλικιωμένο από το μαγαζί του με το αιτιολογικό
ότι λόγω των χρόνων του δεν ταίριαζε με την… πολιτική και το προφίλ που
ήθελε να πουλήσει.
Η ενέργεια αυτή του ιδιοκτήτη είναι η πιο ακραία έκφραση ηλικιακού
ρατσισμού που είχε ως στόχο έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν ζήτησε τίποτα
περισσότερο από το να πιει ήσυχος τον καφέ του στην πλατεία της Νέας
Σμύρνης χωρίς να φαντάζεται ότι θα εκδιωχθεί κακήν κακώς επειδή απλώς
λόγω των χρόνων του έχει μάλλον πάψει να είναι λαμπερός και... μοδάτος.
Είναι
επίσης μια προσβολή προς όλους τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, τους
πατεράδες και τους παππούδες μας, οι οποίοι έχυσαν τον ιδρώτα τους
εργαζόμενοι για δεκαετίες ώστε να έχουν την δυνατότητα κάποια στιγμή να
ξεκουραστούν και να απολαύσουν αμέριμνοι τον καφέ τους.
Τέλος η ενέργεια του ιδιοκτήτη της καφετέριας αποτελεί προσβολή στον
ίδιο τον Άνθρωπο και στον κύκλο της ζωής. Το γήρας θα έρθει, ακόμη και
για τη νεαρή σερβιτόρα που έδιωξε τον ηλικιωμένο εφαρμόζοντας την
πολιτική του ιδιοκτήτη, και το μόνο αξιοπρεπές που μπορούν να κάνουν οι
νεώτεροι είναι να δείξουν σεβασμό απέναντι στο αναπόφευκτο και στο δικό
τους μέλλον.
Το θέμα ανέδειξε με ανάρτηση του στο Facebook ο Κωστής Πιερίδης, ο οποίος ήταν παρών την ώρα της εκδίωξης του ηλικιωμένου.
Διαβάστε την συγκλονιστική ανάρτηση του:
Κατόπιν εορτής και με δικαιολογίες που δεν πείθουν κανέναν απάντησε ο
ιδιοκτήτης της καφετέριας, μεταθέτοντας όλες τις ευθύνες σε έναν
υπάλληλο του.
Δείτε την ανάρτηση του:
Επιχείρησε μάλιστα να κάνει ρελάνς. Τηλεφώνησε στο Α’ ΚΑΠΗ της Νέας
Σμύρνης και προσφέρθηκε να διοργανώσει.. πάρτι για τους ηλικιωμένους
βάζοντας μάλιστα και δικό του DJ.
(Η επιστημονική γνώση είναι καθαρή Ελληνική σκέψη!!!!)
Έχει καλλιεργηθεί η άποψη ότι οι τεχνολογικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων ήταν ελάχιστες και υπολείποντο κατά πολύ των επιστημονικών τους θεωριών.
Όμως ένα πλήθος ιστορικών μαρτυριών, που συστηματικά αποσιωπώνται, καταδεικνύουν το εντελώς αντίθετο.
Ακόμη και κάποια διασωθέντα μνημεία της αρχαιότητας παρουσιάζουν ως προς την τεχνολογία τους και τις ιδιότητές τους εκπληκτικά επίπεδα γνώσεως, που είναι γνωστά σε λίγους ερευνητές σήμερα.
Παράδειγμα αποτελούν οι αποδείξεις για την επιστήμη της Χημείας, ένα γνωστικό κλάδο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού με τεχνολογικές εφαρμογές που δεν υπολείποντο σε τίποτε των σημερινών, κλάδο που εν τούτοις είναι λησμονημένος από το διεθνές ακαδημαϊκό κατεστημένο.
Ο Ιωάννης Τσαγκάρης, καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, είναι απ’ τους ελάχιστους ερευνητές , που εδώ και χρόνια προσπαθεί να ανασύρει απ’ την ιστορία την θαμμένη γνώση των προγόνων μας.
Ακολουθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο καθηγητής κ. Τσαγκάρης στο περιοδικό “Δαυλός” που φωτίζει άγνωστες πτυχές της Χημικής επιστήμης στην αρχαία Ελλάδα, καθώς και η συνέντευξη του κ. Ευσταθιάδη του μηχανικού που έκανε την μελέτη του αρχαίου σκυροδέματος.
Τσιμέντο καλύτερο από το σημερινό στην αρχαία Ρόδο!!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Τσαγκάρη, ελάχιστα γνωρίζουμε σήμερα για τις Χημικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων.
Ποια είναι η κυρίαρχη άποψη που προβάλλεται σχετικά με την γέννηση αυτής της επιστήμης;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Οι περισσότεροι και σήμερα δέχονται, ότι η Χημεία έχει τις ρίζες της στην Αίγυπτο, που διέσωσαν οι Άραβες αλχημιστές και κατόπιν οι αλχημιστές του Μεσαίωνα.
Η Ελληνική συμβολή δεν ήταν καθόλου γνωστή παλαιότερα, αλλά και σήμερα δεν προβάλλεται επαρκώς.
Εκείνος που ανέδειξε την καταλυτική συνεισφορά των Ελλήνων στην γένεση αυτής της επιστήμης ήταν ο Γάλος χημικός Marcelin Berthelot γύρω στα 1888.
Ο Μπερτελώ μελέτησε αρχαία και μεσαιωνικά κείμενα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι χημικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων ήταν μεγάλες και πέρασαν στην Αλεξάνδρεια της Ελληνιστικής εποχής.
Στην Ελλάδα συνεχιστής των απόψεων του Μπερτελώ και πρωτεργάτης της ανάδειξης της Ελλάδος ήταν ο Μιχαήλ Στεφανίδης από την Λέσβο, καθηγητής της Ιστορίας των Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Πέρα από τις ιστορικές πηγές, που ερεύνησαν αυτοί οι δύο επιστήμονες, υπάρχουν αρχαιολογικά κατάλοιπα, που να καταδεικνύουν ένα μέρος της γνώσης αυτής;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Βεβαίως. Για παράδειγμα στην Ρόδο ήκμασε η πόλη Κάμιρος, απ’ τους Ομηρικούς χρόνους μέχρι το 400 π.Χ. , όταν ο μεγάλος αρχιτέκτονας και πολεοδόμος Ιππόδαμος έκτισε την πόλη της Ρόδου και η Κάμιρος παρήκμασε.
Στην ακρόπολη λοιπόν της Καμίρου σώζεται σήμερα κτίσμα μιας μεγάλης δεξαμενής από μπετόν, χωρητικότητας 600 κυβικών μέτρων που χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ.
Είναι πράγματι από μπετόν με προδιαγραφές, σύσταση, ποιότητα, ποιοτική αντοχή και ελαστικότητα όμοια με τις σημερινές, σύμφωνα με εργασία του κ .Ευσταθιάδη.
Ο Ε. Ευσταθιάδης είναι ένας πολύ καλός μηχανικός – συνταξιούχος νομίζω τώρα – με μεγάλη πείρα στα μπετόν – μπετόν αρμέ, διευθυντής του Κέντρου Ερευνών Δημοσίων έργων του ΥΠΕΧΩΔΕ.
Η αξιέπαινη αυτή εργασία του έγινε το 1978, η οποία δεν αμφισβητείται πειραματικώς και αποδεικνύει ότι το μπετόν της δεξαμενής της Καμίρου είναι όμοιο και ίσως καλύτερο από το σημερινό τύπου “πόρτλαντ”.
Το εύρημα αυτό, που έχει ασφαλώς τεράστιο επιστημονικό, ιστορικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, δυστυχώς δεν προεβλήθη απ’ το Ελληνικό κράτος.
Τσιμέντο του 1000 π.Χ. αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Είχατε αναφερθεί και στα μεταλλεία του Λαυρίου…
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : …να σας πω και για το Λαύριο.
Το 1992 η Αμερικανίδα φυσικοχημικός Μάρθα Μπουντγουαίη έκανε μία ανακοίνωση σε συνέδριο στην Βοστώνη, στην οποία έλεγε ότι το κονίαμα της κατασκευής των επιχρίσεων των αρχαίων μεταλλευτικών δεξαμενών του Λαυρίου είναι αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια.
Πρόκειται για ένα είδος τσιμέντου που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες 3000 χρόνια πριν – τουλάχιστον.
Μάλιστα η κυρία Μπουντγουαίη συνέστησε να χρησιμοποιηθεί το υλικό αυτό ως μέσο επιχρίσεως των δεξαμενών αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Κύριε Τσαγκάρη, μας αναφέρετε σπουδαία πράγματα, που όμως ελάχιστοι γνωρίζουν.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Σας είπα : Αν δεν ήταν ο Μπερτελώ και ο Στεφανίδης – θα προσθέσω και τον καθηγητή μου στο Πολυτεχνείο Προκόπη Ζαχαρία, ο οποίος και με δίδαξε τις γνώσεις αυτές – ίσως να μην γνωρίζαμε τίποτα σήμερα.
Μάλιστα ο Στεφανίδης με σειρές βιβλίων του απεδείκνυε, ότι στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν οι “χυμευταί”, κάτι αντίστοιχο των σημερινών χημικών ή χημικών μηχανικών.
Ο καθηγητής Ζαχαρίας υποστήριξε, ότι η Χημεία έπρεπε να γράφεται με υ και να αναφέρεται και ως “Χυμευτική”.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Πως το δικαιολογούσε αυτό;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Οι αρχαίοι έλεγαν, πως, για να γίνει μία χημική πράξη, έπρεπε οι ουσίες να περάσουν από την κατάσταση του “χύματος”, που ήταν η λεπτή λειοτρίβηση της ύλης, πολύ λεπτή όπως το αλεύρι, για να αναμειχθεί με άλλο “χύμα” και με την διαδικασία της μεταλλοίωσης, της μεταβολής δηλαδή, θα δώσει ένα άλλο προϊόν.
Η πράξη αυτή λεγόταν “χυμίζειν” ή ακριβέστερα “χυμεύειν” .
Αυτοί που έκαναν την εργασία αυτή, που κατεύθυναν τους εργάτες, ονομάζονταν “χυμευταί”.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποια ονόματα Ελλήνων χυμευτών που διασώθηκαν;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Είναι αρκετά. Σας αναφέρω τον Θεόδωρο τον Σάμιο (6ος π.Χ. αιών), τον Γλαύκο τον Χίο (6ος – 5ος π.Χ.), τον Αρχύτα τον Ταραντίνο, που ανακάλυψε και την πρώτη πετομηχανή (αεριωθούμενο) κ.λ.π.
Πως έγινε στάχτη η Ελληνική Επιστήμη!!!!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Γιατί δεν υπάρχουν στα αρχαία κείμενα οι λέξεις χυμευτική και χυμευτής ;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Διότι τα σχετικά βιβλία κάηκαν το 323 στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Στην Αίγυπτο την εποχή αυτή οι Ελληνομεμφίτες είχαν αποκτήσει τεράστιο πλούτο, λόγω της ικανότητάς τους να μετατρέπουν διάφορα ευγενή μέταλλα σε χρυσό, τα οποία πούλαγαν σε υψηλές τιμές, και έτσι αποτέλεσαν απειλή για την οικονομία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Μπορούσαν δηλαδή να φτιάχνουν χρυσό;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Όχι. Ουσιαστικά πρόκειται για επιχρυσώσεις.
Τις γνώσεις αυτές τις είχαν πάρει από τους Έλληνες χυμευτάς, που με τον Μ. Αλέξανδρο έφτασαν εκεί.
Έτσι ο Διοκλητιανός διατάζει, όλα τα βιβλία που περιείχαν τις λέξεις “Χυμεία” και “Χυμευτική” να καούν, όπως και έγινε.
Τα έκαψαν και στο Σεράπειο και στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Οι στρατιώτες έμπαιναν ακόμη και σε σπίτια, όπου είχαν πληροφορίες ότι υπήρχαν τέτοια βιβλία.
Και ξέρετε πως σώθηκαν μερικά;
Κάποιοι χυμευτές πέθαναν πριν τον διωγμό, ήταν Αιγύπτιοι με Ελληνική μόρφωση.
Όπως ξέρετε μέσα στην μούμια έβαζαν και τα αγαπημένα αντικείμενα του νεκρού.
Έτσι στις Θήβες της Αιγύπτου τον 19ο αιώνα βρέθηκαν δύο μούμιες, που περιείχαν χειρόγραφα Χυμευτικής, τα οποία μεταφέρθηκαν στο μουσείο Λέυντεν της Ολλανδίας, που αναφέρουν εκπληκτικά πράγματα :
Παρασκευή χρωμάτων, γυαλιών, τεχνητών πολύτιμων λίθων, επιχρυσώσεις, όπως ακριβώς κάνουν σήμερα, και ονομασίες στοιχείων όπως π.χ. η σημερινή σόδα ήταν το “νίτρον” αρχαίων Ελλήνων!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Αυτά διάβασε ο Μπερτελώ και πείσθηκε, πως η σημερινή επιστήμη της Χημείας προέρχεται απ’ τους αρχαίους Έλληνες.
Το “λεξικό της Σούδας” – και όχι του “Σουΐδα”, όπως το λένε – αναφέρει, ότι σύμφωνα με το διάταγμα του Διοκλητιανού στην Αλεξάνδρεια, και πιθανώς και σε άλλες πόλεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, κατακάηκαν “ΤΑ ΠΕΡΙ ΧΥΜΕΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΥ ΤΟΙΣ ΠΑΛΑΙΟΙΣ ΑΥΤΩΝ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΡΟΣ ΜΗΚΕΤΙ ΠΛΟΥΤΕΙΝ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙΣ ΕΤΙ ΤΟΙΑΥΤΗΣ ΠΕΡΙΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΤΕΧΝΗΣ, ΜΗΔΕ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑΡΡΟΥΝΤΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΝ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΑΝΤΑΙΡΕΙΝ” [= τα περί χημείας και χρυσού βιβλία που είχαν γράψει οι αρχαίοι, για να μην πλουτίζουν πια οι Αιγύπτιοι ασχολούμενοι με την τέχνη αυτή και με τα χρήματα να αποκτούν θάρρος, για να επαναστατούν εναντίον των Ρωμαίων].
ΕΡΩΤΗΣΗ : Ασφαλώς οι χημικές γνώσεις των Ελλήνων θα επηρέασαν τις φιλοσοφικές τους αντιλήψεις για την ουσία της ύλης;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Βεβαίως.
Οι χυμευτές, αυτοί οι πρακτικοί φιλόσοφοι, ήταν κατά κάποιο τρόπο η πειραματική πλευρά και ταυτόχρονα η εφαρμογή της επιστημονικής θεωρίας.
Η απάτη του δόγματος “Εξ ανατολών το φως”!!!!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : παρ’ όλη αυτή την πληρότητα η κατεστημένη άποψη διεθνώς μιλά για την γέννηση του Πολιτισμού αλλού και όχι στην Ελλάδα.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ακούστε, τα πράγματα είναι απλά.
Η επιστημονική γνώση είναι καθαρή Ελληνική σκέψη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Από την ιστορική πλευρά υπάρχουν πολλά κείμενα αρχαίων συγγραφέων, ενώ αντίθετα κείμενα Περσών, Βαβυλωνίων, Χαλδαίων, Αιγυπτίων, Φοινίκων δεν υπάρχουν.
Η παλαιά Διαθήκη είναι το μόνο κείμενο που αναφέρεται στην ύλη, όμως καθαρά θεοκρατικά.
Οι Ελληνικές αντιλήψεις αντίθετα συμβαδίζουν με τις σημερινές κατακτήσεις της επιστήμης.
Αυτά σκοπίμως αποκρύπτονται διεθνώς από ανθελληνικά κέντρα και από θεωρίες όπως του Μπερνάλ ή του Χάντινγκτον.
Καταλαβαίνετε πως αν δεν υπήρχε ο Μπερτελώ, δεν θα ξέραμε τίποτε για την συμβολή των Ελλήνων στην Χημεία.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με όλες τις επιστήμες!!!!!!!!!!!!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Υπάρχει σε κάποιο Ελληνικό πανεπιστήμιο έδρα Ιστορίας της Χημείας, ώστε να ανασκευαστούν οι κατασκευασμένες απόψεις;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Όχι.
Υπήρχε όσο ζούσε ο Στεφανίδης και την κρατούσε γιατί ήταν ο Στεφανίδης.
Προσπαθούμε σήμερα να την καθιερώσουμε και πάλι.
Εγώ θέλω να κάνω το χρέος μου στην επιστήμη που υπηρετώ.
Να καταδείξω δηλαδή την συμβολή των προγόνων μας!!!!!!!!
Αν ήμουν γιατρός θα το έκανα στην Ιατρική.
Στον λόφο όπου εντοπίζεται η ακρόπολη της αρχαίας Καμίρου στην Ρόδο, πλησίον του ναού της Αθηνάς Καμιράδος, βρίσκεται αρχαιότατη δεξαμενή χωρητικότητας 600 περίπου κυβικών μέτρων.
Η δεξαμενή αυτή, το κτίσιμο της οποίας χρονολογείται κατά προσέγγιση στο 900 π.Χ., είναι κατασκευασμένη από ένα υλικό σκληρό και αδιάβροχο, η παρουσία του οποίου προέτρεψε προ πολλών ετών τον επίτιμο διευθυντή του τ. Υπουργείου Δημοσίων Έργων κ. Ευστάθιο Ευσταθιάδη, που βρισκόταν για επαγγελματικούς λόγους στην Ρόδο, να λάβει δείγματα του υλικού αυτού και να προχωρήσει σε χημική ανάλυσή τους.
Όπως τελικά διαπίστωσε, πρόκειται για ένα μείγμα αδρανούς υλικού, το οποίο συνιστά έναν τύπο σκυροδέρματος (τσιμέντου), που ελάχιστα διαφέρει από το εν χρήσει σημερινό (τύπου πόρτλαντ).
Ο κ. Ευσταθιάδης συνέγραψε και ειδική μονογραφία για το θέμα με πληθώρα ιστορικών, τεχνικών και χημικών πληροφοριών.
Ακολουθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Ευσταθιάδης στο περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ» :
ΕΡΩΤΗΣΗ : Θα ήθελα να μας πείτε, κ. Ευσταθιάδη, εάν υφίστανται διαφορές μεταξύ του σκυροδέματος που ανακαλύψατε στην Κάμιρο και του σημερινού εν χρήσει μπετόν.(Το τεμάχιο αυτό του σκυροδέματος από την δεξαμενή της Καμίρου απεκόπη για περαιτέρω μελέτη από τον κ. Ευστ. Ευσταθιάδη και φυλάσσεται έως σήμερα επιμελώς από τον ίδιο (φωτ. Ε. Ευσταθιάδη δημοσίευση περιοδ. Δαυλός)
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ουσιαστικά δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά.
Η τεχνολογία του σημερινού μπετόν, που χρησιμοποιείται στα οποιαδήποτε έργα, οικοδομές, λιμάνια, γέφυρες, αεροδρόμια κλπ, είναι ακριβώς ίδια με αυτήν του αρχαίου Ελληνικού μπετόν.
Μία μικρή ωστόσο αλλά αξιοπρόσεκτη και σημαντική υπέρ του αρχαίου Ελληνικού σκυροδέματος διαφορά είναι, ότι οι αρχαίοι πρόσεξαν να δώσουν στην τσιμεντένια μεμβράνη, που παρεμβάλλεται μεταξύ όλων των κόκκων της συνθέσεως του μπετόν, λίγο μεγαλύτερο πάχος απ’ ότι βλέπει κανείς στο σημερινό μπετόν!!!
Αυτό αποτελεί μία από τις αποδείξεις της σοφίας των αρχαίων Ελλήνων μηχανικών!!!!!!!!!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Εκτός απ΄ το συγκεκριμένο δείγμα της Καμίρου, ενδέχεται το σκυρόδεμα να ήταν γνωστό και εν χρήσει και σε άλλα μέρη του Ελλαδικού χώρου;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Είχα παρακαλέσει το Υπουργείο Πολιτισμού να μου υποδείξει θέσεις κι άλλων αρχαίων κατασκευών, κυρίως δεξαμενών.
Πράγματι μου είχε στείλει ένα πίνακα με υπάρχουσες δεξαμενές και σε άλλα μέρη του Ελλαδικού χώρου.
Η διατήρηση όμως της στεγανοποίησης αυτών δεν ήταν τόσο καλή, όσο αυτή της προτύπου κατασκευής της Καμίρου.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Γνωρίζουμε, κ. Ευσταθιάδη ότι το τσιμέντο είναι εφεύρεση των τελευταίων εκατό ετών από τους Άγγλους.
Πως συνέβαινε οι αρχαίοι Έλληνες να γνωρίζουν ένα πανομοιότυπο υλικό στην εποχή τους;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Οι τεχνικοί είχαν την σοφία, παράλληλα με όλες τις άλλες φιλοσοφικές τοποθετήσεις τους, να παρατηρήσουν ότι το χώμα της Σαντορίνης, που είχε βγει από το ηφαίστειο, έχει ιδιαίτερες ιδιότητες, που το κάνουν να διαφέρει από όλα τα γνωστά ανά τον Ελλαδικό χώρο εδάφη.
Πειραματίστηκαν επάνω σ’ αυτό, αφού τους κίνησε την περιέργεια, και κατέληξαν όχι μόνο να το χρησιμοποιούν αναμιγνύοντάς το με ασβέστη, ο οποίος τους ήταν ήδη από παλαιότερα γνωστός, αλλά και να παράγουν μία “λάσπη”, η οποία άντεχε περισσότερο στο νερό και μπορούσε να πήξει μέσα σε αυτό, σε αντίθεση με άλλα κοιτάσματα από φυσική άμμο και ασβέστη!!!
Αλλά εν συνεχεία, αφού επεξέτειναν τις μελέτες τους, διαπίστωσαν ότι το λεπτότατο υλικό της “Θηραϊκής γης”, που υφίσταται σε πολύ μικρό ποσοστό, ίσως κάτω του 20%, είναι και το πλέον ουσιώδες.
Γι’ αυτό το λόγο επινόησαν κάποια γνωστή μόνο σ’ αυτούς μέθοδο την οποία εφήρμοσαν σε εκτεταμένη κλίμακα για την παραγωγή των γεωδών χρωστικών υλών, τις οποίες χρησιμοποιούσαν για την βαφή και ζωγραφική των αρχαίων Ελληνικών αγγείων.
Κατασκεύαζαν έτσι αυτά τα απαράμιλλα έργα τέχνης, η αντοχή των οποίων ακόμα και μέσα στην θάλασσα με την πάροδο όχι μόνο των αιώνων αλλά και των χιλιετιών παραμένει αναλλοίωτη!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ : Είναι γνωστό ότι η παρασκευή τσιμέντου σήμερα προϋποθέτει την καύση των συστατικών σε καμίνους.
Αυτό συνέβαινε και τότε;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Σε ότι αφορά την παραγωγή, η διαφορά με το σημερινό τσιμέντο είναι ότι σε όλη την υφήλιο παρασκευάζεται μέσα σε απλές καμίνους, στις οποίες προσθέτουν το μίγμα των πρώτων υλών, το οποίο ψήνεται εκεί, ενώ στην αρχαία Ελλάδα θεωρώ ότι χρησιμοποιούσαν διπλές καμίνους.
Η μία εξ’ αυτών δεν ήταν άλλη από το ηφαίστειο, όπου στα έγκατα της γης ψηνόταν το φυσικό γεώδες υλικό, που κατόπιν χρησιμοποιούσαν ως πρώτη ύλη, για να παρασκευάσουν το τσιμέντο.
Το δεύτερο καμίνι ήταν το τεχνητό, όπου έψηναν τον ασβεστόλιθο και έβγαζαν ασβέστη.
Σε συνδυασμό τώρα της μεθόδου της “υδαταιώρησης” του επεξεργασμένου υλικού του ηφαιστείου, της αναμίξεως δηλαδή της Θηραϊκής γης με νερό και της αφαιρέσεως του νερού μετά από εικοσιτετράωρη καθίζηση, πετύχαιναν την λήψη του ανωτάτου στρώματος της στάθμης, που αποτελεί και το ένα συστατικό του τσιμέντου.
Το δεύτερο συστατικό, όπως είπαμε, ήταν ο ασβέστης που ψηνόταν σε δεύτερο καμίνι.
Τα δύο αυτά υλικά σε ορισμένη αναλογία μεταξύ τους και με την προσθήκη νερού δίνουν ένα κράμα, που έχει τις ίδιες χημικές ιδιότητες με το σημερινό τσιμέντο “Portland”.
Επομένως η μόνη ουσιαστική διαφορά του αρχαίου τσιμέντου με το σημερινό τσιμέντο είναι, ότι το πρώτο παρήγετο με βάση την εμπνευσμένη τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων τεχνικών!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για ένα όπλο που δυστυχώς δεν είναι
διαθέσιμο στο ευρύ κοινό, το βελγικό υποπολυβόλο P90 της Fabrique
Nationale Herstal (Εθνική Βιομηχανία Χέρσταλ), ή πιο απλά της FN. Για την ακρίβεια, εδώ θα δούμε την έκδοση TR (Triple Rail, Τριπλή Ράγα)
που κυκλοφόρησε τα τέλη του 1999. Είναι μία αυτόματη έκδοση του
υποπολυβόλου που χρησιμοποιείται από αρκετές υπηρεσίες ανά το κόσμο.
Προσοχή!
Ότι διαβάζετε σε αυτή τη κατηγορία είναι η προσωπική μας άποψη βάσει
των εμπειριών και γνώσεων μας, δεν είναι σε καμία περίπτωση μία
αντικειμενική παρουσίαση.
Πηγή: WallsCover.com
Το P90 ήταν το «FN Project 90» (Πρόγραμμα 1990 της FN) από όπου πήρε και το όνομα του. Το P90 ήταν σχεδιασμένο για το ΝΑΤΟ ως ένα όπλο κατηγορίας PDW (Personal Defense Weapon, Όπλο Αυτοάμυνας)
για το σπάνιο διαμέτρημα 5.7×28mm που σχεδίασε η εταιρία FN ως πρόταση
για αντικατάσταση του διαμετρήματος 9×19mm. Οι όροι του ΝΑΤΟ για το όπλο
κατηγορίας PDW ήταν να έχει μεγαλύτερη ευστοχία και διακριτικότητα από
τα όπλα διαμετρήματος 9×19mm, βάρος μικρότερο από 3 κιλά, χωρητικότητα
τουλάχιστον 20 φυσιγγίων, να μπορεί να μεταφέρεται εύκολα κρυμμένο καθώς
και σε στενούς χώρους (αυτοκίνητα, αεροπλάνα, κτλ.), καθώς και άλλοι ανάλογοι όροι. Για την FN το αποτέλεσμα ήταν το υποπολυβόλο που βλέπουμε εδώ.
Πηγή: Sturmgewehr.com
Η εμπειρία μας με αυτό το ιδιαίτερο όπλο δεν είναι πολύ μεγάλη καθώς
χρειάστηκε να εκπαιδευτούμε και να το χρησιμοποιήσουμε μόνο για ένα
μικρό διάστημα. Η χρήση ήταν κυρίως σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες με
μερικές χιλιάδες βολές που μπορεί να ακούγεται πολύ, αλλά το όπλο έχει
τόσο υψηλή ταχυβολία ώστε μερικές χιλιάδες βολές δεν είναι κάτι το
υπερβολικό. Ενδεικτικά, η ταχυβολία του είναι 900 φυσίγγια/λεπτό και ο
γεμιστήρας του έχει χωρητικότητα 50 φυσιγγίων διαμετρήματος 5.7×28mm.
Πηγή: Προσωπικό αρχείο
Η έκδοση TR διαφέρει από τη κανονική αυτόματη έκδοση του υποπολυβόλου
μόνο κατά μία μικρή λεπτομέρεια. Το όπλο διαθέτει τρεις ράγες
προδιαγραφών MIL-STD-1913 επάνω, δεξιά και αριστερά για προσάρτηση
σκοπευτικών βοηθημάτων όπως διόπτρες, φακούς, λέιζερ, κτλ. Όλη μας η
εμπειρία που περιγράφουμε εδώ ήταν με αυτή την έκδοση του όπλου.
Πηγή: Flickr.com
Ας ξεκινήσουμε με τα πλεονεκτήματα του όπλου. Πάρα πολύ εύκολο στη
μεταφορά λόγω διαστάσεων και βάρους, μεγάλη χωρητικότητα και εξαιρετικό
διαμέτρημα για κοντινές αποστάσεις, πάρα πολύ ελεγχόμενη ανάκρουση,
εύκολη απόκτηση σκοπευτικής εικόνας και σκόπευση, και πάρα πολύ εύχρηστο
για μετακίνηση σε στενούς και κλειστούς χώρους. Επίσης, εντυπωσιακά
αξιόπιστο καθώς παρότι φαίνεται περίεργο, έχει ένα πολύ απλό και
αξιόπιστο μηχανισμό λειτουργίας. Σε κάποια σημεία είναι πιο απλό απ’ότι
τα περισσότερα σύγχρονα όπλα της αγοράς. Για παράδειγμα, λόγω του
γεμιστήρα του τα φυσίγγια ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τη θαλάμη του
όπλου και έτσι δεν υπάρχει ανάγκη για «ράμπα» φυσιγγίων προς τη θαλάμη.
Ένα εξάρτημα γνωστό για τη δημιουργία εμπλοκών στα σύγχρονα πυροβόλα
όπλα.
Πηγή: Imgur.com
Στα αρνητικά του θα βάζαμε πρώτον τη ταχυβολία του. Είναι υπερβολικά
υψηλή που παρότι ελεγχόμενη οδηγεί σε κατάχρηση πυρομαχικών πολύ εύκολα.
Στον επιχειρησιακό χώρο, σημαίνει ότι απαιτεί πολύ καλή προετοιμασία
καθώς είναι σχεδόν απίθανο να βρείτε διαθέσιμους γεμιστήρες και φυσίγγια
διαμετρήματος 5.7×28mm στη περιοχή όπου θα επιχειρείτε εάν τα
χρειαστείτε (σε αντίθεση με διαδεδομένα όπλα και διαμετρήματα που είναι πολύ πιο εύκολο να τα βρει κανείς οπουδήποτε στο κόσμο).
Ένα ακόμα μειονέκτημα είναι το πολύ ιδιαίτερο σχέδιο και διαμέτρημα του
το οποίο σημαίνει ότι απαιτεί πάρα πολύ χρόνο σε εκπαίδευση και
εξάσκηση.
Πηγή: Reddit.com
Σχετικά με το τελευταίο θα σας δώσουμε ένα παράδειγμα. Υπάρχουν αρκετές ακόμα ιδιαιτερότητες (αλλαγές γεμιστήρα, επίλυση εμπλοκών, στάσεις βολών, λαβές, συντήρηση, κτλ.)
αλλά αυτό ελπίζουμε να σας δώσει μία ιδέα του τι εννοούμε όταν λέμε ότι
απαιτεί πάρα πολύ χρόνο σε εκπαίδευση και εξάσκηση. Όταν ρυθμίσει
κανείς τον επιλογέα βολής σε βολές κατά ριπάς θα υπέθετε ότι πιέζοντας
τη σκανδάλη το όπλο θα ρίχνει κατά ριπάς. Όχι όμως για το P90 το οποίο
έχει σκανδάλη δύο σταδίων. Ακόμα και στην επιλογή κατά ριπάς, όταν
πιέσει κανείς τη σκανδάλη το όπλο ρίχνει ως ημιαυτόματο. Ωστόσο, εάν
πιέσει ακόμα περισσότερο τη σκανδάλη, τότε το όπλο θα ρίξει κατά ριπάς.
Πηγή: DefenseReview.com
Όπως αντιλαμβάνεστε, το P90 είναι ένα πολύ ιδιαίτερο όπλο. Έχει αρκετά
πλεονεκτήματα που δε τα συναντάει κανείς συχνά, αλλά έχει και κάποια
σπουδαία μειονεκτήματα. Επίσης, όπου επιτρέπεται η αγορά του δεν είναι
από τις φτηνές επιλογές και τα πυρομαχικά και ανταλλακτικά του είναι
εξίσου ακριβά και δυσεύρετα.
Πηγή: CountryBoyArtillery.com
Οπότε, αξίζει να το αγοράσει κανείς; Για το συγκεκριμένο όπλο υπάρχουν αρκετοί περιορισμοί άρα η σωστή ερώτηση ίσως να ήταν «αξίζει να το αγοράσει κανείς εάν μπορεί;»
και θα λέγαμε μάλλον όχι.
Εάν είστε επαγγελματίας και σας το προσφέρει ο
οργανισμός για τον οποίο εργάζεστε, ή είστε ιδιώτης που έχει τη
δυνατότητα να το αποκτήσει ως όπλο αυτοάμυνας, να εξασφαλίσετε ότι θα
κάνετε όσο περισσότερες εκπαιδεύσεις γίνεται (με κάποιον έμπειρο σε αυτό το όπλο εκπαιδευτή),
και πάρα πολύ εξάσκηση προτού το χρησιμοποιήσετε σε πραγματικές
συνθήκες.
Ως όπλο αυτοάμυνας το θεωρούμε πολύ αξιόλογο αλλά θέλει μεγάλη
εξειδίκευση και εμπειρία για να γίνει αποτελεσματικό.
Προσωπικά, εκτός
και αν είστε σε θέση να κάνετε μία τόσο μεγάλη επένδυση χρόνου και
χρήματος για εκπαίδευση και εξάσκηση, δε θα σας προτείναμε να επιλέξετε
αυτό το όπλο για αυτοάμυνα.
Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι ένα από
τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της Αθήνας. Πρόκειται για μια αλμυρή
λίμνη της οποίας το βάθος ή η σύνδεση με την θάλασσα δεν έχουν
ανακαλυφθεί ποτέ.
Μετά τη Σύμβαση για τη διατήρηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας του
Ρίο, που υπογράφηκε από τουλάχιστον 150 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, η ελληνική
πολιτεία ανέλαβε τεράστιες ευθύνες για τη διατήρηση του φυσικού της
περιβάλλοντος. Μια από τις ευθύνες της είναι και η περίπτωση της Λίμνης
της Βουλιαγμένης, ένα κόσμημα των τεχνασμάτων της φύσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Ρίο, «βιοποικιλότητα» ορίζεται η
ποικιλομορφία που εμφανίζεται ανάμεσα στους ζωντανούς οργανισμούς όλων
των ειδών, των χερσαίων, θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και
οικολογικών συμπλεγμάτων στα οποία οι οργανισμοί αυτοί ανήκουν.
Τα βασικά συστατικά της βιοποικιλότητας είναι η οικολογική, η
γενετική και η οργανισμική βιοποικιλότητα. Η Λίμνη της Βουλιαγμένης εδώ
και μία 15ετία αποτελεί ένα από τα κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα του
Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Από τις έρευνες αυτές έχουν προκύψει ως
σήμερα αρκετά επιστημονικά δημοσιεύματα.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Γεωλογίας Αθηνά Ζαμάνη(1), η ύπαρξη της
λίμνης δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο συγγραφέα, ούτε και από τον
Παυσανία ο οποίος περιέγραψε τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης.
Τα κομμάτια των σταλακτιτών στα πρανή της λίμνης μαρτυρούν παράλληλα
ότι δεν είχε πάντα τη σημερινή της μορφή. Στη θέση της υπήρχε τμήμα ενός
μεγάλου σπηλαίου, του οποίου η οροφή κατέρρευσε εξαιτίας της διάβρωσης
και των τεκτονικών φαινομένων που διαδραματίστηκαν περίπου πριν από 2000
χρόνια. Η είσοδος ενός πολυδαίδαλου υποβρύχιου σπηλαίου ανοίγεται στον
πυθμένα της λίμνης. Το σπήλαιο εκτείνεται σε μήκος τουλάχιστον 3.123
μέτρων στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής.
Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από ένα λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο
σε θειούχες ενώσεις. Η παρουσία υδρόθειου στο ίζημα αποδίδεται στην
αναγωγική δράση των οργανικών αλάτων που προέρχονται από την
αποικοδόμηση φυτικών υπολειμμάτων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην
ευρύτερη περιοχή η θερμοκρασία των υδάτων του υδροφόρου ορίζοντα είναι
αυξημένη.
Πιθανόν ο υδροφόρος ορίζοντας να επηρεάζεται από κάποιο προσκείμενο
παρακλάδι του γνωστού ηφαιστειακού τόξου (Σουσάκι – Αίγινα – Μέθανα)(2).
Με τον υδροφόρο αυτόν ορίζοντα αλλά και με διηθητικές διεργασίες από τα
χερσαία τοιχώματα της λίμνης επέρχεται η ανανέωση του νερού στο
οικοσύστημα της λίμνης με θερμό θαλασσινό νερό (28Ψ-35Ψ C).
Η λίμνη τροφοδοτείται επίσης και με γλυκό νερό από μια πηγή που
βρίσκεται σε βάθος 17 μ. Το γλυκό νερό που αναβλύζει από την πηγή είναι
κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τον υφάλμυρο χαρακτήρα του νερού της.
Οι γεωμορφολογικές αυτές ιδιαιτερότητες όμως έχουν άμεση αντανάκλαση
στη φυσικοχημεία των νερών της. Η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους
18Ψ C, ενώ τους θερινούς μήνες μπορεί να φτάσει και τους 29Ψ C. Η
αλατότητα του νερού κυμαίνεται γύρω στο 17â, το pH στο 7, ενώ το
διαλυμένο οξυγόνο στο νερό βρίσκεται γύρω στο 6 ppm.
Πέρα όμως από το αβιοτικό σύστημα της λίμνης, εκείνο που παρουσιάζει
άμεσο ενδιαφέρον είναι ο έμβιος κόσμος της. Στα τέλη της δεκαετίας του
’80 δημοσιεύθηκε ένα νέο για την επιστήμη είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το
Paranemonia vouliagmeniensis. Ακολούθησε η μελέτη της οικολογίας –
βιολογίας του μοναδικού αυτού είδους σε σχέση με άλλους ζωικούς
οργανισμούς.
Μπορεί η ποικιλότητα του έμβιου κόσμου της λίμνης να είναι σχετικά
μικρή, όπως εξάλλου αναμενόταν, εν τούτοις οι προκαταρκτικές έρευνες
έδειξαν ότι στα νερά της λίμνης υπάρχουν και άλλα νέα είδη για την
επιστήμη.
Πάντως τα περισσότερα από τα είδη των οργανισμών που έχουν ως σήμερα
προσδιοριστεί αποτελούν χαρακτηριστικούς κατοίκους της ανοιχτής θάλασσας
παρόμοια εκείνων των υφάλμυρων οικοσυστημάτων. Οι οικολογικές μελέτες
που ολοκληρώθηκαν συνολικά σε τρεις ζωικούς οργανισμούς της λίμνης
αποκάλυψαν την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με εκείνους που ζουν σε
οικοσυστήματα της ανοιχτής θάλασσας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι έρευνες αυτές αποκάλυψαν επίσης ότι τα είδη αυτά μπορούν να
χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες (=οργανισμοί μάρτυρες των συνθηκών του
περιβάλλοντος στο οποίο διαβιούν) για τη βιοπαρακολούθηση του
οικοσυστήματος της Λίμνης της Βουλιαγμένης.
Για παράδειγμα, το είδος Paranemonia vouliagmeniensis, που διατηρεί
έναν αξιόλογο πληθυσμό πάνω σε διάφορα υποστρώματα, διαβιώνει στη λίμνη
με διαφορετικό τρόπο από άλλα αντίστοιχα είδη του ανοιχτού θαλάσσιου
συστήματος. Ωστόσο οι ανθρωπογενείς επιδράσεις φαίνεται να έχουν
αρνητικές επιπτώσεις σε αρκετά σημεία στα παράλια της λίμνης. Η ανεμώνη
αυτή είναι ζωοτόκος οργανισμός, ενώ η διατροφή του στηρίζεται σε
μικροοργανισμούς αλλά και σε διαλυμένες οργανικές ουσίες που βρίσκονται
στα νερά της λίμνης.
Για τα άλλα δύο είδη (Abra ovata και Cerastoderma glaucum)
διαπιστώθηκε ότι η αναπαραγωγική τους στρατηγική είναι κατάλληλα
προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της λίμνης. Το πρώτο είδος φαίνεται να ζει
περίπου 18 μήνες ενώ το δεύτερο περίπου 12. Το πρώτο βρίσκεται χωμένο
στο ίζημα ως και 5 cm ενώ το δεύτερο μπορεί να ζει παραχωμένο στο ίζημα
αλλά και πάνω στα φύκια που κοσμούν τους βράχους και τον πυθμένα της
λίμνης.
Ο πληθυσμός ιδιαίτερα του C. glaucum παίζει καθοριστικό ρόλο στην
οικολογική ισορροπία των νερών της, αφού σε ημερήσια βάση το κάθε άτομο
μπορεί να διηθεί (φιλτράρει) 1-3 λίτρα νερού, καθαρίζοντάς το από
διάφορα μικρόβια και περίσσειες οργανικές ενώσεις.
Φαίνεται λοιπόν ότι η οικολογική ισορροπία της λίμνης, που βρίσκεται
κάτω από ένα ιδιαίτερο καθεστώς, χρειάζεται ιδιαίτερες και άμεσες
μελέτες βιοπαρακολούθησης προκειμένου η Λίμνη της Βουλιαγμένης να τύχει
μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης.
Τα μνημεία της φύσης δεν αποτελούν κληρονομιά μόνο των κατοίκων μιας
χώρας αλλά όλων των κατοίκων του πλανήτη. Η λίμνη την περίοδο του
καλοκαιριού δέχεται πάνω από χίλιους κολυμβητές ημερησίως.
Με άλλα λόγια, σε ημερήσια βάση το καθένα από τα άτομα αυτά
καταλαμβάνουν 3,5-4 τ.μ. της επιφάνειας της λίμνης. Αναρωτήθηκε όμως
ποτέ κανείς αν το περιβάλλον της λίμνης μπορεί να επιδέχεται τέτοια
φόρτιση ανθρωπογενούς όχλησης; Μήπως η διαχείριση της λίμνης χρειάζεται
μια καλύτερη τύχη;
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιηθεί η λίμνη με πολύπλευρες ενέργειες και
βιώσιμες διαχειριστικές στρατηγικές; Δεν θα πρέπει κάποτε να δείξουμε
στον κόσμο ότι το φυσικό περιβάλλον αξιοποιείται με σεβασμό;
Τα ερωτήματα αυτά, όπως και άλλα πολλά που δεν διατυπώνονται,
φαίνεται ότι βασανίζουν πολλούς αλλά δυστυχώς δεν εισακούγονται. Αν ένα
τέτοιο μοναδικό μνημείο της φύσης δεν αξιοποιηθεί κατάλληλα, φοβάμαι ότι
οι κυρώσεις από την ΕΕ δεν θα καθυστερήσουν για πολύ ακόμη.
1) Α. Papapetrou-Zamanis, Ann. Geol. de Pays Hell., 21, 210-216,
1969. 2) V. Giannopoulos & Κ. Giotis, Γαιόραμα, Ιούλιος – Αύγουστος
2000.
Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα
Ζωολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου
Θεσσαλονίκης.
Σπήλαιο Βουλιαγμένης
Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα σπηλαιοβάραθρα της Αττικής. Είναι
βέβαιο ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που
λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.
Οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο αποτέλεσε
αντικείμενο έρευνας από τους κατακτητές την περίοδο του 1940. Μάλιστα
την εξερεύνηση την είχε αναλάβει μια από τις πιο επίλεκτες ομάδες που
διέθεταν οι γερμανοί και που αποτελείτο από ορειβάτες, επιστήμονες,
κομάντο, ένα σύνολο ριψοκίνδυνων αλλά πολύ καλά εκπαιδευμένων ατόμων.
Άλλωστε η ίδια η λίμνη της Βουλιαγμένης εξερευνήθηκε εντατικά από τους
γερμανούς την περίοδο εκείνη.
Είναι βέβαια γνωστό στους περισσότερους ότι πλήρη και σαφή εικόνα για
την λίμνη της Βουλιαγμένης δεν υπάρχει. Στις διάφορες κατά καιρούς
προσπάθειες έρευνας που έχουν γίνει, έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα
αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα
μυστικά της.
Το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο μάλλον επικοινωνεί υπόγεια με την
λίμνη μια και στα έγκατα του έχει μια λίμνη που ούτε λίγο ούτε πολύ το
βάθος της φτάνει τα 100 μέτρα!!! Αν κρίνει κανείς και την μικρή απόσταση
που βρίσκεται και η γνωστή λίμνη περίπου 600 μέτρα τότε από ότι
φαίνεται οι δυο λίμνες είναι κάτι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυο μικρά
ανοίγματα πριν την κορυφή του μικρού λόφου πάνω από την λίμνη είναι η
είσοδος του σπηλαιοβάραθρου. Από εκεί και μετά μέσα από στενά και
δαιδαλώδη λαγούμια αρχίζει η κατάβαση.
Πανέμορφο το θέαμα που βλέπει κανείς από τους διάφορους σχηματισμούς
που έχουν τα τοιχώματα , αλλά και αρκετά επικίνδυνη η κατάβαση που ούτε
λίγο ούτε πολύ φτάνει συνολικά περίπου τα 110 μέτρα. Είναι άγνωστο το
που μπορεί να φτάνει αυτό το σπήλαιο μιας και υπάρχουν λαγούμια που
χρειάζονται ένα προς ένα έρευνα. Βουλιαγμένης καταλαμβάνει υπογείως 10
οικοδομικά τετράγωνα έκταση!!!
Ο «αυτοκράτορας»
To 1988 ξεκίνησε το πρόγραμμα εξερεύνησης και χαρτογράφησης του
σπηλαίου της Βουλιαγμένης, υπό την αιγίδα του σπηλαιολογικού τομέα του
υπουργείου Πολιτισμού, με χρηματοδότηση του Δήμο Βουλιαγμένης.
Οι έρευνες είναι σύνθετες και περιλαμβάνουν μελέτη της γεωλογίας του
σπηλαίου, χημικές αναλύσεις του νερού και αεροφωτογραφίες της περιοχής.
Οι σπηλαιοκαταδύσεις είναι ο πιο σημαντικός τομέας. Δεν είναι τυχαίο το
ότι επικεφαλής τους τέθηκε ο Ελβετός Ζαν Ζακ Μπολάνζ, πρόεδρος της
Διεθνούς Ένωσης Σπηλαιοδυτών.
Η μακρόχρονη πείρα του στο συγκεκριμένο τομέα τον αντάμειψε με το
χαρακτηριστικό παρατσούκλι «ο αυτοκράτορας», το οποίο του έδωσαν οι
συνεργάτες του. Στην πρώτη του κιόλας κατάδυση ανακάλυψε σε βάθος
τριάντα μέτρων ένα στενό πέρασμα το οποίο οδηγεί σε μια υποβρύχια
αίθουσα χωρητικότητας 1.200.000 κυβικών μέτρων.
Οι έρευνες ξεκίνησαν στη σκιά ενός ατυχήματος, όταν δύο δύτες έχασαν
τη ζωή τους κατά τη φάση της αποσυμπίεσης λίγα μόλις μέτρα πριν από την
επιφάνεια. Τα πτώματά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Αιτία του θανάτου τους δεν
ήταν βέβαια τα φαντάσματα για τα οποία μιλούν οι παλιότεροι κάτοικοι της
Βουλιαγμένης, αλλά ένα δυνατό ρεύμα που εμφανίζεται κατά καιρούς στο
άνοιγμα του σπηλαίου και προκαλεί μικρές δίνες στο νερό.
Σταλαγμίτης-μνημείο
Η περιοχή άρχισε να αποκαλύπτει σταδιακά το αληθινό της πρόσωπο: ένα
σύνθετο σύστημα καρστικών σπηλαίων με υπόγεια νερά που κυλούν διαμέσου
του ορεινού όγκου του Υμηττού. Η φυσική θερμότητα των νερών αυτών
προδίδει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: σε πολύ μεγάλο βάθος τα σπήλαια
συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα Ελληνικά νησιά.
Οι οχτώ συνολικά αποστολές έχουν φέρει μέχρι σήμερα στο φως κι άλλες
συναρπαστικές πληροφορίες. Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών
διαπιστώθηκε μια σειρά από τέσσερα βυθίσματα ή δολίνες καθώς και δύο
μεγάλα βάραθρα: το γερμανικό και το ανεξερεύνητο Πηγάδι του Διαβόλου.
«Το σπήλαιο αναπτύσσεται μέσα από μεσοζωικούς κρυσταλλικούς
ασβεστόλιθους, οι οποίοι έχουν αρκετά κενά εξαιτίας της χημικής διάλυσης
του πετρώματος», διευκρινίζει ο Βασίλης Γιαννόπουλος από το υπουργείο
Πολιτισμού.
Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξερευνητικής κατάδυσης ο
Λουίτζι Καζάτι, στενός συνεργάτης του Μπουλάνζ, ανακάλυψε έναν τεράστιο
σταλαγμίτη, ο οποίος αποτελεί το βαθύτερο καρστικό σχηματισμό στην
Ελλάδα. Το γεωλογικό αυτό μνημείο βρίσκεται σε βάθος 105 μέτρων, περίπου
730 μέτρα από την είσοδο του σπηλαίου. Αυτή η ανακάλυψη άλλαξε
ολοκληρωτικά τη θεωρία για τον πρόσφατο σχηματισμό της Μεσογείου. Ο
λόγος; Οι σταλακτίτες δε δημιουργούνται ποτέ κάτω από την επιφάνεια του
νερού.
Σήραγγα-ρεκόρ
Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 14 διαφορετικές υπόγειες σήραγγες. Η
μία απ’ αυτές είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Έχει μήκος 800 μέτρα,
πλάτος από 60 έως 150 μέτρα, ενώ το βάθος της είναι κατά μέσο όρο τα 80
μέτρα. Οι βυθισμένοι διάδρομοι έχουν συνολικό μήκος 4,3 χιλιόμετρα.
Οι ερευνητικές αποστολές και τα πρώτα επιστημονικά συμπεράσματα ήταν
αρκετά για να εξάψουν τη φαντασία αρκετών ερασιτεχνών δυτών. Γύρω από τη
Λίμνη της Βουλιαγμένης έχει πλεχτεί ένας μύθος που
οφείλεται στην εξαιρετική ορατότητα, στο βάθος, στη θερμοκρασία του
νερού και φυσικά στην ομορφιά της. Μέσα όμως σ’ έναν τέτοιο λαβύρινθο
από σήραγγες ακόμα κι ένας πεπειραμένος δύτης κινδυνεύει να χάσει τον
προσανατολισμό του. «Η σπηλαιοκατάδυση, σε σχέση με τις θαλάσσιες
καταδύσεις, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα. Μπαίνοντας σ’ ένα σπήλαιο
κάποιοι άπειροι δύτες χάνουν το δρόμο του γυρισμού, με αποτέλεσμα να
πεθαίνουν», επισημαίνει ο Βασίλης Γιαννόπουλος.
Αποτέλεσμα αυτής της απειρίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οχτώ δύτες.
Θανάσιμα λάθη τους ήταν η μη εξοικείωση με το υποβρύχιο περιβάλλον των
σπηλαίων και ο ελλιπής εξοπλισμός. Οι περισσότεροι δε διέθεταν ούτε καν
το «μίτο της Αριάδνης», ένα νάιλον σκοινί που δένουν οι σπηλαιοδύτες
στην είσοδο του σπηλαίου για να μη χάνονται στους υπόγειους λαβυρίνθους.
Το 1995 τα σπήλαια έκλεισαν για το κοινό, προς αποφυγή ατυχημάτων. Από
τότε επιτρέπονται μόνο οι καταδύσεις για επιστημονικούς σκοπούς.
Ακόμα και οι έμπειροι σπηλαιοδύτες δε διέφυγαν αυτό τον κίνδυνο. Ο
Ελβετός Αρν Ονταλίκ, μέλος της αποστολής, εγκλωβίστηκε στη σήραγγα αφού
«χτυπήθηκε» από τη μέθη των δυτών, η οποία προκαλείται από το άζωτο.
«Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν δεμένος με αόρατα σκοινιά, παγιδευμένος σ’
ένα κρυστάλλινο κενό. Τότε κατάλαβα γιατί οι άτυχοι δύτες δε βγήκαν
ποτέ από εκεί μέσα». Και συνεχίζει:
«Η βαθιά νάρκωση και το αχανές τούνελ μου δημιούργησαν σύγχυση.
Αμέσως έχασα την αίσθηση του βάθους και της απόστασης κι έπεσα σε ζάλη».
Ο Ονταλίκ σώθηκε χάρη στην πείρα του αλλά και γιατί χρησιμοποίησε τη
φιγούρα ενός άλλου δύτη ως σημείο αναφοράς μέσα στον υπόγειο λαβύρινθο.
Σύνταξη Εύη Τσιριγωτάκη
