Επίσκεψη του Διοικητή Υποβρυχίων ΝΑΤΟ (COMSUBNATO) στην Ελλάδα

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι από Τρίτη 17 έως Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017 ο Διοικητής Υποβρυχίων ΝΑΤΟ (Commander Submarines NATO - COMSUBNATO) Rear Admiral Andrew Lennon USN πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, με την ευκαιρία ανάληψης των καθηκόντων του.

      Την Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017, o Διοικητής Υποβρυχίων ΝΑΤΟ επισκέφθηκε το ΓΕΝ όπου συναντήθηκε με τον Υπαρχηγό ΓΕΝ Υποναύαρχο Ιωάννη Παξιβανάκη ΠΝ, συζήτησε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και ενημερώθηκε επί των δραστηριοτήτων του Πολεμικού Ναυτικού.

    Την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017, ο COMSUBNATO μετέβη στο Αρχηγείο Στόλου, όπου συναντήθηκε με τον Υπαρχηγό Στόλου Υποναύαρχο Ευθύμιο Μικρό ΠΝ, επισκέφθηκε τη Διοίκηση Υποβρυχίων και τη Σχολή Υποβρυχίων, όπου ενημερώθηκε επί των δραστηριοτήτων τόσο της Διοίκησης όσο και της Σχολής, καθώς και για τις δυνατότητες του προσομοιωτή Υποβρυχίων. Ακολούθως επισκέφθηκε το υποβρύχιο ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Τέλος, επιβιβάστηκε στο υποβρύχιο ΠΙΠΙΝΟΣ όπου παρακολούθησε βολή τορπίλης γυμνασίων, στο πλαίσιο της προγραμματισμένης άσκησης “ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ 20/17”, στον κόλπο Μεγάρων.

    Κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης στην Ελλάδα ο Rear Admiral Andrew Lennon USN είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και να ξεναγηθεί στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης καθώς και στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Αντιπλοίαρχος Σπυρίδων Πολλάτος ΠΝ
Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΝ

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Ποίημα του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857), οι δύο πρώτες στροφές του οποίου σε μουσική του Νικολάου Μάντζαρου (1795-1872), αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας (1865) και της Κύπρου (1966).
Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε από τον 25χρονο Σολωμό στη Ζάκυνθο, πρώτα στα ιταλικά και εν συνεχεία στα ελληνικά, τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. «…Δε θέλω να περάσει κανενός από το μυαλό πως την ώρα που νικούν οι δικοί μας στο Μαραθώνα, εγώ κάθομαι και τραγουδώ για ένα βοσκόπουλο…» (Ο θάνατος του βοσκού), έγραφε στον φίλο του Γεώργιο Δε Ρώσση την ίδια εποχή.
Το ποίημα του Σολωμού αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του μπορεί να χωρισθεί στα εξής μέρη:

• Προοίμιο (στρ. 1-34). Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων ηγεμόνων και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων για τα φιλότουρκα αισθήματά τους.
• Η περιγραφή της Μάχης της Τριπολιτσάς (στρ. 35-74).
• Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια (στρ. 75-87).
• Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου στα 1822 και ο πνιγμός των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο (στρ. 88-122).
• Τα πολεμικά κατορθώματα στη θάλασσα, η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε'. (στρ. 123-138).
• Επίλογος (στρ. 139-158). Ο ποιητής συμβουλεύει τους αγωνιστές να απαλλαγούν από τη διχόνοια και προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί (Γιάννης Ν. Παππάς: «Για να γνωρίσουμε το Σολωμό», εκδ. Μεταίχμιο).

Η φήμη του ποιήματος ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της Ζακύνθου. Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα αγγλικά και ολόκληρο στα γαλλικά. Στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Ιάκωβου Μάγερ. Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, που εκδιδόταν στο Ναύπλιο.
Μεταξύ 1828 και 1830, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν μελοποιήθηκε από τον κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε εθνικές εορτές στα Επτάνησα. Τον Δεκέμβριο του 1844 ο Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μελοποίηση του ποιήματος και την υπέβαλε στον βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει το «εθνικό άσμα» της χώρας. Μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας ήταν ο Βαυαρικός (η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που σήμερα είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας). Το έργο έγινε δεκτό μόνο ως σύνθεση και βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.
Το 1865, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κέρκυρα, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Μάντζαρου για ορχήστρα πνευστών από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και εντελλόταν η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης, ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού, μελοποιημένος από τον Νικόλαο Μάντζαρο, θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας. Από τις 18 Νοεμβρίου 1966 με την απόφαση 6133 του υπουργικού συμβουλίου καθιερώθηκε και ως εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγή: sansimera

Η Μάχη των Γιαννιτσών – Η ένδοξη νίκη κατά 35.000 Τούρκων

«Ἡ νίκη τῶν Γιαννιτσῶν συμπληροῖ τὴν τοῦ Σαρανταπόρου καὶ ἀποτελεῖ διὰ τὸν Ἑλληνικόν Στρατόν νέον τίτλον τιμῆς καὶ δόξης». Μήνυμα τοῦ διαδόχου Κωνσταντίνου πρὸς τὸν στρατό. (Γιαννιτσά 22α Οκτ. 1912).Την 19η και 20η Οκτ. 1912, στα Γιαννιτσά της Μακεδονίας, η Ελληνική Στρατιά Θεσσαλίας (100.000 άνδρες), υπό την ηγεσία του αντιστράτηγου Κωνσταντίνου, διαδόχου του θρόνου, νίκησε τουρκικό στράτευμα 35.000 ανδρών, υπό τον Χασάν Ταξίν Πασά. Η επιτυχία του στρατού μας αποστέρησε από τους Οθωμανούς την τελευταία δυνατότητα υπερασπίσεως της Θεσσαλονίκης.

Η Κήρυξη του Πολέμου
Την 5η Οκτ 1912 η Ελλάδα μαζί με την Σερβία, την Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Την 9η και 10η Οκτ. ο ελληνικός στρατός, μετά από μία επική μάχη, διέσπασε την τουρκική άμυνα στην ισχυρώς οργανωμένη τοποθεσία των στενών του Σαρανταπόρου (νοτίως της κωμοπόλεως Σερβίων Κοζάνης). Η νίκη αυτή μας παρείχε την δυνατότητα να απελευθερώσουμε μέρους της Δυτικής Μακεδονίας. Τις επόμενες ημέρες κινήθηκε προς την Θεσσαλονίκη, η οποία αποτελούσε την κύρια προσπάθεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Κρύο, Λάσπη και Βροχή
Το 1912 η διαμόρφωση του εδάφους στην περιοχή των Γιαννιτσών ήταν διαφορετική. Νοτίως της πόλεως απλώνονταν η αποξηρανθείσα ομώνυμη λίμνη. Η μετακίνηση εκτός των δύο αμαξιτών οδών (Έδεσσα-Γιαννιτσά-Θεσσαλονίκη και Βέροια-Πλατύ-Θεσσαλονίκη), ήταν αδύνατος λόγω των απέραντων βάλτων. Ο Ελληνικός Στρατός χρησιμοποίησε αμφότερα τα δρομολόγια. Βορείως της λίμνης, από την Νάουσα προς την πόλη των Γιαννιτσών, προήλασαν πέντε μεραρχίες πεζικού. Νοτίως της λίμνης, από την Βέροια προς το Πλατύ, παραλλήλως της σιδηροδρομικής γραμμής, κινήθηκαν: Μία μεραρχία πεζικού, η ταξιαρχία ιππικού και το απόσπασμα αντισυνταγματάρχου Κων. Κωνσταντινοπούλου (δυνάμεως συντάγματος πεζικού). Οι Τούρκοι εγκαταστάθηκαν αμυντικώς στις δύο στενωπούς που σχηματιζόντουσαν βορείως και νοτίως της λίμνης. Επέλεξαν να υπερασπιστούν τα Γιαννιτσά τα οποία θεωρούσαν «ιερή πόλη» και να μην αμυνθούν ανατολικά του Αξιού ποταμού, εκμεταλλευόμενοι το υδάτινο κώλυμα. Το πτωχό οδικό δίκτυο, οι συνεχείς βροχοπτώσεις και οι χαμηλές θερμοκρασίες δυσκόλευαν την διεξαγωγή των επιχειρήσεων.

Μάχη σε δύο Μέτωπα
Το πρωί της 19ης Οκτ. οι ελληνικές δυνάμεις κινήθηκαν προς λήψη επαφής μετά του εχθρού (συνάντηση για μάχη). Το απόγευμα επετέθησαν κατά των εχθρικών θέσεων, υπό τα καταιγιστικά πυρά του εχθρικού πυροβολικού. Μέχρι το βράδυ, βορείως της λίμνης, το σύνολο των δυνάμεων είχε προωθηθεί δυτικά των Γιαννιτσών. Νοτίως της λίμνης ο στρατός μας κατέλαβε την Αλεξάνδρεια και το Πλατύ. Την 20η Οκτ. συνεχίσθηκε η ελληνική επίθεση. Το μεσημέρι οι τουρκικές δυνάμεις εγκατέλειψαν τα Γιαννιτσά και οπισθοχώρησαν ατάκτως προς τον Αξιό ποταμό. Η καταρρακτώδης βροχή εμπόδιζε την κίνηση τόσο των μαχόμενων τμημάτων, όσο και των μεταγωγικών για τον εφοδιασμό τους. Η νίκη των ελληνικών όπλων θα μπορούσε να λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις εάν γινόταν καταδίωξη του εχθρού και κατάληψη των γεφυρών(οδικής και σιδηροδρομικής) του ποταμού Αξιού, γεγονός που θα επίσπευδε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης κατά 3 έως 4 ημέρες. Η ιστορία δεν γράφεται όμως με τα «εάν και τα εφόσον», αλλά με τα γεγονότα.
Η ουσία είναι ότι νικήσαμε και η απόφαση του Κωνσταντίνου να κινηθεί το μεγαλύτερο μέρος του στρατού βορείως της λίμνης συνέβαλε ουσιαστικά στην νίκη. Ο σχεδιασμός της επιχειρήσεως και ο επί μέρους συντονισμός αποτελεί έργου του λοχαγού Ιωάννου Μεταξά, επιτελούς επιχειρήσεων του στρατηγείου του διαδόχου. Η νίκη υπήρξε αποτέλεσμα του ενθουσιασμού, της επιμονής, του θάρρους και της ανθεκτικότητος που επέδειξαν άπαντες. Οι απώλειες του στρατού μας ανήλθαν σε 188 νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτες και 973 τραυματίες. Για τις εχθρικές απώλειες δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες, ενώ συνελήφθησαν 3.000 αιχμάλωτοι.

Ενωμένοι για την Νίκη.
Η μάχη των Γιαννιτσών έκρινε οριστικά το αποτέλεσμα των επιχειρήσεων στην Μακεδονία και ξεπεράσθηκε κάθε εμπόδιο για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης την 26η Οκτ. 1912. Υπήρξε μία από εκείνες τις νίκες του στρατού μας, που συνετέλεσαν στην νικηφόρο έκβαση του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, του μοναδικού που κέρδισε η Ελλάδα σε βάρος της Τουρκίας μετά την ανεξαρτησία της. Ο Β΄ Βαλκανικός ολοκλήρωσε τα οφέλη του Α΄, με αποτέλεσμα η πατρίδα μας να διπλασιασθεί σε έκταση και πληθυσμό εντός δεκαμήνου. Υπήρξε η μοναδική φορά στην ιστορία μας που επιδείξαμε τόση αρραγή ενότητα σε όλα τα επίπεδα.
 
Βιβλιογραφία
 
1. Σαράντος Ι. Καργάκος , Η Ελλάς κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, Αθήνα 2012,ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ.
2 Χρήστος Γκιών- Σταύρος Θηραίος, Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, Αθήνα 1970Εκδοτικός Οίκος ΚΕΚΡΟΨ.
3. Αντγου Παναγιώτη Παναγάκου, Συμβολή εις την Ιστορίαν της Δεκαετίας 1912-1922, Αθήνα 1960.

Πηγή: Makeleio

Χειμερινή αλλαγή ώρας 2017: Πότε γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω και γιατί

Μην ξεχάσετε τα ξημερώματα της Κυριακής 29 Οκτωβρίου να γυρίσετε τους δείκτες των ρολογιών μια ώρα πίσω.

Η χειμερινή ώρα κοντοζυγώνει και έρχεται για να μας χαρίσει μια ώρα περισσότερου ύπνου!

Στις 04:00 τα ξημερώματα της Κυριακής (29/10) θα γυρίσουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, να δείχνουν δηλαδή, 03:00.

Αυτό συμβαίνει κάθε τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη..

Γιατί όμως μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία;

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν ο εμπνευστής αυτής της ιδέας, την οποία «συνέλαβε» το 1784, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα, κατατέθηκε πρόταση στη βρετανική κυβέρνηση για αλλαγή της ώρας από τον Γουίλιαμ Γουίλετ, ο οποίος σε σχετικό άρθρο του έκανε εκτενή αναφορά στη «σπατάλη του φυσικού φωτός».

Η πρώτη εφαρμογή αυτής της ιδέας στην πράξη έγινε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με σκοπό να εξοικονομηθούν ενεργειακοί πόροι. Στην συνέχεια, το μέτρο καταργήθηκε και ύστερα από την ενεργειακή κρίση του 1973, ήρθε για να… μείνει.
Στην Ελλάδα το μέτρο της αλλαγής της ώρας υιοθετήθηκε το 1973.

Το 1997 η κυβέρνηση διατύπωσε τη σκέψη να μην εφαρμόσουμε τη θερινή ώρα, ώστε να συγκλίνουμε «ωρολογιακώς» με την κεντρική Ευρώπη, αλλά πρυτάνευσαν σοφότερες σκέψεις. Σήμερα περίπου 70 χώρες εφαρμόζουν το μέτρο αυτό.
Έως το 1996 στην Ε.Ε. κάθε χώρα εφάρμοζε το μέτρο αυτό σύμφωνα με τα δικά της «θέλω», ώσπου οι Βρυξέλλες... ανέλαβαν δράση και οι αλλαγές της ώρας, πλέον, γίνονται ως εξής:

Η χειμερινή ώρα, κατά την οποία γυρίζουμε τους δείκτες μία ώρα πίσω, ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου.

Η θερινή ώρα, κατά την οποία γυρίζουμε τους δείκτες μία ώρα μπροστά, ισχύει από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου.

Θεόφιλος Καΐρης
1784 – 1853

Λόγιος, ιερωμένος, φιλόσοφος, θεολόγος και μαθηματικός· από τους κορυφαίους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ανέπτυξε ένα δικής του έμπνευσης θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα, τον «Θεοσεβισμό» ή «Θεοσέβεια», που αντιστρατευόταν βασικά δόγματα του Χριστιανισμού (τριαδολογία, χριστολογία) και γι’ αυτό το λόγο καταδιώχθηκε από την επίσημη Ελλαδική Εκκλησία.
Ο Θεόφιλος Καΐρης γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1784 στην Άνδρο και ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά του προκρίτου του νησιού Νικολάκη Τωμάζου Καΐρη και της συζύγου του Ασημίνας, το γένος Καμπανάκη. Μία από τις αδελφές του ήταν η λόγια και πρώιμη φεμινίστρια Ευανθία Καΐρη.
Αφού παρακολούθησε μαθήματα στις Κυδωνιές (Αϊβαλί), την Πάτμο και τη Χίο, χειροτονήθηκε διάκονος το 1802 και αμέσως αναχώρησε στο εξωτερικό για σπουδές φιλοσοφίας: πρώτα στην Πίζα, όπου παρέμεινε επί τέσσερα χρόνια, και μετά στο Παρίσι, όπου έμεινε τρία έτη και συνδέθηκε στενά με τον Αδαμάντιο Κοραή. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1811, διετέλεσε επί ένα χρόνο διευθυντής της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης και στη συνέχεια δίδαξε στη σχολή των Κυδωνιών μαθηματικά και φιλοσοφία. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία κι έλαβε μέρος στην Επανάσταση του '21. Πολέμησε, τραυματίστηκε και συμμετείχε στις Εθνοσυνελεύσεις ως πληρεξούσιος της Άνδρου.
Το 1834 ίδρυσε ορφανοτροφείο στην Άνδρο για τα ορφανά του Αγώνα, το οποίο σύντομα εξελίχθηκε στο κέντρο μιας καινούριας θρησκείας, του Θεοσεβισμού. Ο Καΐρης πίστευε ότι η σχέση μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου είναι προσωπική και μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός άλλου παράγοντα. Η θεοσέβεια του Καΐρη συνοψίζεται στη βασική αρχή «Θεόν σέβου» («Να σέβεσαι τον Θεό») και εντάσσεται στον ντεϊσμό της «φυσικής θρησκείας» - αποδοχή της ύπαρξης του Θεού ως λογικής αναγκαιότητας και των φυσικών καταβολών της θρησκείας στον άνθρωπο - των γάλλων διαφωτιστών και των βρετανών εμπειριστών φιλοσόφων του 17ου και 18ου αιώνα.
Συνέθεσε προς τούτο άσματα και ύμνους στη δωρική διάλεκτο και αμφισβητώντας τη χριστιανική χρονολογία, πρότεινε ένα νέο ημερολόγιο και εισηγήθηκε δικά του ονόματα για τους μήνες, στο πρότυπο των Γάλλων Διαφωτιστών (Θεοσέβιος, Σοφάρετος, Δίκαιος, Άγιος, Αγάθιος, Σθένιος, Αγάπιος, Χαρίσιος, Μακρόθυμος, Αιώνιος, Ένθεος και Σώσιος), ενώ υποστήριξε την κατάργηση των εβδομάδων, προτείνοντας τη διαίρεση κάθε μήνα σε τρεις δεκάδες.
Οι ανατρεπτικές δοξασίες του προκάλεσαν την αντίδραση της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο Καΐρης καθαιρέθηκε από κληρικός και φυλακίστηκε. Το 1842 αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα. Περιπλανήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι και το Λονδίνο, όπου δίδαξε μαθήματα φιλοσοφίας σε ομογενείς. Μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1844, που προστάτευε την ελευθερία της συνείδησης, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Άνδρο, απολαμβάνοντας την προστασία του Γαλλικού Κόμματος και προσωπικά του ηγέτη του Ιωάννη Κωλέττη.
Οι καταγγελίες για τη διδασκαλία του δεν σταμάτησαν τα επόμενα χρόνια και τον Δεκέμβριο του 1852 καταδικάστηκε από το Πλημμελειοδικείο Σύρου σε φυλάκιση δύο ετών για προσηλυτισμό. Η φωτισμένη αγόρευση του διαπρεπούς νομικού Νικολάου Σαριπόλου, θεμελιωτή του δημοσίου δικαίου στην Ελλάδα, και η προφητική του προειδοποίηση, ότι όποια καταδίκη του Καΐρη θα σήμαινε βέβαιο θάνατο, δεν ίσχυσε για να αποτρέψει τη μισαλλοδοξία των διωκτών του, αλλά και του δικαστηρίου.
Ο Θεόφιλος Καΐρης οδηγήθηκε στα Λαζαρέτα της Σύρας, όπου στις 13 Ιανουαρίου 1853 άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο κελί του, σε ηλικία 69 ετών. Τάφηκε έξω από την Ερμούπολη χωρίς θρησκευτική τελετή και χωρίς να επιτρέψουν στον αδελφό του Δημήτριο να είναι παρών στη νεκρώσιμη ακολουθία. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι εννέα ημέρες μετά το θάνατό του εκδικάσθηκε στον Άρειο Πάγο αναίρεση της καταδικαστικής απόφασης του δικαστηρίου της Σύρου. Τελικά, ο Άρειος Πάγος ακύρωσε την απόφαση, κηρύσσοντάς τον αθώο.
Στο συγγραφικό έργο του Καΐρη περιλαμβάνονται οι πραγματείες «Φιλοσοφικά και φιλολογικά», «Γνωστική ή των του ανθρώπου γνώσεων σύντομος έκθεσις», «Στοιχεία φιλοσοφίας των περί τα όντα γενικώτερον θεωρουμένων τα στοιχειωδέστερα», «Επιτομή της θεοσεβικής διδασκαλίας και ηθικής», «Θεοσεβών προσευχαί και ιερά άσματα», «Θεοσοφία». Εκτός απ’ αυτά, υπάρχουν σε χειρόγραφη μορφή έργα του γύρω από τις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά, που δίδαξε στη διάρκεια της σχολικής του σταδιοδρομίας.

Η Καΐρειος βιβλιοθήκη στη Χώρα της Άνδρου.

21 Οκτωβρίου 1940. Οι Αλβανοί στρατολογούνται στον ιταλικό στρατό και ετοιμάζονται να εισβάλουν στην Ελλάδα και να κατευθύνουν τα σαμποτάζ, με αντάλλαγμα την Τσαμουριά. Η ένοχη σιγή του Μουσολίνι

 

Στις 21 Οκτωβρίου 1940 ο υποπρόξενος της Ελλάδας στους Αγίους Σαράντα, Τριανταφυλλάκος, τηλεγραφεί στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Ενημερώνει ότι οι ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις της περιφέρειάς του προωθήθηκαν προς τα σύνορα.

Είναι μόλις μία ημέρα μετά την ενημέρωση του Μεταξά από τον έλληνα πρέσβη στην Ιταλία ότι σε μυστική στρατιωτική σύσκεψη στο Παλάτσο Βενέτσια αποφασίστηκε η εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα.





Την ίδια ημέρα, ο τοποτηρητής στην Αλβανία Τζακομόνι γράφει στον υπουργό Αλβανικών Υποθέσεων Μπενίνι ότι όσο θα διαρκούν οι εχθροπραξίες, θα μπορούσε να αποσπαστεί το Τάγμα της Βασιλικής Αλβανικής Φρουράς.


Οι Αλβανοί είχαν πάρει την υπόσχεση από τον Μουσολίνι ότι θα τους δώσει τη Θεσπρωτία την οποία αποκαλούσαν Τσαμουριά.
Την ήθελαν διακαώς για να κάνουν πράξη το όνειρό τους, δηλαδή τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.
Έτσι ήταν πρόθυμοι να εισβάλουν στην Ελλάδα.


Σε μυστικό υπόμνημά του ο Τζακομόνι γράφει στον Μπενίνι:«προετοιμάζω αλβανικά στοιχεία, εξακριβωμένα θαρραλέα, ειδικά Τσαμουριώτες, τα οποία θα έχουν ως αποστολή να εισέλθουν κρυφά στο ελληνικό έδαφος και εκεί, την ώρα που θα επιτεθεί ο στρατός μας, θα διαπράξουν με τη βοήθεια των πέρα από τα σύνορα φίλων τους τις παρακάτω πράξεις: καταστροφή τηλεγραφικών και τηλεφωνικών συρμάτων, εξάλειψη των φυλακίων και των παρατηρητηρίων κατά μήκος των συνοριακών γραμμών».


Ο Ιταλός στρατηγός Βισκόντι Πράσκα είχε ήδη αναθέσει σε ειδικούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από αλβανούς οδηγούς, να εκτελούν αναγνωρίσεις στα σύνορα.
Σύμφωνα με τη διαταγή, έπρεπε να οργανωθούν ειδικά τμήματα αποτελούμενα κυρίως από Αλβανούς που θα συνοδεύονταν μόνο από Ιταλούς.


Τα τμήματα θα ήταν επιφορτισμένα με την εξουδετέρωση των μεμονωμένων ελλήνων σκοπών και με την καταστροφή των τηλεφωνικών γραμμών.


Οι κινήσεις δεν πέρασαν απαρατήρητες.
Το ελληνικό καθεστώς γνώριζε καλά αυτά τα σχέδια. Αν όχι με ακρίβεια σίγουρα σε γενικές γραμμές.
Τα τύμπανα του πολέμου ηχούσαν ασταμάτητα από κάθε κατεύθυνση.
Οι Ιταλοί, αν και προετοιμάζονταν πυρετωδώς, τηρούσαν σιγήν ιχθύος. Επτά ημέρες πριν από την επίθεση σταμάτησαν κάθε πρόκληση και παρίσταναν τους φιλήσυχους γείτονες που απλά είχαν καταλάβει τη χώρα που συνόρευε με την Ελλάδα και της είχαν υποσχεθεί ελληνικά εδάφη!


Σιωπητήριο επικρατούσε και στις ελληνικές εφημερίδες.
Ο Μεταξάς είχε δώσει εντολή να μην δημοσιεύεται καμία πληροφορία στον ελληνικό Τύπο για να μην μάθουν οι Ιταλοί ότι προετοιμαζόταν σιωπηλά για την επίθεση που θα δεχόταν η Ελλάδα επτά ημέρες αργότερα.





Η επιστράτευση έγινε με άκρα μυστικότητα και ατομικές ειδοποιήσεις στα σπίτια των έφεδρων.
Σταδιακά έφθαναν στα σύνορα και εκπαιδεύονταν για τον πόλεμο, ενώ οι Ιταλοί πίστευαν ότι θα πιάσουν την Ελλάδα στον ύπνο.
Ο Μουσολίνι ετοίμαζε τις λεπτομέρειες για την παρέλαση στην Αθήνα, όταν θα είχε ολοκληρώσει την κατάληψη της χώρας.

 

 

ΠΗΓΗ

ΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΡΝΕΖΕ

Ο Ταύρος των Φαρνέζε (Η Τιμωρία της Δίρκης) είναι ένα ογκώδες γλυπτό που αποδίδεται στους καλλιτέχνες, Απολλώνιο από τις Τράλλεις και στον αδελφό του Ταυρίσκο. Θεωρείται από πολλούς μελετητές το μεγαλύτερο ενιαίο γλυπτό που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα.

Σχετικές πληροφορίες μας παρέχει στο έργο του ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Αναφέρει πως οι καλλιτέχνες έλαβαν την παραγγελία για το έργο τους προς τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. και πως το λάξεψαν σε ένα ενιαίο κομμάτι μάρμαρο. Στην ιταλική χερσόννησο μεταφέρθηκε από τη Ρόδο, αποτελώντας κατόπιν τμήμα της μεγαλειώδους συλλογής του Ασίνιου Πόλλιο, ενός Ρωμαίου πολιτικού που έζησε κατά τη μεταβατική περίοδο από τη Δημοκρατία στο Πριγκιπάτο.

Το κολοσσιαίο αυτό γλυπτό αναπαριστά το μύθο της Δίρκης, συζύγου του Λύκου, Βασιλιά της Θήβας. Τη Δίρκη έδεσαν σε έναν αφηνιασμένο ταύρο οι γιοι της Αντιόπης, Αμφίονας και Ζήθος, οι οποίοι θέλησαν να την εκδικηθούν για την κακομεταχείρηση που είχε επιφυλάξει στη μητέρα τους. Τη σκηνή παρακολουθούν ένας βοσκός κι ένα σκυλί, ενώ πίσω στέκεται η ίδια η Αντιόπη κρατώντας ένα δόρυ.

Η υπερτεχνολογία ενός πανάρχαιου πολιτισμού που οφείλουμε να γνωρίζουμε

Ένα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει μέχρι σήμερα τα βάθη της ιστορίας, προκαλώντας την φαντασία, την περιέργεια και το…
επιστημονικό ενδιαφέρον.

Αρχαίοι μύθοι, πανάρχαιες βραχογραφίες, περίεργες αναφορές των ιστορικών και των χρονογράφων εκείνων των εποχών, αλλά και οι σύγχρονες επιστημονικές αποδείξεις που έρχονται να προσδώσουν ένα άλλο νόημα, ή και να επιβεβαιώσουν μερικές φορές τις αρχαίες δοξασίες, δημιουργούν ένα πολύμορφο σύνολο που μεταφέρει αχνά από τα βάθη των αιώνων τον δυνατό παλμό ενός πανάρχαιου πολιτισμού, ο οποίος στην μεγαλύτερη του έκταση παραμένει ακόμα και σήμερα ανεξερεύνητος και άγνωστος.

Ίσως δεν θα ήταν ουτοπικό να προσπαθήσουμε να βρούμε πίσω από την αλληγορία των μύθων, την άκρη του νήματος που οδηγεί σε μία άγνω στη αλήθεια. Άλλωστε η ίδια αυτή «ουτοπία» οδήγησε τον Σλίμαν στην ανακάλυψη των Μυκηνών και της Τροίας, τον Έβανς στην ανακάλυψη των ανακτόρων της Κνωσού κ.λ.π.

Οι αρχαίοι λοιπόν μύθοι, είτε Ελληνικοί είναι αυτοί, είτε Περσικοί, Ινδικοί, Αιγυπτιακοί, Ινδιάνικοι κ.λ.π., σύμφωνα με αρκετούς μελετητές μεταφέρουν μία αντίληψη που σε εμάς φαντάζει παράλογη:

Ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν ακολούθησε μία γραμμική πορεία από έναν πρωτόγονο πολιτισμό σε έναν πιο εξελιγμένο, αλλά αντίστροφα μία σπειροειδή πορεία από έναν πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό σε μία συνεχόμενη παρακμή έως την εποχή που υπήρξε η μυθολογική εκείνη καταγραφή, και μετά πάλι άρχισε η άνοδος κ.ο.κ.

ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Είναι χαρακτηριστική η καταγραφή του Ησιόδου στο «Έργα και ημέραι», όπου αναφέρει ότι οι θεοί δημιούργησαν πρώτα το Χρυσό Γένος των ανθρώπων που έζησε την εποχή που ο Κρόνος βασίλευε στο κράτος του Ουρανού. Τούτο το γένος ήταν το πιο σοφό και προηγμένο απ’ όλα, ενώ εν συνεχεία ακολούθησαν – σε μία συνεχή παρακμή – τα επόμενα γένη φτάνοντας στο κατώτερο: το Σιδηρούν.

Εδώ έχουμε την αντίληψη της αντίστροφης πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά και μια αναφορά σε κάποιον πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό: Στο κράτος του Ουρανού. Ο Ουρανός σύμφωνα με την αρχαιοελληνική παράδοση ήταν ο πρώτος βασιλέας ο οποίος και δημιούργησε ένα παγκόσμιο κράτος. Ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος αναφέρει ότι ο Ουρανός φέρεται ως ο πρώτος των βασιλέων, ενώ ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι ήταν ο πρώτος που κατέκτησε τον κόσμο.

Ανάλογη καταγραφή έχουμε από την αρχαία κινεζική παράδοση, οπού κατά το πανάρχαιο κείμενο » I Τσίνκ» ο πρώτος βασιλέας ήταν ο ‘Τσανγκ – Τι», που μεταφράζεται ως «Ό Βασιλιάς Ουρανός».

Σύμφωνα λοιπόν με το «Ι Τσινκ», κατά την εποχή της βασιλείας του «εθεσπίσθησαν νόμοι χρηστότητος και δικαιοσύνης. Δεν υπήρχε τότε τόπος στη Γη που να μην ανήκε στον βασιλέα Ουρανό…».
Παρόμοιες αναφορές υπάρχουν και στα αρχαία Ινδικά κείμενα «Ραγγού Βάνσα» και «Ραμαγιάνα», όπου γίνεται λόγος για ένα πανάρχαιο βασίλειο που ίδρυσε ο «Μανού», ο «πρώτος των βασιλέων» και στο οποίο ίσως είχε αναπτυχθεί ένας εξελιγμένος πολιτισμός.

Το αρχαίο Ινδιάνικο κείμενο «Popol Vux» αναφέρει την ύπαρξη κατά τα πανάρχαια χρόνια ενός παγκόσμιου πολιτισμού, ενώ μιλάει και για τον εποικισμό της Αμερικής από τους λευκούς στρατιώτες του βασιλιά «‘Ηλα Τάκι».

Οι παρόμοιες έως ταυτόσημες αυτές αρχαίες καταγραφές, που έρχονται από λαούς που ζουν σε φοβερά απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές, δεν μπορούν παρά να μας κινήσουν τουλάχιστον την υποψία, ότι τότε υπήρχε ένα κράτος που είχε κατακτήσει όλον, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη δημιουργώντας έναν προηγμένο πολιτισμό.

Αυτός ο πολιτισμός παρέμεινε στην μνήμη των ανθρώπων και μετά την καταστροφή του (πιθανόν από κάποιον παγκόσμιο πόλεμο και από έναν μεγάλο κατακλυσμό, γεγονότα που καταγράφονται και πάλι στα κείμενα των αρχαίων λαών), η δε αίγλη του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι πρω ταγωνιστές του να πάρουν – με την πάροδο των αιώνων – διαστάσεις θεών και τα γεγονότα που τον σημά δεψαν να πάρουν από στόμα σε στόμα τις διαστάσεις μύθου.

Η αιτία της θεοποίησης αυτών των προσώπων μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή από έναν αναγνώστη των αρχαίων κειμένων, αφού πάρα πολλοί χρονογράφοι, ιστορικοί και συγγραφείς εκεί νης της εποχής μιλούν για τους θεούς και περιγράφουν τα περιστατικά της ζωής τους σαν να πρόκειται γα ιστορικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα.

Δυστυχώς δεν έχει φτάσει στα χέρια μας λεπτομερής καταγραφή της ιστορίας εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού. Ένας από τους λόγους είναι η εξαφάνιση της συντριπτικής πλειοψηφίας των αρχαίων καταγραφών με την πυρπόληση των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας, της Κωνσταντινούπολης κλπ., που μας στέρησε από έναν πολύτιμο θησαυρό γνώσεων.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι η βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης καιγόταν επί μία ολόκληρη εβδομάδα. Και μόνο αυτή η πληροφορία μας προκαλεί ρίγος, όταν αναλογιζόμαστε το πλήθος και την έκταση των γραπτών μνημείων που εξαφανίστηκαν.

Παρ’ όλα αυτά, έφτασαν μέχρι σήμερα κάποιες σποραδικές αναφορές, οι οποίες σε συνδυασμό με διάφορα παράδοξα αρχαιολογικά ευρήματα και διάφορα πορίσματα επιστημονικών ερευνών, μπορούν να μας μεταφέρουν αχνά τον παλμό εκείνου του πολιτισμού.

Στόχος του άρθρου αυτού δεν είναι να αναπαραστήσει την ιστορία εκείνης της εποχής, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος (όσο μπορεί να επιτρέψει ο περιορισμένος χώρος) από το πλήθος των στοιχείων πού παραμένουν ανεξήγητα ή τουλάχιστον ελλιπώς ερμηνευμένα από την συμβατική ιστορία και, αν δεν αποδεικνύουν, τουλάχιστον δημιουργούν την υποψία για την ύπαρξη ενός πολιτισμού, ίσως πιο προηγμένου και εξελιγμένου από τον δικό μας.

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΜΙΑΣ ΥΨΗΛΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Είναι φυσικό, η ιστορία ενός πολιτισμού που υπολογίζεται ότι υπήρξε δέκα χιλιάδες χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού και εξαφανίστηκε από μία κοσμογονική καταστροφή, να τυλίχτηκε με την αχλή και την αίγλη του μύθου, ο οποίος είναι και η σημαντικότερη ένδειξη της ύπαρξης του.

Οι γενιές που έζησαν τα επόμενα από την καταστροφή χρόνια χωρίζονταν στους ανθρώπους των ιερατείων, που είχαν στην κατοχή τους την προγονική γνώση μαζί με κάποια από τα κατά λοιπά της πανάρχαιας τεχνολογίας, και στην μεγάλη μάζα των απλών ανθρώπων. Εκείνοι, τις μνήμες τις οποίες διατήρησαν από τα χρόνια της ακμής, τις περιέβαλαν με το προστατευτικό κάλυμμα της μυθολογίας.

Η μυθολογία βρίθει από αναφορές στα φοβερά όπλα των θεών, στα ιπτάμενα άρματα τους, στα αυτόματα μηχανήματα και τα πολεμικά τέρατα, στις «μαγικές» δυνάμεις που έφτιαχναν πελώρια οικοδομήματα ή γκρέμιζαν ανίκητα τείχη, στους ταξιδιώτες του ουρανού και των άστρων. Σίγουρα όλα αυτά μπορεί να είναι δημιουργήματα της φαντασίας.

Αυτή η «φαντασία» όμως είναι παρόμοια – σχεδόν ταυτόσημη -σε διάφορους λαούς, και εφ’ όσον υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν επαρκώς αν δεν θεωρηθούν ως απεικόνιση της πραγματικότητας που κρύβουν οι μύθοι, αφού υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες που υπαινίσσονται την χρησιμοποίηση κατά διάφορες κρίσιμες περιόδους μη συμβατικής με τα δεδομένα της εποχής τεχνολογίας, και εφ’ όσον σύγχρονοι ερευνητές στηριζόμενοι σε αρχαίες μαρτυρίες κατασκευάζουν πράγματα που έως τώρα τα θεωρούσαμε αντικείμενα που συναντούμε μόνο σε μύθους.

Επομένως, είναι φυσικό να γεννιέται η υποψία ότι τα περί απλής φαντασίας δεν αποτελούν ικανοποιητική και επαρκή εξήγηση.

Οι αρχαίοι μύθοι και τα κείμενα είναι γεμάτα από αναφορές σε ιπτάμενα οχήματα που χρησιμοποιούνταν για διάφορους σκοπούς. Όσες από αυτές και να καταγράψουμε, δεν θα μπορέσουμε να μην έχουμε αφήσει ένα σημαντικό πλήθος απ’ έξω. Αξίζει όμως να μεταφέρουμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπου ένας καχύποπτος ερευνητής μπορεί να διακρίνει πίσω από την αλληγορία πολλά πράγματα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μύθος του Τριπτόλεμου με την θεά Δήμητρα. Πρόκειται για έναν μύθο των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον οποίο η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην «αγέλαστο πέτρα» στην Ελευσίνα.

Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε γα πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών.

Είναι σκανδαλιστικά παρόμοια η τοπωνυμία της περιοχής («Ελευσίς») με την λέξη «έλευσις», που θα μπορούσε κάλλιστα να υποδηλώνει την έλευση της θεάς Δήμητρας με το ιπτάμενο άρμα της. Επιπλέον το εκπολιτιστικό έργο το οποίο ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Τριπτόλεμος με τα μέσα που του παρείχε η θεά, καταγράφεται και σε μυθολογίες άλλων λαών. Μεταφέρουμε χαρακτηρι στικά από το βιβλίο του Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) «Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας» την μαρτυρία της Κινεζικής παρά δοσης:

«…Πριν έρθουν οι ουράνιοι Βασιλείς, οι άνθρωποι στην Κίνα ζούσαν σαν τα ζώα. Σκεπάζονταν με δέρματα ζώων, τρέφο νταν με ωμό κρέας και δεν ήξεραν τον πατέρα τους…

…Όταν ήρθε ο Φου Χι, με την βοήθεια μιας πολύ μορφωμέ νης βασίλισσας, έμαθε στον λαό τον γάμο, την μουσική, τα γράμματα, και την ζωγραφική. Τους έμαθε επίσης να ψαρεύ ουν με δίκτυα και να καλλιεργούν τον μεταξοσκώληκα…

Μετά τον θάνατο του Φου Χι, το έργο του το συνέχισε ο Σενγκ Μουγκ. Αυτός βρήκε το αλέτρι, τη γεωργία, το εμπόριο, την Ιατρική επιστήμη, και το πως να θεραπεύονται οι άνθρωποι με τα βότανα…»
Παραστάσεις του άρματος με τους φτερωτούς δράκοντες έχουμε σε ένα πλήθος από αρχαία αγγεία. Ένα τέτοιο άρμα συναντάμε και στην τραγωδία του Ευριπίδη «Μήδεια», πάνω στο οποίο αποχωρεί στο τέλος του έργου η τραγική παιδοκτόνος. Αυτού του είδους οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις προξενούν την περιέργεια, αφού η θεατρική τους απόδοση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την εποχή και σίγουρα θα προξενούσε πολλά προβλήματα.

Η εμμονή των δημιουργών και ιδιαίτερα του Αισχύλου στην χρήση (στο θέατρο) φτερωτών αρμάτων, ιπταμένων ανθρώπων και ζώων, αλλά και περιέργων ενδυμάτων με χαρακτηριστικούς τους περίφημους κοθόρνους (μεγάλες μπότες που θυμίζουν έντονα αυτές των σημερινών αστροναυτών), υποδηλώνει την επιθυμία των τραγωδών να γίνει πιστή καταγραφή των μύθων ή τουλάχιστον την προσπάθεια να περάσουν εμμέσως στο κοινό κάποιες κρυφές αλήθειες (χωρίς η μία περίπτωση να αναιρεί την άλλη).

Στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης» βλέπουμε τον Ωκεανό και τις κόρες του να έρχονται στον Προμηθέα οδηγώντας «με την θέληση, χωρίς χαλινούς» ένα «τετράσκελο πουλί». Στα αποσπάσματα που σώθηκαν από την τραγωδία «Σφίγγα» τον βλέπουμε να μιλάει για ένα «πουλί πού ‘χει νυχάτο χέρι, το πολεμικό, με το κοντάρι», ενώ στον «Αγαμέμνονα» είναι χαρακτηριστική η εντολή: «τα σκυλιά, τα τολμηρά, όπου πετάνε στον αγέρα άφησε».

Η πιθανή εμμονή του Αισχύλου να αποκαλύψει με συμβολισμούς στους θεατές κάποια μυστικά, μπορεί να εξηγήσει και τις διώξεις του από το ιερατείο της εποχής με την κατηγορία ότι ανεβάζει επί σκηνής τα μυστικά των Ελευσίνιων Μυστηρίων, και ίσως και την ανεξιχνίαστη δολοφονία του.

Το τετράσκελο πουλί που αναφέρεται στον «Προμηθέα Δεσμώτη» το συναντάμε σε πολλές αρχαίες απεικονίσεις, καθώς και σε κείμενα διαφόρων λαών. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι η περιγραφή του Ιεζεκιήλ στην Παλαιά Διαθήκη όπου μιλάει για ένα ζώο με τέσσερα σκέλη:

«…και τα σκέλη αυτών ορθά και πτερωτοί οι πόδες αυτών και σπινθήρες ως εξαστράπτων χαλκός και ελαφραί αι πτέρυγες αυτών…»

Το όχημα το είδε ο προφήτης να βγαίνει λάμποντας ολόκληρο, μέσα από ένα σύννεφο σκόνης.

Ο Αυστριακός μηχανικός Τ. Φ. Μπλούμριχ (J.F. Blumrich), ο οποίος εργάστηκε στην NASA και βραβεύτηκε» με το μετάλλιο «Εξαιρετικές Υπηρεσίες – Exceptional Services», ερεύνησε διεξοδικά τις περιγραφές αυτές του Ιεζεκιήλ, και σχεδίασε έναν υπερμοντέρνο θαλαμίσκο προσγείωσης από διαστημόπλοιο, με όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο προφήτης. Τα αποτελέσματα των ερευνών του τα δημοσίευσε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί…»

Εδώ φυσικά γεννιέται το ερώτημα τι σχέση μπορεί να έχει το όχημα που είδε ο Ιεζεκιήλ με την τεχνολογία ενός πολιτισμού που υποτίθεται ότι καταστράφηκε 7000 περίπου χρόνια πριν από αυτόν. Ίσως λοιπόν, κάποια απομεινάρια αυτής της υψηλής τεχνολογίας να σώθηκαν και μετά την καταστροφή, φυλαγμένα με κάθε μυστικότητα από τα ιερατεία. Την γνώση γι’ αυτά να είχαν μόνον κάποιοι από τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια.

Ένα επιπλέον γεγονός που πηγάζει μέσα από την παράδοση αλλά και από τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων είναι τα ταξίδια πέρα από τη γη.

Είναι πολλές οι αναφορές των μύθων για τα ηλιακά άρματα με τα οποία ταξίδευαν διάφοροι ήρωες, με χαρακτηριστικότερο τον μύθο του ταξιδιού του Φαέθωνος. Ακόμη οι αναφορές σε αστρονομικά θέματα, διαφόρων μυημένων στα μυστήρια φιλοσόφων, ξεπερνούν τα όρια των γνώσεων, που κατά την συμβατική ιστορία θα έπρεπε να έχουν.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Σωκράτη στον «Φαίδωνα» του Πλάτωνα, όπου μιλάει για την σφαιροειδή μορφή της Γης, την περιγράφει πως φαίνεται από ψηλά, και λέει ότι αυτό που εμείς βλέπουμε για ουρανό δεν είναι ο πραγματικός, αλλά όταν βγούμε έξω από αυτόν (έξω από την ατμόσφαιρα) βλέπουμε την πραγματική του εικόνα.

Μία σειρά πανάρχαιων βραχογραφιών, θέτουν στον καλόπιστο ερευνητή την απορία για το αν όσα λέγονται γα τα διαστημικά ταξίδια εκείνης της εποχής δεν είναι απλά παραμύθια. Ορισμένες βραχογραφίες, αν ειδωθούν και ερμηνευθούν μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο, παρουσιάζουν μορφές αστροναυτών.

Τέτοιες έχουν βρεθεί στο Παγγαίο όρος στην Θράκη, στην Βαλ. Καμόνικα της Ιταλίας, στο Κίμπερλι της Αυστραλίας και σε πολλά άλλα μέρη. Όλα αυτά τα ανεξήγητα για τους επιστήμονες στοιχεία, αποτελούν μία σημαντική ένδειξη ενός πανάρχαιου εξελιγμένου πολιτισμού.


ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ;

Στα κείμενα των αρχαίων λαών υπάρχει η περιγραφή ενός τρομερού πολέμου που συγκλόνισε όλη τη Γη. Αυτός ο πόλεμος, που ίσως στάθηκε και η αφορμή γα την αρχή της παρακμής εκείνου του πολιτισμού, διεξήχθη με την χρησιμοποίηση εξελιγμένων όπλων. Οι περιγραφές των αρχαίων κειμένων μας μεταφέρουν την εικόνα μίας σύγκρουσης, η οποία επέφερε σφοδρές καταστροφές. Εκείνη η πανάρχαια σύγκρουση κατέληξε κατά πάσα πιθανότητα σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Φαντάζει ακραίο, όμως διαβάζοντας κανείς τις περιγραφές των αρχαίων παραδόσεων δεν μπορεί να μην πάει ο νους του σε μία τέτοια πιθανότητα. Οι αναφορές σε «ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του σύμπαντος», σε μία «λευκό-φωτη λάμψη» και μία «φωτιά πρωτόφαντη που χυνόταν παντού», σε «μία θανατηφόρα σκόνη» πόυ σκέπασε όσους σώθηκαν από τον όλεθρο, δύσκολα μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Αξίζει να μεταφέρουμε τα κείμενα των λαών, μέσα στα οποία εκτός των άλλων, ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει τις μεγάλες ομοιότητες που υπάρχουν, και να εξάγει τα συμπεράσματα του.

Από την Θεογονία του Ησιόδου, όπου γίνεται η περιγραφή του τρομερού εκείνου πολέμου μεταξύ των «Θεών» και των ‘Τιτάνων», μεταφέρουμε το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«…Έβραζε η γη και η θάλασσα η απέραντη, και τους Τιτάνες τους τύλιξε μια καυτή πνοή. Κι όπως η φλόγα ανέβαινε στον ουρανό, όσο γενναίοι κι αν ήσαν, οι Τιτάνες τυφλώθηκαν. Τους τύφλωσε η λευκόφωτη από τους κεραυνούς λάμψη. Ζέστη, φωτιά πρωτόφαντη χύνονταν παντού. Κι ότι έβλεπαν τα μάτια, κι ότι τα αυτιά άκουγαν ήτανε σαν να είχαν σμίξει η ο ουρανός κι η γη…»

Ένας ερευνητής θα μπορούσε κάλλιστα να υποψιαστεί ότι ο «κεραυνός του Δία» που ήταν το όπλο που έδωσε την νίκη της Τιτανομαχίας στους «Θεούς», στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι διαφορετικό από την σημερινή πυρηνική βόμβα.

Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που υπάρχει στο ινδιάνικο κείμενο «Popol Vux»:

«…Ένας σιδερένιος κεραυνός έπεσε από τον ουρανό στη γη. Τα πτώματα των ανδρών της φυλής των Βρίσχνες, και των Αγχίκας. έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά τους και τα νύχια τους είχαν πέσει, τα φτερά των πτηνών άλλαξαν χρώμα, οι τροφές δηλητηριάστηκαν κι όσοι άνθρωποι σώθηκαν από τον όλεθρο σκεπάστηκαν με μία θανατηφόρα σκόνη.»

Η Ινδική βίβλος «Μαχαμπαράτα» αναφέρει σχετικά:

«Ήταν ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του Σύμπαντος. Ήταν μία στήλη από καπνό και φλόγα λαμπρή, σαν δέκα χιλιάδες ήλιοι, που σηκώθηκε μ’ όλη τη δύναμη της… Ήταν ένα νέο και άγνωστο όπλο, ένας σιδερένιος κεραυνός που έκανε στάχτη τη. φυλή των Βρίσνις και των Ανδάκας…

…Τα κορμιά κάηκαν, και κανείς δεν μπορούσε να τα αναγνωρίσει. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν από τα σώματα. Τα πουλιά έγιναν κάτασπρα… Λίγες ώρες αργότερα όλα τα τρόφιμα είχαν μολυνθεί… Για να γλυτώσουν από τη φωτιά αυτή, οι στρατιώτες έπεσαν στα ποτάμια με τα ρούχα και τα όπλα τους… Αρχισε να φυσάει ένας καυτός άνεμος…

Το Σύμπαν τυλίχτηκε με τόση ζέστη σαν να ήταν άρρωστο με δυνατό πυρετό. Οι ελέφαντες και τ’ άλλα ζώα του πολέμου χτυπήθηκαν από την δύναμη του όπλου… Τα νερά ζεστάθηκαν τόσο, ώστε ότι ζεί μέσα τους, άρπαξε φωτιά…

…Ένα ακόντιο μοιραίο, σαν ραβδί του θανάτου. Μετρούσε τρία κύβιτα και έξι πόδια. Προικισμένο με την δύναμη του κεραυνού του Ίντρα με τα χίλια μάτια…καταοτρεπτικό για όλα τα ζωντανά πλάσματα…»

Η καταπληκτική ομοιότητα των περιγραφών της «ΡοροΙ Vux» και της «Μαχαμπαράτα», αλλά και οι προκλητικά όμοιες ονομασίες των φυλών «Βρίσχνες και Αγχίκας» από την μία και «Βρίσνις και Ανδάκας» από την άλλη, μας ωθούν στο συμπέρασμα ότι δεν αποκλείεται τα δύο αυτά κείμενα να περιγράφουν το ίδιο γεγονός

Σε ένα άλλο σημείο της «Μαχαμπαράτα» διαβάζουμε για την σύγκρουση στον αέρα δύο όπλων από αυτά που προαναφέραμε: «…Τα δύο όπλα συνάντησαν το ένα τ’ άλλο στη μέση του αέρα. Τότε η γη άρχισε να τρέμει μαζί με όλα τα βουνά της και τις θάλασσες και τα δέντρα, και όλα τα ζωντανά πλάσματα κάηκαν από την ενέργεια των όπλων και επηρεάστηκαν άσχημα. Τα ουράνια φλέγονταν και τα δέκα σημεία του ορίζοντα γέμισαν με καπνό…».

Η περιγραφή της Παλαιάς Διαθήκης, σχετικά με την καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορα, μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί ως μία μυθολογική απεικόνιση των δεινών εκείνου του μεγάλου πολέμου:

«…Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και τα Γόμορα Φείον και πυρ εξ ουρανού, και κατέστρεψε τας πόλεις αυτάς, και πάντα τα περίχωρα…»



Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο που μας μεταφέρουν οι αρχαίες παραδόσεις, είναι αυτό της κατασκευής του περίφημου κεραυνού του Διός από τους Κύκλωπες. Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, οι Κύκλωπες ήταν αυτοί που δημιούργησαν το ανίκητο αυτό όπλο, το οποίο και έδωσαν στον Δία για να κατατροπώσει τους Τιτάνες.

Από τα «Σχόλια του Αρτεμιδώρου» διαβάζουμε την γνώμη του Ερατοσθένη που υποστήριζε ότι η συνωμοσία των Θεών κατά των Τιτάνων έγινε στο «θυτήριο», όπου οι Κύκλωπες κατασκεύαζαν το φοβερό όπλο, «έχων επί του πυρός κάλυμμα, όπως μη ιδώσει την του κεραυνού δύναμιν».

Μήπως εδώ μιλάμε για ένα πυρηνικό εργοστάσιο, του οποίου τα τοιχώματα προστάτευαν τους εργαζόμενους σε αυτό από «την του κεραυνού δύναμιν», και του οποίου οι επιστήμονες, που θα φορούσαν προφανώς μία ιδιόμορφη στολή με κράνος, η οποία τους προσέδιδε μία διαφορετική περίεργη εικόνα, ονομάστηκαν από την μυθολογία «Κύκλωπες»;

Αρκετά τολμηρή ετούτη η υπόθεση, αλλά και αρκετά πιθανή, αν λάβει κάποιος υπόψη του τις παραπάνω περιγραφές, καθώς και μία βραχογραφία 10000 ετών, που βρέθηκε σε σπηλιά της κοιλάδας Τασσιλί, στις παρυφές της ερήμου της Σαχάρας, η οποία παρουσιάζει την μορφή ενός ανθρώπου, ντυμένου με μία παράξενη στολή, που θυμίζει έντονα αυτή των αστροναυτών ή των εργαζομένων σε πυρηνικό εργοστάσιο.

Το κράνος της στολής φέρνει στην μνήμη μας την περιγραφή ενός Κύκλωπα, αφού έχει στο μέτωπο έναν στρογγυλό φεγγίτη για να επιτρέπει την όραση.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ

Την ολοκληρωτική καταστροφή εκείνου του πολιτισμού, έφερε ένας μεγάλος κατακλυσμός, που ήταν αποτέλεσμα αλλά και αιτία τεραστίων γεωλογικών μεταβολών που αναστάτωσαν ολόκληρο τον πλανήτη. Τα αρχαία κείμενα αναφέρονται εκτενώς και σε εκείνον τον κατακλυσμό, αλλά και σε παλαιότερους.

Σύμφωνα με κάποιες σύγχρονες θεωρίες, το 9654 π.Χ., ένα αστρικό σώμα έπληξε την Γη στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές σε όλη την υφήλιο. Η χρονολογία αυτή δεν απέχει από εκείνη που δίνει ο Πλάτωνας στον ‘Τίμαιο», για τον καταποντισμό της Ατλαντίδος. Αυτή η καταστροφή, πρέπει να ταυτίζεται με αυτήν που αναφέρεται από την Ελληνική μυθολογία ως ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα.

Σύμφωνα με μια ιστορική ερμηνεία, εν όψη του κατακλυσμού που ερχόταν, οι σοφοί εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού, που είχαν προβλέψει την καταστροφή, θέλησαν να διασώσουν τις γνώσεις τους για τις επερχόμενες γενιές. Αυτές οι γνώσεις κλείστηκαν είτε σε κάποια οικοδομήματα πού ήταν προορισμένα να «επιβιώσουν», είτε διασώθηκαν μαζί με τους κατόχους τους σε κάποια απρόσβλητα σημεία.
Οικοδομήματα, μέσα στα οποία φυλάχτηκε η γνώση, λέγεται ότι αποτελούν οι πυραμίδες. Η Αιγυπτιακή παράδοση αναφέρει ότι η μεγάλη πυραμίδα κατασκευάστηκε πριν τον κατακλυσμό (ίσως αυτό που έγινε στα τέλη της τρίτης χιλιετίας να ήταν κάποιου είδους ανακαίνιση) και είχε φυλαγμένα στα σωθικά της τα απομεινάρια της χαμένης σοφίας. Ένα χειρόγραφο του αρχαίου Αιγυπτίου ιστορικού Μασχουντί που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη κη του πανεπιστημίου) της Οξφόρδης, αναφέρει τα εξής:

«…Ο Σουρίντ που βασίλευε στην Αίγυπτο, πριν από τον κατακλυσμό, κατασκεύασε τις δύο μεγάλες πυραμίδες. Και διέταξε τους ιερείς του να εναποθέσουν σε αυτές το σύνολο των γνώσεων και της σοφίας της εποχής του, καθώς και τα γραπτά κείμενα της αριθμητικής και της γεωμετρίας, προς χάριν των μεταγενεστέρων, για να τα μελετήσουν και να διδαχθούν απ’ αυτά.

Στην Ανατολική πυραμίδα καταγράφηκαν οι ουράνιες σφαίρες, τα σχήματα των άστρων και των πλανητών με τις θέσεις των και τους κύκλους των, καθώς και η ιστορία του παρελθόντος…»

Ο Έντγκαρ Κεϊσι στα έργα του «Ιστορία της προέλευσης και του πεπρωμένου του ανθρώπου» και «Ατλαντίδα», αναφέρει ότι αρχιτέκτονας της μεγάλης πυραμίδας ήταν ο Ερμής, ενώ για την Σφίγγα αναφέρει ότι κατασκευάστηκε γύρω στην δέκατη χιλιετία προ Χριστού.

Την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας από τον Ερμή, για να φυλαχτεί εκεί η επιστημονική γνώση υποστηρίζει και ο Άραβας ιστορικός Ιμπ Μπαλούσι. Σύμφωνα με την παρά δοση η Σφίγγα έκρυβε την λύση κάποιου μεγάλου αινίγματος.

Στις 22 Μαρτίου του 1993 στις 11:05 ακριβώς, ένα μίνι ρομπότ του Γερμανού μηχανικού Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ (Dr. Rudolf Gantenbrink) ανακάλυψε μέσα στη πυραμίδα του Χέωπα, στο τέρμα ενός σφραγισμένου από τους αρχαι ολόγους διαδρόμου 59,84 μέτρων, μία μυστική πόρτα. Η απόσταση από το σημείο της πόρτας αυτής έως το εξωτερικό της πυραμίδας, είναι 17 μέτρα.

Ο Γερμανός μηχανικός καθώς και ένα πλήθος αρχαιολόγων πιστεύουν ότι πίσω της υπάρχει μία αίθουσα που περιέχει κάτι το σημαντικό. Μετά την ιστορική αυτή ανακάλυψη, αφαιρέθηκαν οι άδειες των εργασιών από τους Γερμανούς αρχαιολόγους, διακόπτοντας έτσι τις έρευνες στο πιο κρίσιμο σημείο και προκαλώντας τις αντιδράσεις των ιδίων και πολλών ερευνητικών φορέων.

Στην ιστοσελίδα της «Κοινότητας των Αρχαίων Αστροναυτών» (Ancient Astronaut Society), διαβάζουμε για την ύπαρξη μίας κασέτας, με την διάλεξη (που έγινε πριν από πενήντα χρόνια) των αρχαιολόγων Σερ Φλίντριου Πέτρι (Sir Flindrew Petrie) και Τζον Κινάναν (John Kinnanan), στην οποία υπάρχει η αναγγελία της ανακάλυψης αυτής της μυστικής κάμαρας!

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την ανακάλυψη του Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ, και αφού η βασιλική αίθουσα, από την οποία ξεκινάει ο διάδρομος, παραμένει σφραγισμένη τουλάχιστον από τα μέσα Νοεμβρίου (όπως καταγγέλλει στην παραπάνω ιστοσελίδα ο Έριχ φον Νταίνικεν), οι Αιγυπτιακές αρχές ανακοινώνουν ότι θα γίνει μία προσπάθεια να ανοιχτεί η μυστηριώδης, πόρτα.

Η Γερμανική εφημερίδα «DIE WELT» σ’ ένα φύλλο της στις 29 Ιανουαρίου του 1998, αναφέρει ότι μέχρι τα μέσα Μαρτίου οι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως θα έχουν πρόσβαση στη μυστική κάμαρα. Κάτι τέτοιο όμως, μέχρι την σπγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει γίνει. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε τα αποτελέσματα ελπίζοντας πως δεν θα δοθεί και άλλη περίεργη αναβολή.

Από ένα πλήθος ιστορικών μαρτυριών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα απομεινάρια της πανάρχαιας επιστημονικής γνώσης που επιβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, έμειναν καλά κρυμμένα μέσα στα ιερατεία από τους ιερείς και τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια. Οι λόγοι για τους οποίους δεν θέλησαν να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό μπορεί να είναι πολλοί, με κυριότερο ίσως αυτόν της προσπάθειας να αποφευχθεί στο μέλλον ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, όπως αυτό του παρελθόντος.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, σε ορισμένες στιγμές της ιστορίας, όταν η κρισιμότητα των περιστάσεων το έκρινε απαραίτητο, χρησιμοποιούνταν κάποια από τα εξελιγμένα όπλα του παρελθόντος για να βοηθήσουν στην θετική έκβαση διαφόρων γεγονότων. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της ναυ μαχίας της Σαλαμίνας, όπου οι Ιερείς επισκέπτόμενοι τον Θεμιστοκλή, τον έπεισαν ότι η ναυμαχία με τους Πέρσες έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε στα νερά της Σαλαμίνας μπροστά απο το Θριάσιο πεδίο,όπου βρίσκονταν οι ναοί των Ελευσινίων Μυστηρίων.

 

Ο Θεμιστοκλής μετά από επίμονες προσπάθειες και τεχνάσματα, κατάφερε να φέρει αντιμέτωπα τα Ελληνικά και τα Περσικά πλοία μπροστά από το Θριάσιο πεδίο, όπου και έγινε αυτό που μας περιγράφει ο Πλούταρχος στο 15ο κεφάλαιο του βιβλίου του «Θεμιστοκλής»:

«…Κατά την διάρκεια του αγώνος, μέγα φως έλαμψε από την Ελευσίνα, ενώ η πεδιάς εγέμισε από ήχον και θόρυβον όμοιον με φωνάς πλήθους, με βουητό, ωσάν πολλοί άνθρωποι μαζί να περιφέρουν τον μυστικόν Ίακχον. Από το μέσον δε αυτού του θορύβου εδημιουργήθη νέφος, που ανυψώθη από την γη και έπειτα επέστρεψε και επέπιπτε εις τας εχθρικός τριήρεις.»

Τί άλλο μπορεί να περιγράφει εδώ ο Πλούταρχος; Αποκλείεται να μιλά για μία εκτόξευση πυραύλων που έπλη ξαν τα Περσικά πλοία;

Υπάρχει ένα σημαντικό πλήθος τέτοιων μαρτυριών που δυστυχώς η στενότητα του χώρου δεν μας επιτρέπει να τις μεταφέρουμε. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι τα λίγα στοι χεία που αναφέραμε ως χαρακτηριστικά του πλήθους πού υπάρχει, μπορούν να δώσουν μία εικόνα, μέσα στην οποία οι εξηγήσεις της συμβατικής ιστορίας καθίστανται ανεπαρκείς να καλύψουν τα ερωτηματικά που προκύπτουν.

Πηγή:  ksipnistere.com

.. 

18/10/1912 - Η βύθιση του "Feth-i-Bullend"

18/10/1912 - Η βύθιση του "Feth-i-Bullend"

 

 Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος 

Το τορπιλοβόλο "11" με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Ν. Βότση βυθίζει μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης την τουρκική θωρακοβάριδα "Feth-i-Bullend". Το τολμηρό αυτό εγχείρημα είχε μεγάλη συμβολική σημασία για τον ελληνικό στόλο ενώ παράλληλα ικανοποίησε το λαϊκό αίσθημα.
Στο συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Υπουργού Ναυτικών, ο Βότσης απάντησε ως εξής: "Ευγνωμονούμεν δια κολακευτικόν τηλεγράφημα. Αναμένομεν νέας τορπίλλας και τας διαταγάς της Πατρίδος"

Λαϊκή λιθογραφία που εικονίζει την ανατίναξη του τουρκικού Θ/Κ "Feth-i-Bullend" από το ελληνικό τορπιλοβόλο "11" στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης την 18η Οκτωβρίου 1912. Συλλογή Ν.Μ.Ε.

Πηγή: Facebook

Συναυλία της Μπάντας στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

 

 Με την ευκαιρία της παρουσίας του Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη, η Μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού, συνοδευόμενη από το κουαρτέτο ʺFORTISSIMOʺ, πραγματοποίησε συναυλία, τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017, στην αίθουσα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
    Το μουσικό ταξίδι περιελάμβανε μελωδίες του ελληνικού και ξένου πενταγράμμου, οι οποίες παρά το πέρασμα του χρόνου εξακολουθούν να παρακινούν με το δυναμισμό και το λυρισμό τους, γράφοντας ιστορία.
    Η συναισθηματική φόρτιση, ο παλμός και η συγκίνηση με την οποία ο κόσμος αγκάλιασε την όλη εκδήλωση, σηματοδότησε την επιτυχία της, καταδεικνύοντας παράλληλα την ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση των πολιτών της Βορείου Ελλάδος, προς το Πολεμικό Ναυτικό.    

Διεύθυνση Εθιμοτυπίας & Δημοσίων Σχέσεων

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΡΧΗΓΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ 09-10 ΟΚΤ 17

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι στις 09 και 10 Οκτωβρίου 2017, ο Αρχηγός Στόλου Αντιναύαρχος Ιωάννης Γ. Παυλόπουλος ΠΝ, πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ιταλία,  κατόπιν επίσημης πρόσκλησης του ομολόγου του Αντιναύαρχου Ντονάτο Μαρζάνο (Commander in Chief of the Italian Fleet - CINCNAV, Vice Admiral Donato Marzano).
                O Αρχηγός Στόλου έγινε δεκτός από τον ομόλογό του στις εγκαταστάσεις του ιταλικού Αρχηγείου Στόλου στη Ρώμη (CINCNAV), όπου έλαβαν χώρα ενδελεχείς ενημερώσεις για την οργάνωση, τις δυνατότητες και τις εν εξελίξει επιχειρήσεις που συμμετέχουν οι μονάδες του ιταλικού ναυτικού, συζητήθηκαν θέματα κοινού ενδιαφέροντος για την ενίσχυση της συνεργασίας των δύο Αρχηγείων και ετέθησαν προς συζήτηση δράσεις ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την ελληνική πλευρά.
                Παράλληλα ο έλληνας Αρχηγός Στόλου έγινε δεκτός από τον Αρχηγό του ιταλικού ναυτικού, Αντιναύαρχο Βάλτερ Τζιραντέλι (Vice Admiral Valter Giradelli Italian Navy) στον οποίο εκτέθηκαν τα διαμειφθέντα από τους δύο Αρχηγούς.
                Των συναντήσεων προηγήθηκε επίσκεψη ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων στην Ελληνική Πρεσβεία της Ρώμης, όπου ο Αντιναύαρχος Παυλόπουλος συναντήθηκε με τον Επιτετραμμένοn Σύμβουλο Πρεσβείας Α΄ κύριο Αλέξιο Μάριο Λυμπερόπουλο και τον Ακόλουθο Άμυνας της Ελλάδος Σμήναρχο ιπτάμενο Παναγιώτη Γεωργακόπουλο.

Πηγή: Πολεμικό Ναυτικό

Παράταση Παραμονής Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θωρηκτού Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη

 Το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ευχαριστεί το κοινό και τα σχολεία της Βορείου Ελλάδος για το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον που έχει επιδείξει έως σήμερα να επισκεφθεί το Πλωτό Ναυτικό Μουσείο Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη.
Για το λόγο αυτό και προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα επίσκεψης όσο δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού ατόμων, παρατείνεται η παραμονή του πλοίου μέχρι την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017. 
Για πληροφορίες και κρατήσεις επισκέψεων μπορείτε να απευθυνθείτε στα τηλέφωνα 2310593184-5
  

Διεύθυνση Εθιμοτυπίας & Δημοσίων Σχέσεων

Χορηγία Ασθενοφόρου από τη ναυτιλιακή εταιρεία «SAMOS STEAMSHIP Co» στη ΔΥΚ

Την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017 έλαβε χώρα στη Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών η τελετή αποδοχής χορηγίας ενός εξοπλισμένου ασθενοφόρου, από τη ναυτιλιακή εταιρεία ʺSAMOS STEAMSHIP Coʺ και τον κύριο Ιωάννη Ιγγλέση, εις μνήμην του αδερφού του Σταμάτη Ιγγλέση, ο οποίος απεβίωσε ξαφνικά σε νεαρή ηλικία το Σεπτέμβριο του 2002.
Το ασθενοφόρο διαμορφώθηκε και εξοπλίστηκε κατάλληλα για να καλύψει τις επιχειρησιακές ανάγκες της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και κυρίως για την παροχή υγειονομικής υποστήριξης σε καταδυτικά ατυχήματα. Αποτελεί ένα από τα πλέον σύγχρονα ασθενοφόρα στην Ελλάδα, για να υποστηρίξει το προσωπικό της ΔΥΚ το οποίο εκτίθεται συχνά σε υψηλό κίνδυνο. Εξασφαλίζει την επιβίωση των Βατραχανθρώπων που έχουν υποστεί καταδυτικό ατύχημα για χρονικό διάστημα από δύο έως τρεις ώρες, μέχρι τη μεταφορά τους στο πλησιέστερο νοσοκομείο που διαθέτει θάλαμο αποπίεσης.
Στην τελετή αποδοχής της χορηγίας παρευρέθη ο Αρχηγός Στόλου, Αντιναύαρχος Ιωάννης Γ. Παυλόπουλος ΠΝ, ο Διευθυντής Γ΄ Κλάδου ΓΕΝ, Αρχιπλοίαρχος Ιωάννης Δρυμούσης ΠΝ, ο Διοικητής ΔΥΚ, Πλοίαρχος Γεώργιος Σταυρουλάκης ΠΝ, ο Αρχίατρος του Αρχηγείου Στόλου, Αντιπλοίαρχος Γεώργιος Κόκκορης ΠΝ καθώς και Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές και Υπαξιωματικοί της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών.
Το Πολεμικό Ναυτικό εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τον χορηγό και τον διαβεβαίωσε ότι η προσφορά του θα αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο τρόπο από το Πολεμικό Ναυτικό.

Πηγή:  e-nautilia


.

Το Νησί του Πάσχα και τα μυστηρια του..!!!!

 

Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής. Διαμορφωμένο από μία σειρά ηφαιστειακών εκρήξεων, ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελλούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. 

Οι απότομες πλαγιές του, κάποτε εθεάθησαν με μεγάλη ικανοποίηση από μια κουρασμένη ομάδα πολυνησιακών ναυτικών. 

Γιατί αυτοί οι ναυτικοί εγκατέλειψαν την αρχική τους χώρα, για πόσο καιρό έμειναν στο νησί του Πάσχα, ή γιατί έφυγαν τόσο απότομα, είναι μερικές ερωτήσεις στις οποίες δεν θα έχουμε ποτέ την απάντηση. 

Το νησί του Πάσχα είναι ένα από τα πιο απομονωμένα κατοικημένα νησιά στον κόσμο.


Τα νησιά του Πάσχα ανήκουν στη Χιλή και βρίσκονται στο νότιο και μέσο τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού. Αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια όλων των εποχών. Είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα που αποτελείται από ένα κεντρικό νησί και μικρά νησάκια διαφόρων μεγεθών. Είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης και πάνω τους υπάρχουν οι κλασικοί ηφαιστειακοί κρατήρες των νησιών του Ειρηνικού. Κατοικούνται από λιγότερο από 3.000 ψαράδες, δεν έχουν δάση και δεν έχουν αγρούς.

Το νησί ονομάζεται από τους σημερινούς ντόπιους κατοίκους, ως "Ράπα Νούι" (Rapa Nui), το οποίο σημαίνει στην γλώσσα τους "Μεγάλο Νησί". Βρίσκεται περίπου 3.700 χλμ δυτικά από τις δυτικές ακτές της Νοτίου Αμερικής (Χιλή), και 3.200 χλμ νοτιοανατολικά από την Γαλλική Πολυνησία. Έχει τριγωνικό σχήμα, έτσι όπως φαίνεται στην παρακάτω( kαι στην πρωτη)εικόνα, και έχει τρεις κρατήρες από ηφαίστεια, έναν σε κάθε άκρη του. Το όνομά του (Νησί του Πάσχα ή Easter Island στα Αγγλικά), το έχει πάρει από το γεγονός, ότι ανακαλύφθηκε εκ νέου, από τους Ευρωπαίους (και πιο συγκεκριμένα από έναν Ολλανδό καπετάνιο ονόματι Ρόγκεβεν), την Κυριακή του Πάσχα το 1722.

Οι κάτοικοι του Ράπα Νούι, ταξιδέψανε από αλλά νησιά της Πολυνησίας μέσα σε διπλά μεγάλα ξύλινα κανό. Σύμφωνα με την προφορική ιστορία του νησιού, ένα άτομο ονομαζόμενο Χότου Ματούα, ήταν ο πρώτος κάτοικος του νησιού.

 

Οι ιεραπόστολοι έκαναν την περισσότερη ζημία στην ιστορία του νησιού, ακόμα και από τους περουβιανούς εμπόρους σκλάβων, οι οποίοι σκλάβωσαν και εμπορεύτηκαν τους περισσότερους από τους κατοίκους του νησιού.
Οι ιεραπόστολοι είναι αυτοί που προχώρησαν στην καταστροφή όλων των ξύλινων γλυπτών, θρησκευτικών χειροποίητων αντικειμένων και επιπλέον αρκετών επιγραφών γνωστών ως Rongo - Rongo,(Το ρόγκο ρόγκο (Αγγλ:rongorongo), ή και κο χάου ρόγκο ρόγκο (ko hau rongorongo), είναι ένα σύστημα γραφής που ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα. Πρόκειται για μία γραφή βουστροφηδόν που για την ώρα εξακολουθεί να μην έχει καταστεί δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί.) οι οποίες αποτελούσαν ένα αρχείο της χαμένης γλώσσας του Rapa Nui.

 

Το δισκίο Μαμάρι

Το δισκίο Μαμάρι είναι ένα δισκίο που περιέχει το σεληνιακό ημερολόγιο Μαμάρι. Το αυτό ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα και είναι γραμμένο με την γλώσσα ρόγκο ρόγκο, που σήμερα μένει ακόμα ένα μυστήριο. Είναι το μοναδικό δισκίο η λειτουργία του οποίου είναι επιβεβαιωμένη. Σήμερα κρατιέται στο αρχείο "SS Cuori" στην Grottaferrata, κοντά στην Ρώμη και είναι σε άριστη κατάσταση.

Είναι χάρη στο δισκίο Μαμάρι που ο Γερμανός Thomas Barthel κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει εν μέρει μερικά σύμβολα αυτού του μυστηριώδους συστήματος γραφής:

  Έτσι λίγες από αυτές τις επιγραφές σώζονται σήμερα, τόσες που κανένας δεν είναι σε θέση να τις αποκρυπτογραφήσει.
Υπάρχουν επίσης μερικά πετρογλυφικά που μπορεί να περιλαμβάνουν σύντομες επιγραφές rongorongo.

Στην παρακάτω είναι ένα reimiro ένα διακοσμητικό σε σχήμα ημισελήνου επιστήθιο κόσμημα που φοριούνται από τις γυναίκες της Νήσου του Πάσχα . Το όνομα προέρχεται από την Rapanui rei « πρύμνη »ή« πλώρη »και miro«σκάφος ». Έτσι η ημισέληνος αντιπροσωπεύει ένα πολυνησιακό κανό .

Η εσωτερική πλευρά περιείχε μία κοιλότητα η οποία ήταν γεμάτη με κιμωλία που γίνοταν από κονιοποιημένο κοχύλια.

Μια reimiro παρέχει την εικόνα της σημαίας του Rapa Nui (Νησί του Πάσχα). Φαίνεται, επίσης, να διαθέτουν στο rongorongo γραφή της Νήσου του Πάσχα.

Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους.
Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανότανε και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού.

 Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων τα οποία ονομάζονται "Μοάη" (Moai) και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.

Τα αγαλματα ΜΟΑΪ λεγονται και ματε κιτε ρανι, ετυμολογια>
ματε{τα ματια,στα αρχαια τα ματια λεγονται οφθαλμοι αλλά βρισκονται στο ΜΕΤΩΠΟ}+ κιτε {ανορθογραφο κοιτω,εξελιξη του ορω} + ρανι {ουρανος,ουρανι,ρανι} και εχει ακριβως την ιδια σημασια, τα ματια που κοιτουν ψηλα,στον ουρανο δηλαδή..

Ένα σύνολο από 887 moai έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί στο Νησί του Πάσχα, συμπεριλαμβανομένων και 397 στο λατομείο - το ηφαιστειακό κρατήρα Rano Raraku.
Εχουν 10 και 20 μέτρα ύψος και βάρος μέχρι 50 τόνους αντικρίζουν ακόμη σήμερα τον καθένα προκλητικά, μοιάζοντας με ρομπότ που περιμένουν μόνο να ξαναμπούν σε λειτουργία.
Μοιάζουν σαν να το φυλάνε από κάθε επιδρομή ή σαν να αγναντεύουν τον ωκεανό και τους ουρανούς περιμένοντας κάτι ή κάποιον να γυρίσει.

 

Αρχικά αυτοί οι κολοσσοί φορούσαν και καπέλα, που βέβαια δεν έκαναν πιο εύκολη την ερμηνεία της αινιγματικής προέλευσης των αγαλμάτων, διότι το πέτρωμα για την κατασκευή τους δεν ήταν από το ίδιο λατομείο που έβγαιναν τα πετρώματα για τα κεφάλια και τα σώματά τους.
Το  Rano Raraku είναι ένα από τα πιο εκπληκτικά και υποβλητική αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου.

Ο Θωρ Χέυρνταλ διενήργησε έρευνες πάνω σ’ αυτούς τους μυστηριώδεις γίγαντες. Πάνω σε πλευρές βράχων και στα χείλη από κρατήρες ηφαιστείων ανακάλυψε εκατοντάδες μισοτελειωμένα αγάλματα και χιλιάδες απλά λίθινα εργαλεία ολόγυρα, παρατημένα έτσι που να δίνεται η εντύπωση πως η εργασία είχε εγκαταλειφθεί τελείως ξαφνικά.

Courtesy of www.AirPano.com

Η Νήσος του Πάσχα είναι πολύ απομακρυσμένη από όλες τις ηπείρους και τους πολιτισμούς και δεν είναι σε θέση να δώσει τροφή σε περισσότερους από 2.000-3.000 κατοίκους.
Ποιος λοιπόν πελέκησε τα αγάλματα από το βράχο, ποιος τα επεξεργάστηκε και τα μετέφερε στη θέση τους; Πώς τα μετακίνησαν χιλιόμετρα ολόκληρα πάνω σε ανώμαλο έδαφος; Πώς τα κατεργάστηκαν και τα έστησαν όρθια; Και το κυριότερο, πώς μπήκε στη θέση του το καπέλο που η πέτρα του λαξεύτηκε σε κάποιο άλλο λατομείο; Οι 2.000 άνθρωποι δεν αρκούν, ακόμη κι αν δούλευαν μέρα-νύχτα για να φτιάξουν από αυτό το σκληρό πέτρωμα αυτά τα αγάλματα.

Τα αγάλματα Moai "κεφάλια" στο Νησί του Πάσχα έχουν σώματα. Μερικά από τα αγάλματα είναι...
βαθιά στο έδαφος επειδή το κεφάλι για τα αγάλματα είναι δυσανάλογα μεγάλο. Πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να τα θεωρούν σαν απλά μεγάλα κεφάλια. Αλλά τα σώματα υπάρχουν - σε πολλές περιπτώσεις, υπόγεια. Αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν πετρογλυφικά που έχουν διατηρηθεί κάτω από το επίπεδο του εδάφους, όπου έχουν προστασία από τη διάβρωση. 

Η παρακάτω εικόνα α είναι από την προηγούμενη ανασκαφή που μας δείχνει την κλίμακα των αγαλμάτων, και πόσο βαθιά είναι θαμμένα.

Ο Πρύτανηs του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης,   Nors Sigurd Josephson, ο οποίος στο βιβλίο του «Ένας αρχαϊκός ελληνικός πολιτισμός στην νήσο του Πάσχα» (εκδ. Νέα Θέσις) παρατηρεί και περιγράφει τις πολυάριθμες ομοιότητες της γλώσσας μας με τα Πολυνησιακά, διάλεκτος που χρησιμοποιούν στην Νήσο του Πάσχα.

Βάσει των αποτελεσμάτων της έρευνάς του, η αρχαία ελληνική γλώσσα «ταξίδεψε» ως την Χιλή, με αποτέλεσμα τα Πολυνησιακά και κυρίως η ιδιωματική γλώσσα της Νήσου του Πάσχα να έχουν κοινή ετυμολογική προέλευση!

Το όνομα της Πολυνησίας προέρχεται από το πολύ + νήσος και έχει άρα ελληνική προέλευση. Οι ελληνικές διάλεκτοι μάλιστα, που, σύμφωνα με τον κ. Josephson, επηρέασαν περισσότερο τα πολυνησιακά ήταν η κυκλαδική και η κυπριακή. Ο Josephson δεν είχε καμία σχέση με την Ελλάδα… Ξεκίνησε να ερευνά την γλώσσα της Νήσου του Πάσχα και, όπως δηλώνει ο ίδιος, τα στοιχεία τον οδήγησαν στην χώρα μας.

Αγάλματα στα νησιά του Πάσχα

Κυκλαδίτικα αγαλματίδια

«Aγάπησα πολύ την Eλλάδα μέσα από την έρευνά μου. Δεν έχω κανένα συγγενή στη χώρα σας, δεν είχα κανένα λόγο να διαπιστώσω πως οι πολυνησιακές γλώσσες έχουν εν μέρει καταγωγή αρχαιοελληνική. H σχέση αυτή μού προέκυψε κατά την αναζήτηση της καταγωγής των λέξεων της Nήσου του Πάσχα. Kαι αυτό μου έγινε έργο ζωής», αναφέρει στο Έθνος της Kυριακής.

Προκειμένου να γίνει όσο το δυνατόν πιο βέβαιος για το αποτέλεσμα της μελέτης του, αποφάσισε να γυρίσει όλη την Ελλάδα.

«Έπρεπε να μαζέψω στοιχεία. Nα μάθω τις ελληνικές λέξεις και την σημασία τους. Άρχισα να μαθαίνω ελληνικά, να διαβάζω την γλώσσα. Eίναι πολύ ενδιαφέρουσα η γλώσσα σας», υπογραμμίζει ο Καθηγητής.

Πέραν όμως των γλωσσικών ομοιοτήτων που παρουσίαζαν οι δύο λαοί ο κ. Josephson παρατήρησε και άλλες ομοιότητες που αφορούσαν την κουλτούρα, τον πολιτισμό, την αρχιτεκτονική τους. κλπ.

«Mεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι στη Nήσο του Πάσχα υπάρχει ένα μνημείο ιστορικό, που το λένε Ahu Te-pito-te kura. Είναι ένας στρογγυλός ομφάλιος λίθος, που κατασκεύασαν για να τιμήσουν τον τόπο καταγωγής τους, τον Oμφαλό της Γης όπως είχαν στο μυαλό τους την Eλλάδα», αναφέρει.

Αλλά και στην μουσική τα κοινά σημεία είναι εμφανή.

H λέξη «ako» <ἂδω (=τραγουδώ) και η λέξη «paina», η οποία μας παραπέμπει στον Παιάνα, υμνητικό τραγούδι για τον Απόλλωνα.

Η εξήγηση που δίνει γι αυτό το φαινόμενο είναι ότι οι Έλληνες ταξίδεψαν στον Ειρηνικό ωκεανό πριν πολλά χρόνια και ίδρυσαν αποικίες.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του μετά την επίσκεψή του στους Δελφούς:

«O ομφαλός του κόσμου (αναφέρεται στους Δελφούς, που σύμφωνα με την μυθολογία είναι το κέντρο του κόσμου) είχε ένα παρακλάδι στον νότιο Eιρηνικό. Kαι τα σημάδια τα έχουμε…».

Την ίδια ώρα λοιπόν που κάποιοι εκ των Ελλήνων αγνοούν, διαστεβλώνουν ή και ατιμάζουν με κάθε τρόπο την ιστορία μας, υπάρχουν επιστήμονες εκτος Ελλάδος, που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην έρευνα, προκειμένου να αποδείξουν και να βροντοφωνάξουν την αλήθεια για την παρουσία, και την προσφορά του Ελληνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στην παρακάτω φωτογραφία θα δούμε μια σύγκριση τον αγαλμάτων των Moai με αγαλμα του Γκόμπεκλι Τεπέ έναν ναό αφιερωμένο στο Σείριο

ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ «Μ 'ON MOAI ... ONE εμφανίζεται κάτω από το« Ο »ΣΥΜΒΟΛΟ

Στην εικόνα κάτω από το μεγαλιθικό Gobekli Tepe και το άγαλμα είναι υπέρθεση πάνω από το άγαλμα Moai αναφέρονται ως RR-001-156 για σύγκριση. Το σύμβολο «Μ» εμφανίζεται κάτω από το σύμβολο «Ο», ενώ το σύμβολο της «H» φαίνεται να είναι Orion στο Gobeki - ο οποίος παρακολουθούσε το δυτικό ορίζοντα - έχει τοποθετηθεί πάνω από το σύμβολο «Ο». Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι το σύμβολο της «Μ» θα μπορούσε να Orion εδώ και θα ήταν αλήθεια αν γιορτάζουμε την ίδια αστέρι Γουέιν έψαχνε για την τοποθέτηση του συμβόλου «Ο» ... το απόλυτο αστέρι του Σείριου   των αρχαίων που βρέθηκε σε όλο  τον κόσμο.

Αλλά κάποιος πρέπει πρώτα να είναι σίγουρος σχετικά με τις 4 παράξενες κυρτες  γραμμές μεταξύ των δύο σύμβολα. 

Πηγή:
erevnw.blogspot.gr

.