Τα Πρωτόκολλα και οι Συμφωνίες που καθορίζουν τα Ελληνοαλβανικά Σύνορα!

Του Κωνσταντίνου Ζιαζιά*

Διαβάζουμε και ακούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα, δημόσιες δηλώσεις του πρόσφατα παραιτηθέντος Υπουργού Εξωτερικών, για εθνικά θέματα που άπτονται της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ της χώρας. Θέματα τα οποία πρέπει να συζητούνται ΜΟΝΟ στα δημοκρατικά θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας και όχι δημόσια,δηλώνοντας:
«Ο στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο στρατός πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες για να εκφραστεί η αναγνώριση των συνόρων και δεν τις κάνει…Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, των Παρισίων, οι οποίοι ανατρέχουν σε πρωτόκολλα του 1914, όπως είναι αυτό της Κέρκυρας, το οποίο δεν είναι νομικώς ζωντανό».
Η δήλωση του Πρώην Υπουργού Εξωτερικών παρουσιάζει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο και ότι προβαίνουν σε ενέργειες που υπερβαίνουν τις συνταγματικές αρμοδιότητές τους. Δήλωση έντονα υπονομευτική και δυσφημιστική για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.
Επίσης εκτιμώ, με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό του Υπουργού Εξωτερικών, ότι είναι τελείως ρηχή, επιφανειακή, ιδεοληπτική και αυθαίρετη η επιχειρούμενη από την πλευρά του ερμηνεία των Διεθνών Συνθηκών και Πρωτοκόλλων, που αφορούν το Εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου και της εκεί Ελληνικής Μειονότητας. Ερμηνεία που είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθεί ανάλογα από τους ενδιαφερόμενους γείτονες στο απώτερο μέλλον, διότι γίνεται από Πρώην Υπουργό Εξωτερικών της χώρας.
Επιπλέον όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η ΑΠΟΣΤΟΛΗ των Ένοπλων Δυνάμεων είναι η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της χώρας, εναντίον οποιασδήποτε επίθεσης η απειλής καθώς και η υποστήριξη των Εθνικών Συμφερόντων, όπως καθορίζονται στην Πολιτική Εθνική Άμυνα.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις υλοποιούν τους στόχους της Πολίτικης Εθνικής Άμυνας, εφαρμόζοντας μια συνεχώς επικαιροποιημένη στρατηγική εθνικής ασφάλειας και άμυνας, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας είναι η προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ο σεβασμός των ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ και ΣΥΝΘΗΚΩΝ, η τήρηση του διεθνούς δικαίου και η ειρηνική επίλυση των διαφόρων.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας είναι προσηλωμένες στην ΑΠΟΣΤΟΛΗ τους και ΜΟΝΟ και είναι φρόνιμο να αποφεύγονται υπονοούμενα και κατηγορίες... για να καλύψουμε προσωπικές πικρίες και κομματικές διαμάχες... Όμως είναι εθνικά ωφέλιμο να γνωρίζουν, χρονικά, οι Έλληνες, την εξέλιξη του παραμελημένου Βορειοηπειρωτικού ζητήματος.
Η Βόρειος Ήπειρος απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό το 1913 μαζί με την υπόλοιποι Ήπειρο. Δυστυχώς όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής αυτής παρασύρθηκαν από την Ιταλία και Αυστροουγγαρία και ίδρυσαν το ανύπαρκτο μέχρι τότε αλβανικό κράτος, στο οποίο προσαρτήθηκε με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17 Δεκ. 913), ολόκληρος η Βόρειος Ήπειρος. Η απόφαση αυτὴ γνωστοποιήθηκε στην ελληνικὴ κυβέρνηση στις 13 Φεβρουαρίου 1914. Στην ίδια απόφαση περιλαμβανόταν και η κατακύρωση στην Ελλάδα των νήσων του Αιγαίου (πλὴν Ίμβρου και Τενέδου) με την προϋπόθεση να αποχωρήσουν τα ελληνικὰ στρατεύματα από την Βόρειο Ήπειρο.
Με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, της 30ης Μαΐου του 1913, ανατέθηκε στις Μεγάλες Δυνάμεις η ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας και στις 29 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, η πρεσβευτική συνδιάσκεψη κατέληξε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στην ανακήρυξη της Αλβανίας σε ανεξάρτητο κράτος, χωρίς όμως να καθορίσει τα όριά της. Συγκροτήθηκε επιτροπή από αντιπροσώπους των έξι Μεγάλων Δυνάμεων για ρύθμιση των συνόρων της.
Για την συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους της Αλβανίας, οι εκπρόσωποι των "Μεγάλων Δυνάμεων" δεν έλαβαν υπόψη τους για ευνόητους λόγους, την εθνική ταυτότητα του ντόπιου πληθυσμού, αλλά μόνο τη γλωσσική σύνθεση, με αποτέλεσμα περιοχές που κατοικούνταν από Έλληνες βλάχοφωνους, αλβανόφωνους κλπ. να δοθούν στο μελλοντικό Αλβανικό κράτος. Στο πλευρό της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας και σε βάρος της χώρας μας, τάχθηκε και η Ρουμανία, ο πρεσβευτής της οποίας ζήτησε από τη Συνδιάσκεψη «... όπως πάσαι αι μεταξύ Ιωαννίνων, Μετσόβου, Γρεβενών, του όρους Γράμμου και Κορυτσάς χώρες, συσσωματωθούν μετά της Αλβανίας...». Τις θέσεις αυτές υποστήριξαν επίσης η Τουρκία και η Βουλγαρία...
Την ίδια περίοδο, μεγάλα συλλαλητήρια έγιναν σ' όλες τις μεγάλες πόλεις της Βορείου Ηπείρου για ένωση με την Ελλάδα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πολλά μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εξέφραζαν την αγανάκτησή τους για τη συμπεριφορά και τις επιδιώξεις των εκπροσώπων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν μια «μεγάλη» (για τα δεδομένα του 1913) Αλβανία  . Ο Άγγλος συνταγματάρχης Murray, στις 25/11/1913 στην Κορυτσά, είπε προς τα μέλη της Επιτροπής, αγανακτισμένος και αηδιασμένος απ' όσα συνέβαιναν: «Δεν θέλω να γελοιοποιήσω τους κυρίους της Διεθνούς Επιτροπής, γιατί το σφάλμα δεν ήταν δικό τους αλλά των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες τους έφεραν σε τόσο δύσκολη κατάσταση».
Στις 27/11/1913,η επιτροπή συνεδριάζει για τελευταία φορά στο Αργυροκάστρου, εν μέσω επεισοδίων και αποχώρησε για την Φλωρεντία, όπου και υπογράφει το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας στις 17/12/1913 , που καθόριζε τα σύνορα (όριο γραμμή) μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας.
Εκεί, οι εκπρόσωποι της Γαλλίας και της Ρωσίας, οι οποίοι είχαν πειστεί για την τεράστια αδικία σε βάρος της Ελλάδας αντέδρασαν έντονα. Όμως, η επιμονή της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας με τη συνδρομή της Γερμανίας και η ανοχή της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί το περιβόητο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.
Με το Πρωτόκολλο αυτό της Φλωρεντίας της 17/12/1913, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία», οι δε Έλληνες Ηπειρώτες «Ελληνική Μειονότητα». Αξίζει να επισημάνουμε ότι την εγκληματική αυτή απόφαση των Μ. Δυνάμεων κατεδίκασε και ο ίδιος ο – τότε πρεσβευτής της Γερμανίας – Πρίγκηπας Λιχνόβσκι και μέλος της Πρεσβευτικής Διάσκεψης του Λονδίνου, ο οποίος στα απομνημονεύματά του, που δημοσιεύτηκαν το 1918, μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα εξής: «Εις το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας ο πολιτισμός είναι ελληνικής προελεύσεως. Εις το νότιο τμήμα της χώρας (Β. Ήπειρος), αι πόλεις είναι απολύτως ελληνικαί. Η προσάρτησις συνεπώς των «Αλβανών» τούτων, κατά το πλείστον Ορθοδόξων ή μουσουλμάνων εις την Ελλάδα ήτο η καλυτέρα και φυσικοτέρα λύσις».
Οι κάτοικοι όμως της Βορείου Ἠπείρου ποτὲ δεν αποδέχτηκαν το επαίσχυντο αυτό πρωτόκολλο. Έτσι στις 17 Φεβρουαρίου 1914 οι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και Κονίτσης Σπυρίδων συγκάλεσαν στο Αργυροκάστρο πανηπειρωτικὴ συνέλευση και ανακήρυξαν την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Τότε σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση με πρωθυπουργὸ τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο.
Αλβανικές δυνάμεις με επικεφαλείς Ολλανδούς αξιωματικούς επιτίθενται για να διαλύσουν την νεοσύστατη πολιτεία. Ήταν τόσο ζωντανὸ το αγωνιστικὸ φρόνημα των Βορειοηπειρωτών, ώστε σε τρεις μήνες οι αλβανικὲς δυνάμεις νικήθηκαν κατὰ κράτος και απομακρύνθηκαν από τα ελληνικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου.
Στις 17 Μαΐου 1914 υπογράφεται το πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε η ελληνικότητα και η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και παραχωρούνται στους Βορειοηπειρώτες συγκεκριμένα διοικητικά, θρησκευτικὰ και εκπαιδευτικά δικαιώματα, ελευθερία γλώσσας και άλλες μεταβατικής φύσεως ρυθμίσεις. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακὸ για την εποχή του κείμενο στον τομέα των συλλογικών δικαιωμάτων.
Με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ,τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων). Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το Πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου οι πρεσβευτές των έξι Μεγάλων Δυνάμεων, στην Αθήνα, ανακοίνωσαν στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών ότι οι κυβερνήσεις τους επικύρωσαν αυτή την συμφωνία και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση. Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου.
Προτού όμως τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη. Κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν έχει πλέον ισχύ. Η ισχύς μίας διεθνούς συμφωνίας πηγάζει όχι τόσο από το αν είναι νέα ή παλαιά, αλλά από την αποφασιστικότητα, την θέληση και την ισχύ για να επιβληθεί η εφαρμογή της. Παράδειγμα, το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας είναι του έτους 1913 και το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του έτους 1914. 5 μήνες χωρίζουν το ένα από το άλλο. Το πρώτο βρίσκεται σε πλήρη ισχύ, το δεύτερο όμως όχι.

Στις 28 Ιουνίου 1914 δολοφονείται στο Σαράγιεβο ο διάδοχος του Αυστριακού θρόνου Αρχιδούκας Φερδινάνδος και η σύζυγός του. Η Αυστρία κατηγορεί ως υπεύθυνη την Σερβία και της κηρύσσει τον πόλεμο. Είναι η έναρξη του 1ουΠαγκοσμίου Πολέμου. Αυτό αλλάζει ριζικά τα πάντα. Τον Οκτώβριο του 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις με την ανοχή της Ιταλίας έδωσαν εντολὴ στην Ελλάδα να ανακαταλάβει και στρατιωτικὰ τη Βόρειο Ήπειρο. Αυτὸ έγινε για δύο λόγους: Πρώτον για την εκεί επιβολὴ της τάξεως και δεύτερον για να έχουν την Ελλάδα με το μέρος τους στον πόλεμο. Έτσι τον Οκτώβριο του 1914 τα ελληνικὰ στρατεύματα επανήλθαν στη Βόρειο Ήπειρο και έμειναν εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1916.
Τον Μάρτιο του 1916 η Ελλάδα κηρύσσει την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την μητέρα πατρίδα και Βορειοηπειρώτες βουλευτές εγκαθίστανται στα έδρανα της βουλής των Ελλήνων. Δύο νομοί, Αργυροκάστρου και Κορυτσάς δημιουργούνται και όλες οι ελληνικές αρχές εγκαθίστανται παντού.
Δυστυχώς όμως οι διαρκείς παρεμβάσεις της Ιταλίας και ο διχασμὸς του Έθνους συνέβαλλαν στο να παραδοθεί και πάλι η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία με την πρεσβευτικὴ διάσκεψη των Παρισίων (9 Νοεμβρίου 1921), που επέβαλε το μεθοριακὸ καθεστώς του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας (1913). Την απόφαση αυτὴ επικύρωσε και δεύτερο πρωτόκολλο που υπογράφτηκε μεταξὺ των ενδιαφερομένων χωρών το 1926 πάλι στη Φλωρεντία.
Οι συνεχείς αθετήσεις από την πλευρὰ της Αλβανίας των συμφωνιών του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ανάγκασαν την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνὲς Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο καταδίκασε την αλβανικὴ τακτικὴ τον Απρίλιο του 1933. Αυτὸ είχε ως συνέπεια να αναγκασθεί η αλβανικὴ κυβέρνηση να συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή.
Γενικὰ η εθνική συμφορά του 1922 απορρόφησε εξ ολοκλήρου το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στη Βόρειο Ήπειρο τέτοιες καταστάσεις, που κάθε άλλο παρά ευνοούσαν την ενσωμάτωση του τμήματος αυτού στο ελληνικό κράτος. Η αμφισβήτηση των ελληνοαλβανικών συνόρων, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.
Στις 9/11/1921, η Πρεσβευτική Διάσκεψη αποφάσισε την οριστική ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση υπογράφτηκε από τους αντιπροσώπους των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ιαπωνίας. Με την απόφαση της ίδιας Πρεσβευτικής Διάσκεψης, αποφασίστηκε η σύσταση διασυμμαχικής τετραμελούς επιτροπής για τη διαχάραξη των νοτίων και νοτιοανατολικών συνόρων της Αλβανίας. Η επιτροπή αυτή, είχε επικεφαλής τον Ιταλό στρατηγό Tellini (Τελίνι). Η δολοφονία του Τελίνι και της ακολουθίας του από αγνώστους κοντά στην Κακαβιά στις 27/8/1923, είχε σαν αποτέλεσμα να διακοπούν οι εργασίες της .Στα τέλη Μαρτίου 1924, η επιτροπή τελικά ολοκλήρωσε τις εργασίες της και υπέβαλε το πόρισμά της στην Πρεσβευτική Διάσκεψη, η οποία, μετά από πιέσεις της Ιταλίας, στις 19/4/1924, ανακοίνωσε στον Έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, ότι η Ελλάδα έπρεπε να δώσει στην Αλβανία, εκτός της Βορείου Ηπείρου, και πρόσθετο ελληνικό έδαφος κοντά στις Πρέσπες! Έτσι, 14 ελληνικά χωριά ,που από το 1912 βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση, παραχωρήθηκαν στην Αλβανία.
Εδώ να επισημάνω ότι μερικά χρόνια αργότερα, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ως Υπουργός Εξωτερικών ,επιδιώκοντας την επανάκτησή των χωριών των Πρεσπών, μετά από εντολή του πρωθυπουργού, τότε, Ελευθέριου Βενιζέλου, απευθύνθηκε στον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Μπριάν (Aristide Briand), τιμημένο με Νόμπελ Ειρήνης το 1926 μάλιστα, και πήρε την εξής κυνική απάντηση: «Μην ανησυχείτε κύριε Μιχαλακόπουλε! Ασφαλώς θα βρεθεί κάποια λύση. Ή θα δοθούν τα χωριά σε εσάς και οι κάτοικοι τους εις τους Αλβανούς ή θα δοθούν τα χωριά στους Αλβανούς και σε εσάς οι κάτοικοι».
Η οριστική επιδίκαση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, επικυρώθηκε στις 27/11/1925 με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από τους: Στρατηγό Pietro Cazzera (Ιταλός), Συνταγματάρχη I.A. Ordioni (Γάλλος), Αντισυνταγματάρχη F. Giles (Βρετανός) και τον Έλληνα Αντισυνταγματάρχη Χρήστο Αβραμίδη.
Για την δημιουργηθείσα κατάσταση στην Βόρειο Ήπειρο, ο Γάλλος πρωθυπουργός , Κλεμανσό, έγραφε στην παρισινή εφημερίδα «L' Homme Libre» («Ελεύθερος Άνθρωπος»), τα εξής συγκλονιστικά: "Ιδού 350.000 αληθινοί Έλληνες διανεμόμενοι εις χωρία των οποίων και μόνο τα ονόματα δηλώνουν την ελληνικήν καταγωγήν. Κατόρθωσαν να κρατήσουν την εθνικότητα των εναντίον των Τούρκων και όταν έφθασαν τα ελληνικά στρατεύματα προς απελευθέρωσίν των εκ του Οθωμανικού ζυγού, τους είπον και τους επανέλαβον ότι τώρα ήτο οριστική η αποκατάστασίς των εις την πατρίδα. Διότι αρχικώς θέμα της κυβερνήσεως των Αθηνών και της διπλωματίας της ήτο η επιστροφή ολοκλήρου της Ηπείρου στην Ελλάδα. Και ξαφνικά, χωρίς καμιά προπαρασκευήν, χωρίς να λάβουν δια τους δυστυχείς αυτούς πληθυσμούς καμίαν εγγύησην... καληνύχτα σας, αγαπητοί συμπατριώται και καλήν τύχην με τους ληστάς Αλβανούς!!».
Το 1940 ο ελληνικός στρατός, μετά την απόκρουση της ιταλικής επιθέσεως, ανακατέλαβε τη Βόρειο Ήπειρο, την οποία απελευθέρωσε για τρίτη φορά. Δυστυχώς όμως το μαρτυρικό αυτό τμήμα ατύχησε και αυτή τη φορά. Ο ελληνικός Στρατός απεχώρησε μετά την εισβολή των Γερμανών.
Μέτα τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου τα σύνορά της Αλβανίας τέθηκαν υπό διεθνή αναθεώρηση, ύστερα από αίτηση της Ελληνικής κυβέρνησης. Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε η Διάσκεψη των 21 εθνών που έγινε στο Παρίσι. Στη συνεδρία της 30 Αυγούστου 1946 έγιναν οξύτατες συζητήσεις, λόγω αντιδράσεως του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ, ο οποίος πέτυχε τελικά την παραπομπή του ζητήματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων. Στη Διάσκεψη των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών στη Νέα Υόρκη, συμφωνήθηκε ότι η απόφαση για τη Βόρειο Ήπειρο θα ληφθεί μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με την Αυστρία και την Γερμανία. Η συνθήκη ειρήνης με την Αυστρία υπογράφηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1955. Η συνθήκη ειρήνης με την Γερμανία υπογράφηκε στη Μόσχα στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 , γεγονός που οδήγησε στην ένωση των δυο Γερμανιών. Για την Βόρειο Ήπειρο ουδεμία απόφαση, ουδεμία συζήτηση... μέχρι σήμερα.
Το 1987 έγινε, μονομερώς , με δήλωση του τότε Έλληνα Υπουργού Εξωτερικόν, η άρση της εμπολέμου καταστάσεώς μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας , που ίσχυε από το 1940 , χωρίς να υπογράφει συνθήκη ειρήνης , που να διασφαλίζει τα εθνικά δίκαια και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Δεν τηρήθηκε η αρχή του διεθνούς δικαίου, που προβλέπει ότι η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ δυο εμπόλεμων κρατών τερματίζεται με συνθήκη ειρήνης , η οποία ρυθμίζει όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των δυο αντιπάλων κρατών.
Το Βορειοηπειρωτικό, ως εθνικό θέμα ιστορικά, παρόλο ότι είχε τις περισσότερες ευκαιρίες, από τα άλλα εθνικά θέματα, δυνατότητες να λυθεί ευνοϊκά για την χώρα μας, εν τούτοις δεν έγινε εφικτό αυτό λόγω των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, του δημιουργηθέντος διπολικού συστήματος διακυβέρνησης του Κόσμου, αλλά και ορισμένες φορές λόγω όχι δυναμικής απαίτησης της ελληνικής διπλωματίας, αν και η χώρα μας ήταν πάντοτε με το μέρος των νικητών, με τεράστια συνεισφορά και στους δυο Παγκόσμιους πολέμους.
Μέτα την παραπομπή του θέματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών, δεν έγινε καμία ουσιαστική ενέργεια από την πλευρά της Ελλάδος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το Βορειοηπειρωτικό σε πλήρη αποτελμάτωση.
Όπως παρατηρεί σύγχρονος ιστορικός το Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα εξελίχθηκε σε δίπρακτο δράμα, του οποίου η μεν πρώτη πράξη παίχθηκε στα πεδία των μαχών και κατάληξε σε νικητήριο θρίαμβο, ενώ η δεύτερη πράξη εκτυλίχθηκε στα σκοτεινά παρασκηνικά της διπλωματίας και μεταβλήθηκε σε εθνική τραγωδία, που αναμένει ακόμη την προσήκουσα κάθαρση...
Γενικά χρειάζεται και για το μεγάλο αυτό εθνικό μας πρόβλημα, σωστή εθνική στρατηγική και υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί "οι καιροί οι μενετοί" και οι ιστορικές συνθήκες είναι πολύ ρευστές και επικίνδυνες .

*Ο κ. Κωνσταντίνος Ζιαζιάς είναι Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός ε.α.

O Άγιος Βασίλης και οι Έλληνες πυροσβέστες πήγαν στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων

by  Γιώργος Παππάς 

Απίστευτη κίνηση απο την Πυροσβεστική Υπηρεσία

Η Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ» κυρία Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη υποδέχτηκε θερμά τους πυροσβέστες, τους ευχαρίστησε από καρδιάς που θέλησαν να δώσουν τόσο μεγάλη χαρά στα παιδιά

 Tο απόγευμα της  Δευτέρας ο Άγιος Βασίλης άφησε το έλκηθρό του στην άκρη, ανέβηκε σε ένα πυροσβεστικό όχημα βραχυονοφόρο όχημα και πήγε στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων για να μοιράσει δώρα στα παιδιά που νοσηλεύονται εκεί.

Ρεσάλτο σε πλοίο με ναρκωτικά από βατραχανθρώπους της Μονάδας Υποβρυχιών Αποστολών του Λιμενικού

Σε εξελιξη βρίσκεται μεγαλη επιχειρηση του Λιμενικου νοτια της Κρητης.
Ομάδα των ειδικά εκπαιδευμένων βατραχανθρώπων της Μοναδας Υποβρυχίων Αποστολών (Μ.Υ.Α Λ/Σ) πραγματοποίησε ρεσάλτο σε φορτηγό πλοίο μηκους περιπου 90 μετρων, ακινητοποίησε το πλήρωμα ενώ σύμφωνα με πληροφορίες έχει εντοπιστεί μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών.

Η επιχειρηση οργανώθηκε μετά από πληροφορία που έφθασε στη Δίωξη Ναρκωτικών του Λιμενικού (ΔΙ.ΔΙ. ΝΑ.Λ) ενώ για το μπλοκάρισμα του ναρκώπλοιου, επιστρατεύτηκε το σκάφος ΠΑΘ 90 και ελικόπτερο

Ανωμαλία Οπλισμού ΤΠΚ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ

      
Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι πρωινές ώρες Τρίτης 11 Δεκεμβρίου 2018, κατά την διάρκεια εκτέλεσης πυρών επιφανείας στο πλαίσιο επιχειρησιακής εκπαίδευσης μονάδων του Αρχηγείου Στόλου, παρουσιάσθηκε ανωμαλία οπλισμού στο ΤΠΚ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ με αποτέλεσμα την απώλεια της κάνης του πυροβόλου 72 ( OTO-MELARA 76/62).

        Από την ανωτέρω ανωμαλία προκλήθηκε ελαφρύς τραυματισμός ενός μέλους του πληρώματος.
        Το πλοίο επαναπλέει στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας για περαιτέρω διερεύνηση των αιτιών της ανωμαλίας.

Πλοίαρχος Μιχαήλ Λαμπίρης ΠΝ

Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΝ

Κριτικές Όπλων: Πιστόλι Sig Sauer P220 CPO

Το P220 είναι το πρώτο πιστόλι που κατασκευάστηκε από τη Sig Sauer και έχει μία ιστορία που ξεκινάει το 1975 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα διαχρονικό 45άρι που έχει υπηρετήσει πολλά κράτη αλλά είναι εξίσου πολύ διαδεδομένο και στο χώρο της λιανικής αγοράς για αυτοάμυνα. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε ένα CPO (Certified Pre-Owned, Πιστοποιημένο Μεταχειρισμένο) πιστόλι κατασκευής του 2001. Τα CPO είναι πιστόλια που επιστρέφονται στη Sig Sauer από κρατικές υπηρεσίες για απόσυρση και η εταιρία τα επιδιορθώνει, και τα πουλάει με νέα εγγύηση ενός έτους για οποιαδήποτε βλάβη στη λιανική αγορά υπό την ένδειξη CPO. Προσοχή! Ότι διαβάζετε σε αυτή τη κατηγορία είναι η προσωπική μας άποψη βάσει των εμπειριών και γνώσεων μας, δεν είναι σε καμία περίπτωση μία αντικειμενική παρουσίαση.

Πηγή: ArmsList.com

Το 1975 η ελβετική εταιρία SIG (Schweizerische Industrie Gesellschaft, Ελβετική Βιομηχανία Κατασκευών) ανέλαβε να σχεδιάσει το νέο πιστόλι για τις ένοπλες δυνάμεις της Ελβετίας. Τελικά το σχέδιο το ολοκλήρωσαν οι σχεδιαστές της εταιρίας Βάλτερ Λούντβιχ, Χανσπέτερ Σιγκ, και Έντουαρντ Μπρόντμπεκ. Ωστόσο, η κατασκευή του δόθηκε σε μία γειτονική εταιρία, στη γερμανική εταιρία J. P. Sauer & Sohn. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο όπλο υπό τη νέα επωνυμία Sig Sauer. Ήταν το μοντέλο P220. Μέχρι και σήμερα το P220 ανανεώνεται και κατασκευάζεται καθώς είναι υπηρεσιακό όπλο στις ένοπλες δυνάμεις της Ελβετίας, του Βατικανού, της στρατονομίας του Καναδά, της Ουρουγουάης, των βρετανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, και πολλών ακόμα κρατών και υπηρεσιών.

Πηγή: Yahoo.com

Προσωπικά, για περίοδο λίγων μηνών χρησιμοποιούσαμε ένα P220 διαμετρήματος .45 ACP που ανήκει στη σειρά CPO κατασκευής του 2001. Με αυτό το όπλο, που το βλέπετε και στη συνέχεια, έχουμε ρίξει λίγο παραπάνω από 2000 φυσίγγια σε διάφορες συνθήκες και βάσει αυτής της εμπειρίας θα γράψουμε τη κριτική μας σε αυτό το άρθρο. Καθώς τα CPO είναι επισκευασμένα μπορεί να δείτε μικρές διαφορές από το ένα στο άλλο όπως διαφορετικά κουμπιά, λαβές, κτλ.

Πηγή: Προσωπικό αρχείο

Καθότι μεταχειρισμένο, σίγουρα αμέσως θα αναρρωτηθεί κανείς για τη τιμή του αλλά και την αξιοπιστία του. Η τιμή του σήμερα κυμαίνεται στα $500 και όσον αφορά την αξιοπιστία του, δεν έχουμε τίποτα το αρνητικό να γράψουμε. Ακόμα και με ελάχιστη συντήρηση το πιστόλι ήταν εντυπωσιακά αξιόπιστο και εύστοχο. Όλα τα του εξαρτήματα είναι υψηλής αντοχής και από τη πρώτη επαφή σου αφήνει αυτή την αίσθηση ότι είναι κατασκευασμένο για πάρα πολύ σκληρή χρήση.

Πηγή: TheFirearmsForum.com

Για να το δείξουμε και λίγο πιο τεχνικά το παραπάνω, όλα τα εξαρτήματα του είναι μεταλλικά με επίστρωση προστασίας από διάβρωση, έχει ράγες ολισθητήρα σε όλο το μήκος του κορμού, και διαθέτει και ένα πάρα πολύ ανθεκτικό επανατατικό ελατήριο με εξίσου υψηλής ποιότητας ατσάλινο οδηγό ελατηρίου. Βλέπετε στη συνέχεια αριστερά το επανατατικό ελατήριο, και δεξιά τις ράγες του ολισθητήρα που είναι σε όλο το μήκος του κορμού.

Πηγή: YouTube.com/channel/UCA_QoEK7PQx-Qlbkv-OSPjA

Βέβαια, αυτά όλα έχουν ως αποτέλεσμα και τα μειονεκτήματα του όπλου. Δηλαδή, είναι αρκετά ογκώδες, έχει βάρος 862 γραμμάρια, και έχει αρκετά απαρχαιωμένα συστήματα. Συγκεκριμένα, λειτουργεί με εξωτερική σφύρα που σημαίνει ότι είναι ευπαθές σε περισσότερες εμπλοκές, αλλά έχει και σκανδάλη DA/SA (Double Action/Single Action, Διπλής Ενέργειας/Μονής Ενέργειας). Μάλιστα, ήταν το πρώτο όπλο της Sig Sauer με σκανδάλη DA/SA. Για όσους δε γνωρίζουν τον όρο, το πιστόλι προτείνεται να φέρεται με τη σφύρα ασφαλισμένη. Έτσι η πρώτη βολή έχει μία μεγάλη διαδρομή σκανδάλης που οπλίζει τη σφύρα και έπειτα την απελευθερώνει, δηλαδή σκανδάλη DA. Ωστόσο, όταν ο ολισθητήρας απορρίψει το πρώτο κάλυκα θα οπλίσει και τη σφύρα άρα όλες οι επόμενες βολές έχουν μία πολύ μικρή διαδρομή καθώς η σφύρα είναι οπλισμένη, δηλαδή σκανδάλη SA. Αυτό έγινε για λόγους ασφαλείας έπειτα από αίτημα των ενόπλων δυνάμεων της Ελβετίας για αποφυγή ακούσιας εκπυρσοκρότησης καθώς πλέον η πρώτη βολή απαιτεί αρκετά μεγάλη πίεση, και ακόμα και με πτώση δε κινδυνεύει κανείς καθώς η σφύρα δεν είναι οπλισμένη. Αυτό σημαίνει ότι το πιστόλι απαιτεί και μεγάλο βαθμό εξοικείωσης για εύστοχες βολές.

Πηγή: GunsAmerica.com

Ένα ακόμα σημαντικό μειονέκτημα του P220 στο διαμέτρημα .45 ACP είναι ότι παρότι ογκώδες όπλο έχει γεμιστήρες μονής στοίβας που σημαίνει ότι η χωρητικότητα του περιορίζεται στα 8 φυσίγγια ανά γεμιστήρα, συν ένα στη θαλάμη. Σχετικά μικρή χωρητικότητα για τα σημερινά δεδομένα.

Πηγή: SportsmansOutdoorSuperstore.com

Επιπρόσθετα, το παραπάνω σημαίνει ότι το πιστόλι διαθέτει και ένα νέο διακόπτη για ασφάλιση της σφύρας, το γνωστό με τον αγγλικό όρο «decocker» (αφοπλισμός). Όλα αυτά αυξάνουν το βάρος, τον όγκο, αλλά και την απαιτούμενη εκπαίδευση για το σωστό χειρισμό του. Τέλος, ένα σημαντικό κατά τη γνώμη μας μειονέκτημα του είναι η διαφορά ύψους από το σημείο της λαβής έως τη κάννη του όπλου. Καθώς υπάρχει τόσο μεγάλη απόσταση, και σε συνδυασμό με το διαμέτρημα .45 ACP κάνει της γρήγορες εύστοχες βολές πιο δύσκολες καθώς το όπλο έχει μεγαλύτερη μετακίνηση με κάθε βολή.

Πηγή: GATDaily.com

Αντίστοιχα βεβαίως, το βάρος του βοηθάει στη καλύτερη διαχείριση του διαμετρήματος .45 ACP και το ύψος του επιτρέπει πιο γρήγορη απόκτηση σκοπευτικής εικόνας από το στόχαστρο του όπλου. Άρα, ναι, υπάρχουν αρκετά πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα σε αυτό το πιστόλι.

Πηγή: CrossbreedHolsters.com

Άρα θα προτείναμε σε κάποιον να το αγοράσει; Εξαρτάται πολύ από τη χρήση για την οποία το θέλετε. Για κάποιον ένστολο με αρκετούς εφεδρικούς γεμιστήρες και συστηματική εξάσκηση ναι, είναι ένα πάρα πολύ αξιόπιστο όπλο που όταν θα το χρειαστείτε θα είναι εκεί. Για τον μέσο οπλοφόρο που έχει κρυμμένη θήκη και το έχει για λόγους αυτοάμυνας, τότε όχι. Είναι ογκώδες, βαρύ, έχει μικρή χωρητικότητα και απαιτεί μεγάλη εξοικείωση και εμπειρία στο χειρισμό. Από την άλλη πλευρά, για άμυνα στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, κτλ. δεν θα το αποκλείαμε αλλά καλύτερα να βρείτε κάτι με μεγαλύτερη χωρητικότητα.

Πηγή:defensegr.wordpress.com

Πυροβολισμός στο πόδι και αρτηριακή αιμορραγία

Συχνά άνθρωποι που δεν έχουν επαφή με το χώρο των όπλων λένε φράσεις όπως «γιατί δε τον πυροβόλησε στο πόδι» και άλλα σχετικά. Εδώ θα δούμε με στοιχεία γιατί ένας πυροβολισμός στο πόδι είναι εξίσου επικίνδυνος με έναν πυροβολισμό οπουδήποτε αλλού. Άρα καλύτερα να πυροβολούμε στο κορμό που είναι και ο πιο μεγάλος, και κατ’επέκταση εύκολος, στόχος σε ένα κρίσιμο περιστατικό. Το περιεχόμενο του άρθρου μας βασίζεται σε ένα βίντεο ένοπλης συμπλοκής αστυνομικών που δημοσιεύτηκε στη σελίδα Full30 και μπορείτε να το δείτε ακολουθώντας αυτό το σύνδεσμο.

Πηγή: Full30.com (επεξεργασμένη)

Στο περιστατικό βλέπετε έναν αστυνομικό με πολιτικά ρούχα που προσπαθεί να σταματήσει ένα ληστή τράπεζας οπλισμένο με μαχαίρι στο Ιράν. Ένα πλήθος πολιτών έχει μαζευτεί γύρω και υπάρχουν διερχόμενα οχήματα που κάνει το έργο του αστυνομικού πολύ δύσκολο. Εν τέλει, μία στιγμή που ο αστυνομικός έχει καθαρό πεδίο πίσω από το στόχο του (4ος κανόνας ασφαλούς χειρισμού όπλων) πυροβολεί τον εγκληματία στο δεξί πόδι. Βλέπετε τη στιγμή του πυροβολισμού παρακάτω.

Πηγή: Full30.com (επεξεργασμένη)

Όπως μπορεί πολύ γρήγορα να αντιληφθεί κανείς, το τραύμα οδήγησε σε αρτηριακή αιμορραγία. Στα πόδια μας υπάρχουν οι μηριαίες αρτηριες οι οποίες έχουν περίπου τη διάμετρο του αντίχειρα μας και αν κοπούν μπορούν να οδηγήσουν στο θάνατο από απώλεια αίματος σε λιγότερο από 3 λεπτά. Βάσει του βίντεο υποθέτουμε ότι η σφαίρα πέτυχε τον εγκληματία περίπου στο σημείο που βλέπετε εδώ μέσα στο κόκκινο κύκλο.

Πηγή: Kenhub.com (επεξεργασμένη)

Κυριολεκτικά εντός 9 δευτερολέπτων βλέπουμε κάτω από το πόδι του εγκληματία να δημιουργείται μία λίμνη αίματος. Μία σημαντική ένδειξη αρτηριακής αιμορραγίας. Βλέπετε καλύτερα το στιγμιότυπο αυτό στη συνέχεια καθώς ο εγκληματίας συνεχίζει να προσπαθεί να διφύγει χωρίς να αφήνει το μαχαίρι από τα χέρια του. Με κάθε βήμα του ο εγκληματίας αφήνει πίσω του μεγάλο όγκο αίματος όπως βλέπετε και μόνοι σας στο κόκκινο πλαίσιο.

Πηγή: Full30.com (επεξεργασμένη)

Αυτή τη στιγμή το ρολόι μετράει αντίστροφα για τον εγκληματία καθώς σε περίπου 1-1.5 λεπτό από σοβαρό τραυματισμό μίας μεγάλης αρτηρίας (όπως η μηριαία) θα έχει χάσει τη μισή ποσότητα αίματος του σώματος του. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα του θα είναι σε κατάσταση καταπληξίας (σοκ), δηλαδή θα σταματάει να στέλνει αίμα σε μη ζωτικά όργανα για να μπορέσει να επιβιώσει (π.χ. πεπτικό σύστημα, μεγάλες μϋικές ομάδες, δέρμα, κτλ.) και καθώς η πίεση του αίματος θα μειώνεται, δε θα είναι αρκετά υψηλή για να τροφοδοτεί τον εγκέφαλο με οξυγόνο και έτσι θα χάσει τις αισθήσεις του. Βλέπετε παρακάτω τη κατάσταση του εγκληματία μόλις 14 δευτερόλεπτα μετά το πυροβολισμό.

Πηγή: Full30.com

Όπως βλέπετε ήδη οι μεγάλες μϋικές ομάδες του τον εγκατέλειψαν και δε μπορεί να σταθεί πλέον στα πόδια του. Σε ένα τέτοιο περιστατικό ένας ιμάντας ίσχαιμης περίδεσης ψηλά στο δεξί πόδι του εγκληματία θα είχε σταματήσει την ακατάσχετη απώλεια αίματος και θα του είχε σώσει τη ζωή. Γι’αυτό είναι πάντα καλό να τοποθετούμε ιμάντες ίσχαιμης περίδεσης σε σοβαρές αιμορραγίες των άκρων, ακόμα και αν δεν είμαστε σίγουροι. Ο χρόνος που έχει κάποιος για να μπορέσει να το κάνει όπως βλέπετε στη πράξη είναι ελάχιστα δευτερόλεπτα προτού χάσει τις δυνάμεις του από τη καταπληξία, και εν συνεχεία χάσει και τις αισθήσεις του από την υπερβολικά χαμηλή πίεση του αίματος. Κάτι το οποίο συμβαίνει στον εγκληματία περίπου 1 λεπτό μετά τον αρχικό τραυματισμό. Βλέπετε τη στιγμή που λιποθυμάει λόγω της χαμηλής πίεσης παρακάτω. Παρατηρήστε και πως λόγω της καταπληξίας έχει αλλάξει το χρώμα του δέρματος του καθώς ο οργανισμός του στέλνει το αίμα στα ζωτικά όργανα και όχι στο δέρμα για να τον κρατήσει ζωντανό.

Πηγή: Full30.com

Τελικά ο εγκληματίας έχασε τη ζωή του αλλά έχει ενδιαφέρον και κάτι ακόμα που βλέπουμε σε αυτό το βίντεο. Παρότι κανείς δε του παρείχε τις πρώτες βοήθειες, όταν χάνει τις αισθήσεις του ένας περαστικός βγάζει τη ζώνη του και επιχειρεί να κατασκευάσει ένα αυτοσχέδιο ιμάντα ίσχαιμης περίδεσης (κάτι σχεδόν αδύνατο με ζώνη μέσης). Το ενδιαφέρον είναι ότι λόγω πιθανότατα της ψυχολογικής κατάστασης του (πίεση, στρες, ένταση, πανικός, άγχος, κτλ.) από το περιστατικό ο περαστικός προσπαθεί να τοποθετήσει τον ιμάντα στο αριστερό πόδι του εγκληματία, όχι στο δεξί που δέχθηκε το πυροβολισμό. Κάτι που μας δείχνει ακόμα μία φορά ότι χωρίς πάρα πολύ εξάσκηση και εκπαίδευση όσο καλές προθέσεις και να έχουμε, δε θα τα καταφέρουμε. Επιπρόσθετα, δείχνει γιατί ο κατάλληλος εξοπλισμός είναι τόσο σημαντικός όσο και η εκπαίδευση μας με αυτόν.

Πηγή: Full30.com

Παραπάνω βλέπετε ένα ακόμα χαρακτηριστικό της αρτηριακής αιμορραγίας, τη φωτεινότητα του αίματος. Καθώς οι αρτηρίες μεταφέρουν το αίμα που περιέχει οξυγόνο είναι πιο ανοιχτόχρωμο από αυτό των φλεβών που δε περιέχει οξυγόνο και έχει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Πολλά μαθήματα από αυτό το περιστατικό, από αποστάσεις πραγματικών ένοπλων συμπλοκών, χειρισμό όπλων, «μη θανατηφόρους» πυροβολισμούς, πρώτες βοήθειες, διαχείριση πλήθους, και πολλά άλλα.

Πηγή: defensegr.wordpress.com

ΝΥΧΤΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ Κ. ΚΑΤΣΙΦΑ. ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ. ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ. ΤΑ’ ΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ. ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΞ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ «ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ»

Προσαγωγή τώρα, 10 μελών του Συλλόγου Βορειοηπειρωτών και της Νεολαίας μεταξύ των οποίων και της εξαιρετικής γραμματέας του Συλλόγου Eleniς Dimou , όπως ενημερωνόμαστε από καλά πληροφορημένες δημοσιογραφικές πηγές που στην κηδεία του εθνομάρτυρος, Κωνσταντίνου Κατσίφα, ήταν στους Βουλιαράτες της μεγάλης , ανυπέρβλητης πατριωτικής κινητοποίησης και έζησε από κοντά τον φασισμό των Αλβανικών «θηριών» , ρουφιάνων και κατακαθιών των μυστικών υπηρεσιών.

«Τους οδηγούν στην Αστυνομική Διεύθυνση Αγίων Σαράντα για ανάκριση !!!! Εαν είναι δυνατόν.
Ενώ ο διοργανωτής των πούλμαν, ο Νικος Γκάζικας, έχει προσαχθεί στο τμήμα Αργυροκάστρου από την Αντιτρομοκρατική !
Η Χούντα του Ράμα σε όλο της το μεγαλείο !!!
Ο «ψυχοπαθής» Τσιπρας, υποτιθέμενος και Υπουργός Εξωτερικών , κάπου χασκογελαει και μιλάει υπερήφανος για γραβάτες!
Α, ετοιμάζεται και να μαυρίσει τη Θεσσαλονικη στις 14/12 στην καρδιά της Μακεδονίας , για να πει στους γνήσιους Μακεδόνες ποσο τυχεροί είναι που πούλησαν τη Μακεδονία», όπως αναφέρει σχολιάζοντας η ίδια δημοσιογραφική πηγή.

ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
 Εν τω μεταξύ, όπως μας ενημερώνει η δημοσιογράφος Γεωργία Μπιτάκου, «το θράσος και ο φασισμός του Αλβανικού τυραννικού καθεστώτος δεν έχει όρια και κανένας από την Ελληνόφωνη Κυβέρνηση δεν αντιδρά !!!
160 άτομα έχουν στη λίστα της ντροπής ως «persona no grata» και χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία έχουν ήδη ξεκινήσει να μπλοκάρουν άτομα στα σύνορα και να τους απαγορεύουν να φτάσουν στους Βουλιαράτες για το μνημόσυνο των 40 ημερών από την εκτέλεση του ήρωα Κατσίφα !



Ένας εκ των «no grata» , ο πολύ καλός φίλος και αγωνιστής Σπυρίδων Βούκαλης κάτοικος Ιωαννίνων , που ταξίδευε μόνος οδικώς  το απόγευμα της Παρασκευής !

Μόλις πληκτρολόγησαν το όνομά του , χτύπησε κόκκινο και του είπαν με αναίδεια πως για 5 τουλάχιστον χρόνια δεν μπορεί να περάσει Αλβανία γιατί θεωρείται «επικίνδυνος και απειλή για τη Δημοκρατία της Αλβανίας» !
Όταν ο Σπύρος τους ρώτησε το λόγο, του ανταπάντησαν «να βάλεις δικηγόρο να μάθει εάν θες» και τον υποχρέωσαν να υπογράψει το έγγραφο που κοινοποιώ προκειμένου να φύγει, να επιβεβαιώσει δηλαδή ότι είναι επικίνδυνος !
Επειδή γνωρίζω το Σπύρο πρόκειται για ένα εξαιρετικό άνδρα πολύ κοντά στο Θεό ,ταπεινό , γεμάτο αγάπη για το συνάνθρωπο και καλοσύνη !
Οι αναφορές τους από Βουλιαράτες, γιατί διατηρεί ιστοσελίδα αφύπνισης, ήταν πολύ προσεκτικές και καθόλου προκλητικές , ήταν επίσης πολύ κοντά στην οικογένεια και βοήθησε όσο μπορούσε τις δύσκολες ώρες της κηδείας πριν και μετά το τραγικό γεγονός !
Έμαθα επίσης ότι οι Έλληνες αστυνομικοί στα σύνορα , εκνευρίστηκαν με τις πράξεις των Αλβανών συναδέλφων τους αλλά χωρίς τις πλάτες της ανύπαρκτης Ελληνικής Κυβέρνησης δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να μας προστατέψουν !
Έστω και τώρα -για να μη ταλαιπωρηθούν άλλοι συμπατριώτες μας που έχουν κάθε δικαίωμα να παραστούν στο μνημόσυνο να τιμήσουν τον Έλληνα Εθνομάρτυρα – έχουν σκοπό οι αρμόδιες αρχές να κινητοποιηθούν;

Λίγες ώρες έμειναν!
 
Επίσης που ήξεραν το όνομα και αριθμό ταυτότητας του Σπύρου στα συνορα ;
Ρουφιάνοι παντού για φτύσιμο και φυλακή όταν ελευθερωθεί η Ελλαδα μπαίνετε στα προφίλ και δίνετε, πρακτοράκια, στοιχεία στους ανθέλληνες και στα τυραννικά καθεστώτα που καταπατούν συνθήκες και πρωτόκολλα εκτός από στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα !
Υπάνθρωποι οι καταδότες που δεν αξίζουν κανένα οίκτο και συγχώρεση» , καταλήγει η κυρία Μπιτάκου στα γραφόμενα και στο ρεπορτάζ που μας έστειλε.

Πηγή: makeleio.gr

Θερμό επεισόδιο στο Σύμπλεγμα του Καστερορίζου προβλέπει ο Στρατηγός Φράγκος….Αλλά θα το μετανιώσουν «Σκληρά πολύ Σκληρά » δηλώνει (video)

Θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο μπορεί να υπάρξει ανά πάσα στιγμή, δήλωσε στην συνέντευξή του στιν δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα  ο Στρατηγός ε.α Φράγκος Φραγκούλης …Βαθειά γνώστης της Τουρκικής Στρατιωτικής πραγματικότητας!

O Στρατηγός Φράγκος τόνισε πως οι Τούρκοι έχουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και ότι πρώτος στόχος της Τουρκίας είναι το σύμπλεγμα του νησιωτικού Καστελόριζου…

Προς αυτή την κατεύθυνση εκτίμησε πως η πολιτική κατευνασμού που ακολουθεί η Ελλάδα δεν αποδίδει στην Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση, συνέχισε, η Ελλάδα έχει την αποτρεπτική δύναμη να συντρίψει την Τουρκία σε περίπτωση διένεξης μεταξύ των δύο πλευρών.

Για την συμφωνία των Πρεσπών είπε ότι η Ελλάδα υπέστη μια ταπεινωτική ήττα ενώ είπε ότι θα πρέπει να δοθούν εξηγήσεις για το εάν κάποιοι έδωσαν στα Σκόπια, το «Βόρεια Μακεδονία».

Ερωτηθείς εάν θα πολιτευτεί απάντησε πως δεν θα αρνηθεί να συνεισφέρει.

Ο Στρατηγός τα λέει όλα  για  Σκοπιανό ,Αλβανία ,Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο….Εδώ Πρέπει να τον ακούσουν Άπαντες

Τα παιδιά μας ΔΕΝ είναι φασίστες! Είναι το μέλλον αυτού του τόπου.

  Θανάσης Κ.

 

Τελικά τι γκαντεμιά κι αυτή η Αριστερά;

Χρόνια τώρα ονειρεύεται το "μαζικό κίνημα". Το οποίο η ίδια - υποτίθεται - θα "καθοδηγούσε" ως όχημα που θα την έφερνε στην εξουσία...

Και σε όλες αυτές τις δεκαετίες, μια φορά μόνο υπήρξε μαζική προσέλευση του κόσμου σε πλατείες ανά την επικράτεια. Κι αυτό συνέβη για "εθνικό θέμα" - το Μακεδονικό - που... σιχαίνεται η Αριστερά! Κι έγινε σε βάρος της Αριστεράς και της πολιτικής της, που πάει να το ξεπουλήσει...

Γκαντεμιά πραγματική, έτσι;

Χρόνια τώρα φαντασιώνεται η Αριστερά μας το "ρωμαλέο" νεολαιίστικο κίνημα, που - υποτίθεται - εκείνη εκφράζει, αφού εκείνη "εκπροσωπεί το μέλλον" - υποτίθεται πάντα!

Και όλα αυτά τα χρόνια, μια φορά μόνο, προέκυψε κίνημα αυθεντικό, αυθόρμητο και ακαθοδήγητο, που αγκάλιασε τις μαθητικές κοινότητες απ' άκρου εις άκρο της χώρας (με επίκεντρο τη Βόρειο Ελλάδα), κι αυτό ήταν ενάντια στην Αριστερά και την πολιτική της. Καταγγέλλοντας τη συμφωνία των Πρεσπών...

Χρόνια τώρα κατέβαζαν τους μαθητές τους δρόμους, κι αυτοί πήγαιναν για χαβαλέ...

Τους κατέβαζαν βάζοντας μπροστά κομματικές νεολαίες και συνδικάτα "διδασκόντων" με αιτήματα που οι 15χρονοι μαθητές δεν μπορούσαν έτσι κι αλλιώς να καταλάβουν:

Παλαιότερα για τον Πόλεμο στη Νικαράγουα, για τη στήριξη των "επαναστατικών κινημάτων" στη Μοζαμβίκη, στη Γουινέα Μπισσάο ή στη Σαχάρα (Πολισάριο). Ή για να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, για να βροντοφωνάξουν "έξω από το ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ", για να καταγγείλουν την εγκατάσταση των (αμερικανικών) πυραύλων Πέρσιγκ και Κρουζ στην δυτική Ευρώπη (ποτέ για τους σοβιετικούς πυραύλους SS-20 που είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Ανατολική Ευρώπη). Για να στιγματίσουν την εισβολή του ΝΑΤΟ στο Κουβέϊτ (όπου είχε ήδη εισβάλει πριν ο Σαντάμ Χουσεϊν) - ποτέ για την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν...

Δεν υπήρξε αίτημα της σοβιετόφιλης αριστεράς για το οποίο δεν κατέλαβαν σχολεία οι "διδάσκοντες" βάζοντας μπροστά τους μαθητές. Μέχρι που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, και ησύχασαν...

Μπα! Δεν ησύχασαν...

Η Αριστερά πλέον ήταν... "επάγγελμα"! Όχι απλώς μια πολιτική θέση. Βρήκαν, λοιπόν, άλλα "αιτήματα": Ενάντια στην "εντατικοποίηση" των σπουδών, ενάντια στη "λιτότητα" (ναι, ενάντια στη "λιτότητα" τα χρόνια της "χλίδας" και της νεοπλουτίστικης σπατάλης, που έμειναν στην ιστορία ως εποχή της "αστακομακαρονάδας"), ενάντια στην κοινωνία "των δύο τρίτων" (τώρα είμαστε κοινωνία του... "ενός πέμπτου"!), ενάντια στον "κοινωνικό αυτοματισμό", τον "κοινωνικό αποκλεισμό", ενάντια στο "ρατσισμό" και το "σεξισμό" και τον "εθνικισμό"...

Στην πραγματικότητα διεκδικούσαν - οι διδάσκοντες - το δικαίωμα να κάνουν στα παιδιά "αριστερή διαφώτιση" του χειρότερου είδους. 

 

Οι γονείς δεν αντέδρασαν τότε! Και οι μαθητές έπαψαν να ανταποκρίνονται, δεν πήγαιναν πια ούτε για χαβαλέ. Ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης, και ο χαβαλές κοστίζει.

--Άσε καλύτερα. Ψάξε κανένα τρόπο θα φύγουμε απ' αυτό το βόθρο...

Κι έτσι είχαμε χρόνια να δούμε "κίνημα κατάληψης" σχολείων.

Έστω και για να καταγγείλουν τα μνημόνια....

Ώσπου ξέσπασε το μαθητικό κίνημα ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή ενάντια στο ξεπούλημα της Μακεδονίας!

Και ξαφνικά γέμισαν τα σχολεία με εκδηλώσεις διαμαρτυρίες και καταλήψεις!

Φρίκη!

• Η Αριστερά που χάιδευε τη νεολαία επί δεκαετίες,
• η Αριστερά που θεωρούσε "δική της" τη νεολαία,
• η Αριστερά που έδωσε το "δικαίωμα" στους νέους από ηλικίας 15 ετών να αποφασίζουν, αν είναι... "αγόρια" ή "κορίτσια",
• η Αριστερά που έδωσε στους 16ρηδες δικαίωμα ψήφου,

ξαφνικά αντιλήφθηκε ότι οι μαθητές είναι ΕΝΑΝΤΙΟΝ της...

Τι γκαντεμιά απερίγραπτη!

Και τότε, μέσα στην παραζάλη της επιστράτευσε τα "τάγματα εφόδου", τους κουκουλοφόρους, τις ομάδες "αντίφα", όλο το φασισταριό των εγκληματικών στοιχείων που υποθάλπει, για να τρομοκρατήσει τους μαθητές.

Γιατί; Γιατί σηκώνουν την Ελληνική σημαία!

• --Ποινικοποίησαν τις μαθητικές κινητοποιήσεις για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας!
• --Ποινικοποίησαν το να τραγουδάνε οι μαθητές στα σχολειά του το "Μακεδονία ξακουστή"...
• --Ποινικοποίησαν την αντίθεση στη επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών!

Και "αιχμή του δόρατος" οι συντεχνίες διδασκόντων της ΟΛΜΕ....

Που κάθε πραγματικός δάσκαλος θα έπρεπε να νιώθει ντροπή για λογαριασμό τους...

Απελπισία τους έπιασε, τους... "ινστρούχτορες"!

Επί χρόνια έκαναν τα πάντα για να σταματήσουν την έπαρση της σημαίας και τον εθνικό ύμνο στα σχολεία...

Και τώρα ξαφνικά τα παιδιά, μόνα τους, σαν να ξύπνησαν από μακρόχρονο λήθαργο, κραδαίνουν τις σημαίες ψέλνουν τον εθνικό ύμνο και δεν καταλαβαίνουν τίποτε...

Άλλαξε το ρεύμα της κοινωνίας, εκεί που δεν το περίμενε κανείς!

Στα δεκαπεντάχρονα!

Κι όταν κάποια μεγάλη ιδέα κερδίζει τα δεκαπεντάχρονα, αργά ή γρήγορα κερδίζει ολόκληρη την κοινωνία!

Κι όταν κάποιο "καθεστώς" χάνει τα δεκαπεντάχρονα, αργά ή γρήγορα καταρρέει.

Κι αν δεν πιστεύετε, ρωτήστε και τους χουντικούς...

Η Αριστερά κάποτε στην Ελλάδα κέρδισε τη νεολαία. Κι ύστερα κυριάρχησε παντού. Τώρα έχασε τη νεολαία. Και ό ιστορικός της κύκλος κλείνει...

Το πραγματικό κίνημα της νεολαίας είναι μια διαδικασία "συμβολικής πατροκτονίας". Οι νέοι μαζεύονται, αδελφώνονται, ρισκάρουν, ερωτεύονται, κοινωνικοποιούνται, εκφράζοντας μιαν απροσδιόριστη εναντίωση στην πραγματικότητα που βιώνουν. Που την κληρονόμησαν από τους γονείς τους, ή που την ανέχθηκαν οι γονείς τους. Κι αυτοί την βρίσκουν ανυπόφορη....

Οι μαθητές στην Κύπρο το 1955, στην Βουδαπέστη, επίσης το 1955, στην Πράγα το 1968, στην Ελλάδα το 1973, στην Βαρσοβία και το Γκτάνσκ το 1980, εξεγέρθηκαν ενάντια στο καθεστώς των κοινωνιών τους. Και έβαλαν τα θεμέλια για την κοσμογονία που ακολούθησε στις χώρες τους.

Πουθενά ο δρόμος δεν ήταν εύκολος στη συνέχεια...

Αλλά και πουθενά τα πράγματα δεν ήταν ξανά τα ίδια μετά...

Η Αριστερά προσπαθούσε να φτιάξει "μαζικό κίνημα" και δεν της έβγαινε. Προσπαθούσε να φτιάξει "νεολαιίστικο κίνημα" κι έσπαγε τα μούτρα της.

Ξαφνικά μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, της προέκυψε μαζικό κίνημα στους δρόμους και νεολαιίστικο κίνημα σχολεία - όλα ΕΝΑΝΤΙΟΝ της!

Την πιάνει απελπισία. Και με το δίκιο της...

Μάταια πάσχιζαν, επί χρόνια, να βρουν τρόπους να... "πολιτικοποιήσουν" τη νεολαία. Τη θωρούσαν "απολίτικη", "παραιτημένη" χαμένη στο χάος του διαδικτύου, θύμα του ηλεκτρονικού... "αυνανισμού", των ηλεκτρονικών παιγνιδιών και της κοινωνικής δικτύωσης.

Και ξαφνικά τους προέκυψε... "ντουβρουτζάς" κανονικός: Αυτή η "απολίτικη" νεολαία

ξεσηκώθηκε με ελληνικές σημαίες και φωνάζει η "Μακεδονία είναι Ελληνική"!

Φρίκη!

Πριν δέκα χρόνια, χιλιάδες μαθητές, με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, καίγανε την Αθήνα και πυρπολούσαν αστυνομικά τμήματα μετά τον θάνατο ενός 15χρονου μαθητή από ειδικό φρουρό. Κανείς τους δεν διαμαρτυρήθηκε τότε που νέκρωσε το εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας - και δεν συνήλθε ποτέ...

Τότε "είχαν δίκιο τα παιδιά"!

Πριν λίγες μέρες κουκουλοφόροι έκαιγαν ελληνικές σημαίες για πολλοστή φορά στο κέντρο της Αθήνας. Κανείς τους δεν ενοχλήθηκε - ούτε αυτή τη φορά. Δεν βρήκαν λέξη να πουν...

Τώρα τους έπιασε η φρίκη που τα παιδιά ξεσηκώνονται για την Ελλάδα για τη Μακεδονία, για την αλήθεια τους που θυσιάζεται, για την ίδια την Ελευθερία τους που προσβάλλεται, για την αξιοπρέπειά τους που ποδοπατείται - και ανεμίζουν ελληνικές σημαίες...

Δεν στέλνουν "μήνυμα μίσους" τα παιδιά που ξεσηκώνονται. Στέλνουν μήνυμα - και δίνουν μάθημα - αγάπης. Για την Πατρίδα τους!

Μήνυμα μίσους στέλνουν όλοι αυτοί που λυσσομανάνε, τα αποκαλούν "φασιστάκια" και τα απειλούν ευθέως.

Νομίζοντας ότι θα τα τρομοκρατήσουν. Δεν τα φοβίζουν!

Εξαγριώνουν, όμως, όλους εμάς....

Γιατί αν δεν σταματήσουν αμέσως τις απειλές και τις διώξεις, αν δεν μαζέψουν πάραυτα τον εσμό των κουκουλοφόρων, θα έχουν πολύ κακά ξεμπερδέματα. Όχι με τα παιδιά.

Με τους γονείς των παιδιών, αυτή τη φορά...

Ένας πιτσιρικάς τους το είπε με τον πιο αφοπλιστικό τρόπο:

--Δεν ντρέπεστε, μια φούχτα άνθρωποι, να θέλετε να μας επιβάλετε τη γνώμη σας για τη Συμφωνία των Πρεσπών - κι ύστερα λέτε εμάς φασίστες!

Έλα μου ντέ...

Πώς ερμηνεύεται αυτή η ξαφνική πατριωτική αφύπνιση της νεολαίας;

Κάποιοι το λένε "κυτταρική μνήμη"...

Κάτι που κουβαλάμε μέσα μας και δεν το ξέρουμε κι εμείς οι ίδιοι, ξυπνάει ξαφνικά και απροσδόκητα παίρνει διαστάσεις εκρηκτικές.

Κάποιοι το λένε "αφύπνιση συλλογικού υποσυνείδητου".

Βιώματα και ακούσματα θαμμένα βαθιά στην ψυχή μας, ξαφνικά έρχονται στην επιφάνεια ορμητικά και αναζητούν έκφραση...

Στους ενήλικες αυτό "ελέγχεται" με διάφορους μηχανισμούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς. Στους έφηβους απλώς δεν ελέγχεται εύκολα.

Κι όταν ξεσπάσει, δεν μαζεύεται...

Και επί τέλους, όταν ξαμολάς τα παιδιά να κάψουν και να λεηλατήσουν την Αθήνα - όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβριο του 2008 - αυτό δεν πρόκειται να έχει συνέχεια. Τα ίδια αργότερα ντράπηκαν για ό,τι έγινε τότε.

Ιδιαίτερα ντράπηκαν μετά το έγκλημα που συντελέστηκε το Μάιο του 2010, από αναρχομπάχαλους στη Μαρφιν, που φώναζαν κάτω από τους τρείς άτυχους φλεγόμενους συνανθρώπους μας:

--Να καείτε να καείτε και να πά' να γαμηθείτε!

Γι' αυτό το αίσχος καμιά κουφάλα δεν απολογήθηκε ποτέ. Που έχουν μούτρα και μιλάνε ακόμα...

Τα θύματα της Μαρφίν δεν βρήκαν δικαίωση ποτέ!

Άλλα όταν τα παιδιά ξεσηκώνονται για Πατρίδα ψάχνοντας τις ρίζες τους, αυτό δεν μαζεύεται με τίποτε μετά...

Κι όσον αναφορά τις ανοησίες περί Χρυσής Αυγής, να ξέρετε:

Το καλύτερο "αντίδοτο" στη δηλητηριώδη ναζιστική προπαγάνδα είναι το αίσθημα του Πατριωτισμού και η Ελληνική σημαία!

Οι Ναζί υπήρξαν οι χειρότεροι δυνάστες που γνώρισε ποτέ αυτή η Πατρίδα. Και όσοι αγαπάνε την Πατρίδα τους, δεν πρόκειται ποτέ να παρασυρθούν από τους Νεοναζί...

Όσοι κρατάνε ψηλά την γαλανόλευκη, ποδοπατούν τη σβάστιγγα όπου την βρούνε...

Ξέρετε οι μεγάλες στιγμές στην Ιστορία έχουν απλούς συμβολισμούς:

--Από την μια πλευρά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αναρχομπάχαλοι...

Τους είδαμε χθες σε συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας, με τα κοκκινόμαυρα λάβαρά τους, να εκτοξεύουν απειλές.

--Κι από την άλλη είναι οι Έλληνες μαθητές ανά την επικράτεια, κρατώντας ελληνικές σημαίες, σβήνοντας επιδεικτικά ναζιστικά σύμβολα και τραγουδώντας τον Εθνικό ύμνο.

Η Ελληνική κοινωνία ξέρει με ποιά πλευρά θα πάει: Θα υπερασπιστεί τα παιδιά της. Νιώθει υπερήφανη για τα παιδιά της. Και το αξίζουν...

Κι όταν τα παιδιά ξεπερνάνε τους γονείς και οι γονείς αγκαλιάζουν τα παιδιά, τότε τα έθνη ξαναγεννιώνται, και οι τυραννίες καταρρέουν, και ο φόβος σκορπά σαν ομίχλη, και οι συσχετισμοί ανατρέπονται, κι όσοι δεν το δουν εγκαίρως αυτό, απλά μετά θα... ντρέπονται!

Ο "φαύλος" κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το Δεκέμβριο του 2008 με τα αιματηρά έκτροπα που ο ίδιος καθοδήγησε τότε και κάλυψε μετά...

Και κλείνει τώρα, το Νοέμβριο του 2018 με τη νεολαία που ξεσηκώνεται για Πατρίδα και Ελευθερία ποδοπατώντας όλες τις φοβίες κι όλες τις αγκυλώσεις κι όλες τις συμβάσεις, μιας ενοχικής κοινωνίας απέναντι σε μια φαυλεπίφαυλη Αριστερά! 

 

Τα παιδιά μας ΔΕΝ είναι φασίστες! 

Είναι το μέλλον αυτού του τόπου.

Εσείς είστε φασίστες. Και μέλλον δεν έχετε πια...

Δεκεμβριανά: Η Δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, από το ΚΚΕ

Η Ελένη Παπαδάκη ήταν η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός του Μεσοπολέμου, την οποία ο Γρηγόρης Ξενόπουλος είχε χαρακτηρίσει «αδιαμφισβήτητη διάδοχο της Κοτοπούλη».

Γνώρισε την δόξα πολύ νέα, αλλά έχασε τη ζωή της μόλις στα 41 της, μέσα στο χάος του

Συμμοριτοπόλεμου, και έκτοτε ξεχάστηκε.

Ο Μαρσάν, θαυμαστής και βιογράφος της, έπειτα από πολύχρονη έρευνα φωτίζει τις άγνωστες πτυχές της ζωής της: τη θεατρική της ιδιοφυία, τη βαθειά και σπάνια μόρφωσή της, την καριέρα της στο εξωτερικό, την κόντρα της με την Κατίνα Παξινού, τις ιδιόμορφες ερωτικές της επιλογές, την πατριωτική δράση της στην Κατοχή, έως την σκοτεινή δολοφονία της από το ΚΚΕ. 

Όχι απλά μια καλλιτεχνική βιογραφία. Πρόκειται για τη δραματική πάλη μιας ανώτερης πνευματικά προσωπικότητας για καταξίωση και δημιουργία, στην ανέκαθεν αναξιοκρατική Ελλάδα.

Ξεσκεπάζεται το παρασκήνιο της λειτουργίας της κρατικής «επιχείρησης» του Εθνικού Θεάτρου, όπου οι το χρήμα και οι γνωριμίες ανέβαζαν στην κορυφή ταλαντούχους και μη καλλιτέχνες, και άλλους τους «εξαφάνιζαν». 

Λασπολογία και συκοφαντίες (Νοέμβρης 1944)

Η Ελένη Παπαδάκη, κατά τη διάρκεια της Κατοχής έκανε το πέρασμά της στην αρχαία τραγωδία και τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος περιγράφονται με χρυσά γράμματα από τους κριτικούς.

Η γνωριμία της με τον κατοχικό πρωθυπουργό Ράλλη, θα περιγραφτεί συκοφαντικά ώς έρωτας από τον σύγχρονο της Τύπο, και εκείνη θα κατηγορηθεί ώς »η πόρνη-φιλενάδα» του φιλογερμανού πολιτικού.

Στην ουσία, σήμερα έχει ξεκαθαριστεί πλήρως η εικόνα για το υποτιθέμενο ειδύλλιο: ο Ράλλης, ήταν ενδεχομένως πολύ ερωτευμένος με την Ελένη Παπαδάκη, αλλά εκείνη δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στα αισθήματά του.
Η φιλία όμως, και ο θαυμασμός του για την Παπαδάκη, επέτρεπαν στην ηθοποιό να ζητά χάρες από τον Ράλλη, και να σώζει κυριολεκτικά από τον θάνατο έλληνες πατριώτες, είτε κομμουνιστές αντάρτες, είτε εβραίους καταζητούμενους. Αντί όμως γι’ αυτά, η αριστερή προπαγάνδα προτιμούσε να την παρουσίαζει ως ανθελληνίδα, ως προδότρια της χώρας της [..]

 
Χρόνια μετά, ο ηγέτης των Κομμουνιστών, Νίκος Ζαχαριάδης, σχεδόν θα ζητήσει συγνώμη, δηλώνοντας ότι η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη ήταν μια…»ανοησία». 

Η απελευθέρωση της Ελλάδας από τον γερμανικό, ιταλικό και βουλγαρικό ζυγό, βρήκε τους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου, όπως και όλο τον ελληνισμό, χωρισμένο σε δεξιούς και αριστερούς, στα πρόθυρα του χειμώνα του 1944.

Γείτονας πρόδιδε γείτονα, φίλος κατέδιδε φίλο, και οι αριστεροί ηθοποιοί τους δεξιούς.

Ή, και αντίστροφα. Οι εκλογές του Σωματείου Των Ηθοποιών το Νοέμβρη του 1944, εκλέγουν τη δεξιά παράταξη: Δημήτρης Χόρν, Άννα Καλουτά, Νίκος Δενδραμής, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστης Μακρής, Βασίλης Αυλωνίτης, Σπύρος Μουσούρης, κ.α.

Στον αντίποδα, βέβαια, οι αριστεροί: Αιμίλιος Βεάκης, Μάνος Κατράκης, Τίτος Βανδής, Δήμος Σταρένιος, Δημήτρης Μυράτ, Αλέξης Δαμιανός, Ζώρζ Σαρρή, Νίκος Τζόγιας, κ.α.

Ομως, κατ’ απαίτηση μερίδων του σωματείου, αρχίζουν οι διαγραφές ηθοποιών από τον σύλλογο.

Στις 23 Νοεμβρίου δημοσιεύουν μια λίστα με τίτλο »Οι προδόται ηθοποιοί» και όσοι θεωρούνται »προδόται», δικάζονται συνοπτικά για να αποβληθούν…

Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944.

«Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο.

Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

«Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατʼ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».

Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής λόγω των διασυνδέσεών της, είχε καταφέρει να σώσει πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του Υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην Κυβέρνηση του Βουνού.

Όμως όλα αυτά είχαν ξεχαστεί τόσο γρήγορα..

Και η λασπολογία, καλά κρατούσε.

Ο »απαγορευμένος» Τύπος της εποχής, με την καθοδηγούμενη από αριστερούς κύκλους εφημερίδα»Ελληνικό Αίμα» διέδιδαν ευθαρσώς λαϊκιστικά αποκυήματα της φαντασίας τους:

»Ας σημειωθεί οτι ο Ράλλης δώρισε στον γεροντικό του έρωτα, μια ζώνη από πλατίνα, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Έτσι, ενώ ο λαός υποφέρει από την πείνα, ο πρωθυπουργός παριστάνει τον »γενναιόδωρο» εραστή.»

»Διεθόθη […] τις τελευταίες μέρες, οτι ο Γιάννης Ράλλης κατόρθωσε με »δημοκρατικό ειδικό νόμο» να τελέσει τον τέταρτο γάμο του, νυμφευθείς την Ελένη Παπαδάκη».

Όλα αυτά προκαλούσαν, δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό, το λαϊκό αίσθημα.

Μέρες μετά τη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, οι δήμιοι θα έψαχναν απεγνωσμένα στο σπίτι της, για την…υποτιθέμενη πλατινένια ζώνη που της χάρισε σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός…

Αντ’ αυτής, οι πλιατσικολόγοι βολεύτηκαν τελικά, μόνο με μια γούνα.

Οι τελευταίες της ημέρες (Δεκέμβρης 1944)

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ελένη Παπαδάκη» του Πολύβιου Μαρσάν)

Πρωτομηνιά…1 Δεκεμβρίου 1944. Η Ελένη και η Αιμιλία (Καραβία) στέκονται μπροστά στην μπαλκονόπορτα που άνοιγε στη μεγάλη βεράντα στο διαμέρισμα της Ελένης στην οδό Ιακωβίδου, απ’ όπου φαινόταν ο κάμπος ώς την Πάρνηθα και το Αιγάλεω.

Με τα αιώνια μελαγχολικά της μάτια, η Ελένη κοίταζε σιωπηλή προς τα βουνά.

Η Αιμιλία, παρακολουθώντας το βλέμμα της, είπε:

-Σήμερα πρωτομηνιά, σαν τα ψηλά βουνά να ‘ναι η τύχη και η ζωή σου.

-Η ζωή μου; ρώτησε εκείνη και σκύβοντας στην παλάμη του αριστερού χεριού της, ακολούθησε με τον δείκτη του δεξιού, την γραμμή της ζωής της.

-Κοίταξε τι μικρή είναι η ζωή μου!

Με όλες τις ευχές που με βάζετε να κάμω κάθε πρωτομηνιά στα ψηλά βουνά και στο καινούριο φεγγάρι, η ζωή για μένα είναι πάντα πικρή!

Ευτυχώς που θα τελειώσει γρήγορα…

Και την κοίταξε στα μάτια σαν να ζητούσε παρ’ όλ’αυτά, μια διάψευση από την Αιμιλία.

Δύο εικοσιτετράωρα μετά, την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, άρχισαν στην Πλατεία Συντάγματος τα τραγικά γεγονότα.

Ο Δημήτρης Μυράτ, στο τελευταίο βιβλίο του θυμήθηκε την ημέρα εκείνη:

»Τη μέρα που ξέσπασε το Δεκεμβριανό κίνημα του ’44, ήταν Κυριακή.

Ξεκίνησα ποδαρόδρομο ώς τα Πατήσια -είχαμε συνηθίσει στην Κατοχή την έλλειψη συγκοινωνιακών μέσων- να πάω στην παράσταση του ΡΕΞ.

Δεν είχαμε μάθει πως το πρωί στο Σύνταγμα είχε χυθεί το πρώτο αίμα.

Φτάνοντας στο θέατρο ‘Παπαιωάννου» άκουσα κάτι συναδέλφους να μου φωνάζουν »Που πάς, δεν υπάρχουν παραστάσεις!».

Γύρισα πίσω, φυσικά με το ίδιο συγκοινωνιακό μέσο.

Στην οδό Ιακωβίδου όπου μέναμε κι οι δυό, απάντησα την Ελένη έξω απ’ το σπίτι της.

Της είπα τα νέα: »Πήγαινε κάπου να κρυφτείς, φοβάμαι μη σε βρεί κακό».

Έγινε θηρίο ανήμερο. Πρώτη φορά την είδα έτσι, στα τόσα χρόνια της στενής μας φιλίας:

»Είσαι και συ από κείνους που με λένε δωσίλογη!», φώναξε με την κρυστάλλινη φωνή της, που δεν έχανε τη μαγεία της ακόμα κι όταν ήταν οργισμένη.

Δεν τόλμησα να της αντιμιλήσω.

Λιγες μέρες πρίν, στο Θέατρο Διονύσια της Πλατείας Συντάγματος, είχε οργανωθεί από το Σωματείο των ηθοποιών μια γενική συνέλευση με σκοπό τη δίκη των δωσίλογων ηθοποιών…».

Ατάραχη, απαντούσε σε όποιον την συμβούλευε να φυλαχτεί:

»Μα γιατί να φύγω;

Τι έχω κάμει;

Επείραξα ποτέ κανένα;

Επειδή έσωσα ανθρώπινες ζωές στην Κατοχή, είναι ποτέ δυνατόν να έχω τον παραμικρότερο φόβο;

Ας με πιάσουν, και να δούμε τι κακό έκαμα.

Γιατί να φύγω λοιπόν;».

Όλη η γεμάτη ευθύτητα ζωή της Ελένης, κορυφώθηκε με την τελευταία αυτή στάση της, την εποχή του φόβου και της τρομοκρατίας.
Με ήσυχη τη συνείδηση παρέμεινε στα Πατήσια, ενώ πολύς κόσμος από την ΕΑΜοκρατούμενη ζώνη δραπέτευσε πρός το Κολωνάκι.

Πολλοί διερωτήθηκαν αργότερα, πώς και γιατί δεν διέφυγε κι εκείνη, και το θεώρησαν απρονοησία και κακή εκτίμηση της κατάστασης, ενώ για την Ελένη ήταν μια πράξη συνέπειας πρός όλη τη ζωή της.
Το πόσο διέφερε η Ελένη από τους άλλους, το απέδειξε το γεγονός ότι δεν ζήτησε να διαφύγει ή να κρυφτεί.

Σαν την Αντιγόνη..

Η σύλληψη κι η εκτέλεση (21 Δεκεμβρίου 1944)

(Η διήγηση από τον Πολύβιο Μαρσάν)

21 Δεκεμβρίου, ημέρα Πέμπτη

Ο Κώστας Μπιλιράκης, μέλος του ΕΑΜ και φοιτητής Ιατρικής, ανέλαβε το καθήκον να τη συλλάβει.

Έφτασε στο σπίτι του γείτονά της και φίλου Δημήτρη Μυράτ, όπου βρισκόταν η Ελένη μαζί με την παρέα τους.

-Εδώ πολιτοφυλακή του ΕΑΜ!

Πού είναι η Ελένη Παπαδάκη;

Σας συλλαμβάνω όλους!

Ο Μυράτ που ήταν μέλος του ΕΑΜ του απάντησε:

Μην κάνεις έτσι!

Εγώ ανήκω στο ΕΑΜ.

Θα σε ακολουθήσουμε όλοι…

Όμως η Ελένη βγήκε μπροστά και είπε «Εγώ είμαι η Παπαδάκη, τι θέλετε κύριε;».

Την οδήγησε στην Πολιτοφυλακή.

Από πίσω τους ακολούθησε ο σκύλος της Ελένης, ο Μπόντζο, που βλέποντας από το σπίτι της να φεύγει από του Μυράτ με τον Εαμίτη, έφτασε μαζί τους ως το κτίριο.

Αυτή στο δρόμο έπαιζε μαζί του και τον χάιδευε.

Εν τω μεταξύ στο σπίτι της, η πολιτοφυλακή τα έκανε όλα γης Μαδιάμ, αναζητώντας ενοχοποιητικά στοιχεία.

Γύρω στις εφτάμιση με οκτώ το βράδυ, παρουσιάστηκε στα γραφεία της Πολιτοφυλακής ξανά ο Μπιλιράκης.

Δεν είχε κατορθώσει να βρεί στοιχεία ενοχοποιητικά για να στηρίξει κατηγορίες εναντίον της.

Ούτε όπλα βρέθηκαν, ούτε δώρα αξίας από τον Ράλλη, και τα μόνα τεκμήρια της προδοσίας της Ελένης Παπαδάκη στην πατρίδα της, ήταν κάποιες κίτρινες φυλλάδες του ανεπίσημου Τύπου, που μιλούσαν για τους φανταστικούς γάμους της με τον Ράλλη!

Η Ελένη Παπαδάκη ήταν απλώς θύμα καταγγελιών μιας ομάδας αριστερών ηθοποιών.

Στο κελλί μαζί της βρισκόταν άλλη μια γυναίκα, η Νιόβη Χαριτάκη, ένα κορίτσι γύρω στα 20 και εφτά μηνών έγκυος.

Την είχαν συλλάβει στις 18 Δεκεμβρίου μαζί με την αδελφή της, Μαρίκα, με την κατηγορία οτι ο πατέρας τους ήταν διευθυντής της Ούλεν.

Τα μεσάνυχτα η Ελένη πέρασε από ανάκριση και τα χαράματα, μαζί με τις άλλες δυο γυναίκες, επιβιβάστηκε σε μια μαύρη Φορντ, οδηγούμενη στον τόπο εκτέλεσης.

Ο Βλάσσης Μακαρώνας ήταν ο ωμός εκτελεστής της Ελένης Παπαδάκη.

Πρίν γίνει ο δήμιος της Ελένης και πολλών άλλων, ήταν ένας μπακάλης από τους Ποδαράδες.

Επόπτης ήταν ο γνωστός Καπετάν Ορέστης, που αφού έπαιρνε από τους μελλοθάνατους ό,τι χρυσό φορούσαν επάνω τους, τούς έστελνε στο απόσπασμα.

Για την Ελένη διέταξε θάνατο με τσεκούρι.

Της είπαν να γδυθεί. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο πλέον και κλαίγοντας άρχισε να τους παρακαλάει για οίκτο.

Εβγαλε τη γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της, η Παπαδάκη αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους.

Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της, και μέσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με τη βία.

Όμως, ποιός ξέρει τι συντελέστηκε εκείνη τη στιγμή μέσα στην ψυχή του δήμιου; Ενοχές;

Αναλαμπή ανθρωπιάς;

Οίκτος για την άδικη καταδίκη της;

Τον συγκίνησε η γυναικεία αδυναμία, η ομορφιά ή οι θρήνοι της;

Όπως και να’χει, ο δολοφόνος της προτίμησε να της φυτέψει δύο σφαίρες στο σβέρκο.

Ίσως ήταν τυχερή μές στην ατυχία της.

Για δύο μήνες η Ελένη έμενε αγνοούμενη.
Κανείς δεν γνώριζε τι απέγινε και η απελπισία συγγενών και φίλων άγγιζε το ζενίθ.

Κανείς δεν τους ενημέρωσε για την εκτέλεση.

Στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945, ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα Πατήσια, ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ούλεν, κάτι τον ενδιέφερε.

Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη, πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη:

Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις-τέσσερις άλλους.

Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη.

Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως.

Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα, είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της.

Πηγή: makeleio.gr